Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
donderdag 8 december 2011 om 19:10
Is er nog genoeg liefde, wil en lef? En spijt, vergeving en daadkracht? En tegelijkertijd: sta ik sterk op de plek waar ik moet staan? Weet ik wat ik nodig heb? Wat ik wil zien van hem? Wat wel en niet genoeg is? Word ik gezien, gehoord? Vandaag weer ondervonden: als ik aangeef waar mijn grens ligt, wordt dat gezien en geaccepteerd. Het zegt nog niets over of er een mogelijkheid is op een gezamenlijke toekomst. Ik ga er van uit van niet. Zonder eisen te stellen kan ik weer voelen waar ik sta, wat ik op z'n minst nodig heb. En voel ik dat ik het alleen kan. Dus sowieso niet met te weinig genoegen ga nemen. En verder wil ik graag een avond rust. Dat ga ik hierbij besluiten.
vrijdag 9 december 2011 om 00:39
quote:allalone schreef op 08 december 2011 @ 17:39:
Lieve dames...
Wat is er weer geknokt vandaag...tegen ons zelf, tegen de exen. tegen mensen om ons heen die zeggen wat we zouden moeten gaan doen..
Met andere woorden: wat zijn we sterk met z'n allen!!! Wat kunnen we trots zijn op ons zelf!!!
Nee...we zijn er nog niet...nog lang niet...maar, ik beloof het jullie: WIJ GAAN ER KOMEN!!!
Zeker weten allalone.
Heb vanavond overleefd. Het was niet eens ongezellig en de voorstelling was super. Wel merk ik dat er al een afstand tussen ons is en dat ik eigenlijk denk dat dit niet meer goed gaat komen. Wist ik natuurlijk wel, maar je hoopt zo dat hij toch terug komt (misschien wel omdat ik dan zou kunnen zeggen: rot op, ik hoef je niet meer) of wil ik hem echt nog terug. Ik mis hem gvd.Iedereen denkt dat ik zo sterk ben maar dat valt vies tegen. Naar de buitenwereld wel, maar ze zouden me af en toe eens als zielig hoopje voor de computer moeten zien zitten. Maar bij de pakken neerzitten helpt niet, dus tranen wegvegen en WIJ GAAN ER KOMEN!!
Lieve dames...
Wat is er weer geknokt vandaag...tegen ons zelf, tegen de exen. tegen mensen om ons heen die zeggen wat we zouden moeten gaan doen..
Met andere woorden: wat zijn we sterk met z'n allen!!! Wat kunnen we trots zijn op ons zelf!!!
Nee...we zijn er nog niet...nog lang niet...maar, ik beloof het jullie: WIJ GAAN ER KOMEN!!!
Zeker weten allalone.
Heb vanavond overleefd. Het was niet eens ongezellig en de voorstelling was super. Wel merk ik dat er al een afstand tussen ons is en dat ik eigenlijk denk dat dit niet meer goed gaat komen. Wist ik natuurlijk wel, maar je hoopt zo dat hij toch terug komt (misschien wel omdat ik dan zou kunnen zeggen: rot op, ik hoef je niet meer) of wil ik hem echt nog terug. Ik mis hem gvd.Iedereen denkt dat ik zo sterk ben maar dat valt vies tegen. Naar de buitenwereld wel, maar ze zouden me af en toe eens als zielig hoopje voor de computer moeten zien zitten. Maar bij de pakken neerzitten helpt niet, dus tranen wegvegen en WIJ GAAN ER KOMEN!!
vrijdag 9 december 2011 om 09:17
Vanochtend al weer vroeg wakker met het gevoel: het kan niet waar zjin. Het kan niet over zijn. Ik wil het niet. Voelt alsof letterlijk mijn keel dichtgeknepen wordt. Ik wil niet meer flink en sterk zijn.IK wil niet alleen blijven en mijn maatje kwijt zijn. Ik wil alles terug zoals het was. Ik trek het zo niet meer.
vrijdag 9 december 2011 om 10:49
Ik heb ook nog steeds dat gevoel, kunstje. Alsof ik in een nachtmerrie zit en maar niet wakker kan worden. Vroeger had ik wel eens zo'n nachtmerrie, dat ik droomde dat hij mij niet meer wilde. Nu is mijn nachtmerrie waarheid geworden. En elke keer dat ik met hem praat, zijn we verder van elkaar verwijderd. Deze nachtmerrie blijft...
Ik wil ook niet meer sterk zijn, ik wil weer blij en gelukkig zijn. Maar we hebben geen keuze, kunstje. En uiteindelijk komen we er weer bovenop! Elke dag is een dag dichterbij weer blij zijn!!!
Ik wil ook niet meer sterk zijn, ik wil weer blij en gelukkig zijn. Maar we hebben geen keuze, kunstje. En uiteindelijk komen we er weer bovenop! Elke dag is een dag dichterbij weer blij zijn!!!
vrijdag 9 december 2011 om 16:38
quote:patsboem schreef op 08 december 2011 @ 19:10:
Is er nog genoeg liefde, wil en lef? En spijt, vergeving en daadkracht? En tegelijkertijd: sta ik sterk op de plek waar ik moet staan? Weet ik wat ik nodig heb? Wat ik wil zien van hem? Wat wel en niet genoeg is? Word ik gezien, gehoord? Vandaag weer ondervonden: als ik aangeef waar mijn grens ligt, wordt dat gezien en geaccepteerd. Het zegt nog niets over of er een mogelijkheid is op een gezamenlijke toekomst. Ik ga er van uit van niet. Zonder eisen te stellen kan ik weer voelen waar ik sta, wat ik op z'n minst nodig heb. En voel ik dat ik het alleen kan. Dus sowieso niet met te weinig genoegen ga nemen. En verder wil ik graag een avond rust. Dat ga ik hierbij besluiten.
Goed zo!
Een paar dagen geleden vroeg je je nog af hoe dat nou toch moest, grenzen stellen. En kijk eens aan..! Je dóet het!
Is er nog genoeg liefde, wil en lef? En spijt, vergeving en daadkracht? En tegelijkertijd: sta ik sterk op de plek waar ik moet staan? Weet ik wat ik nodig heb? Wat ik wil zien van hem? Wat wel en niet genoeg is? Word ik gezien, gehoord? Vandaag weer ondervonden: als ik aangeef waar mijn grens ligt, wordt dat gezien en geaccepteerd. Het zegt nog niets over of er een mogelijkheid is op een gezamenlijke toekomst. Ik ga er van uit van niet. Zonder eisen te stellen kan ik weer voelen waar ik sta, wat ik op z'n minst nodig heb. En voel ik dat ik het alleen kan. Dus sowieso niet met te weinig genoegen ga nemen. En verder wil ik graag een avond rust. Dat ga ik hierbij besluiten.
Goed zo!
Een paar dagen geleden vroeg je je nog af hoe dat nou toch moest, grenzen stellen. En kijk eens aan..! Je dóet het!
vrijdag 9 december 2011 om 18:57
Ha Waranaka, ja! En vandaag is het me weer gelukt! Ik realiseer me dat ik een soort van geluk heb dat ik niet wordt losgelaten, zoals veel vrouwen hier wel. Maar tegelijkertijd schreeuwt dat dus om die grenzen, want het is nog lang niet goed, niet genoeg, dus voor mij voelt het heel belangrijk te staan waar ik sta, en nu is dat: ik kan niet met jou zijn. En ik wil zo sterk en kwetsbaar zijn dat ik kan voelen wanneer het wel goed en genoeg is, in ieder geval voor een kans op. Dank voor je inzichtelijke berichtje. Ik zie dat ik verander.
vrijdag 9 december 2011 om 22:11
vrijdag 9 december 2011 om 23:12
vrijdag 9 december 2011 om 23:45
Langzamerhand begint het gevoel te komen dat het echt over is. Tot nog toe had ik eigenlijk wel het idee dat hij mij zou missen, en misschien terugkome, maar dat doet hij dus blijkbaar niet. Dat is heel pijnlijk na 27 jaar samen. Hij loopt gewoon weg zonder enige spijt of weemoed.
Hij is allerlei dingen aan het regelen voor een leven apart. Nu loopt hij natuurlijk op mij voor. Ik weet het pas 2,5 maand en hij waarschijnlijk al een jaar of zo. Precies weet ik het ook niet. Hij rekent pas dat hij vreemd gegaan is op de dag dat ze voor het eerst sex hadden. Voor mijn gevoel is het tussen hen al veel eerder begonnen. En het doet pijn dat hij gewoon al die jaren weggooit zonder om te kijken.
Ik heb hem vandaag ook gemaild dat ik niet verder wil met relatietherapie, daar zie ik het nut niet meer van in. Ik lig al op de grond en dan kan ik daar nog natrappen krijgen over wat ik allemaal fout gedaan heb. Hem treft natuurlijk geen enkele blaam. Als ik daar iets tegen in breng, klink ik steeds als de versmade vrouw die bitter is.
Ik weet dat ik alleen door moet, maar het is zo moeilijk. Ik ben alles kwijt, behalve mijn kinderen. Die kunnen gelukkig zelf kiezen.
Maar het financiele aspect speelt ook mee. Eindelijk konden we ons van alles permitteren en nu moet ik een baantje gaan zoeken ( na 22 jaar voor het gezin gezorgd te hebben) en dat in deze tijden. Dat betekent dat ik mijn hele leven van de grond af aan opnieuw moet opbouwen. Soms kan ik dat zien als een nieuwe kans, maar ik ben ook zo bang.
Hij is allerlei dingen aan het regelen voor een leven apart. Nu loopt hij natuurlijk op mij voor. Ik weet het pas 2,5 maand en hij waarschijnlijk al een jaar of zo. Precies weet ik het ook niet. Hij rekent pas dat hij vreemd gegaan is op de dag dat ze voor het eerst sex hadden. Voor mijn gevoel is het tussen hen al veel eerder begonnen. En het doet pijn dat hij gewoon al die jaren weggooit zonder om te kijken.
Ik heb hem vandaag ook gemaild dat ik niet verder wil met relatietherapie, daar zie ik het nut niet meer van in. Ik lig al op de grond en dan kan ik daar nog natrappen krijgen over wat ik allemaal fout gedaan heb. Hem treft natuurlijk geen enkele blaam. Als ik daar iets tegen in breng, klink ik steeds als de versmade vrouw die bitter is.
Ik weet dat ik alleen door moet, maar het is zo moeilijk. Ik ben alles kwijt, behalve mijn kinderen. Die kunnen gelukkig zelf kiezen.
Maar het financiele aspect speelt ook mee. Eindelijk konden we ons van alles permitteren en nu moet ik een baantje gaan zoeken ( na 22 jaar voor het gezin gezorgd te hebben) en dat in deze tijden. Dat betekent dat ik mijn hele leven van de grond af aan opnieuw moet opbouwen. Soms kan ik dat zien als een nieuwe kans, maar ik ben ook zo bang.
zaterdag 10 december 2011 om 00:08
Thee_muts
Kunstje: Ook jij kan trots zijn op jezelf!! Ben jij niet "gewoon" naar het theater geweest? Ik doe het niet hoor..ik ontloop alle mogelijke situaties waar ik ex zou kunnen tegenkomen ten koste van mezelf...
Ook hier eigenlijk dezelfde situatie als bij jou...25 jaar lang dacht ik met natuurlijk z'n up's en down's een goede relatie te hebben.
Zomaar ineens was het voor mij van de een op het andere moment voorbij..
Ex was hier al veel langer mee bezig en dus al vele stappen voor op mij. Hij heeft al een nieuw leven opgebouwd met nieuwe vriendin terwijl ik nog volop bezig ben mijn huwelijk proberen af te sluiten..
Ook ik hoor dan achteraf dat mijn huwelijk al vele jaren niet goed zou zijn geweest, hij zou al heel lang niet meer van mij gehouden hebben..hij was een zeer goede toneelspeler..ik heb er, op geen enkel vlak, ooit iets van gemerkt..
Ook ik voel me alleen en eenzaam, mijn omgeving is er al helemaal klaar mee en leeft gewoon verder..terwijl het voor mij zo af en toe nog zo inkt en inktzwart is...
Toch....toch merk ik dat ik sterker wordt.. Nee, niet elke dag, de ene dag is de andere niet.. maar toch merk ik dat!
Ik heb heel veel steun aan dit forum en aan enkele mensen van dit forum in het bijzonder!! Het kan mij soms zó uit de put halen!
Dus: blijf echt je verhaal hier doen! Zolang je het nodig hebt!! Wel verhaal dan ook....
Kunstje: Ook jij kan trots zijn op jezelf!! Ben jij niet "gewoon" naar het theater geweest? Ik doe het niet hoor..ik ontloop alle mogelijke situaties waar ik ex zou kunnen tegenkomen ten koste van mezelf...
Ook hier eigenlijk dezelfde situatie als bij jou...25 jaar lang dacht ik met natuurlijk z'n up's en down's een goede relatie te hebben.
Zomaar ineens was het voor mij van de een op het andere moment voorbij..
Ex was hier al veel langer mee bezig en dus al vele stappen voor op mij. Hij heeft al een nieuw leven opgebouwd met nieuwe vriendin terwijl ik nog volop bezig ben mijn huwelijk proberen af te sluiten..
Ook ik hoor dan achteraf dat mijn huwelijk al vele jaren niet goed zou zijn geweest, hij zou al heel lang niet meer van mij gehouden hebben..hij was een zeer goede toneelspeler..ik heb er, op geen enkel vlak, ooit iets van gemerkt..
Ook ik voel me alleen en eenzaam, mijn omgeving is er al helemaal klaar mee en leeft gewoon verder..terwijl het voor mij zo af en toe nog zo inkt en inktzwart is...
Toch....toch merk ik dat ik sterker wordt.. Nee, niet elke dag, de ene dag is de andere niet.. maar toch merk ik dat!
Ik heb heel veel steun aan dit forum en aan enkele mensen van dit forum in het bijzonder!! Het kan mij soms zó uit de put halen!
Dus: blijf echt je verhaal hier doen! Zolang je het nodig hebt!! Wel verhaal dan ook....
zaterdag 10 december 2011 om 00:12
He dames,
Mag ik ook meeschrijven? Ik denk ook bij "de club" te horen.
Mijn verhaal:
Ken mijn (ex?)man nu bijna 6 jaar, waarvan twee jaar echt gelukkig getrouwd. Alles was goed tussen ons, er zat niets scheef, we waren maatjes, soulmates en lovers. Hij heeft me altijd gezegd me nooit te zullen verlaten voor een andere vrouw. Bij niemand zou het zo goed zijn als bij mij.
Maar goed... toen raakten we bevriend met een stel met relatieproblemen, hij raakte in gesprek met haar en wilde haar helpen. Ondanks waarschuwingen van iedereen, mijn angsten, whatever ging hij hier verder en verder in. Drie weken geleden vertelde hij me dat hij haar niet uit zijn hoofd krijgt en "moet" gaan onderzoeken wat dit gevoel is. Nu zit ik alleen, hij is met haar een weekendje weg... een weekendje dat ik voor ons geregeld had... om maar "leuke dingen" te doen en het "wij"- gevoel te creëren. Ik ben op zoek naar woonruimte voor mezelf en de tijd zal leren hoe dit alles verder gaat. Ik voel me zo verdrietig en leeg... Nee, geen kinderen, wel een hondje samen...
Jullie ook allemaal veel sterkte en liefs in deze moeilijke tijden...
Mag ik ook meeschrijven? Ik denk ook bij "de club" te horen.
Mijn verhaal:
Ken mijn (ex?)man nu bijna 6 jaar, waarvan twee jaar echt gelukkig getrouwd. Alles was goed tussen ons, er zat niets scheef, we waren maatjes, soulmates en lovers. Hij heeft me altijd gezegd me nooit te zullen verlaten voor een andere vrouw. Bij niemand zou het zo goed zijn als bij mij.
Maar goed... toen raakten we bevriend met een stel met relatieproblemen, hij raakte in gesprek met haar en wilde haar helpen. Ondanks waarschuwingen van iedereen, mijn angsten, whatever ging hij hier verder en verder in. Drie weken geleden vertelde hij me dat hij haar niet uit zijn hoofd krijgt en "moet" gaan onderzoeken wat dit gevoel is. Nu zit ik alleen, hij is met haar een weekendje weg... een weekendje dat ik voor ons geregeld had... om maar "leuke dingen" te doen en het "wij"- gevoel te creëren. Ik ben op zoek naar woonruimte voor mezelf en de tijd zal leren hoe dit alles verder gaat. Ik voel me zo verdrietig en leeg... Nee, geen kinderen, wel een hondje samen...
Jullie ook allemaal veel sterkte en liefs in deze moeilijke tijden...
zaterdag 10 december 2011 om 00:21
quote:Sigi76 schreef op 10 december 2011 @ 00:12:
Nu zit ik alleen, hij is met haar een weekendje weg... een weekendje dat ik voor ons geregeld had... om maar "leuke dingen" te doen en het "wij"- gevoel te creëren. Ik ben op zoek naar woonruimte voor mezelf en de tijd zal leren hoe dit alles verder gaat. Ik voel me zo verdrietig en leeg... Nee, geen kinderen, wel een hondje samen...
Jullie ook allemaal veel sterkte en liefs in deze moeilijke tijden...
Dus kort samengevat is hij een weekendje aan het onderzoeken
wat zijn gevoelens voor "haar" zijn?
En dan? Stel dat "ze" niet slaagt voor haar toelatingsexamen
kom jij dan weer in beeld?
Jij zit op de reservebak in de hoop op wat extra speelminuten.
Het lijkt me toch glashelder, jij verdiend een betere kerel
dan die gehaktbal die relatietherapeut moest spelen bij
jullie kennissen.
Nu zit ik alleen, hij is met haar een weekendje weg... een weekendje dat ik voor ons geregeld had... om maar "leuke dingen" te doen en het "wij"- gevoel te creëren. Ik ben op zoek naar woonruimte voor mezelf en de tijd zal leren hoe dit alles verder gaat. Ik voel me zo verdrietig en leeg... Nee, geen kinderen, wel een hondje samen...
Jullie ook allemaal veel sterkte en liefs in deze moeilijke tijden...
Dus kort samengevat is hij een weekendje aan het onderzoeken
wat zijn gevoelens voor "haar" zijn?
En dan? Stel dat "ze" niet slaagt voor haar toelatingsexamen
kom jij dan weer in beeld?
Jij zit op de reservebak in de hoop op wat extra speelminuten.
Het lijkt me toch glashelder, jij verdiend een betere kerel
dan die gehaktbal die relatietherapeut moest spelen bij
jullie kennissen.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zaterdag 10 december 2011 om 00:34
Het is zo moeillijk. Mijn en zijn ouders zijn allen al oud en als ik laat zien hoe kapot ik hieraan ga, gaan zij ook. Dus ik hou keurig de facade op dat ik het allemaal wel ga redden en ze vinden me ontzettend sterk. En eigenlijk wil ik ook dat ze dat denken. Maar soms wordt het me gewoon te veel. Dus vanavond heb ik een huilavondje ingelast in de hoop dat het morgen weer beter gaat. Maar zoals ik al zei, langzamerhand dringt het besef binnen dat ik echt compleet aan de kant gezet ben, zonder enige gevoel voor mijn gevoelens. Dat doet zo'n pijn.
Ik weet dat ik sterk moet zijn, maar nu even niet!
Het doet me ontzettend goed, dat jullie zo meeleven, want jullie zijn de enigen die het begrijpen. Anderen zeggen zo makkelijk: gooi hem eruit, begin opnieuw. Maar zo makkelijk is dat niet.
Luitjes, ik hou van jullie Zoals ik al eerder gezegd heb, jullie zijn het meer waard dan die l*l van hoe zal ik hem noemen "ex".
Ik weet dat ik sterk moet zijn, maar nu even niet!
Het doet me ontzettend goed, dat jullie zo meeleven, want jullie zijn de enigen die het begrijpen. Anderen zeggen zo makkelijk: gooi hem eruit, begin opnieuw. Maar zo makkelijk is dat niet.
Luitjes, ik hou van jullie Zoals ik al eerder gezegd heb, jullie zijn het meer waard dan die l*l van hoe zal ik hem noemen "ex".
zaterdag 10 december 2011 om 00:45
Je kúnt niet altijd sterk zijn, je hoeft ook niet altijd sterk te zijn!!
Dat kán simpelweg helemaal niet!! Kijk eens wat er gebeurt is, kijk eens wat je aangedaan is!! De verschrikkelijke harde waarheid is: je bént aan de kant gezet! Dat ben ik ook en met ons nog vele anderen kijk op het forum....
En nu moet je maar "even" zorgen dat je je leven weer op orde gaat krijgen, dat je een baan gaat vinden, dat het met je kinderen goed blijft gaan en dat je je emoties maar eventjes een plekje gaat geven....pffffff..... gek hé... dat je pijn hebt...
Dat kán simpelweg helemaal niet!! Kijk eens wat er gebeurt is, kijk eens wat je aangedaan is!! De verschrikkelijke harde waarheid is: je bént aan de kant gezet! Dat ben ik ook en met ons nog vele anderen kijk op het forum....
En nu moet je maar "even" zorgen dat je je leven weer op orde gaat krijgen, dat je een baan gaat vinden, dat het met je kinderen goed blijft gaan en dat je je emoties maar eventjes een plekje gaat geven....pffffff..... gek hé... dat je pijn hebt...
zaterdag 10 december 2011 om 00:50
Dank je allalone voor je steun. Je mag heel trots op jezelf zijn. Als ik zie hoever je al gekomen bent sinds de 1e keer dat je hier on-line was: Petje af.
Ik hoop dat ik binnenkort ook de realiteit kan aanvaarden en verder gaan. Morgen weer een nieuwe dag en nieuwe kansen. Zullen we het zo maar bekijken. Ik denk dat dat de manier is om er uit te komen.
Ik hoop dat ik binnenkort ook de realiteit kan aanvaarden en verder gaan. Morgen weer een nieuwe dag en nieuwe kansen. Zullen we het zo maar bekijken. Ik denk dat dat de manier is om er uit te komen.
zaterdag 10 december 2011 om 10:14
Ha... ik hoop idd ook nog zover te komen als Allalone... sterk hoor! Maar goed... ik zit "pas" op 3 weken, hopelijk is dat bij mij bij drie maanden ook anders.
Maar ook respect voor Kunstje om een modus te vinden dat je toch uiting kunt geven aan je verdriet en pijn... waarbij je je ouders weer probeert te sparen. Heb je wel mensen bij wie je jezelf wel helemaal mag en kan zijn met alle verdriet die erbij hoort?
Fijn... HBG... zo'n reactie. Ik zit helemaal niet in een fase dat ik al weet wat ik wil en welke kant het ingaat. Ik weet alleen dat ik nu weg wil bij hem, zodat er afstand komt. En waar het dan op uitdraait... moet ik daar nu al een standpunt over innemen?
Zijn we al uit elkaar? We wonen nog op hetzelfde adres, maar ontwijken elkaar een beetje. Als we wel bij elkaar zijn, dan is het raar... ene kant een soort beleefdheidsvorm, andere kant ook verdriet om wat we samen kwijt zijn en van mij uit natuurlijk veel boosheid omdat mijn vertrouwen zo beschadigd is...
Van de week ga ik een weekje op vakantie met een vriendin. De verwachting is dat ik daarna wel in een leegstaand deels gemeubileerd appartementje kan...
Maar ook respect voor Kunstje om een modus te vinden dat je toch uiting kunt geven aan je verdriet en pijn... waarbij je je ouders weer probeert te sparen. Heb je wel mensen bij wie je jezelf wel helemaal mag en kan zijn met alle verdriet die erbij hoort?
Fijn... HBG... zo'n reactie. Ik zit helemaal niet in een fase dat ik al weet wat ik wil en welke kant het ingaat. Ik weet alleen dat ik nu weg wil bij hem, zodat er afstand komt. En waar het dan op uitdraait... moet ik daar nu al een standpunt over innemen?
Zijn we al uit elkaar? We wonen nog op hetzelfde adres, maar ontwijken elkaar een beetje. Als we wel bij elkaar zijn, dan is het raar... ene kant een soort beleefdheidsvorm, andere kant ook verdriet om wat we samen kwijt zijn en van mij uit natuurlijk veel boosheid omdat mijn vertrouwen zo beschadigd is...
Van de week ga ik een weekje op vakantie met een vriendin. De verwachting is dat ik daarna wel in een leegstaand deels gemeubileerd appartementje kan...
zaterdag 10 december 2011 om 10:59
Ook ik zou graag met jullie mee willen schrijven. ik lees hier echt verdrietige verhalen. Ik leef echt met jullie mee. Op dit moment staat mijn wereld op z`n kop.
Ik ben er vorige week achter gekomen dat mijn nu ex-vriend na een relatie van vijf jaar vreemd gaat. Ik liep al drie weken met een naar onderbuik gevoel en heb hem dat ook aangegeven, maar natuurlijk ontkenning.
Totdat ik het zwart op wit heb gelezen op zijn facebook. Niet netjes om in zijn spullen te snuffelen, maar ik heb er totaal geen spijt van.
En nu zit ik hier. Ik voel me alleen, tot in het diepst van mijn hart gekwetst en zo enorm verdrietig. En hem toch enorm missen. Je gevoelens worden zo heen en weer geslingerd. Het is nog maar kort geleden en ik weet dat het zal slijten. Het heeft tijd nodig, maar wat kan een mens zich ellendig voelen.
Ik heb gelukkig hele lieve mensen om mij heen, maar ik denk dat ik het wel prettig vind om het van me af te schrijven.
Veel sterkte en kracht gewenst voor iedereen.
Ik ben er vorige week achter gekomen dat mijn nu ex-vriend na een relatie van vijf jaar vreemd gaat. Ik liep al drie weken met een naar onderbuik gevoel en heb hem dat ook aangegeven, maar natuurlijk ontkenning.
Totdat ik het zwart op wit heb gelezen op zijn facebook. Niet netjes om in zijn spullen te snuffelen, maar ik heb er totaal geen spijt van.
En nu zit ik hier. Ik voel me alleen, tot in het diepst van mijn hart gekwetst en zo enorm verdrietig. En hem toch enorm missen. Je gevoelens worden zo heen en weer geslingerd. Het is nog maar kort geleden en ik weet dat het zal slijten. Het heeft tijd nodig, maar wat kan een mens zich ellendig voelen.
Ik heb gelukkig hele lieve mensen om mij heen, maar ik denk dat ik het wel prettig vind om het van me af te schrijven.
Veel sterkte en kracht gewenst voor iedereen.