Wil ik dit wel?

Ik heb al jaren een relatie met mijn vriend, we wonen (nog) niet samen. Zolang mijn kinderen nog bij mij wonen zou dat ook niet aan de orde zijn, maar nu ziet het er naar uit dat binnen een jaar de laatste op zichzelf gaat wonen, en komt het onderwerp vaker ter sprake.
Nu is het zo dat mijn vriend een eigen huis heeft, waarin hij al jaren bezig is met groot onderhoud, kozijnen, douche en keuken verbouwen, nieuwe vloeren leggen.
Het is zijn huis, en doet dit naar eigen inzicht en smaak, vind ik logisch, het is zijn huis, en bij eventueel samenwonen zou ik niet bij hem intrekken. Hij is er nog niet uit wat hij in de toekomst dan met zijn huis wil, verhuren of verkopen, hij kan geen keuze maken, maar zolang het nog niet zover is, wil hij dat ook niet.

In de loop van de tijd dat ik met hem ben, is er in mijn werk- en financiële situatie het een en ander veranderd. Ik kan wel zeggen dat het mij nu goed gaat, na jaren dat ik de dubbeltjes heb moeten omdraaien. Mijn vriend verdiende altijd al veel beter dan ik deed, maar hij is mij nooit tegemoet gekomen, alle uitgaven van ons samen (bv vakanties, etentjes maar ook de koffie terrasjes) werden 50/50 gesplit, hoewel ik soms dacht dat voor mij makkelijker was geweest als het bv naar rato zou zijn gegaan, ik heb soms echt wel gezegd dat ik even op mijn tellen moest passen, en dan gingen we bijvoorbeeld niet.
Het is echt niet zo dat ik op zijn zak wilde teren, maar ik heb wel eens gedacht dat als het andersom zou zijn ik hem wél zou hebben vrijgehouden. En daar achteraan dacht ik dan dat iedereen nu eenmaal anders in elkaar zit, en ik wilde er geen punt van maken, dus liet ik het ook zo.
Vriendinnen die dit zagen gebeuren zeiden dan wel Hallodaar.. dat kan écht niet hoor wat hij doet, dat is gewoon niet aardig, maar ik dacht dan ik heb zelf altijd erop voor gestaan dat ik voor mezelf wil zorgen, dus zo gaat het dan blijkbaar.

Nu is het zo dat hij het werk wat hij doet al een tijd niet meer zo fijn vind. Omdat hij er niet toe komt om uit te vinden wat hij wél wil, is er straks de kans dat hij geen werk meer heeft omdat het met het bedrijf waar hij werkt ook niet goed gaat. Ik vind dat hij niet lijdzaam moet afwachten, maar op zijn minst eens om zich heen kan kijken wat er straks voor mogelijkheden zijn. Eens uit te zoeken wát hij dan zou willen.
Hij denkt dat er tegen die tijd wel iets op zijn pad zal komen, en als dat niet in loondienst is, dan gaat hij net zo lief voor zichzelf beginnen, zegt hij. Ik vraag me af of mensen zitten te wachten op wat hij te bieden heeft. Zelf heeft hij het idee dat hij aan het netwerken is, ik zie hem alleen maar eindeloos hetzelfde verhaal vertellen tegen iedereen waarvan hij denkt dat ze een kruiwagen kunnen zijn naar een bestaan waarin je lucratieve klussen voor het uitzoeken hebt. Hij kijkt erg op tegen mensen die het als zelfstandige goed doen. Maar het is die mensen ook niet van de een op de andere dag aan komen waaien. Gesprekken over zijn werk en de toekomst ervan kapt hij af. Daar kan hij nog niets over zeggen, het is voor hem zelf ook nog niet duidelijk.

Nu zag hij pasgeleden mijn loonbriefje liggen, en merkte op dat ik ‘lang niet slecht’ verdien. Dat is ook zo - sinds kort. Ik heb het zelf bereikt, ik heb er keihard voor gewerkt.
Kort daarna zei hij dat als hij bij mij in zou trekken, dat voor ons allebei financieel een stuk voordeliger zou zijn, aangezien we dan de kosten van een huishouden gaan delen, daarnaast houden we dan onze eigen rekeningen en bezittingen, was zijn idee.
Ik heb sterk het idee dat hij hier over begon nadat hij heeft gezien hoe goed ik er nu voorsta. Hij heeft eerder ook al eens gevraagd of ik spaargeld heb, of wat mijn buffer is, nou daar lachte ik dan om, die was 0,0. Nu pas ben ik in de gelegenheid om weer te gaan sparen.

Ik weet dat hij echt wel om me geeft, maar voor mijn gevoel (of ben ik te negatief?) laat hij andere dan gevoelszaken wel erg meewegen in zijn voorstel om samen te gaan wonen. Ik hoor bijvoorbeeld niet dat hij bij me wil intrekken omdat hij zo graag bij me wil zijn. Kosten drukken is fijn, maar voor mij niet een hoofdreden.

Ik heb gezegd dat er twee dingen aan de orde zijn, én zijn werk dat onzeker is en waarvan hij (en dus ook ik) niet weet hoe dat zal gaan lopen, én het eventuele samenwonen. Dat ik dat twee grote stappen vind, voor mij teveel om in één keer te nemen.
Dat ik vind dat er eerst op zijn werkgebied duidelijkheid moet komen, in elk geval wát hij gaat ondernemen, en dat we daarna gaan kijken hoe we het samenwonen in het vat gaan gieten.

Op een of andere manier voel ik me zo teleurgesteld. Niet echt blij omdat hij voorstelde te gaan samenwonen. Niet op deze manier.

Dit topic krijgt naar mijn idee een iets te hoog welles/nietes gehalte.
Niettemin iedereen bedankt voor de positieve bijdragen, eye openers en alles wat ik voor opbouwende kritiek zal houden.

Ik besef dat sommige reacties ook gebaseerd zijn op onvolledige info, en dat komt door mij.

Conclusie die ik uit jullie antwoorden
trek is dat ik beter kan blijven latten.
Dat gaat gelijk op met mijn gevoel, het is fijn om dit hier ook bevestigd te zien.
Ik ben er dus wel uit.