Relaties
alle pijlers
Wil scheiden....maar wat nu ?
donderdag 27 oktober 2011 om 09:40
Sinds vanmorgen (en eigenlijk al veel eerder) ben ik er zo verschrikkelijk klaar mee. Manlief denkt dat hij in een hotel woont, waar alles wel gedaan wordt en het eten klaar staat als hij thuis komt. Vervolgens gaat hij op de bank zitten tv te kijken of achter de computer. En krijg geen antwoord meer als ik tegen m praat. Kinders (2 en 4) worden door m gedrild met grote monden. Weet ook wel dat hij moe is als hij thuis komt en van 's morgens vroeg tot laat werkt. Maar dat wil toch niet zeggen dat je verders alles maar op mijn schouders moet laten komen ? Ben werkeloos, maar bezig met omscholen, dus aan het studeren, loop daar voor ook stage, breng de kinderen van en naar school en peuterspeelzaal, zorg voor het huishouden, de boodschappen...alles en alles komt op mij neer. Hij is al boos als ik vraag of hij een dagje vrij kan nemen omdat er iets gedaan/geregeld moet worden. Mn meisje is bijna jarig, hij heeft er geen barst voor geregeld. Alles heb ik in orde gemaakt om te zorgen dat ze een leuke verjaardag heeft. En straks breed uit "gezellig" gaan zitten doen op het feestje... Heb er gewoon geen zin meer in...het dobbert al lang zo door en praten heeft gewoon weg geen nut (al te vaak geprobeerd) Vind het echt erg, maar ben aan het eind van mn latijn en wil zo graag rust in de tent. Ook voor mn kinderen. Weet straks alleen niet hoe ik het allemaal moet gaan doen, maar het lukt me vast wel. Sta eigenlijk al zo lang alleen....
donderdag 27 oktober 2011 om 13:12
Ik weet uiteraard niet hoe jullie relatie verder is, maar als ik dit op mijn eigen situatie betrek, dan heb ik eigenlijk maar 1 tip: stap uit de slachtoffer rol en zie al het werk dat je doet als jouw manier om je gezin te 'zegenen'. (weet er even geen ander woord voor)
Ik werkte 70 uur per week en deed daarnaast alles in huis. Boodschappen, koken, etc. Mijn man werkte evenveel, maar zag gewoon niet wat ik deed. Telkens weer vroeg ik om hulp, en zeurde hem de oren van zijn kop dat ik het niet meer trok. Ik vond mezelf vooral heel zielig, want ik was maar aan het sloven en hij zat op de bank. Ik hoef niet uit te leggen dat de sfeer daar niet beter van werd.
Op enig moment heb ik de knop omgezet. Klagen: no go en ben alles gaan doen met een glimlach. Ik ben mijn thuiswerk gaan beschouwen als een vorm van liefde geven. Nu, iets meer dan een jaar later, heb ik twee eigen bedrijven en heb het nog steeds super druk, maar ik zorg wel dat voor mijn man iedere ochtend warm ontbijt klaar staat, het huis schoon is en zijn overhemden gestreken. Het resultaat: manlief heeft mijn change of attitude opgemerkt en vraagt nu uit zichzelf of hij iets kan doen. Of neemt doordeweeks een keer italiaans mee, zodat ik niet hoef te koken. Het zit in kleine dingen.
We zijn weer super blij samen en alles loopt op rolletjes. Tuurlijk is het druk en ben ik soms moe, maar als mijn man weer eens iets liefs doet (wat ik een jaar geleden nooit had verwacht), dan ben ik dolblij dat ik mezelf zo'n schop onder mijn kont heb gegeven.
Deze attitude is eigenlijk heel ouderwets (als vrouw alles voor je man doen zonder iets terug te verwachten) maar voor ons werkt het en ons huwelijk is er enorm op vooruit gegaan. Hij doet nu meer in huis dan ik met al dat geklaag ooit had kunnen bereiken. En mooier: hij doet het uit zichzelf, omdat hij aan mij wil teruggeven wat ik hem geef.
Ik hoop dat het nog niet te laat is en je je huwelijk nog een kans wil geven. En misschien kan je iets met mijn verhaal.
Liefs
Ik werkte 70 uur per week en deed daarnaast alles in huis. Boodschappen, koken, etc. Mijn man werkte evenveel, maar zag gewoon niet wat ik deed. Telkens weer vroeg ik om hulp, en zeurde hem de oren van zijn kop dat ik het niet meer trok. Ik vond mezelf vooral heel zielig, want ik was maar aan het sloven en hij zat op de bank. Ik hoef niet uit te leggen dat de sfeer daar niet beter van werd.
Op enig moment heb ik de knop omgezet. Klagen: no go en ben alles gaan doen met een glimlach. Ik ben mijn thuiswerk gaan beschouwen als een vorm van liefde geven. Nu, iets meer dan een jaar later, heb ik twee eigen bedrijven en heb het nog steeds super druk, maar ik zorg wel dat voor mijn man iedere ochtend warm ontbijt klaar staat, het huis schoon is en zijn overhemden gestreken. Het resultaat: manlief heeft mijn change of attitude opgemerkt en vraagt nu uit zichzelf of hij iets kan doen. Of neemt doordeweeks een keer italiaans mee, zodat ik niet hoef te koken. Het zit in kleine dingen.
We zijn weer super blij samen en alles loopt op rolletjes. Tuurlijk is het druk en ben ik soms moe, maar als mijn man weer eens iets liefs doet (wat ik een jaar geleden nooit had verwacht), dan ben ik dolblij dat ik mezelf zo'n schop onder mijn kont heb gegeven.
Deze attitude is eigenlijk heel ouderwets (als vrouw alles voor je man doen zonder iets terug te verwachten) maar voor ons werkt het en ons huwelijk is er enorm op vooruit gegaan. Hij doet nu meer in huis dan ik met al dat geklaag ooit had kunnen bereiken. En mooier: hij doet het uit zichzelf, omdat hij aan mij wil teruggeven wat ik hem geef.
Ik hoop dat het nog niet te laat is en je je huwelijk nog een kans wil geven. En misschien kan je iets met mijn verhaal.
Liefs
donderdag 27 oktober 2011 om 14:20
quote:lovette81 schreef op 27 oktober 2011 @ 13:12:
Ik weet uiteraard niet hoe jullie relatie verder is, maar als ik dit op mijn eigen situatie betrek, dan heb ik eigenlijk maar 1 tip: stap uit de slachtoffer rol en zie al het werk dat je doet als jouw manier om je gezin te 'zegenen'. (weet er even geen ander woord voor)
Ik werkte 70 uur per week en deed daarnaast alles in huis. Boodschappen, koken, etc. Mijn man werkte evenveel, maar zag gewoon niet wat ik deed. Telkens weer vroeg ik om hulp, en zeurde hem de oren van zijn kop dat ik het niet meer trok. Ik vond mezelf vooral heel zielig, want ik was maar aan het sloven en hij zat op de bank. Ik hoef niet uit te leggen dat de sfeer daar niet beter van werd.
Op enig moment heb ik de knop omgezet. Klagen: no go en ben alles gaan doen met een glimlach. Ik ben mijn thuiswerk gaan beschouwen als een vorm van liefde geven. Nu, iets meer dan een jaar later, heb ik twee eigen bedrijven en heb het nog steeds super druk, maar ik zorg wel dat voor mijn man iedere ochtend warm ontbijt klaar staat, het huis schoon is en zijn overhemden gestreken. Het resultaat: manlief heeft mijn change of attitude opgemerkt en vraagt nu uit zichzelf of hij iets kan doen. Of neemt doordeweeks een keer italiaans mee, zodat ik niet hoef te koken. Het zit in kleine dingen.
We zijn weer super blij samen en alles loopt op rolletjes. Tuurlijk is het druk en ben ik soms moe, maar als mijn man weer eens iets liefs doet (wat ik een jaar geleden nooit had verwacht), dan ben ik dolblij dat ik mezelf zo'n schop onder mijn kont heb gegeven.
Deze attitude is eigenlijk heel ouderwets (als vrouw alles voor je man doen zonder iets terug te verwachten) maar voor ons werkt het en ons huwelijk is er enorm op vooruit gegaan. Hij doet nu meer in huis dan ik met al dat geklaag ooit had kunnen bereiken. En mooier: hij doet het uit zichzelf, omdat hij aan mij wil teruggeven wat ik hem geef.
Ik hoop dat het nog niet te laat is en je je huwelijk nog een kans wil geven. En misschien kan je iets met mijn verhaal.
LiefsMooi verhaal. Ik probeer dat ook wel (geven zonder terug te verlangen) maar het blijft moeilijk. Ik vind gewoon dat er balans hoort te zijn, en als die dan zoek is en ik druk ben, ga ik soms 'klagen'. Je klinkt bewonderingswaardig Lovette, ik ben blij te lezen dat je man je waardeert en ook zijn best doet jouw leven leuker&fijner&makkelijker te maken.
Ik weet uiteraard niet hoe jullie relatie verder is, maar als ik dit op mijn eigen situatie betrek, dan heb ik eigenlijk maar 1 tip: stap uit de slachtoffer rol en zie al het werk dat je doet als jouw manier om je gezin te 'zegenen'. (weet er even geen ander woord voor)
Ik werkte 70 uur per week en deed daarnaast alles in huis. Boodschappen, koken, etc. Mijn man werkte evenveel, maar zag gewoon niet wat ik deed. Telkens weer vroeg ik om hulp, en zeurde hem de oren van zijn kop dat ik het niet meer trok. Ik vond mezelf vooral heel zielig, want ik was maar aan het sloven en hij zat op de bank. Ik hoef niet uit te leggen dat de sfeer daar niet beter van werd.
Op enig moment heb ik de knop omgezet. Klagen: no go en ben alles gaan doen met een glimlach. Ik ben mijn thuiswerk gaan beschouwen als een vorm van liefde geven. Nu, iets meer dan een jaar later, heb ik twee eigen bedrijven en heb het nog steeds super druk, maar ik zorg wel dat voor mijn man iedere ochtend warm ontbijt klaar staat, het huis schoon is en zijn overhemden gestreken. Het resultaat: manlief heeft mijn change of attitude opgemerkt en vraagt nu uit zichzelf of hij iets kan doen. Of neemt doordeweeks een keer italiaans mee, zodat ik niet hoef te koken. Het zit in kleine dingen.
We zijn weer super blij samen en alles loopt op rolletjes. Tuurlijk is het druk en ben ik soms moe, maar als mijn man weer eens iets liefs doet (wat ik een jaar geleden nooit had verwacht), dan ben ik dolblij dat ik mezelf zo'n schop onder mijn kont heb gegeven.
Deze attitude is eigenlijk heel ouderwets (als vrouw alles voor je man doen zonder iets terug te verwachten) maar voor ons werkt het en ons huwelijk is er enorm op vooruit gegaan. Hij doet nu meer in huis dan ik met al dat geklaag ooit had kunnen bereiken. En mooier: hij doet het uit zichzelf, omdat hij aan mij wil teruggeven wat ik hem geef.
Ik hoop dat het nog niet te laat is en je je huwelijk nog een kans wil geven. En misschien kan je iets met mijn verhaal.
LiefsMooi verhaal. Ik probeer dat ook wel (geven zonder terug te verlangen) maar het blijft moeilijk. Ik vind gewoon dat er balans hoort te zijn, en als die dan zoek is en ik druk ben, ga ik soms 'klagen'. Je klinkt bewonderingswaardig Lovette, ik ben blij te lezen dat je man je waardeert en ook zijn best doet jouw leven leuker&fijner&makkelijker te maken.
donderdag 27 oktober 2011 om 14:24
Lovette, ik geloof zeker dat een positieve instelling en een glimlach heel veel kunnen veranderen. Ik denk wél dat die gepaard moeten gaan met duidelijke grenzen. Jij hebt nu ook meer lol in wat je doet en blijkbaar kun je alles wat je doet nu prima aan (geen idee hoe, ik word al moe als ik hoor wat je allemaal doet ). Maar je kan ook jarenlang met een glimlach over je grenzen heen gaan en dan instorten. Dat is ook niet de bedoeling.
Ga in therapie!
donderdag 27 oktober 2011 om 14:36
quote:lovette81 schreef op 27 oktober 2011 @ 13:12:
Ik weet uiteraard niet hoe jullie relatie verder is, maar als ik dit op mijn eigen situatie betrek, dan heb ik eigenlijk maar 1 tip: stap uit de slachtoffer rol en zie al het werk dat je doet als jouw manier om je gezin te 'zegenen'. (weet er even geen ander woord voor)
Ik werkte 70 uur per week en deed daarnaast alles in huis. Boodschappen, koken, etc. Mijn man werkte evenveel, maar zag gewoon niet wat ik deed. Telkens weer vroeg ik om hulp, en zeurde hem de oren van zijn kop dat ik het niet meer trok. Ik vond mezelf vooral heel zielig, want ik was maar aan het sloven en hij zat op de bank. Ik hoef niet uit te leggen dat de sfeer daar niet beter van werd.
Op enig moment heb ik de knop omgezet. Klagen: no go en ben alles gaan doen met een glimlach. Ik ben mijn thuiswerk gaan beschouwen als een vorm van liefde geven. Nu, iets meer dan een jaar later, heb ik twee eigen bedrijven en heb het nog steeds super druk, maar ik zorg wel dat voor mijn man iedere ochtend warm ontbijt klaar staat, het huis schoon is en zijn overhemden gestreken. Het resultaat: manlief heeft mijn change of attitude opgemerkt en vraagt nu uit zichzelf of hij iets kan doen. Of neemt doordeweeks een keer italiaans mee, zodat ik niet hoef te koken. Het zit in kleine dingen. Dat is inderdaad iets kleins... neemt een keer italiaans eten mee. Sjezus. Die van mij kookt wanneer hij kan.
We zijn weer super blij samen en alles loopt op rolletjes. Tuurlijk is het druk en ben ik soms moe, maar als mijn man weer eens iets liefs doet (wat ik een jaar geleden nooit had verwacht), dan ben ik dolblij dat ik mezelf zo'n schop onder mijn kont heb gegeven.
Deze attitude is eigenlijk heel ouderwets (als vrouw alles voor je man doen zonder iets terug te verwachten) maar voor ons werkt het en ons huwelijk is er enorm op vooruit gegaan. Gek hè...Hij doet nu meer in huis dan ik met al dat geklaag ooit had kunnen bereiken. En mooier: hij doet het uit zichzelf, omdat hij aan mij wil teruggeven wat ik hem geef. Als ik jouw verhaal lees is het totaal niet in verhouding. Maar blij dat jij er wel bij vaart. Ik kan niet ophouden met mn hoofd te schudden, wat erg dit.
Ik hoop dat het nog niet te laat is en je je huwelijk nog een kans wil geven. En misschien kan je iets met mijn verhaal.
Liefs
Ik weet uiteraard niet hoe jullie relatie verder is, maar als ik dit op mijn eigen situatie betrek, dan heb ik eigenlijk maar 1 tip: stap uit de slachtoffer rol en zie al het werk dat je doet als jouw manier om je gezin te 'zegenen'. (weet er even geen ander woord voor)
Ik werkte 70 uur per week en deed daarnaast alles in huis. Boodschappen, koken, etc. Mijn man werkte evenveel, maar zag gewoon niet wat ik deed. Telkens weer vroeg ik om hulp, en zeurde hem de oren van zijn kop dat ik het niet meer trok. Ik vond mezelf vooral heel zielig, want ik was maar aan het sloven en hij zat op de bank. Ik hoef niet uit te leggen dat de sfeer daar niet beter van werd.
Op enig moment heb ik de knop omgezet. Klagen: no go en ben alles gaan doen met een glimlach. Ik ben mijn thuiswerk gaan beschouwen als een vorm van liefde geven. Nu, iets meer dan een jaar later, heb ik twee eigen bedrijven en heb het nog steeds super druk, maar ik zorg wel dat voor mijn man iedere ochtend warm ontbijt klaar staat, het huis schoon is en zijn overhemden gestreken. Het resultaat: manlief heeft mijn change of attitude opgemerkt en vraagt nu uit zichzelf of hij iets kan doen. Of neemt doordeweeks een keer italiaans mee, zodat ik niet hoef te koken. Het zit in kleine dingen. Dat is inderdaad iets kleins... neemt een keer italiaans eten mee. Sjezus. Die van mij kookt wanneer hij kan.
We zijn weer super blij samen en alles loopt op rolletjes. Tuurlijk is het druk en ben ik soms moe, maar als mijn man weer eens iets liefs doet (wat ik een jaar geleden nooit had verwacht), dan ben ik dolblij dat ik mezelf zo'n schop onder mijn kont heb gegeven.
Deze attitude is eigenlijk heel ouderwets (als vrouw alles voor je man doen zonder iets terug te verwachten) maar voor ons werkt het en ons huwelijk is er enorm op vooruit gegaan. Gek hè...Hij doet nu meer in huis dan ik met al dat geklaag ooit had kunnen bereiken. En mooier: hij doet het uit zichzelf, omdat hij aan mij wil teruggeven wat ik hem geef. Als ik jouw verhaal lees is het totaal niet in verhouding. Maar blij dat jij er wel bij vaart. Ik kan niet ophouden met mn hoofd te schudden, wat erg dit.
Ik hoop dat het nog niet te laat is en je je huwelijk nog een kans wil geven. En misschien kan je iets met mijn verhaal.
Liefs
donderdag 27 oktober 2011 om 15:11
@desiep:
Hij doet ook wel meer dan dat, maar ik vind het gewoon super als hij ongevraagd eten meeneemt, bijvoorbeeld.
En waarom zou het allemaal perse in verhouding moeten zijn? Het is toch geen wedstrijd?
Juist die houding zorgt er voor dat er scheve gezichten binnen een relatie ontstaan. Het huishouden is voor beide partijen een 100% commitment. Maar dat houdt niet in dat je dan continue moet waken dat jij precies 50% als aandeel bijdraagt. Ik denk dat als mensen dat eens loslaten en er in ieder geval zorgen dat zij hun volle 100% goed invullen, er veel meer gelukkige relaties zullen zijn.
Daarnaast merk ik (wellicht ten overvloede) nogmaals op dat dit een persoonlijk verhaal is. En als mijn manier voor jou niet werkt, soit toch?
Hij doet ook wel meer dan dat, maar ik vind het gewoon super als hij ongevraagd eten meeneemt, bijvoorbeeld.
En waarom zou het allemaal perse in verhouding moeten zijn? Het is toch geen wedstrijd?
Juist die houding zorgt er voor dat er scheve gezichten binnen een relatie ontstaan. Het huishouden is voor beide partijen een 100% commitment. Maar dat houdt niet in dat je dan continue moet waken dat jij precies 50% als aandeel bijdraagt. Ik denk dat als mensen dat eens loslaten en er in ieder geval zorgen dat zij hun volle 100% goed invullen, er veel meer gelukkige relaties zullen zijn.
Daarnaast merk ik (wellicht ten overvloede) nogmaals op dat dit een persoonlijk verhaal is. En als mijn manier voor jou niet werkt, soit toch?
donderdag 27 oktober 2011 om 15:16
@DeSiep,
nou kun je met je hoofd gaan schudden, maar voorlopig heeft Lovette wél een leuke relatie.
En inderdaad: niet alles hoeft in verhouding te zijn. Niet alles is 50/50 te verdelen.
Ik doe ook meer in het huishouden, mijn vuilantenne is gewoon gevoeliger, ik werk 32 uur. Mijn man werkt 36 uur en brengt weer (veel) meer geld in het laatje. Als alles helemaal in verhouding zou moeten zijn, had man me allang aan de kant kunnen zetten.
nou kun je met je hoofd gaan schudden, maar voorlopig heeft Lovette wél een leuke relatie.
En inderdaad: niet alles hoeft in verhouding te zijn. Niet alles is 50/50 te verdelen.
Ik doe ook meer in het huishouden, mijn vuilantenne is gewoon gevoeliger, ik werk 32 uur. Mijn man werkt 36 uur en brengt weer (veel) meer geld in het laatje. Als alles helemaal in verhouding zou moeten zijn, had man me allang aan de kant kunnen zetten.
donderdag 27 oktober 2011 om 15:20
@nes, zij heeft wél een leuke relatie ? Jij niet dan ?
Ik doe ook meer in het huishouden dan mijn man. En dat doe ik ook met alle plezier en liefde. Wij hebben daar vrijwel nooit strijd over gelukkig.
Alleen komt haar verhaal zo ontzettend denigrerend over. Sorry, daar gingen mijn nekharen recht van overeind staan.
Zo jaren 70...
Ik doe ook meer in het huishouden dan mijn man. En dat doe ik ook met alle plezier en liefde. Wij hebben daar vrijwel nooit strijd over gelukkig.
Alleen komt haar verhaal zo ontzettend denigrerend over. Sorry, daar gingen mijn nekharen recht van overeind staan.
Zo jaren 70...
donderdag 27 oktober 2011 om 15:21
quote:thijs72 schreef op 27 oktober 2011 @ 14:25:
Kijk, dat zijn pas vrouwen, dames als Lovette. 70 uur werken, en dan ook nog zijn overhemden strijken, alles in het huishouden doen, en 's ochtends WARM ontbijt klaarmaken!
WOW!
Klein minpuntje daarbij: 70 uur werken en nog geen geld hebben voor een huishoudster..
Maar verder top natuurlijk
Kijk, dat zijn pas vrouwen, dames als Lovette. 70 uur werken, en dan ook nog zijn overhemden strijken, alles in het huishouden doen, en 's ochtends WARM ontbijt klaarmaken!
WOW!
Klein minpuntje daarbij: 70 uur werken en nog geen geld hebben voor een huishoudster..
Maar verder top natuurlijk
donderdag 27 oktober 2011 om 17:31
Lovette... ik heb ambivalente gevoelens bij jouw post. Enerzijds raak je bij mij een jaloerse snaar; je huwelijk is blijkbaar goed en je doet daar ontzettend je best voor... naar beider tevredenheid.
Maar toch klopt er iets niet en ik kan er niet de vinger op leggen; het komt wat jaren 50/60 over. De vrouw is gedienstig en luistert naar de man. Moreel klopt het niet helemaal... ik mis nl. de gestes van je man.
Oke, hij doet wat meer sinds jij je uitslooft maar het is toch wat scheef. Lacht hij niet stiekem in zijn vuistje?
Maar toch klopt er iets niet en ik kan er niet de vinger op leggen; het komt wat jaren 50/60 over. De vrouw is gedienstig en luistert naar de man. Moreel klopt het niet helemaal... ik mis nl. de gestes van je man.
Oke, hij doet wat meer sinds jij je uitslooft maar het is toch wat scheef. Lacht hij niet stiekem in zijn vuistje?
donderdag 27 oktober 2011 om 17:47
Lovette, iedereen die 70 uur werkt en zelf zijn eigen plee schrobt heeft een serieuze afwijking.
Als jij naast die 70 urige werkweek ook nog het soort huishouden voert waarbij je warme ontbijten kunt verzorgen, dan ben je ergens iets heel erg aan het overdrijven. Ofwel je zorgzaamheid, ofwel hoe het aantal uren dat je (zegt dat je) werkt.
Maar goed, je man knijpt ongetwijfeld in zijn handjes dicht, en als jij jezelf zo hebt weten te programmeren dat je denkt dat je hier gelukkig van wordt, wie ben ik dan om er iets van te vinden. Mijn lol zou het niet zijn, een leven van sloven en gedienstigheid en hopen op kruimeltjes.
En het huwelijk van Bigmomma klinkt verre van gezellig en op die manier was ik ook liever alleen. Maar misschien kan Lovette haar vertellen waar je zo'n hersenspoeling kunt halen. Een groot deel van mannelijk Nederland werkt daar graag aan mee, vermoed ik.
Als jij naast die 70 urige werkweek ook nog het soort huishouden voert waarbij je warme ontbijten kunt verzorgen, dan ben je ergens iets heel erg aan het overdrijven. Ofwel je zorgzaamheid, ofwel hoe het aantal uren dat je (zegt dat je) werkt.
Maar goed, je man knijpt ongetwijfeld in zijn handjes dicht, en als jij jezelf zo hebt weten te programmeren dat je denkt dat je hier gelukkig van wordt, wie ben ik dan om er iets van te vinden. Mijn lol zou het niet zijn, een leven van sloven en gedienstigheid en hopen op kruimeltjes.
En het huwelijk van Bigmomma klinkt verre van gezellig en op die manier was ik ook liever alleen. Maar misschien kan Lovette haar vertellen waar je zo'n hersenspoeling kunt halen. Een groot deel van mannelijk Nederland werkt daar graag aan mee, vermoed ik.
donderdag 27 oktober 2011 om 17:54
quote:Alba schreef op 27 oktober 2011 @ 17:47:
Lovette, iedereen die 70 uur werkt en zelf zijn eigen plee schrobt heeft een serieuze afwijking.
Als jij naast die 70 urige werkweek ook nog het soort huishouden voert waarbij je warme ontbijten kunt verzorgen, dan ben je ergens iets heel erg aan het overdrijven. Ofwel je zorgzaamheid, ofwel hoe het aantal uren dat je (zegt dat je) werkt.
Maar goed, je man knijpt ongetwijfeld in zijn handjes dicht, en als jij jezelf zo hebt weten te programmeren dat je denkt dat je hier gelukkig van wordt, wie ben ik dan om er iets van te vinden. Mijn lol zou het niet zijn, een leven van sloven en gedienstigheid en hopen op kruimeltjes.
En het huwelijk van Bigmomma klinkt verre van gezellig en op die manier was ik ook liever alleen. Maar misschien kan Lovette haar vertellen waar je zo'n hersenspoeling kunt halen. Een groot deel van mannelijk Nederland werkt daar graag aan mee, vermoed ik.Dat dus.
Lovette, iedereen die 70 uur werkt en zelf zijn eigen plee schrobt heeft een serieuze afwijking.
Als jij naast die 70 urige werkweek ook nog het soort huishouden voert waarbij je warme ontbijten kunt verzorgen, dan ben je ergens iets heel erg aan het overdrijven. Ofwel je zorgzaamheid, ofwel hoe het aantal uren dat je (zegt dat je) werkt.
Maar goed, je man knijpt ongetwijfeld in zijn handjes dicht, en als jij jezelf zo hebt weten te programmeren dat je denkt dat je hier gelukkig van wordt, wie ben ik dan om er iets van te vinden. Mijn lol zou het niet zijn, een leven van sloven en gedienstigheid en hopen op kruimeltjes.
En het huwelijk van Bigmomma klinkt verre van gezellig en op die manier was ik ook liever alleen. Maar misschien kan Lovette haar vertellen waar je zo'n hersenspoeling kunt halen. Een groot deel van mannelijk Nederland werkt daar graag aan mee, vermoed ik.Dat dus.
donderdag 27 oktober 2011 om 17:57
Ik lees de post van Lovette anders. Door zichzelf anders (positiever) op te stellen heeft ze nu gedaan gekregen wat met zeuren niet lukte. Haar man doet nu wel dingen in huis, is ook lief tegen haar en doet dingen waar ze blij mee is.
Door zelf op een positieve manier te geven heeft ze bewerkstelligd dat haar man hetzelfde tegen haar doet. Lijkt mij een win-win situatie die verreweg te verkiezen is boven de situatie waarin TO zit.
Door zelf op een positieve manier te geven heeft ze bewerkstelligd dat haar man hetzelfde tegen haar doet. Lijkt mij een win-win situatie die verreweg te verkiezen is boven de situatie waarin TO zit.
donderdag 27 oktober 2011 om 18:02
quote:Ikbenanoniem schreef op 27 oktober 2011 @ 17:57:
Ik lees de post van Lovette anders. Door zichzelf anders (positiever) op te stellen heeft ze nu gedaan gekregen wat met zeuren niet lukte. Haar man doet nu wel dingen in huis, is ook lief tegen haar en doet dingen waar ze blij mee is.
Door zelf op een positieve manier te geven heeft ze bewerkstelligd dat haar man hetzelfde tegen haar doet. Lijkt mij een win-win situatie die verreweg te verkiezen is boven de situatie waarin TO zit.
Zo lees ik het ook... maar tegelijkertijd komt het niet eerlijk, scheef, ouderwets en misschien wel wat keurslijfachtig over.
Uiteraard is het belangrijk dat Lovette zich hier goed bij voelt. Blijkbaar doet ze dat .....
Ik lees de post van Lovette anders. Door zichzelf anders (positiever) op te stellen heeft ze nu gedaan gekregen wat met zeuren niet lukte. Haar man doet nu wel dingen in huis, is ook lief tegen haar en doet dingen waar ze blij mee is.
Door zelf op een positieve manier te geven heeft ze bewerkstelligd dat haar man hetzelfde tegen haar doet. Lijkt mij een win-win situatie die verreweg te verkiezen is boven de situatie waarin TO zit.
Zo lees ik het ook... maar tegelijkertijd komt het niet eerlijk, scheef, ouderwets en misschien wel wat keurslijfachtig over.
Uiteraard is het belangrijk dat Lovette zich hier goed bij voelt. Blijkbaar doet ze dat .....
donderdag 27 oktober 2011 om 18:04
Nee, ik overdrijf eerlijk waar niet. Maar wat misschien niet zo duidelijk is, is dat ik bij mijn baas gemiddeld 70 uur werkte. Sinds ik mijn eigen bedrijven heb, werk ik iets minder (maar nog steeds meer dan de meeste full timers). Ik sta eerder op dan mijn man, altijd gedaan, en maak dan idd een warm ontbijt. Eitjes, havermout, dat soort dingen. Dus zeker geen culinaire hoogstandjes. Het huishouden doe ik tussendoor en 's avonds en boodschappen haal ik op zaterdag.
Ik doe echt geen hele bijzondere dingen vind ik.
Dat het wat gedienstig overkomt begrijp ik. Zoals ik zelf al schreef is het enigszins ouderwets. Maar ik heb daar helemaal geen problemen mee.
Mijn man lacht zeker niet in zijn vuistje. Dat hij blij met de gang van zaken is, zonder meer. Maar hij doet ook enorm zijn best dat te laten blijken. En draagt daarbij zijn steentje bij in huis.
Ik heb bewust gekozen om gelukkig te zijn van de dingen die goed gaan en geen tijd of energie meer te steken in dingen die ik hem zou willen zien doen. En juist daar zit de balans/is de balans ontstaan. Nee, ik zou het niet anders willen.
Ik doe echt geen hele bijzondere dingen vind ik.
Dat het wat gedienstig overkomt begrijp ik. Zoals ik zelf al schreef is het enigszins ouderwets. Maar ik heb daar helemaal geen problemen mee.
Mijn man lacht zeker niet in zijn vuistje. Dat hij blij met de gang van zaken is, zonder meer. Maar hij doet ook enorm zijn best dat te laten blijken. En draagt daarbij zijn steentje bij in huis.
Ik heb bewust gekozen om gelukkig te zijn van de dingen die goed gaan en geen tijd of energie meer te steken in dingen die ik hem zou willen zien doen. En juist daar zit de balans/is de balans ontstaan. Nee, ik zou het niet anders willen.
donderdag 27 oktober 2011 om 18:05
quote:Ikbenanoniem schreef op 27 oktober 2011 @ 17:57:
Ik lees de post van Lovette anders. Door zichzelf anders (positiever) op te stellen heeft ze nu gedaan gekregen wat met zeuren niet lukte. Haar man doet nu wel dingen in huis, is ook lief tegen haar en doet dingen waar ze blij mee is.
Door zelf op een positieve manier te geven heeft ze bewerkstelligd dat haar man hetzelfde tegen haar doet. Lijkt mij een win-win situatie die verreweg te verkiezen is boven de situatie waarin TO zit.
Maar dat alles bij de gratie van het feit dat ze haar man behandelt als een hulpeloos huisdier, dat op alle fronten verzorgd moet worden en waarvan je heel blij mag zijn als hij eens in de zoveel tijd een pizza apporteert.
Dat is geen positivisme, dat is masochisme.
Doe mij maar een scheiding als ik mag kiezen. Dan kun je tenmiste een gelijkwaardige partner zoeken zodat je geen honderzoveelurige werkweken hoeft te draaien om je zuigeling van 100 kilo blij te houden.
Ik lees de post van Lovette anders. Door zichzelf anders (positiever) op te stellen heeft ze nu gedaan gekregen wat met zeuren niet lukte. Haar man doet nu wel dingen in huis, is ook lief tegen haar en doet dingen waar ze blij mee is.
Door zelf op een positieve manier te geven heeft ze bewerkstelligd dat haar man hetzelfde tegen haar doet. Lijkt mij een win-win situatie die verreweg te verkiezen is boven de situatie waarin TO zit.
Maar dat alles bij de gratie van het feit dat ze haar man behandelt als een hulpeloos huisdier, dat op alle fronten verzorgd moet worden en waarvan je heel blij mag zijn als hij eens in de zoveel tijd een pizza apporteert.
Dat is geen positivisme, dat is masochisme.
Doe mij maar een scheiding als ik mag kiezen. Dan kun je tenmiste een gelijkwaardige partner zoeken zodat je geen honderzoveelurige werkweken hoeft te draaien om je zuigeling van 100 kilo blij te houden.
donderdag 27 oktober 2011 om 18:15
quote:lovette81 schreef op 27 oktober 2011 @ 15:11:
En waarom zou het allemaal perse in verhouding moeten zijn? Het is toch geen wedstrijd?
Juist die houding zorgt er voor dat er scheve gezichten binnen een relatie ontstaan. Scheve verhoudingen leiden tot scheve gezichten. Zoals ik het begrijp heb jij je gezicht weer rechtgetrokken, maar is er aan de verhoudingen niets veranderd.
En waarom zou het allemaal perse in verhouding moeten zijn? Het is toch geen wedstrijd?
Juist die houding zorgt er voor dat er scheve gezichten binnen een relatie ontstaan. Scheve verhoudingen leiden tot scheve gezichten. Zoals ik het begrijp heb jij je gezicht weer rechtgetrokken, maar is er aan de verhoudingen niets veranderd.
Ga in therapie!
donderdag 27 oktober 2011 om 18:29
@ikbenanoniem:
Dat is precies wat ik bedoel!
En ik zag ergens dat mijn man werd weggezet als infantiel. Dat is hij zeker niet! Ik pamper hem in mijn optiek niet, maar ik vind het wel prettig om dingen voor hem te doen, net zo als hij dat voor mij doet.
Het is juist gelijkwaardig. Ik maak een ontbijtje, hij repareert iets. Ik haal boodschappen, hij heeft ondertussen de stofzuiger door het huis gesleept. En dat zonder dat we elkaar verwijten hoeven te maken of het uberhaupt aan elkaar hoeven te vragen. We doen dat gewoon voor elkaar. De change of attitude heeft wederkerig gewerkt.
Ik heb het idee dat hier ook enigszins fel wordt gereageerd omdat het om huishoudelijk werk gaat. In mijn optiek zijn we in het geval van de 'typische mannenklussen' toch ook niet zo geemancipeerd dat we om beurten een schroef vastdraaien?
Waarom dan wel als het om huishoudelijk werk gaat?
Dat is precies wat ik bedoel!
En ik zag ergens dat mijn man werd weggezet als infantiel. Dat is hij zeker niet! Ik pamper hem in mijn optiek niet, maar ik vind het wel prettig om dingen voor hem te doen, net zo als hij dat voor mij doet.
Het is juist gelijkwaardig. Ik maak een ontbijtje, hij repareert iets. Ik haal boodschappen, hij heeft ondertussen de stofzuiger door het huis gesleept. En dat zonder dat we elkaar verwijten hoeven te maken of het uberhaupt aan elkaar hoeven te vragen. We doen dat gewoon voor elkaar. De change of attitude heeft wederkerig gewerkt.
Ik heb het idee dat hier ook enigszins fel wordt gereageerd omdat het om huishoudelijk werk gaat. In mijn optiek zijn we in het geval van de 'typische mannenklussen' toch ook niet zo geemancipeerd dat we om beurten een schroef vastdraaien?
Waarom dan wel als het om huishoudelijk werk gaat?
donderdag 27 oktober 2011 om 18:35
Het gaat er ook (bij mij) niet om dat het hh werk is maar dat jij jouw man zo gruwelijk verwent zoals bv het ontbijt met een glimlach (iekkssss) en dat jij verhoudingsgewijs zoveel meer doet dan hij (met een glimlach, zoals je zelf schrijft) en de hele manier waarop je het schrijft, brengt.
Ik heb het idee alsof hij door jou op een troon wordt gezet, jij zijn dienaresse bent en dat je gigantisch tevreden bent als hij ook maar iets doet.
Wat jij doet, vind je normaal en wat hij doet moet bij wijze van spreken in de krant.
Ik heb het idee alsof hij door jou op een troon wordt gezet, jij zijn dienaresse bent en dat je gigantisch tevreden bent als hij ook maar iets doet.
Wat jij doet, vind je normaal en wat hij doet moet bij wijze van spreken in de krant.