Tja, en dat was het dan....

quote:kunstje schreef op 07 december 2011 @ 15:58:

[...]





Dat weet ik ook wel, maar soms hoor je weer zo'n verhaal dat de vrouw keihard geknokt heeft en ze samen toch weer gelukkig worden. Dan begin je toch te twijfelen of je niet te vroeg opgegeven hebt. Ik vraag me af hoe ze dat doen, keihard knokken.

VInd je dan goed dat hij er een vriendin op nahoudt, ga je je karakter veranderen, geef je eerst jezelf op? Ik snap het niet.



Ik vraag me bij dit soort verhalen altijd af of ze wel werkelijk weer zo gelukkig zijn als ze vooral zichzelf wijsmaken.!

Als iets te mooi lijkt om waar te zijn is dat meestal ook zo.

Een breuk kun je lijmen maar de barsten blijf je zien.

quote:kunstje schreef op 07 december 2011 @ 15:58:

[...]





Dat weet ik ook wel, maar soms hoor je weer zo'n verhaal dat de vrouw keihard geknokt heeft en ze samen toch weer gelukkig worden. Dan begin je toch te twijfelen of je niet te vroeg opgegeven hebt. Ik vraag me af hoe ze dat doen, keihard knokken.

VInd je dan goed dat hij er een vriendin op nahoudt, ga je je karakter veranderen, geef je eerst jezelf op? Ik snap het niet.

Kunstje, ik hoor dat ook wel eens maar volgens mij is het echt eerder uitzondering dan regel. En ik weet bijna zeker dat áls het al gebeurt dat dat dan niet is omdat je als vrouw achter zo'n man aan blijft lopen....



Nu ik weet dat mijn ex-man binnen no time (en waarschijnlijk al voordat we gescheiden waren) een nieuwe vriendin heeft is het voor mij in ieder geval duidelijk dat ik geen energie meer moet steken in hem, of mijn gevoel voor hem. Afsluiten is het devies. Ik wil hem dan ook niet meer zien of horen. Gelukkig is dat voor mij makkelijker dan voor sommigen van jullie - wij hebben geen kinderen- maar het basisprincipe blijft denk ik het zelfde, richt je aandacht op jezelf en jouw toekomst, hij is het niet waard om deze aan te verspillen!



Alle dames Allalone, Kunstje, Soyli , Marahbloem, Chrissie, Patsboem en wie ik vergeten ben ook, ik wens jullie heel veel sterkte, kracht en liefde toe de komende tijd. Wees vooral lief voor jezelf!!

quote:superstar_2 schreef op 07 december 2011 @ 18:01:

[...]





Ik vraag me bij dit soort verhalen altijd af of ze wel werkelijk weer zo gelukkig zijn als ze vooral zichzelf wijsmaken.!

Als iets te mooi lijkt om waar te zijn is dat meestal ook zo.

Een breuk kun je lijmen maar de barsten blijf je zien.Ik weet het prima in mijn hoofd. Maar altijd dat kleine splintertje hoop wat in mijn hart blijft zitten. Ik mis die kl**k zo ongelooflijk bij tijd en wijle. En andere momenten denk ik : Blijf maar weg, ik ben beter af alleen. En daar begint het malen weer, en dat gaat zo de hele dag door. Ik word er hartstikke krankjorum van.

Hoi meiden, Ik besef nu dat ik beter mijn liefde aan jullie kan geven. Jullie zijn er tenminste voor mij en elkaar, dus hierbij

Heej sterke vrouwen...laat je niets aanpraten...ze roepen dit zo hard zodat ze er zelf in gaan geloven, dat maakt dat zij de verantwoording hiervoor bij een ander kunnen leggen, en niet bij zichzelf. En zo drukken ze ook meteen het schuldgevoel de kop in. Het is toch veel makkelijker om een ander de schuld te geven van je keuzes? Kom op hoor, laat je niet kisten! Het is zo makkelijk om dingen op andermans bordje te schuiven....veel makkelijker dan eerlijk naar jezelf kijken. Hoofd op en wees trots! Ben ook heel benieuwd hoe lang al die.zgn gelukkige nieuwe relaties gaan duren.....

Liedje voor jullie!

quote:tascha schreef op 07 december 2011 @ 19:33:

Heej sterke vrouwen...laat je niets aanpraten...ze roepen dit zo hard zodat ze er zelf in gaan geloven, dat maakt dat zij de verantwoording hiervoor bij een ander kunnen leggen, en niet bij zichzelf. En zo drukken ze ook meteen het schuldgevoel de kop in. Het is toch veel makkelijker om een ander de schuld te geven van je keuzes? Kom op hoor, laat je niet kisten! Het is zo makkelijk om dingen op andermans bordje te schuiven....veel makkelijker dan eerlijk naar jezelf kijken. Hoofd op en wees trots! Ben ook heel benieuwd hoe lang al die.zgn gelukkige nieuwe relaties gaan duren.....



Inmiddels uit ervaring sprekende: dit klopt dus als een bus. 'Ze' maken zichzelf gewoon van alles wijs tot ze er zelf in gaan geloven. Ik merkte het tijdens gesprekken met ex, in mailwisselingen en laatst bij mediation weer. Ik vond mijn ex zo verward klinken en later bedacht ik me dat dit gewoon door alle leugens en onwaarheden komt die hij zichzelf en anderen verteld heeft. Daar raak je gewoon de weg van kwijt. Ook al kan ik zwart op wit aantonen dat het niet juist is wat hij zegt. Maar goed, wat doet het ertoe? Hij zal zijn inmiddels weer nieuwe vriendin ook wel het een en ander over onze relatie verteld hebben, net als zijn vorige vriendin. En natuurlijk was niets zijn verantwoordelijkheid. Het zij zo.



Tascha: de eerste 'gelukkige' nieuwe relatie van mijn ex duurde een maand of 6/7. Inmiddels is hij quote 'natuurlijk erg gelukkig' met nummer 2. In 8 maanden tijd. Ik geloof dus niet meer zo in dat gelukkig zijn van hem

quote:kunstje schreef op 07 december 2011 @ 19:02:

Hoi meiden, Ik besef nu dat ik beter mijn liefde aan jullie kan geven. Jullie zijn er tenminste voor mij en elkaar, dus hierbij

even een klein gedichtje voor alle lieve sterke vrouwen hier :



Als alles je heel erg tegenzit



er geen lichtpuntje wil verschijnen



moet je soms heel erg vechten



om wolken te laten verdwijnen



Maar als je in jezelf blijft geloven



dan is de eerste stap gezet



en zal je straks kunnen zeggen



dat je ook dit weer hebt gered.

Mooi Lavan, thanx...

@Marahbloem; nooit zo over nagedacht, maar denk dat de verwarring van bijna-ex hier ook daar vandaan komt; hij kan door alle leugens en onwaarheden door de bomen het bos niet meer zien... hoe triest is dat?

quote:zammm schreef op 07 december 2011 @ 19:49:

Liedje voor jullie!



Ik denk dat dat mijn lijflied gaat worden.



@Soyli, hoe ging het vertellen aan de kids? Trek je het nog een beetje?

@Patsboem. ik hoor niets van je, gaat het wel goed?



Vanavond gaat het al weer een beetje beter. Vergadering van vrijwilligerswerk gehad. Voel me weer gewaardeerd en het levert weer wat afleiding.

Zie kl*k morgen weer. We hadden kaartjes voor schouwburg en ik heb besloten dat ik ga omdat ik die voorstelling wil zien. Hij komt ook. Het zal me benieuwen hoe dat gaat. Ik denk als ik dat in een stuk overleef, ik op de goede weg ben. Dat gooit hij dus ook weg. We vonden het altijd heerlijk (tenminste dat dacht ik) om deze dingen samen te doen. Blijkbaar hij ook wel (dus hij was de afgelopen jaren niet zo ongelukkig als hij pretendeert te zijn geweest).

Als ik straks op elk dubbeltje moet gaan letten kan ik misschien niet meer gaan, dus ik ben van plan er met volle teugen van te genieten en mijn plezier niet door hem te laten bederven.

Zo, ik heb gezegd.

Ik overweeg nu in gesprek te gaan zonder eisen, omdat ik het in gesprek gaan dan kan en wil zien als de goede manier om dingen af te sluiten, en onze relatie als ouders van de kinderen te starten. Zoiets. Ondertussen probeer ik te analyseren waar mijn gevoel vandaan komt dat dit zo moeilijk is. Ik denk dat het niet (meer) met mijn liefde voor hem te maken heeft. Niet dat die weg is, maar ik vrees dat ik mijn hart tegen hem bescherm, voor altijd. Ik overweeg toch ook weer om een serieus, niet ordinair maar oprecht, gesprek te gaan hebben met haar, en eventueel hem er bij. Niet op afspraak, maar er heen gaan, onverwacht dus. Ondertussen baal ik steeds meer van de tijd en energie die het me kost om met hem bezig te zijn. Voel ik het manipulatieve, maar denk ik toch steeds: stel nu dat... dan kan ik de boel toch niet opbreken tegen wat hij wil in? Ik zie steeds meer dat dit geen gedachte, geen gevoel maar een soort instinct is: mijn gezin mag niet kapot. Een soort beschermdrift, die ik dus ook voor mezelf opwerp. Ook ik mag dit gezin niet kapot maken. Instinct dus. Want met mijn hersenen weet ik prima: dit heb ik nooit gewild, dit had ik nooit zo gedaan.

Wat wil je dan tegen haar gaan zeggen? (ik neem aan dat je de geliefde van je man bedoelt). Wil je een beroep doen op haar betere ik? Jouw man moet onvoorwaardelijk voor jou kiezen. Zij heeft daar toch niets mee te maken!

Zoals ik al eerder zei: kies voor jezelf en de kinderen. Laat je geen schuldgevoel aanpraten. Dat is geen goede basis voor een relatie. Je moet echt zeker weten dat je met hem verder wil en nog genoeg van hem houdt en hij van jou. Probeer niet iets te redden wat niet te redden valt. Voor je het weet zit je volgend jaar weer met hetzelfde probleem.

Ik weet dat het lastig is. Soms wil ik hem ook bidden en smeken om terug te komen. In mijn geval heeft hij in elk geval voor haar gekozen, maar zegt dat ook tegen mij dat als ik het anders gespeeld had, hij wel teruggekomen was. Wat is dit? Een spelletje? Ik wil alles doen om mijn kinderen gelukkig te maken, maar ik ga mezelf niet verkopen en overleveren aan zijn luimen. Ik moet hier voor mezelf kiezen en ik denk dat jij dat ook moet doen. Je hebt al zo veel pijn gehad, wil je dat nog een keer. En als je de posts hier leest, zie je dat alle mannen hun (ex)vrouwen een schuldgevoel proberen aan te praten. Maar ze doen zelf weinig of niets om de boel te redden. Laat hem eerst duidelijk een keuze maken en laat haar erbuiten. Met haar heb je niets te maken.

Sterkte.

Het zal vast heel heel zwaar voor je zijn. 25 jaar is niet niks.. Ik hoop dat je de kracht vind om hem lost te laten en om verder te gaan. Blijkbaar heeft hij dat ook kunnen doen, nu is het jouw beurt.

Mijn kinderen weten nog van niets. Het voelde voor hem niet goed om het gisteren te vertellen. Tja. Geen idee waarom niet. Hij zit in een achtbaan van emoties. Is niet zeker van haar. Heeft een schuldgevoel naar zijn kinderen. Zegt tegen mij dat hij niet meer van mij houdt. En ik? Ik ga er maar weer in mee.. Wéét dat het tussen ons over is maar dat sprankje hoop.. Ik raak het maar niet kwijt



Maar toch... Er is geen toekomst meer voor ons.. Ik zou hem nooit meer vertrouwen. Misschien wel op de korte termijn, de eerste dagen of weken, maar daarna zou ik toch weer gaan twijfelen als ie moest overwerken of ging sporten of wat dan ook. Dat heb ik al die jaren hiervoor ook gedaan. Maar heb ik meestal heel ver weggestopt, zodat ik dat niet hoefde te voelen. En daarnaast was ik ook gewoon heel naïef; ik dacht écht dat dat nooit meer zou gebeuren. Heb jaren geroepen dat als ex me zou besodemieteren, ik nooit meer iemand zou vertrouwen. Verder is ie ook heel duidelijk in het feit dat hij mij niet kan en wil helpen bij de verwerking van zijn liegen en bedriegen. In deze situatie hoeft dat ook niet meer, we zijn elkaar wat dat betreft niets meer verschuldigd, maar als we wel met elkaar waren doorgegaan had hij daar ook afstand van genomen. Hij heeft jaren geroepen dat hij niet zijn hele leven wilde boeten voor een misstap die hij gemaakt had. Ik moest zelf maar zien te dealen met die emoties. Met als gevolg dat ik, met name, mijn boosheid op een verkeerde manier heb ingezet. Als hij had open gestaan voor gesprekken, dan hadden we daar samen een weg in kunnen vinden. Maar hij pastte daarvoor. Ik dacht toen nog dat het te pijnlijk was, maar nu ik weet dat er meer affaires waren, denk ik dat het gewoon 'teveel moeite' was. Dus tja, dat had sowieso niet gewerkt. Ik vind het ook respectloos naar mij toe, om zo te redeneren, maar dat is aan hem. En dat zou voor mij één van de belangrijkste dingen moeten zijn om te weten dat ik niet met hem door kan.



Gisterenavond ook weer vette ruzie gehad. Hij begrijpt mij niet, ik hem niet. En we komen op veel punten ook niet dichter bij elkaar, er is alleen maar meer irritatie (ik begrijp dat dat heel normaal is in deze fase maar ik vind het vreselijk; ben naast mijn partner ook mijn (dacht ik) beste vriend kwijt, degene waar ik alles mee deelde). Hij vindt het ook heel normaal dat hij de relatie met haar gewoon voortzet. Oké, nu we er definitief een punt achter hebben gezet heeft ie daar gelijk in, maar niet toen hji nog lijntjes openhield. Hij noemt het overigens geen relatie. Wat het dan wel is weet hij niet. Hij weet niet waar hij over een half jaar staat. En met wie. Dat zegt hij ook tegen haar. Zegt ie (ik geloof nog maar weinig van wat hij zegt). En eerlijk gezegd, ik hoop van harte dat de vreselijk op hun bek gaan allebei. Zij nog harder dan hij. Vanwege het feit dat ik de kindjes dat niet gun, een vader die in puin ligt. Maar verder merk ik dat ik echt last heb van wraakgevoelens. Hoorde ook dat hij gisterenavond bezoek had. Geen idee van wie. Heb daar last van; dat ik niet weet wie er was maar ook dat hij nooit iets heeft willen (kunnen?) opbouwen qua sociale contacten en daar nu blijkbaar wel energie in steekt. Dat steekt me. Maar ik weet dat ik me die energie moet besparen; het is zijn leven en ik sta daar buiten. Moeilijk vind ik dat.



Ik hoop dat ik snel ga opkrabbelen. Ik voel me zó moe, futloos, verdrietig, alleen. Heb heel veel lieve mensen om me heen, maar die arm, die man naast me op de bank, het team dat we samen vormden (dacht ik), dát mis ik verschrikkelijk. Als ik dan trouwens objectief naar de situatie van met name het afgelopen jaar kijk dan zie ik ook dat ik allang alleen was. Hij was al maanden met die ander, en gisteren heeft hij letterlijk gezegd dat hij al jaren doodongelukkig met me was. Terwijl ik kaartjes van hem teruggelezen heb van nog niet zo lang geleden dat ik de meest fantastische en mooie moeder en vrouw ben die er bestaat. En dat hij nog heel veel jaren samen wil genieten. Tja. Dat doet pijn. Vreselijk veel pijn.



De tijd heelt veel wonden, ik weet het.. En daar ga ik ook maar op vertrouwen. Dát, en het zelf willen. Vooruit kijken in plaats van achteruit.. Het zal goed komen allemaal, alhoewel ik nu nog niet weet hoe. Wat dat betreft zou een nieuwe liefde (al is het maar een korte) goed voor mij zijn; om me te laten zien dat het ook anders kan. Ex was de liefde van mijn leven, en ik zal nu moeten accepteren dat hij er niet meer voor mij is. Dat ik mijn leven zelf moet gaan opbouwen. Moeilijk, omdat ik al die jaren meegelift heb op zijn wispelturigheid. Er was altijd wat, saai was het nooit. En nu moet ik het zelf gaan doen. En hoewel ik de laatste jaren wel eens gesmacht heb naar saai, word ik nu heel onrustig van de rust. Bizar is dat. Zoveel onrust geweest, en nu dat weg valt, en ik eigenlijk, samen met de kindjes, kan doen en laten wat ik wil, weet ik niet wat ik met die vrijheid aanmoet. Heb ik het gevoel dat ik vanalles moet, dat er actie moet zijn, en dat ik álles uit mijn leven moet halen. Iedere minuut moet goed benut zijn, daar moet ik voor mijn gevoel alles uitgehaald hebben. Dát, en ook veel mensen om me heen die zeggen dat ik leuke dingen moet gaan doen, moet gaan stappen.. Ik kán het (nog?) niet.. Ben sowieso niet zo van het stappen, nooit geweest ook, vond het heerlijk om bij mijn gezin te zijn. En dat gezin, in de vorm van de afgelopen 15jr, is weg. Er moet iets nieuws voor in de plaats komen maar ik weet niet hóe ik dat moet gaan opbouwen.. Zó moeilijk allemaal....



Sorry voor mijn ego verhaal. Ik denk dat de meesten zich hier wel in herkennen.. En dát is ook juist wat moed geeft.. Dus ook een oproep aan de lotgenoten die een (stuk) verder zijn: vertel me / ons alsjeblieft dat het goed komt. Dat zwart weer wit en roze wordt. En dat zwaar weer licht wordt...

Hoi Soyli, op een paar details na is het of ik mijn eigen verhaal lees. Ik zit ongeveer in dezelfde fase van het proces als jij. Vandaag heb ik weer zo'n dag dat ik me niet kan voorstellen dat me dit overkomt. Drie maanden geleden dacht ik nog dat ik gelukkig getrouwd was, en lnu igt mijn hele leven in puin.

Ook ik heb te horen gekregen dat hij al jaren ongelukkig was, evenals Patsboem, Allalone, Gianna en tig anderen. Zoals ik al eerder heb gezegd, ze moeten voor zichzelf rechtvaardigen wat ze aan het doen zijn. Ze maken zoveel levens kapot. Verder is het veel makkelijker om de schuld bij ons te leggen dan om die bij zichzelf te zoeken.

Het is tijd voor ons om de scherven op te rapen en door te gaan. Het is alleen inderdaad zo verrot moeilijk. Ik kan me ook nog niet voorstellen dat die zwarte wolk verdwijnt.

Wat betreft uitgaan: ik was ook nooit zo'n stapper en ben dat nog steeds niet. Ik merk echter wel dat het me goed doet als ik eens buiten de deur kom (anders zit je bij de tv te janken, bij elke film waar liefde en geluk in voorkomt). Dat hoeft niet perse de kroeg te zijn, sporten (lekker afreageren), op bezoek bij vrienden, naar de film, naar de schouwburg, een concert, een schoonheidsbehandeling of kapper, nieuwe kleren kopen. Als je niet alleen wil gaan, neem dan een vriend of vriendin mee. Je kunt ook met de kinderen iets leuks ondernemen. Als zij genieten, geniet jij toch ook. Als er echt iets is wat je leuk vindt, leidt het in elk geval eventjes je gedachten af van die hele misere. Anders blijf je dag en nacht in hetzelfde kringetje draaien: wat als.....



Nu ik stukje nalees, klinkt het wel heel betweterig, alsof ik alles al op een rijtje heb. Er zijn dagen dat ik niet vooruit te branden ben, zo moe en lamgeslagen. Maar ik heb me voorgenomen dat hij mij niet kapot kan krijgen. Ik ben meer waard dan de waardering van hem. Ik heb mijn fouten, maar ik heb ons gezin niet in de steek gelaten en ik heb geprobeerd te redden wat er te redden viel. Maar tegen deze kerels valt niet te vechten. Zou jij nog verder willen met deze lieger en bedrieger? Liefde is na zulke lange tijd niet over en ik houd nog steeds heel veel van hem, en mis hem vreselijk. En hop daar gaan de hersens weer malen. Wat als....Maar als ik nuchter nadenk (voor zover mogelijk) weet ik dat onze gezamenlijke toekomst niet meer in de boeken staat.

En inderdaad als ik na een activiteit thuis kom val ik weer in het zwarte gat. Normaal gesproken ging hij of mee of ik kon mijn verhaal bij hem kwijt. Nu plan ik af en toe bewust een avond in waarop ik mag huilen, en in een hoekje wegkruipen en zielig zijn. Die gevoelens moeten er tenslotte ook uit. Die kan je niet blijven wegstoppen.

We moeten echter wel verder, voor onszelf en de kinderen

Dit is vast een heel warrig stukje, maar zoals je ziet ben ik ook moe en in de war.

Sterkte meid, ik leef met je mee

Dankjewel Kunstje.. Ik herken idd ook heel veel in jullie verhalen.. Het is soms alsof ik mijn leven terug lees op het scherm, door één van jullie geschreven.



Tja. Ik denk dat mijn ex echt oprecht vindt dat ik evenveel schuld heb aan onze scheiding als hij. Want achter dat vreemdgaan lag nog wereld waarin we beiden dingen hebben laten liggen. Maar ík ben nooit gevlucht in andermans armen. Ik heb regelmatig geprobeerd om dingen bespreekbaar te maken. Hij wuifde dat weg of vond dat ik het allemaal veel te groot maakte. En dan draaide ik me maar weer om, voelde het wel maar wilde het niet zien.. Mijn grootste angst was altijd dat hij wegging. Dát is waarom ik me ook zo verloren voel nu.. Zijn leven was mijn leven. Ik heb me klein gemaakt bij hem..

Ik ga overigens regelmatig weg hoor. Ben veel met en bij vriendinnen en dat doet me goed. Maar uiteindelijk lig je dan 's avonds toch alleen in bed. En de weekenden zonder kinderen vind ik ellendig; kom ik hele gezinnen tegen in het bos terwijl dat van mij zo vreselijk kapot is.



Waar ik het overigens ook heel moeilijk mee heb is om te accepteren dat mijn droom kapot is. Een relatie, samen kinderen krijgen, hen samen opvoeden en zien opgroeien. Het was er allemaal, en daar was ik zo dankbaar voor. Dat heb ik ook zo vaak tegen hem, maar ook in mijn omgeving, gezegd. En nu is het wég. Hoe moet ik dat ooit een plekje gaan geven?

Ik herken het wel. Nu was ik al gewend om door de week alleen te zijn aangezien kl*k voor zijn werk altijd ver weg in een hotel of appartement zat. Maar het feit dat je hele toekomst in duigen ligt komt hard aan. We hadden het nu financieel goed en ik was van plan wat vaker bij hem door de week op bezoek te gaan.

Maar dat is allemaal over nu.

Ik probeer me nu nieuwe doelen te stellen, zoals een maatschappelijk carriere opbouwen, (als de financien het toelaten) meer te gaan reizen, misschien wel weer te gaan studeren en proberen te genieten van de kleine dingen zoals de overweldigende hoeveel steun die ik van vrienden en familie krijg.

Het is nu nog moeilijk alles op een rijtje te krijgen, maar de toekomst ligt voor ons open. We hoeven niet langer gekleineerd te worden door die kerels, we maken onze eigen toekomst. Hoe moeilijk en pijnlijk het ook zal zijn, we zullen het ZELF maken. De zon zal ook voor ons weer schijnen

quote:Soyli schreef op 08 december 2011 @ 12:18:

En de weekenden zonder kinderen vind ik ellendig; kom ik hele gezinnen tegen in het bos terwijl dat van mij zo vreselijk kapot is.



Waar ik het overigens ook heel moeilijk mee heb is om te accepteren dat mijn droom kapot is. Een relatie, samen kinderen krijgen, hen samen opvoeden en zien opgroeien. Het was er allemaal, en daar was ik zo dankbaar voor. Dat heb ik ook zo vaak tegen hem, maar ook in mijn omgeving, gezegd. En nu is het wég. Hoe moet ik dat ooit een plekje gaan geven?



Dat stappen vind ik gewoon ruk. Laatst met een vriendin wezen dansen en ik kon eigenlijk maar 1 ding denken: ik wil nu gewoon thuis op de bank zitten met ex en boven slapende kinderen. Voor mij hoeft dat allemaal niet meer. Helaas.

Mijn ex was ook mijn beste vriend. Ik deelde bijna alles met hem en heb daar (nog) geen vervanging voor gevonden. En dat vind ik zwaar en eenzaam. Ondanks vriendinnen.

Dat gezinsleven dat weg is, is moeilijk. En bij mij was het niet eens 15 jaar. Volgende week wordt mijn zoon 1 jaar. Zijn vader is er niet bij, want heeft al andere plannen met zijn vriendin. En dat doet ook zeer. Ik zit nog met mijn hoofd bij de bevalling, bij wijze van. Hij heeft alweer zijn 2e vriendin. Vandaag echt een k*tdag. Zo verdrietig, vast het weer, de naderende Kerstdagen. Voel me erg alleen. Ondanks vriendinnen. Ik mis de vanzelfsprekendheid die ik had. Van die kleine dingen. Terwijl ik mijn ex tegelijertijd een grote losert vind. Mijn zoon groeit op met een weekendregeling. Fijn. L*l.

Mijn ex is nu een naam op mijn rekeningafschrift en het zo ongeveer meest zakelijke contact in mijn leven. Vind het ook bizar bij overdrachten, aan de ene kant voelt hij heel vertrouwd, aan de andere kant is er alleen maar afstand en weet ik niets meer van hem.

Ik leef met je mee . Iemand die dat niet meegemaakt heeft begrijpt het ook niet. De snappen niet dat je liefde niet opeens over is en dat je juist die kleine dingetjes mist.

Wij deden in mijn optiek ook heel veel samen (L*l denkt daar nu heel anders over) en dat was gewoon genieten. Maar dt is afgelopen.

Morgen ga ik fijn alleen een kerstboom kopen en optuigen. Ik zal daar wel een traantje bij moeten laten, maar dat is dan maar zo. We vierden kerstmis altijd heel uitgebreid en dat wil ik blijven doen ook voor de kids.



Ik ben wel een beetje zenuwachtig. Vanavond naar schouwburg en L*l is daar ook. Ik heb in elk geval een van mijn mooiste jurken aangedaan (kan weer, kilo's kwijt) en het plan is hem te laten zien dat ik ook heel goed zonder hem kan (hoewel mijn hart gebroken is). Maar ik gun hem niet de lol om mij verslagen te zien. Hij zal gvd spijt hebben over wat hij aan de kant heeft gezet.

Goed zo, kunstje! Laat hem maar zien wat hij gaat missen!! You go, girl!!