Relaties
alle pijlers
Vertrouwen
woensdag 11 april 2012 om 09:33
In de afgelopen weken ben ik hier al diverse keren in een discussie verzeild geraakt met mensen die hun partner niet vertrouwen. Ik verbaas me daar elke keer weer over. Want waarom zou je een relatie willen met iemand die je niet vertrouwt? Door dit gebrek aan vertrouwen willen mensen hun partner tot in het absurde controleren, van alles verbieden, of er minstens onder zware emotionele druk voor zorgen dat hij of zij van bepaalde dingen afziet - onder het mom van ‘rekening houden met elkaar’ (zo gaf iemand zelfs aan dat haar vriend niet zonder haar moest gaan stappen (of in een kroeg werken), omdat zij zichzelf dan iets vreselijks aan zou doen. Over emotionele chantage gesproken…).
Hier snap ik dus echt helemaal niets van. In mijn wereld is een relatie gebaseerd op wederzijds(e) vertrouwen, liefde en respect. Dat zijn voor mij de basisbeginselen waaraan een relatie moet voldoen. Zodra een van die voorwaarden ontbreekt aan een van beide kanten kun je er m.i. maar beter mee stoppen, want dan wordt het nooit meer een goede relatie. En dat is ook wel gebleken in het verleden. Het is dus niet zo dat ik naïef zou zijn, ik heb echt mijn portie relatie-ellende wel gehad. Ik zou het alleen heel naar vinden om zo achterdochtig en wantrouwig in een relatie te staan - en dus waarschijnlijk ook in het leven. Als je je eigen partner al niet eens meer volledig durft te vertrouwen, wie dan nog wel?
Ik weet van mezelf dat ik nooit vreemd zou gaan, en ik geloof mijn partner ook als hij zegt dat hij dat niet zal doen. Daarom heb ik er ook geen problemen mee als hij met een oude vriendin gaat stappen zonder dat ik er bij ben. En daarom vindt hij het ook prima als ik bijvoorbeeld zonder hem op reis ga. We zijn namelijk geen Siamese tweeling en doen ook wel eens dingen zonder elkaar. En ja, dan komen we ook wel eens andere mensen tegen. Contact met anderen betekent echter nog niet meteen dat we ook seks gaan hebben met die anderen. Al staan er tien blote kerels tegen me aan te swaffelen om me te verleiden, ik zet mijn relatie niet op het spel voor een wip, ook niet als ik gedronken heb. En mijn man denkt daar precies hetzelfde over.
De argumentatie dat je de kat op het spek bindt als je partner bijvoorbeeld met een oude vriendin zou gaan stappen en daar zou blijven slapen vind ik dan ook belachelijk. Als je ervan uit gaat dat mensen zo makkelijk overstag gaan geef je dus eigenlijk aan dat je zelf ook niet te vertrouwen bent. Als je zo weinig vertrouwen in je partner hebt, en er van uit gaat dat hij bij de eerste de beste kans vreemd zal gaan, waarom heb je dan in vredesnaam een relatie met die persoon?
Ik kies ervoor om mijn partner te vertrouwen. Mijn partner kiest ervoor om mij te vertrouwen. En tot nu toe heeft geen van ons dat vertrouwen beschaamd. Of, zoals iemand anders het al zo treffend zei: waarom zou je controle nodig hebben? Je wilt toch dat hij niet vreemd gaat omdat hij niet wil en niet omdat hij niet kan?
Hier snap ik dus echt helemaal niets van. In mijn wereld is een relatie gebaseerd op wederzijds(e) vertrouwen, liefde en respect. Dat zijn voor mij de basisbeginselen waaraan een relatie moet voldoen. Zodra een van die voorwaarden ontbreekt aan een van beide kanten kun je er m.i. maar beter mee stoppen, want dan wordt het nooit meer een goede relatie. En dat is ook wel gebleken in het verleden. Het is dus niet zo dat ik naïef zou zijn, ik heb echt mijn portie relatie-ellende wel gehad. Ik zou het alleen heel naar vinden om zo achterdochtig en wantrouwig in een relatie te staan - en dus waarschijnlijk ook in het leven. Als je je eigen partner al niet eens meer volledig durft te vertrouwen, wie dan nog wel?
Ik weet van mezelf dat ik nooit vreemd zou gaan, en ik geloof mijn partner ook als hij zegt dat hij dat niet zal doen. Daarom heb ik er ook geen problemen mee als hij met een oude vriendin gaat stappen zonder dat ik er bij ben. En daarom vindt hij het ook prima als ik bijvoorbeeld zonder hem op reis ga. We zijn namelijk geen Siamese tweeling en doen ook wel eens dingen zonder elkaar. En ja, dan komen we ook wel eens andere mensen tegen. Contact met anderen betekent echter nog niet meteen dat we ook seks gaan hebben met die anderen. Al staan er tien blote kerels tegen me aan te swaffelen om me te verleiden, ik zet mijn relatie niet op het spel voor een wip, ook niet als ik gedronken heb. En mijn man denkt daar precies hetzelfde over.
De argumentatie dat je de kat op het spek bindt als je partner bijvoorbeeld met een oude vriendin zou gaan stappen en daar zou blijven slapen vind ik dan ook belachelijk. Als je ervan uit gaat dat mensen zo makkelijk overstag gaan geef je dus eigenlijk aan dat je zelf ook niet te vertrouwen bent. Als je zo weinig vertrouwen in je partner hebt, en er van uit gaat dat hij bij de eerste de beste kans vreemd zal gaan, waarom heb je dan in vredesnaam een relatie met die persoon?
Ik kies ervoor om mijn partner te vertrouwen. Mijn partner kiest ervoor om mij te vertrouwen. En tot nu toe heeft geen van ons dat vertrouwen beschaamd. Of, zoals iemand anders het al zo treffend zei: waarom zou je controle nodig hebben? Je wilt toch dat hij niet vreemd gaat omdat hij niet wil en niet omdat hij niet kan?
woensdag 11 april 2012 om 18:16
Haha!
Maar echt het was een serieuze vraag. Ik bedoelde eigelijk, als je hem vertrouwt, vertrouw je er dan op dat hij niet naar andere vrouwen verlangt, of dat hij niks met deze verlangens doet? En als je erop vertrouwt dat hij niks met zijn verlangens doet, waar ligt dan de grens? Bij kijken? Flirten?
Maar echt het was een serieuze vraag. Ik bedoelde eigelijk, als je hem vertrouwt, vertrouw je er dan op dat hij niet naar andere vrouwen verlangt, of dat hij niks met deze verlangens doet? En als je erop vertrouwt dat hij niks met zijn verlangens doet, waar ligt dan de grens? Bij kijken? Flirten?
woensdag 11 april 2012 om 19:24
quote:shrodingerskat schreef op 11 april 2012 @ 18:16:
Haha!
Maar echt het was een serieuze vraag. Eh... ik gaf ook een serieus antwoord hoor. Ik vertrouw hem in die zin dat ik niet denk dat hij iets zal doen wat tegen onze afspraken ingaat. Wat hier eerder ook al werd gezegd: ik vertrouw erop dat hij niets zal doen om mij te kwetsen, dat dekt inderdaad prima de lading.
Haha!
Maar echt het was een serieuze vraag. Eh... ik gaf ook een serieus antwoord hoor. Ik vertrouw hem in die zin dat ik niet denk dat hij iets zal doen wat tegen onze afspraken ingaat. Wat hier eerder ook al werd gezegd: ik vertrouw erop dat hij niets zal doen om mij te kwetsen, dat dekt inderdaad prima de lading.
donderdag 12 april 2012 om 08:54
De mijne ook niet. Ik had het er gisteravond nog over met hem, over hoe hij zou reageren als hij aan zo'n programma zou meedoen. Hij wist eerst niet eens welk programma ik bedoelde, maar toen het kwartje eenmaal was gevallen keek hij naar me met een blik die nog het meest lijkt op deze smiley: (iets tussen afgrijzen, verbazing en ontzetting in ).
donderdag 12 april 2012 om 10:08
quote:shrodingerskat schreef op 11 april 2012 @ 18:08:
Ik heb nu een vraag voor iedereen die zijn partner vertrouwt. Als hij dan op magische wijze op temptation island verplaatst word? Vertrouwen jullie er dan op dat hij niet eens naar ze kijkt of van hem afduwt? Ja sorry voor deze vreemde vraag, gewoon interesse.Mijn man zou zeker die vrouwen bij zich wegduwen als ze iets wilen proberen, want daar zal hij niet van gediend zijn.
Ik heb nu een vraag voor iedereen die zijn partner vertrouwt. Als hij dan op magische wijze op temptation island verplaatst word? Vertrouwen jullie er dan op dat hij niet eens naar ze kijkt of van hem afduwt? Ja sorry voor deze vreemde vraag, gewoon interesse.Mijn man zou zeker die vrouwen bij zich wegduwen als ze iets wilen proberen, want daar zal hij niet van gediend zijn.
donderdag 12 april 2012 om 10:11
quote:shrodingerskat schreef op 11 april 2012 @ 18:16:
Haha!
Maar echt het was een serieuze vraag. Ik bedoelde eigelijk, als je hem vertrouwt, vertrouw je er dan op dat hij niet naar andere vrouwen verlangt, of dat hij niks met deze verlangens doet? En als je erop vertrouwt dat hij niks met zijn verlangens doet, waar ligt dan de grens? Bij kijken? Flirten?
Mijn man verlangt niet naar andere vrouwen. Mocht dit ooit wel zo zijn verwacht ik dat hij dit mij verteld, want dan is er iets mis.
Met kijken en flirten hoeft niets mis te zijn opzich, maar wel als het met een bepaalde intentie gebeurd.
Haha!
Maar echt het was een serieuze vraag. Ik bedoelde eigelijk, als je hem vertrouwt, vertrouw je er dan op dat hij niet naar andere vrouwen verlangt, of dat hij niks met deze verlangens doet? En als je erop vertrouwt dat hij niks met zijn verlangens doet, waar ligt dan de grens? Bij kijken? Flirten?
Mijn man verlangt niet naar andere vrouwen. Mocht dit ooit wel zo zijn verwacht ik dat hij dit mij verteld, want dan is er iets mis.
Met kijken en flirten hoeft niets mis te zijn opzich, maar wel als het met een bepaalde intentie gebeurd.
donderdag 12 april 2012 om 13:04
Ik vertrouw mijn vriend, dat hij principieel niet vreemd zou gaan.
Vorig jaar - het ging toen erg goed tussen ons- voelde ik opeens s middags dat er iets was. En toen ik vroeg wat er was, bleek dat hij een vroegere vriendin in de supermarkt was tegengekomen en daar nogal ondersteboven door was geraakt. Hij heeft er een avond voor genomen om erover na te denken en toen gezegd voor mij te kiezen, vanzelfsprekend voor hem. Dat ik zo snel in de gaten had dat er iets was, geeft me een heel gerust gevoel. Alsof we t kunnen aanvoelen bij elkaar.
Nu loopt t niet zo lekker, voelt t minder close, en vertrouw ik hem nog steeds. Maar acht ik de kans wel groter dat dit soort dingen voorvallen. Niet vreemd gaan, maar wat opener staan voor andere vrouwen.
Vorig jaar - het ging toen erg goed tussen ons- voelde ik opeens s middags dat er iets was. En toen ik vroeg wat er was, bleek dat hij een vroegere vriendin in de supermarkt was tegengekomen en daar nogal ondersteboven door was geraakt. Hij heeft er een avond voor genomen om erover na te denken en toen gezegd voor mij te kiezen, vanzelfsprekend voor hem. Dat ik zo snel in de gaten had dat er iets was, geeft me een heel gerust gevoel. Alsof we t kunnen aanvoelen bij elkaar.
Nu loopt t niet zo lekker, voelt t minder close, en vertrouw ik hem nog steeds. Maar acht ik de kans wel groter dat dit soort dingen voorvallen. Niet vreemd gaan, maar wat opener staan voor andere vrouwen.
donderdag 12 april 2012 om 14:04
quote:yvonjaspers schreef op 11 april 2012 @ 13:51:
[...]
Ik denk omdat daar een groot gevaar in schuilt. Het begint met aangeven dat je iets niet leuk vindt, en hopen dat je partner daar rekening mee houdt. Waar uiteraard niets mis mee is, wij houden ook rekening met elkaar, natuurlijk! Maar als ik dan lees dat iemand niet wil dat haar vriend een avondje achter de bar gaat staan, of een avondje gaat stappen en dat ze dan dreigt dat ze zichzelf iets zal aandoen als hij dat wel doet… sorry hoor, dat is gewoon emotionele chantage in mijn ogen, dan ga je echt te ver. Net als met verbieden. We zijn allebei volwassen mensen, die zelf mogen bepalen wat ze wel en niet doen. Als mijn partner me bepaalde dingen zou verbieden zou ik heel gauw maken dat ik wegkwam. Hij is niet mijn vader, niet mijn baas, niet mijn eigenaar, hij kan mij dus niets verbieden. Als hij dat wel zou proberen zou het gauw einde relatie zijn. Verbieden hoort m.i. namelijk niet thuis in een gelijkwaardige relatie. We kunnen wel samen grenzen afspreken die we niet zullen overschrijden, en dat gebeurt dan ook niet. Omdat we allebei volwassen zijn, en ons aan afspraken kunnen houden als we die gemaakt hebben. Dat vind ik echter wat anders dan iets verbieden.
Ik heb overigens nergens gezegd dat ik vreemdgaan goedkeur, hoe kom je daar nou bij? Ik ben juist voor eerlijkheid! Vreemdgaan en liegen vind ik ontzettend respectloos naar je partner, dat zou ik dus nooit doen, en ook nooit goedkeuren.
Ik had het ook niet persoonlijk voor jou geschreven, ik weet dat je dat niet goed zou keuren en het zelf niet zou doen, want ik lees je wel vaker, dus weet wel hoe je er over denkt.
Dus dat had ik niet zozeer voor jou geschreven.
Verbieden vind ik een groot woord, maar ik ga bijvoorbeeld niet uit, en hij gaat niet uit.
Dus het is wel gelijkwaardig.
De dingen die hij van mij niet wil, moet hij zelf ook niet doen.
Alleen uitgaan bijvoorbeeld deden we al niet toen we bij elkaar kwamen.
Dus dan vind ik het niet echt verbieden, maar gewoon iets wat we allebei niet doen.
De rest was meer een voorbeeld, dat vreemdgaan.
Dat is iets waar ik een relatie voor beëindig, maar er zijn genoeg mannen/vrouwen, die dat ook niet af zouden keuren.
Zo bedoel ik het.
Ik ken een vrouw die zegt dat mijn vent eigenlijk nog een kind bij een ander mag maken omdat ik er ook een bij een ander heb.
(die wel VOOR zijn tijd gemaakt is) en dat ik daar dan niet over mag zeuren, want ik heb dr zelf ook een van een ander.
[...]
Ik denk omdat daar een groot gevaar in schuilt. Het begint met aangeven dat je iets niet leuk vindt, en hopen dat je partner daar rekening mee houdt. Waar uiteraard niets mis mee is, wij houden ook rekening met elkaar, natuurlijk! Maar als ik dan lees dat iemand niet wil dat haar vriend een avondje achter de bar gaat staan, of een avondje gaat stappen en dat ze dan dreigt dat ze zichzelf iets zal aandoen als hij dat wel doet… sorry hoor, dat is gewoon emotionele chantage in mijn ogen, dan ga je echt te ver. Net als met verbieden. We zijn allebei volwassen mensen, die zelf mogen bepalen wat ze wel en niet doen. Als mijn partner me bepaalde dingen zou verbieden zou ik heel gauw maken dat ik wegkwam. Hij is niet mijn vader, niet mijn baas, niet mijn eigenaar, hij kan mij dus niets verbieden. Als hij dat wel zou proberen zou het gauw einde relatie zijn. Verbieden hoort m.i. namelijk niet thuis in een gelijkwaardige relatie. We kunnen wel samen grenzen afspreken die we niet zullen overschrijden, en dat gebeurt dan ook niet. Omdat we allebei volwassen zijn, en ons aan afspraken kunnen houden als we die gemaakt hebben. Dat vind ik echter wat anders dan iets verbieden.
Ik heb overigens nergens gezegd dat ik vreemdgaan goedkeur, hoe kom je daar nou bij? Ik ben juist voor eerlijkheid! Vreemdgaan en liegen vind ik ontzettend respectloos naar je partner, dat zou ik dus nooit doen, en ook nooit goedkeuren.
Ik had het ook niet persoonlijk voor jou geschreven, ik weet dat je dat niet goed zou keuren en het zelf niet zou doen, want ik lees je wel vaker, dus weet wel hoe je er over denkt.
Dus dat had ik niet zozeer voor jou geschreven.
Verbieden vind ik een groot woord, maar ik ga bijvoorbeeld niet uit, en hij gaat niet uit.
Dus het is wel gelijkwaardig.
De dingen die hij van mij niet wil, moet hij zelf ook niet doen.
Alleen uitgaan bijvoorbeeld deden we al niet toen we bij elkaar kwamen.
Dus dan vind ik het niet echt verbieden, maar gewoon iets wat we allebei niet doen.
De rest was meer een voorbeeld, dat vreemdgaan.
Dat is iets waar ik een relatie voor beëindig, maar er zijn genoeg mannen/vrouwen, die dat ook niet af zouden keuren.
Zo bedoel ik het.
Ik ken een vrouw die zegt dat mijn vent eigenlijk nog een kind bij een ander mag maken omdat ik er ook een bij een ander heb.
(die wel VOOR zijn tijd gemaakt is) en dat ik daar dan niet over mag zeuren, want ik heb dr zelf ook een van een ander.