Relaties
alle pijlers
Vertrouwen
woensdag 11 april 2012 om 09:33
In de afgelopen weken ben ik hier al diverse keren in een discussie verzeild geraakt met mensen die hun partner niet vertrouwen. Ik verbaas me daar elke keer weer over. Want waarom zou je een relatie willen met iemand die je niet vertrouwt? Door dit gebrek aan vertrouwen willen mensen hun partner tot in het absurde controleren, van alles verbieden, of er minstens onder zware emotionele druk voor zorgen dat hij of zij van bepaalde dingen afziet - onder het mom van ‘rekening houden met elkaar’ (zo gaf iemand zelfs aan dat haar vriend niet zonder haar moest gaan stappen (of in een kroeg werken), omdat zij zichzelf dan iets vreselijks aan zou doen. Over emotionele chantage gesproken…).
Hier snap ik dus echt helemaal niets van. In mijn wereld is een relatie gebaseerd op wederzijds(e) vertrouwen, liefde en respect. Dat zijn voor mij de basisbeginselen waaraan een relatie moet voldoen. Zodra een van die voorwaarden ontbreekt aan een van beide kanten kun je er m.i. maar beter mee stoppen, want dan wordt het nooit meer een goede relatie. En dat is ook wel gebleken in het verleden. Het is dus niet zo dat ik naïef zou zijn, ik heb echt mijn portie relatie-ellende wel gehad. Ik zou het alleen heel naar vinden om zo achterdochtig en wantrouwig in een relatie te staan - en dus waarschijnlijk ook in het leven. Als je je eigen partner al niet eens meer volledig durft te vertrouwen, wie dan nog wel?
Ik weet van mezelf dat ik nooit vreemd zou gaan, en ik geloof mijn partner ook als hij zegt dat hij dat niet zal doen. Daarom heb ik er ook geen problemen mee als hij met een oude vriendin gaat stappen zonder dat ik er bij ben. En daarom vindt hij het ook prima als ik bijvoorbeeld zonder hem op reis ga. We zijn namelijk geen Siamese tweeling en doen ook wel eens dingen zonder elkaar. En ja, dan komen we ook wel eens andere mensen tegen. Contact met anderen betekent echter nog niet meteen dat we ook seks gaan hebben met die anderen. Al staan er tien blote kerels tegen me aan te swaffelen om me te verleiden, ik zet mijn relatie niet op het spel voor een wip, ook niet als ik gedronken heb. En mijn man denkt daar precies hetzelfde over.
De argumentatie dat je de kat op het spek bindt als je partner bijvoorbeeld met een oude vriendin zou gaan stappen en daar zou blijven slapen vind ik dan ook belachelijk. Als je ervan uit gaat dat mensen zo makkelijk overstag gaan geef je dus eigenlijk aan dat je zelf ook niet te vertrouwen bent. Als je zo weinig vertrouwen in je partner hebt, en er van uit gaat dat hij bij de eerste de beste kans vreemd zal gaan, waarom heb je dan in vredesnaam een relatie met die persoon?
Ik kies ervoor om mijn partner te vertrouwen. Mijn partner kiest ervoor om mij te vertrouwen. En tot nu toe heeft geen van ons dat vertrouwen beschaamd. Of, zoals iemand anders het al zo treffend zei: waarom zou je controle nodig hebben? Je wilt toch dat hij niet vreemd gaat omdat hij niet wil en niet omdat hij niet kan?
Hier snap ik dus echt helemaal niets van. In mijn wereld is een relatie gebaseerd op wederzijds(e) vertrouwen, liefde en respect. Dat zijn voor mij de basisbeginselen waaraan een relatie moet voldoen. Zodra een van die voorwaarden ontbreekt aan een van beide kanten kun je er m.i. maar beter mee stoppen, want dan wordt het nooit meer een goede relatie. En dat is ook wel gebleken in het verleden. Het is dus niet zo dat ik naïef zou zijn, ik heb echt mijn portie relatie-ellende wel gehad. Ik zou het alleen heel naar vinden om zo achterdochtig en wantrouwig in een relatie te staan - en dus waarschijnlijk ook in het leven. Als je je eigen partner al niet eens meer volledig durft te vertrouwen, wie dan nog wel?
Ik weet van mezelf dat ik nooit vreemd zou gaan, en ik geloof mijn partner ook als hij zegt dat hij dat niet zal doen. Daarom heb ik er ook geen problemen mee als hij met een oude vriendin gaat stappen zonder dat ik er bij ben. En daarom vindt hij het ook prima als ik bijvoorbeeld zonder hem op reis ga. We zijn namelijk geen Siamese tweeling en doen ook wel eens dingen zonder elkaar. En ja, dan komen we ook wel eens andere mensen tegen. Contact met anderen betekent echter nog niet meteen dat we ook seks gaan hebben met die anderen. Al staan er tien blote kerels tegen me aan te swaffelen om me te verleiden, ik zet mijn relatie niet op het spel voor een wip, ook niet als ik gedronken heb. En mijn man denkt daar precies hetzelfde over.
De argumentatie dat je de kat op het spek bindt als je partner bijvoorbeeld met een oude vriendin zou gaan stappen en daar zou blijven slapen vind ik dan ook belachelijk. Als je ervan uit gaat dat mensen zo makkelijk overstag gaan geef je dus eigenlijk aan dat je zelf ook niet te vertrouwen bent. Als je zo weinig vertrouwen in je partner hebt, en er van uit gaat dat hij bij de eerste de beste kans vreemd zal gaan, waarom heb je dan in vredesnaam een relatie met die persoon?
Ik kies ervoor om mijn partner te vertrouwen. Mijn partner kiest ervoor om mij te vertrouwen. En tot nu toe heeft geen van ons dat vertrouwen beschaamd. Of, zoals iemand anders het al zo treffend zei: waarom zou je controle nodig hebben? Je wilt toch dat hij niet vreemd gaat omdat hij niet wil en niet omdat hij niet kan?
woensdag 11 april 2012 om 11:50
En weer eens met Sssenta; je vertrouwt iemand of je vertrouwt hem niet. Als je hem maar tot op een bepaalde hoogte vertrouwt vertrouw je hem dus eigenlijk niet.
Ook eens met degene die hier eerder schreef dat vrouwen hier vaak schrijven dat ze hun partner wel vertrouwen, maar ‘die vrouw(en)’ niet. Dan vertrouw je je partner dus ook gewoon niet, het klinkt alleen niet zo aardig om dat te zeggen, dus dan krijgt de buitenwereld de schuld.
Ook eens met degene die hier eerder schreef dat vrouwen hier vaak schrijven dat ze hun partner wel vertrouwen, maar ‘die vrouw(en)’ niet. Dan vertrouw je je partner dus ook gewoon niet, het klinkt alleen niet zo aardig om dat te zeggen, dus dan krijgt de buitenwereld de schuld.
woensdag 11 april 2012 om 11:50
quote:kookwekkert schreef op 11 april 2012 @ 11:31:
Ik sta er eigenlijk anders in dan de meeste hier denk ik. Ik denk dat veel mensen 'an sich' wel vertrouwen zijn, maar dat ze ook een foutje kunnen maken (en zich daar vervolgens schuldig over zouden voelen). Tuurlijk zou ik het niet leuk vinden als mijn vriend vreemd gaat.
Ik heb veel mensen met 100% vertrouwen in hun partner helemaal kapot zien gaan als ze erachter kwamen dat hun partner niet te vertrouwen was (wat overigens in alle volgende relaties doorwerkte). Ik heb mensen gezien met ziekelijke jaloezie die hun partner alles wilden verbieden. Ik wil beiden niet eigenlijk. Ik denk dat we allemaal gewoon mensen zijn, met (meestal) de beste intenties. Maar niemand is perfect.
Wat versta jij onder 'een foutje'? Als mijn partner op een bedrijfsfeestje een keer zoent met die vreselijk leuke collega en het daarna meteen aan mij vertelt, dan beschouw ik dat als 'een foutje'.
Wordt hij echter verliefd, en blijkt hij al twee jaar een stiekeme relatie te hebben met alles er op en eraan, dan vind ik dat een ernstige vertrouwensbreuk.
Ik sta er eigenlijk anders in dan de meeste hier denk ik. Ik denk dat veel mensen 'an sich' wel vertrouwen zijn, maar dat ze ook een foutje kunnen maken (en zich daar vervolgens schuldig over zouden voelen). Tuurlijk zou ik het niet leuk vinden als mijn vriend vreemd gaat.
Ik heb veel mensen met 100% vertrouwen in hun partner helemaal kapot zien gaan als ze erachter kwamen dat hun partner niet te vertrouwen was (wat overigens in alle volgende relaties doorwerkte). Ik heb mensen gezien met ziekelijke jaloezie die hun partner alles wilden verbieden. Ik wil beiden niet eigenlijk. Ik denk dat we allemaal gewoon mensen zijn, met (meestal) de beste intenties. Maar niemand is perfect.
Wat versta jij onder 'een foutje'? Als mijn partner op een bedrijfsfeestje een keer zoent met die vreselijk leuke collega en het daarna meteen aan mij vertelt, dan beschouw ik dat als 'een foutje'.
Wordt hij echter verliefd, en blijkt hij al twee jaar een stiekeme relatie te hebben met alles er op en eraan, dan vind ik dat een ernstige vertrouwensbreuk.
woensdag 11 april 2012 om 12:10
quote:Kastanjez schreef op 11 april 2012 @ 11:50:
[...]
Wat versta jij onder 'een foutje'? Als mijn partner op een bedrijfsfeestje een keer zoent met die vreselijk leuke collega en het daarna meteen aan mij vertelt, dan beschouw ik dat als 'een foutje'.
Wordt hij echter verliefd, en blijkt hij al twee jaar een stiekeme relatie te hebben met alles er op en eraan, dan vind ik dat een ernstige vertrouwensbreuk.
Ben ik met je eens!
Ik ga er van uit dat de meeste mensen over het algemeen de beste intenties hebben en dat een foutje er tussendoor kan glippen. Een affaire aangaan vind ik absoluut niet onder de beste intenties vallen. Ik verwacht ook van mijn partner dat hij moeite doet om niet te verleiden/verleid te worden. Dat valt bij mij onder de beste intenties. Dat er ooit eens een foutje tussen zit kan ik begrijpen (al word ik daar niet blij van natuurlijk) en hoe mijn partner bereid is om dat met mij op te lossen/goed te maken speelt ook erg mee.
Wat ik bedoelde is dat ik vanuit deze positie niet super achterdochtig ben (ik ga immers uit van de beste intenties en dat mijn vriend zelf het fort 'bewaakt'). En ALS er eens wat gebeurt (en dan inderdaad een minor slip up), dan kan ik redelijk goed mee dealen, omdat ik het niet zie als dat mijn volle vertouwen in hem is beschaamd (in de zin van: mijn beeld van mijn partner stort in) of van 'zie je wel! ik dacht al die tijd al dat hij vreemd ging! Niemand is te vertouwen waaahhhh'. Dat zijn naar mijn idee twee uitersten.
Ik zit er liever tussenin. Het scheelt ook denk ik dat ik er niet in geloof dat de mens heel monogaam is. Ik denk dat de mens meer tussen monogamie en polygamie in zit van nature. Ik probeer een monogaam bestaan op te bouwen met mijn partner en hij met mij. Ik weet van mezelf dat ik me HEEL goed kan inhouden en als ik buiten de boot zou stappen ik alles in overleg zou doen. Ik besef me tegelijkertijd ook dat dit niet voor iedereen even makkelijk is en dat er momenten zullen komen in de toekomst waarbij dit op de proef wordt gesteld.
Zo een HEEL verhaal.
[...]
Wat versta jij onder 'een foutje'? Als mijn partner op een bedrijfsfeestje een keer zoent met die vreselijk leuke collega en het daarna meteen aan mij vertelt, dan beschouw ik dat als 'een foutje'.
Wordt hij echter verliefd, en blijkt hij al twee jaar een stiekeme relatie te hebben met alles er op en eraan, dan vind ik dat een ernstige vertrouwensbreuk.
Ben ik met je eens!
Ik ga er van uit dat de meeste mensen over het algemeen de beste intenties hebben en dat een foutje er tussendoor kan glippen. Een affaire aangaan vind ik absoluut niet onder de beste intenties vallen. Ik verwacht ook van mijn partner dat hij moeite doet om niet te verleiden/verleid te worden. Dat valt bij mij onder de beste intenties. Dat er ooit eens een foutje tussen zit kan ik begrijpen (al word ik daar niet blij van natuurlijk) en hoe mijn partner bereid is om dat met mij op te lossen/goed te maken speelt ook erg mee.
Wat ik bedoelde is dat ik vanuit deze positie niet super achterdochtig ben (ik ga immers uit van de beste intenties en dat mijn vriend zelf het fort 'bewaakt'). En ALS er eens wat gebeurt (en dan inderdaad een minor slip up), dan kan ik redelijk goed mee dealen, omdat ik het niet zie als dat mijn volle vertouwen in hem is beschaamd (in de zin van: mijn beeld van mijn partner stort in) of van 'zie je wel! ik dacht al die tijd al dat hij vreemd ging! Niemand is te vertouwen waaahhhh'. Dat zijn naar mijn idee twee uitersten.
Ik zit er liever tussenin. Het scheelt ook denk ik dat ik er niet in geloof dat de mens heel monogaam is. Ik denk dat de mens meer tussen monogamie en polygamie in zit van nature. Ik probeer een monogaam bestaan op te bouwen met mijn partner en hij met mij. Ik weet van mezelf dat ik me HEEL goed kan inhouden en als ik buiten de boot zou stappen ik alles in overleg zou doen. Ik besef me tegelijkertijd ook dat dit niet voor iedereen even makkelijk is en dat er momenten zullen komen in de toekomst waarbij dit op de proef wordt gesteld.
Zo een HEEL verhaal.
woensdag 11 april 2012 om 12:24
quote:Sssenta schreef op 11 april 2012 @ 11:36:
[...]
Ik heb mensen met 90% (of 70, 50, 30, whatever) vertrouwen in hun partner ook kapot zien gaan toen bleek dat hun partner niet te vertrouwen was.
Mijn man is zeker niet perfect. Ik ook niet.
Maar ik vertrouw mijn man wel voor 100%, en als ik nou opeens ga besluiten dat ik hem toch niet helemaal vertrouw, heb ik echt evenveel verdriet als hij vreemd blijkt te gaan dan bij 100% vertrouwen.
Overigens geloof ik niet in 'een beetje vertrouwen', dat is net zoiets als 'een beetje zwanger' of 'een beetje dood', vertrouwen is er, of het is er niet.
Ik zie je post nu pas. Ik sta er toch anders in dan jij denkt, denk ik. Zie mijn post hierboven. Ik zie het niet zo dat er vertrouwen is of niet. Zo voelt het niet voor mij. Ik vertrouw er op dat mijn vriend de beste intensies heeft. Ik geloof ook dat iemand met de beste intensies een minor slip up kan begaan (dus geen lange affaires enzo). Ik vind het menselijk. Ik heb ook geen gevoelens van wantrouwen eigenlijk (ik wil hem niet controleren o.i.d.). Ik ben een minor slip up dus ook bereid om te vergeven, mits mijn partner bereid is om diet fout met mij te 'verwerken'. Ik zie het niet als het einde.
Edit: wat ik eigenlijk probeer te zeggen is dat ik er niet zo mee bezig ben hoeveel vertrouwen er is. Ik snap dat dit niet voor iedereen zo werkt natuurlijk. Maar sinds dat ik er zo in sta ben ik gelukkiger geworden .
[...]
Ik heb mensen met 90% (of 70, 50, 30, whatever) vertrouwen in hun partner ook kapot zien gaan toen bleek dat hun partner niet te vertrouwen was.
Mijn man is zeker niet perfect. Ik ook niet.
Maar ik vertrouw mijn man wel voor 100%, en als ik nou opeens ga besluiten dat ik hem toch niet helemaal vertrouw, heb ik echt evenveel verdriet als hij vreemd blijkt te gaan dan bij 100% vertrouwen.
Overigens geloof ik niet in 'een beetje vertrouwen', dat is net zoiets als 'een beetje zwanger' of 'een beetje dood', vertrouwen is er, of het is er niet.
Ik zie je post nu pas. Ik sta er toch anders in dan jij denkt, denk ik. Zie mijn post hierboven. Ik zie het niet zo dat er vertrouwen is of niet. Zo voelt het niet voor mij. Ik vertrouw er op dat mijn vriend de beste intensies heeft. Ik geloof ook dat iemand met de beste intensies een minor slip up kan begaan (dus geen lange affaires enzo). Ik vind het menselijk. Ik heb ook geen gevoelens van wantrouwen eigenlijk (ik wil hem niet controleren o.i.d.). Ik ben een minor slip up dus ook bereid om te vergeven, mits mijn partner bereid is om diet fout met mij te 'verwerken'. Ik zie het niet als het einde.
Edit: wat ik eigenlijk probeer te zeggen is dat ik er niet zo mee bezig ben hoeveel vertrouwen er is. Ik snap dat dit niet voor iedereen zo werkt natuurlijk. Maar sinds dat ik er zo in sta ben ik gelukkiger geworden .
woensdag 11 april 2012 om 13:11
Wat een bijzonder topic, zet mij wel aan het denken hoe mensen erin staan. Ik weet dat mijn partner iemand is die niet snel zou vreemdgaan, hij is een heel eerlijk persoon en zou niet zo schijnheilig kunnen zijn door het stiekem te doen en net te doen alsof er niks aan de hand is. Toch vind ik het moeilijk om hem te vertrouwen en dat komt denk ik door mijn verleden. Daarbij vinden veel hem aantrekkelijk en heeft hij best wat meiden gehad voor mij.
Mijn ex vertrouwde ik 200% maar toen bleek dat hij stiekem met een meisje liep te bellen/ sms'en en ook wel met andere meiden bewust aan het flirten was toen hij alleen uit ging geeft dat ervoor gezorgd dat hij bij mij keihard van zijn voetstuk is gedonderd. Het kwam heel hard aan, hij is niet eens vreemdgegaan maar mijn vertrouwen was beschaamd. Dit heeft mij altijd dwars gezeten en uiteindelijk heeft dit er denk ik mede toe bijgedragen dat ik er uiteindelijk een punt achter heb gezet. Juist omdat ik hem zo vertrouwde en zelfs dat niet bleek te kunnen ben ik daar voorzichtiger in geworden. Hopelijk groeit het en zie ik na nog meer tijd in dat deze partner wel echt te vertrouwen is. Ik geloof dat je niemand 100% kunt vertrouwen, misschien wel 99% maar ik zou er graag anders instaan om meer van mijn relatie te kunnen genieten en gelukkiger te worden! Ik heb dus wel behoeftes om te controleren door mijn vorige relatie, ook al onderdruk ik het maar dat voelt niet goed want ik wil helemaal die behoefte niet voelen! Ook maak je het daar alleen maar erger mee want je vindt mischien dingen waarvan je niet weet hoe iets zit en dat kun je hem ook niet vragen want dan weet hij dat je hem controleert en zo krijg je alleen maar meer vragen/ onzekerheden en gezeik. Ik vind dit topic daarom erg leerzaam en ben het rationeel ook zo eens met bijvoorbeeld YvonJaspers, het lijkt me echt een enorme bevrijding om zo in een relatie te kunnen staan!! Dat wil ik ook! Hoe kun je het verleden 'loslaten' en helemaal vol vertrouwen in een relatie staan?
Mijn ex vertrouwde ik 200% maar toen bleek dat hij stiekem met een meisje liep te bellen/ sms'en en ook wel met andere meiden bewust aan het flirten was toen hij alleen uit ging geeft dat ervoor gezorgd dat hij bij mij keihard van zijn voetstuk is gedonderd. Het kwam heel hard aan, hij is niet eens vreemdgegaan maar mijn vertrouwen was beschaamd. Dit heeft mij altijd dwars gezeten en uiteindelijk heeft dit er denk ik mede toe bijgedragen dat ik er uiteindelijk een punt achter heb gezet. Juist omdat ik hem zo vertrouwde en zelfs dat niet bleek te kunnen ben ik daar voorzichtiger in geworden. Hopelijk groeit het en zie ik na nog meer tijd in dat deze partner wel echt te vertrouwen is. Ik geloof dat je niemand 100% kunt vertrouwen, misschien wel 99% maar ik zou er graag anders instaan om meer van mijn relatie te kunnen genieten en gelukkiger te worden! Ik heb dus wel behoeftes om te controleren door mijn vorige relatie, ook al onderdruk ik het maar dat voelt niet goed want ik wil helemaal die behoefte niet voelen! Ook maak je het daar alleen maar erger mee want je vindt mischien dingen waarvan je niet weet hoe iets zit en dat kun je hem ook niet vragen want dan weet hij dat je hem controleert en zo krijg je alleen maar meer vragen/ onzekerheden en gezeik. Ik vind dit topic daarom erg leerzaam en ben het rationeel ook zo eens met bijvoorbeeld YvonJaspers, het lijkt me echt een enorme bevrijding om zo in een relatie te kunnen staan!! Dat wil ik ook! Hoe kun je het verleden 'loslaten' en helemaal vol vertrouwen in een relatie staan?
woensdag 11 april 2012 om 13:23
Ik ben in het verleden ook bedonderd door mijn toenmalige partner. En toch vertrouw ik mijn huidige man voor de volle 100%.
Dat komt omdat het goed voelt, omdat ik geen relatie wil waarin ik iemand niet zou kunnen vertrouwen, en omdat ik het simpelweg niet geloof dat alle mannen vreemd gaan als ze de kans krijgen (waar de stelling "niemand is voor 100% te vertrouwen" op gebaseerd is).
Ik weet dat mijn partner mij voor 100% kan vertrouwen. Ondertussen heb ik genoeg gezien en meegemaakt om te weten dat ik echt nooit vreemd zal gaan, ongeacht de verleidingen en omstandigheden die ik tegen kom.
En als ik voor de 100% te vertrouwen ben, dan is het niet zo'n rare stap om erop te vertrouwen dat mijn man dat ook is.
Dat komt omdat het goed voelt, omdat ik geen relatie wil waarin ik iemand niet zou kunnen vertrouwen, en omdat ik het simpelweg niet geloof dat alle mannen vreemd gaan als ze de kans krijgen (waar de stelling "niemand is voor 100% te vertrouwen" op gebaseerd is).
Ik weet dat mijn partner mij voor 100% kan vertrouwen. Ondertussen heb ik genoeg gezien en meegemaakt om te weten dat ik echt nooit vreemd zal gaan, ongeacht de verleidingen en omstandigheden die ik tegen kom.
En als ik voor de 100% te vertrouwen ben, dan is het niet zo'n rare stap om erop te vertrouwen dat mijn man dat ook is.
woensdag 11 april 2012 om 13:25
Ik begrijp niet waarom mensen er een probleem van maken, want dat doen veel mensen, als je verteld dat je iets van je partner niet zou mogen.
Ik snap sowieso niet waarom mensen ongevraagd advies geven, als je er niet om vraagt, of een mening over een andermans relatie vellen.
Mijn vriendin bijvoorbeeld, die heeft ook vaak kritiek op onze relatie, maar zij zijn uit elkaar, precies om de dingen die ik niet doe, en die zij wel doet.
Ik snap dat ze volledige vrijheid wil, maar van mij hoeft dat niet.
Dus ik respecteer haar vrijheid, als ze mijn leven ook respecteerd.
En als ik geen problemen heb, met mijn niet-vrijheid bijvoorbeeld terwijl dat best meevalt hoor.
Dan geeft het toch niet zo dat ik mij "iets op laat leggen?'
Als wij zo gelukkig zijn dan is het goed.
Net als dat ik vreemdgan niet goedkeur, in mijn relatie, keuren jullie andere dingen af in jullie relatie.
Ik stel nergens voorwaarden aan, maar geef wel aan wat ik wel en niet prettig vind dus dat moet ook gewoon kunnen vind ik, ook van zijn kant.
Als hij vreemd zou gaan, is onze relatie voorbij, want ik hoef dan geen sex meer met hem.
En voor de rest, tja... ieder zo zn eigen grens.
Wat is er verkeerd aan je grenzen aangeven?
Moet ik dan maar geen voorwaardes stellen? en ongelukkig zijn?
Uitgaan doen we allebei niet, hebben we allebei geen behoeften aan.
Als ik dat zou willen zou mijn vent dat niet goed vinden.
Maar ik heb er geen last van, dus waarom moet ik daar een discussie om gaan voeren?
Ik vertrouw hem wel, hij is niet het type dat aandacht van vrouwen nodig heeft, trekt, of gevoelig is voor complimentjes.
Zelf ben ik dat ook niet.
Dus vertrouwen zit wel goed.
En verder zijn we gelukkig zoals we denken over de toekomst, en de dingen waar je wel of geen behoeften aan hebt.
Ik snap sowieso niet waarom mensen ongevraagd advies geven, als je er niet om vraagt, of een mening over een andermans relatie vellen.
Mijn vriendin bijvoorbeeld, die heeft ook vaak kritiek op onze relatie, maar zij zijn uit elkaar, precies om de dingen die ik niet doe, en die zij wel doet.
Ik snap dat ze volledige vrijheid wil, maar van mij hoeft dat niet.
Dus ik respecteer haar vrijheid, als ze mijn leven ook respecteerd.
En als ik geen problemen heb, met mijn niet-vrijheid bijvoorbeeld terwijl dat best meevalt hoor.
Dan geeft het toch niet zo dat ik mij "iets op laat leggen?'
Als wij zo gelukkig zijn dan is het goed.
Net als dat ik vreemdgan niet goedkeur, in mijn relatie, keuren jullie andere dingen af in jullie relatie.
Ik stel nergens voorwaarden aan, maar geef wel aan wat ik wel en niet prettig vind dus dat moet ook gewoon kunnen vind ik, ook van zijn kant.
Als hij vreemd zou gaan, is onze relatie voorbij, want ik hoef dan geen sex meer met hem.
En voor de rest, tja... ieder zo zn eigen grens.
Wat is er verkeerd aan je grenzen aangeven?
Moet ik dan maar geen voorwaardes stellen? en ongelukkig zijn?
Uitgaan doen we allebei niet, hebben we allebei geen behoeften aan.
Als ik dat zou willen zou mijn vent dat niet goed vinden.
Maar ik heb er geen last van, dus waarom moet ik daar een discussie om gaan voeren?
Ik vertrouw hem wel, hij is niet het type dat aandacht van vrouwen nodig heeft, trekt, of gevoelig is voor complimentjes.
Zelf ben ik dat ook niet.
Dus vertrouwen zit wel goed.
En verder zijn we gelukkig zoals we denken over de toekomst, en de dingen waar je wel of geen behoeften aan hebt.
woensdag 11 april 2012 om 13:32
Ik kan me in principe ook vinden in de OP.
Helaas heb ik in mijn jaren als vrijgezel meerdere malen gehad dat bezette mannen lichamelijk contact met me zochten (en/of verzochten tot seks). Dit waren mannen die ik al kenden (vrienden of vrienden van vrienden) en die ik eigenlijk hoger ingeschat had.
Dus het vertrouwen heeft een deuk opgelopen hier. Overigens heb ik niet naakt gedanst oid voor de heren in kwestie. Bij één was het meest geile dat we een nummer geplaybackt hebben samen, van Syb van De Kast. Nou daarmee had ik wel wat losgemaakt bij hem.
Helaas heb ik in mijn jaren als vrijgezel meerdere malen gehad dat bezette mannen lichamelijk contact met me zochten (en/of verzochten tot seks). Dit waren mannen die ik al kenden (vrienden of vrienden van vrienden) en die ik eigenlijk hoger ingeschat had.
Dus het vertrouwen heeft een deuk opgelopen hier. Overigens heb ik niet naakt gedanst oid voor de heren in kwestie. Bij één was het meest geile dat we een nummer geplaybackt hebben samen, van Syb van De Kast. Nou daarmee had ik wel wat losgemaakt bij hem.
woensdag 11 april 2012 om 13:33
quote:Sssenta schreef op 11 april 2012 @ 13:23:
Ik ben in het verleden ook bedonderd door mijn toenmalige partner. En toch vertrouw ik mijn huidige man voor de volle 100%.
Dat komt omdat het goed voelt, omdat ik geen relatie wil waarin ik iemand niet zou kunnen vertrouwen, en omdat ik het simpelweg niet geloof dat alle mannen vreemd gaan als ze de kans krijgen (waar de stelling "niemand is voor 100% te vertrouwen" op gebaseerd is).
Ik weet dat mijn partner mij voor 100% kan vertrouwen. Ondertussen heb ik genoeg gezien en meegemaakt om te weten dat ik echt nooit vreemd zal gaan, ongeacht de verleidingen en omstandigheden die ik tegen kom.
En als ik voor de 100% te vertrouwen ben, dan is het niet zo'n rare stap om erop te vertrouwen dat mijn man dat ook is.Dat kan natuurlijk, dat is voor iedereen anders. Voor mij persoonlijk werkt het niet om me op dat vertrouwen an sich te richten (of het er wel of niet is, wat het percentage is etc.). Althans, het werkte wel redelijk, maar ik voel me nu meer 'op m'n gemak', door me er niet mee bezig te houden. Het geeft mij meer ademruimte en gek genoeg sta ik ook heel ontspannen tegenover mijn vriend daarin. Heb niet de behoefte om te controleren ofzo. Ik vind het heerlijk om me er niet mee bezig te hoeven houden. Ik neem het zoals het is, omdat ik van zijn beste intenties uit ga en ik denk dat het niet voor iedereen even makkelijk is om 100% van alle verleidingen die je tegen kan komen te weerstaan.
Ik ben in het verleden ook bedonderd door mijn toenmalige partner. En toch vertrouw ik mijn huidige man voor de volle 100%.
Dat komt omdat het goed voelt, omdat ik geen relatie wil waarin ik iemand niet zou kunnen vertrouwen, en omdat ik het simpelweg niet geloof dat alle mannen vreemd gaan als ze de kans krijgen (waar de stelling "niemand is voor 100% te vertrouwen" op gebaseerd is).
Ik weet dat mijn partner mij voor 100% kan vertrouwen. Ondertussen heb ik genoeg gezien en meegemaakt om te weten dat ik echt nooit vreemd zal gaan, ongeacht de verleidingen en omstandigheden die ik tegen kom.
En als ik voor de 100% te vertrouwen ben, dan is het niet zo'n rare stap om erop te vertrouwen dat mijn man dat ook is.Dat kan natuurlijk, dat is voor iedereen anders. Voor mij persoonlijk werkt het niet om me op dat vertrouwen an sich te richten (of het er wel of niet is, wat het percentage is etc.). Althans, het werkte wel redelijk, maar ik voel me nu meer 'op m'n gemak', door me er niet mee bezig te houden. Het geeft mij meer ademruimte en gek genoeg sta ik ook heel ontspannen tegenover mijn vriend daarin. Heb niet de behoefte om te controleren ofzo. Ik vind het heerlijk om me er niet mee bezig te hoeven houden. Ik neem het zoals het is, omdat ik van zijn beste intenties uit ga en ik denk dat het niet voor iedereen even makkelijk is om 100% van alle verleidingen die je tegen kan komen te weerstaan.
woensdag 11 april 2012 om 13:37
quote:dolores007 schreef op 11 april 2012 @ 13:25:
Ik begrijp niet waarom mensen er een probleem van maken, want dat doen veel mensen, als je verteld dat je iets van je partner niet zou mogen.
Oh, ik ben het met je eens hoor. Als je in een relatie zit, dan is het alleen aan jou en je partner om te bepalen hoe je die relatie inricht. Of dat met veel, weinig of geen vertrouwen / vrijheid / whatever is, gaat verder niemand wat aan.
Ik begrijp niet waarom mensen er een probleem van maken, want dat doen veel mensen, als je verteld dat je iets van je partner niet zou mogen.
Oh, ik ben het met je eens hoor. Als je in een relatie zit, dan is het alleen aan jou en je partner om te bepalen hoe je die relatie inricht. Of dat met veel, weinig of geen vertrouwen / vrijheid / whatever is, gaat verder niemand wat aan.
woensdag 11 april 2012 om 13:40
quote:curlygurly schreef op 11 april 2012 @ 13:11:
Ik vind dit topic daarom erg leerzaam en ben het rationeel ook zo eens met bijvoorbeeld YvonJaspers, het lijkt me echt een enorme bevrijding om zo in een relatie te kunnen staan!! Dat wil ik ook! Hoe kun je het verleden 'loslaten' en helemaal vol vertrouwen in een relatie staan?
In mijn geval heeft dat volledig met mijn huidige partner te maken. In mijn eerste lange relatie (16 jaar samenwonen) ben ik behoorlijk belazerd. Ik vond het dus heel moeilijk om daarna nog iemand te vertrouwen. Tot ik mijn volgende partner ontmoette. We hadden elkaar door ons gezamenlijke vrijwilligerswerk en via mailen/msn’nen al heel intensief leren kennen, nog voor we een relatie kregen, dus onze vertrouwensband was erg goed. Ik wist ook dat die persoon polyamoreus was (dat houdt in dat je meerdere volwaardige relaties tegelijkertijd kunt en wilt hebben). Ik ben zelf heel erg monogaam, maar ik verwachtte/hoopte me wel aan die polyamorie te kunnen aanpassen. Vooral omdat het uitgangspunt van polyamorie open- en eerlijkheid is, en daar kon (en kan) ik me helemaal in vinden (en ook omdat mijn partner me bezwoer dat ik nummer 1 zou zijn/blijven). Ik bleek echter toch niet zo goed met die polyamorie om te kunnen gaan als ik dacht, ik was jaloerser en wantrouwender dan ik ooit geweest was. En dat was ook niet zo gek: ik hoorde blijkbaar al vrij snel in de relatie allemaal fikse waarschuwingsbellen die ik continue negeerde omdat ik dacht dat het aan mijn monogame aard lag dat ik me niet lekker voelde bij bepaalde dingen. Achteraf bleek dus dat die partner helemaal niet zo open en eerlijk was als me altijd werd voorgehouden. Dit heeft echt een flinke knauw in mijn vertrouwen in mensen opgeleverd. Ik was bereid geweest me helemaal aan te passen aan die polyamorie, als alles wat mijn ex met anderen uitspookte maar in alle open- en eerlijkheid zou gebeuren, maar nog werd er tegen me gelogen. Daar ben ik behoorlijk kapot van geweest.
Toen ik mijn huidige partner ontmoette vond ik het dus best wel moeilijk om hem meteen te vertrouwen. Maar ik wist ook: hij is een ander persoon, er is nog geen enkele aanwijzing dat hij niet te vertrouwen in. En dat bleek ook. Hij is heel rustig, heeft ook lang geen relatie gehad, is geen rokkenjager. Afspraken, hoe klein ook, komt hij na. En dat geeft mij rust. Daarnaast weet ik door de gesprekken die we gehad hebben hoe hij over dingen denkt, en hij is nog strikter in bepaalde dingen dan ik, dus ik hoef daarbij ook niet bang te zijn dat hij over een grens van mij heengaat. Het slaat daarnaast nergens op om iemand bij voorbaat al niet te vertrouwen. Ik weet van mezelf dat ik volledig te vertrouwen ben, waarom zouden er dan geen mannen bestaan die net zo in relaties staan als ik? Omdat het mannen zijn? Onzin, de meeste mannen zijn volgens mij beschaafd genoeg om niet ongebreideld en onbeheerst aan alle natuurlijke driften toe te geven. Mijn man voelt in ieder geval niet de behoefte om iedere vrouw die zich aan hem aanbiedt te bespringen, net zoals ik net met elke kerel die dat wil het bed induik.
Hoe beter ik mijn man leer kennen des te zekerder word ik van hem – en van ons. Deze relatie is met geen enkele voorgaande relatie te vergelijken. Zo gelijkwaardig, zo liefdevol, zo eerlijk, zo respectvol, zo gezellig, zo… perfect. Dat klinkt een beetje zweverig misschien, maar zo voelt het nu eenmaal. We hebben allebei onze fouten en onhebbelijkheden, maar we passen zo goed bij elkaar dat we elkaars ideale partner zijn, en daardoor de ideale relatie hebben. Ik zou iedereen zo’n relatie gunnen als ik heb.
Ik vind dit topic daarom erg leerzaam en ben het rationeel ook zo eens met bijvoorbeeld YvonJaspers, het lijkt me echt een enorme bevrijding om zo in een relatie te kunnen staan!! Dat wil ik ook! Hoe kun je het verleden 'loslaten' en helemaal vol vertrouwen in een relatie staan?
In mijn geval heeft dat volledig met mijn huidige partner te maken. In mijn eerste lange relatie (16 jaar samenwonen) ben ik behoorlijk belazerd. Ik vond het dus heel moeilijk om daarna nog iemand te vertrouwen. Tot ik mijn volgende partner ontmoette. We hadden elkaar door ons gezamenlijke vrijwilligerswerk en via mailen/msn’nen al heel intensief leren kennen, nog voor we een relatie kregen, dus onze vertrouwensband was erg goed. Ik wist ook dat die persoon polyamoreus was (dat houdt in dat je meerdere volwaardige relaties tegelijkertijd kunt en wilt hebben). Ik ben zelf heel erg monogaam, maar ik verwachtte/hoopte me wel aan die polyamorie te kunnen aanpassen. Vooral omdat het uitgangspunt van polyamorie open- en eerlijkheid is, en daar kon (en kan) ik me helemaal in vinden (en ook omdat mijn partner me bezwoer dat ik nummer 1 zou zijn/blijven). Ik bleek echter toch niet zo goed met die polyamorie om te kunnen gaan als ik dacht, ik was jaloerser en wantrouwender dan ik ooit geweest was. En dat was ook niet zo gek: ik hoorde blijkbaar al vrij snel in de relatie allemaal fikse waarschuwingsbellen die ik continue negeerde omdat ik dacht dat het aan mijn monogame aard lag dat ik me niet lekker voelde bij bepaalde dingen. Achteraf bleek dus dat die partner helemaal niet zo open en eerlijk was als me altijd werd voorgehouden. Dit heeft echt een flinke knauw in mijn vertrouwen in mensen opgeleverd. Ik was bereid geweest me helemaal aan te passen aan die polyamorie, als alles wat mijn ex met anderen uitspookte maar in alle open- en eerlijkheid zou gebeuren, maar nog werd er tegen me gelogen. Daar ben ik behoorlijk kapot van geweest.
Toen ik mijn huidige partner ontmoette vond ik het dus best wel moeilijk om hem meteen te vertrouwen. Maar ik wist ook: hij is een ander persoon, er is nog geen enkele aanwijzing dat hij niet te vertrouwen in. En dat bleek ook. Hij is heel rustig, heeft ook lang geen relatie gehad, is geen rokkenjager. Afspraken, hoe klein ook, komt hij na. En dat geeft mij rust. Daarnaast weet ik door de gesprekken die we gehad hebben hoe hij over dingen denkt, en hij is nog strikter in bepaalde dingen dan ik, dus ik hoef daarbij ook niet bang te zijn dat hij over een grens van mij heengaat. Het slaat daarnaast nergens op om iemand bij voorbaat al niet te vertrouwen. Ik weet van mezelf dat ik volledig te vertrouwen ben, waarom zouden er dan geen mannen bestaan die net zo in relaties staan als ik? Omdat het mannen zijn? Onzin, de meeste mannen zijn volgens mij beschaafd genoeg om niet ongebreideld en onbeheerst aan alle natuurlijke driften toe te geven. Mijn man voelt in ieder geval niet de behoefte om iedere vrouw die zich aan hem aanbiedt te bespringen, net zoals ik net met elke kerel die dat wil het bed induik.
Hoe beter ik mijn man leer kennen des te zekerder word ik van hem – en van ons. Deze relatie is met geen enkele voorgaande relatie te vergelijken. Zo gelijkwaardig, zo liefdevol, zo eerlijk, zo respectvol, zo gezellig, zo… perfect. Dat klinkt een beetje zweverig misschien, maar zo voelt het nu eenmaal. We hebben allebei onze fouten en onhebbelijkheden, maar we passen zo goed bij elkaar dat we elkaars ideale partner zijn, en daardoor de ideale relatie hebben. Ik zou iedereen zo’n relatie gunnen als ik heb.
woensdag 11 april 2012 om 13:40
quote:kookwekkert schreef op 11 april 2012 @ 13:33:
[...]
Dat kan natuurlijk, dat is voor iedereen anders. Voor mij persoonlijk werkt het niet om me op dat vertrouwen an sich te richten (of het er wel of niet is, wat het percentage is etc.). Althans, het werkte wel redelijk, maar ik voel me nu meer 'op m'n gemak', door me er niet mee bezig te houden. Het geeft mij meer ademruimte en gek genoeg sta ik ook heel ontspannen tegenover mijn vriend daarin. Heb niet de behoefte om te controleren ofzo. Ik vind het heerlijk om me er niet mee bezig te hoeven houden. Ik neem het zoals het is, omdat ik van zijn beste intenties uit ga en ik denk dat het niet voor iedereen even makkelijk is om 100% van alle verleidingen die je tegen kan komen te weerstaan.
Mijn mening is dat juist als je iemand voor 100% vertrouwt, je helemaal niet met het vraagstuk 'vertrouwen' bezig bent. Het is er gewoon.
Het lijkt mij dat juist als je iemand niet volledig vertrouwt, je er veel meer mee bezig bent.
Ik heb dan ook nooit een bewuste keuze moeten maken om mij er niet mee bezig te houden.
Maar in feite zijn we het wel eens; continu bezig zijn met het niet vertrouwen van je partner is onnodig vermoeiend
[...]
Dat kan natuurlijk, dat is voor iedereen anders. Voor mij persoonlijk werkt het niet om me op dat vertrouwen an sich te richten (of het er wel of niet is, wat het percentage is etc.). Althans, het werkte wel redelijk, maar ik voel me nu meer 'op m'n gemak', door me er niet mee bezig te houden. Het geeft mij meer ademruimte en gek genoeg sta ik ook heel ontspannen tegenover mijn vriend daarin. Heb niet de behoefte om te controleren ofzo. Ik vind het heerlijk om me er niet mee bezig te hoeven houden. Ik neem het zoals het is, omdat ik van zijn beste intenties uit ga en ik denk dat het niet voor iedereen even makkelijk is om 100% van alle verleidingen die je tegen kan komen te weerstaan.
Mijn mening is dat juist als je iemand voor 100% vertrouwt, je helemaal niet met het vraagstuk 'vertrouwen' bezig bent. Het is er gewoon.
Het lijkt mij dat juist als je iemand niet volledig vertrouwt, je er veel meer mee bezig bent.
Ik heb dan ook nooit een bewuste keuze moeten maken om mij er niet mee bezig te houden.
Maar in feite zijn we het wel eens; continu bezig zijn met het niet vertrouwen van je partner is onnodig vermoeiend
woensdag 11 april 2012 om 13:51
quote:dolores007 schreef op 11 april 2012 @ 13:25:
Ik begrijp niet waarom mensen er een probleem van maken, want dat doen veel mensen, als je verteld dat je iets van je partner niet zou mogen.
Ik denk omdat daar een groot gevaar in schuilt. Het begint met aangeven dat je iets niet leuk vindt, en hopen dat je partner daar rekening mee houdt. Waar uiteraard niets mis mee is, wij houden ook rekening met elkaar, natuurlijk! Maar als ik dan lees dat iemand niet wil dat haar vriend een avondje achter de bar gaat staan, of een avondje gaat stappen en dat ze dan dreigt dat ze zichzelf iets zal aandoen als hij dat wel doet… sorry hoor, dat is gewoon emotionele chantage in mijn ogen, dan ga je echt te ver. Net als met verbieden. We zijn allebei volwassen mensen, die zelf mogen bepalen wat ze wel en niet doen. Als mijn partner me bepaalde dingen zou verbieden zou ik heel gauw maken dat ik wegkwam. Hij is niet mijn vader, niet mijn baas, niet mijn eigenaar, hij kan mij dus niets verbieden. Als hij dat wel zou proberen zou het gauw einde relatie zijn. Verbieden hoort m.i. namelijk niet thuis in een gelijkwaardige relatie. We kunnen wel samen grenzen afspreken die we niet zullen overschrijden, en dat gebeurt dan ook niet. Omdat we allebei volwassen zijn, en ons aan afspraken kunnen houden als we die gemaakt hebben. Dat vind ik echter wat anders dan iets verbieden.
Ik heb overigens nergens gezegd dat ik vreemdgaan goedkeur, hoe kom je daar nou bij? Ik ben juist voor eerlijkheid! Vreemdgaan en liegen vind ik ontzettend respectloos naar je partner, dat zou ik dus nooit doen, en ook nooit goedkeuren.
Ik begrijp niet waarom mensen er een probleem van maken, want dat doen veel mensen, als je verteld dat je iets van je partner niet zou mogen.
Ik denk omdat daar een groot gevaar in schuilt. Het begint met aangeven dat je iets niet leuk vindt, en hopen dat je partner daar rekening mee houdt. Waar uiteraard niets mis mee is, wij houden ook rekening met elkaar, natuurlijk! Maar als ik dan lees dat iemand niet wil dat haar vriend een avondje achter de bar gaat staan, of een avondje gaat stappen en dat ze dan dreigt dat ze zichzelf iets zal aandoen als hij dat wel doet… sorry hoor, dat is gewoon emotionele chantage in mijn ogen, dan ga je echt te ver. Net als met verbieden. We zijn allebei volwassen mensen, die zelf mogen bepalen wat ze wel en niet doen. Als mijn partner me bepaalde dingen zou verbieden zou ik heel gauw maken dat ik wegkwam. Hij is niet mijn vader, niet mijn baas, niet mijn eigenaar, hij kan mij dus niets verbieden. Als hij dat wel zou proberen zou het gauw einde relatie zijn. Verbieden hoort m.i. namelijk niet thuis in een gelijkwaardige relatie. We kunnen wel samen grenzen afspreken die we niet zullen overschrijden, en dat gebeurt dan ook niet. Omdat we allebei volwassen zijn, en ons aan afspraken kunnen houden als we die gemaakt hebben. Dat vind ik echter wat anders dan iets verbieden.
Ik heb overigens nergens gezegd dat ik vreemdgaan goedkeur, hoe kom je daar nou bij? Ik ben juist voor eerlijkheid! Vreemdgaan en liegen vind ik ontzettend respectloos naar je partner, dat zou ik dus nooit doen, en ook nooit goedkeuren.
woensdag 11 april 2012 om 13:53
quote:Sssenta schreef op 11 april 2012 @ 13:40:
Mijn mening is dat juist als je iemand voor 100% vertrouwt, je helemaal niet met het vraagstuk 'vertrouwen' bezig bent. Het is er gewoon.
Het lijkt mij dat juist als je iemand niet volledig vertrouwt, je er veel meer mee bezig bent.Precies! Dat ik er nu een topic over heb geopend is echt alleen maar omdat ik me hier op het forum elke keer weer verbaas over hoe weinig vertrouwen sommige mensen in hun partner hebben, niet omdat ik er zelf continue mee bezig ben hoor.
Mijn mening is dat juist als je iemand voor 100% vertrouwt, je helemaal niet met het vraagstuk 'vertrouwen' bezig bent. Het is er gewoon.
Het lijkt mij dat juist als je iemand niet volledig vertrouwt, je er veel meer mee bezig bent.Precies! Dat ik er nu een topic over heb geopend is echt alleen maar omdat ik me hier op het forum elke keer weer verbaas over hoe weinig vertrouwen sommige mensen in hun partner hebben, niet omdat ik er zelf continue mee bezig ben hoor.
woensdag 11 april 2012 om 13:55
Yvon, ja ik snap dat je daar een flinke knauw van hebt gekregen. Vind het al knap dat je er destijds voor open wilde staan, dan doe je dat en dan word je zo bedonderd.
Het kost ook wel tijd om iemand te vertrouwen, ik merk dat ik steeds meer vertrouwen in hem krijg doordat ik beter leer hoe hij in elkaar zit. Ik ben nog niet zo heel lang met hem dus het kan nog flink groeien
! Ook het feit dat hij mij zo vertrouwd helpt daarbij, hij maakt zich er totaal niet druk om en heeft zoiets van als jij wilt vreemdgaan moet je dat doen, dan kan ik dat toch niet tegenhouden. Hij leeft heel erg in het nu en denkt totaal niet na over mijn vorige relaties of andere dingen die ik wel graag van hem wil weten (en waar ik niks mee opschiet). Als ik denk aan hoe hij daarin staat denk ik waarom zie ik het niet zo? het maakt me wel rustiger. Ik heb nog wel wat aan mezelf te werken!
Het kost ook wel tijd om iemand te vertrouwen, ik merk dat ik steeds meer vertrouwen in hem krijg doordat ik beter leer hoe hij in elkaar zit. Ik ben nog niet zo heel lang met hem dus het kan nog flink groeien
! Ook het feit dat hij mij zo vertrouwd helpt daarbij, hij maakt zich er totaal niet druk om en heeft zoiets van als jij wilt vreemdgaan moet je dat doen, dan kan ik dat toch niet tegenhouden. Hij leeft heel erg in het nu en denkt totaal niet na over mijn vorige relaties of andere dingen die ik wel graag van hem wil weten (en waar ik niks mee opschiet). Als ik denk aan hoe hij daarin staat denk ik waarom zie ik het niet zo? het maakt me wel rustiger. Ik heb nog wel wat aan mezelf te werken!
woensdag 11 april 2012 om 13:57
quote:yvonjaspers schreef op 11 april 2012 @ 13:51:
[...]
Ik denk omdat daar een groot gevaar in schuilt. Het begint met aangeven dat je iets niet leuk vindt, en hopen dat je partner daar rekening mee houdt. Waar uiteraard niets mis mee is, wij houden ook rekening met elkaar, natuurlijk! Maar als ik dan lees dat iemand niet wil dat haar vriend een avondje achter de bar gaat staan, of een avondje gaat stappen en dat ze dan dreigt dat ze zichzelf iets zal aandoen als hij dat wel doet; sorry hoor, dat is gewoon emotionele chantage in mijn ogen, dan ga je echt te ver. .
Echt? Dat is gezegd? Wauw.
Ik houd zielsveels van mijn man, maar als hij zoiets zou zeggen (of impliceren) had ik hem veel succes gewenst.
(dus niet alleen in jouw ogen is dat emotionele chantage )
[...]
Ik denk omdat daar een groot gevaar in schuilt. Het begint met aangeven dat je iets niet leuk vindt, en hopen dat je partner daar rekening mee houdt. Waar uiteraard niets mis mee is, wij houden ook rekening met elkaar, natuurlijk! Maar als ik dan lees dat iemand niet wil dat haar vriend een avondje achter de bar gaat staan, of een avondje gaat stappen en dat ze dan dreigt dat ze zichzelf iets zal aandoen als hij dat wel doet; sorry hoor, dat is gewoon emotionele chantage in mijn ogen, dan ga je echt te ver. .
Echt? Dat is gezegd? Wauw.
Ik houd zielsveels van mijn man, maar als hij zoiets zou zeggen (of impliceren) had ik hem veel succes gewenst.
(dus niet alleen in jouw ogen is dat emotionele chantage )
woensdag 11 april 2012 om 14:02
Nee vertrouwen meot er zijn dat is in mijn optiek het belangrijkste om een relatie op te bouwen
Zonder vertrouwen heeft dat geen zin.
Tot op heden altijd 100% vertrouwen gegeven en volgens mij ook gekregen? Ik denk dat je daar ook altijd vanuit moet gaan
Als iemand vreemd gaat of iets anders welke niet goed is.
wordt het vertrouwen verbroken dan houd het gauw op
In mijn optiek is het simpel
- Je kan of ervan uitgaan dat het 100% goed gaat en je dus ook lekker voelen en leuk leven.
- of altijd van het ergste uitgaan en overal wat achter zoeken, en hier ook naar op zoek gaan en zo minimaal je eigen leven door laten leiden.
Zonder vertrouwen heeft dat geen zin.
Tot op heden altijd 100% vertrouwen gegeven en volgens mij ook gekregen? Ik denk dat je daar ook altijd vanuit moet gaan
Als iemand vreemd gaat of iets anders welke niet goed is.
wordt het vertrouwen verbroken dan houd het gauw op
In mijn optiek is het simpel
- Je kan of ervan uitgaan dat het 100% goed gaat en je dus ook lekker voelen en leuk leven.
- of altijd van het ergste uitgaan en overal wat achter zoeken, en hier ook naar op zoek gaan en zo minimaal je eigen leven door laten leiden.
woensdag 11 april 2012 om 14:03
Ik ben oprecht blij voor je YvonJ dat jij zo'n goede relatie hebt en het vertrouwen in jezelf en je partner hebt.
Ik kan niet echt de goede woorden vinden.
Ik heb een minderwaardigheidscomplex en denk dat mijn vriend in zo'n situatie mij gewoon vergeet. Ik durf er niet op te vertrouwen dat hij het echt serieus meent met mij, want ik bén toch helemaal niet leuk?
En je hebt gelijk, ik ben zelf heel zwak. Ik ben heel gemakkelijk over te halen om iets te doen wat ik eigenlijk niet wil. Ik durf geen nee te zeggen, omdat ik bang ben dat mensen kwaad op me worden.
Ik had moeten weten wat die man van plan was, maar ik dacht met mijn stomme kop dat ie me gewoon naar huis zou brengen...
Het is gebeurd, ik heb er spijt van en opgebiecht en mijn vriend heeft het me godzijdank vergeven.
Ik ben hard bezig om wel het vertrouwen in mijn vriend te krijgen en ik weet zeker dat het me gaat lukken. Mijn extreme verlatingsangst zal ooit weggaan.
Binnenkort is er al een "grote test": mijn vriend wil graag naar een optreden van een collega in een kroeg. En hoewel ik mee mag denk ik erover om hem alleen te laten gaan, zónder gedoe.
Ik heb, terwijl ik dit stukje typte, moeten huilen, omdat het toch wel binnenkomt.
Ik kan niet echt de goede woorden vinden.
Ik heb een minderwaardigheidscomplex en denk dat mijn vriend in zo'n situatie mij gewoon vergeet. Ik durf er niet op te vertrouwen dat hij het echt serieus meent met mij, want ik bén toch helemaal niet leuk?
En je hebt gelijk, ik ben zelf heel zwak. Ik ben heel gemakkelijk over te halen om iets te doen wat ik eigenlijk niet wil. Ik durf geen nee te zeggen, omdat ik bang ben dat mensen kwaad op me worden.
Ik had moeten weten wat die man van plan was, maar ik dacht met mijn stomme kop dat ie me gewoon naar huis zou brengen...
Het is gebeurd, ik heb er spijt van en opgebiecht en mijn vriend heeft het me godzijdank vergeven.
Ik ben hard bezig om wel het vertrouwen in mijn vriend te krijgen en ik weet zeker dat het me gaat lukken. Mijn extreme verlatingsangst zal ooit weggaan.
Binnenkort is er al een "grote test": mijn vriend wil graag naar een optreden van een collega in een kroeg. En hoewel ik mee mag denk ik erover om hem alleen te laten gaan, zónder gedoe.
Ik heb, terwijl ik dit stukje typte, moeten huilen, omdat het toch wel binnenkomt.
woensdag 11 april 2012 om 14:04
quote:Sssenta schreef op 11 april 2012 @ 13:40:
[...]
Mijn mening is dat juist als je iemand voor 100% vertrouwt, je helemaal niet met het vraagstuk 'vertrouwen' bezig bent. Het is er gewoon.
Het lijkt mij dat juist als je iemand niet volledig vertrouwt, je er veel meer mee bezig bent.
Ik heb dan ook nooit een bewuste keuze moeten maken om mij er niet mee bezig te houden.
Maar in feite zijn we het wel eens; continu bezig zijn met het niet vertrouwen van je partner is onnodig vermoeiend Haha zo is het. Ik hou me er dus nu ook niet mee bezig. Dit werkt voor mij op de een of andere manier beter en ben me er van bewust dat het een aparte 'kijk' is. Ik kijk er zo naar omdat het mij uiteindelijk minder pijn oplevert/heeft geleverd. Ik kan op deze manier beter 'tegenslagen' in de liefde handelen. Maar ik heb het idee dat jij het uit een ' monogame hoek' benadert en ik vanuit een iets minder monogame hoek. Lastig uit te leggen. Begrijp je wat ik bedoel?
[...]
Mijn mening is dat juist als je iemand voor 100% vertrouwt, je helemaal niet met het vraagstuk 'vertrouwen' bezig bent. Het is er gewoon.
Het lijkt mij dat juist als je iemand niet volledig vertrouwt, je er veel meer mee bezig bent.
Ik heb dan ook nooit een bewuste keuze moeten maken om mij er niet mee bezig te houden.
Maar in feite zijn we het wel eens; continu bezig zijn met het niet vertrouwen van je partner is onnodig vermoeiend Haha zo is het. Ik hou me er dus nu ook niet mee bezig. Dit werkt voor mij op de een of andere manier beter en ben me er van bewust dat het een aparte 'kijk' is. Ik kijk er zo naar omdat het mij uiteindelijk minder pijn oplevert/heeft geleverd. Ik kan op deze manier beter 'tegenslagen' in de liefde handelen. Maar ik heb het idee dat jij het uit een ' monogame hoek' benadert en ik vanuit een iets minder monogame hoek. Lastig uit te leggen. Begrijp je wat ik bedoel?
woensdag 11 april 2012 om 14:09
Je hebt mensen die je kunt vertrouwen en je hebt mensen die je niet kunt vertrouwen. Als ik denk dat ik een vriendin niet kan vertrouwen, waarom zou ik verder gaan met haar? Waarom zou je iemand willen hebben die je niet vertrouwd?
En als ik inschat dat ik haar wel kan vertrouwen, heeft het voor mij dus geen zin om haar te controleren. Als mijn vertrouwen terecht is, kan zij blij zijn met een vriend die haar niet controleert. En mocht mijn vertrouwen toch onterecht zijn, valt ze vast wel een keer door de mand zonder dat ik paranoïde gedrag moet vertonen.
En als ik inschat dat ik haar wel kan vertrouwen, heeft het voor mij dus geen zin om haar te controleren. Als mijn vertrouwen terecht is, kan zij blij zijn met een vriend die haar niet controleert. En mocht mijn vertrouwen toch onterecht zijn, valt ze vast wel een keer door de mand zonder dat ik paranoïde gedrag moet vertonen.
woensdag 11 april 2012 om 14:10
quote:truffelmaffia schreef op 11 april 2012 @ 14:03:
Ik had moeten weten wat die man van plan was, maar ik dacht met mijn stomme kop dat ie me gewoon naar huis zou brengen...
Het is gebeurd, ik heb er spijt van en opgebiecht en mijn vriend heeft het me godzijdank vergeven.Ik heb echt geen idee waar je het over hebt. Het enige wat ik weet is dat jij hebt gezoend en maandenlang (erotisch) met een man hebt gemaild omdat je zijn seksslavin wilde worden, zonder dat je vriend daar ook maar iets vanaf wist, maar er is dus blijkbaar nog meer gebeurd?
Ik had moeten weten wat die man van plan was, maar ik dacht met mijn stomme kop dat ie me gewoon naar huis zou brengen...
Het is gebeurd, ik heb er spijt van en opgebiecht en mijn vriend heeft het me godzijdank vergeven.Ik heb echt geen idee waar je het over hebt. Het enige wat ik weet is dat jij hebt gezoend en maandenlang (erotisch) met een man hebt gemaild omdat je zijn seksslavin wilde worden, zonder dat je vriend daar ook maar iets vanaf wist, maar er is dus blijkbaar nog meer gebeurd?