Relaties
alle pijlers
Wil scheiden....maar wat nu ?
donderdag 27 oktober 2011 om 09:40
Sinds vanmorgen (en eigenlijk al veel eerder) ben ik er zo verschrikkelijk klaar mee. Manlief denkt dat hij in een hotel woont, waar alles wel gedaan wordt en het eten klaar staat als hij thuis komt. Vervolgens gaat hij op de bank zitten tv te kijken of achter de computer. En krijg geen antwoord meer als ik tegen m praat. Kinders (2 en 4) worden door m gedrild met grote monden. Weet ook wel dat hij moe is als hij thuis komt en van 's morgens vroeg tot laat werkt. Maar dat wil toch niet zeggen dat je verders alles maar op mijn schouders moet laten komen ? Ben werkeloos, maar bezig met omscholen, dus aan het studeren, loop daar voor ook stage, breng de kinderen van en naar school en peuterspeelzaal, zorg voor het huishouden, de boodschappen...alles en alles komt op mij neer. Hij is al boos als ik vraag of hij een dagje vrij kan nemen omdat er iets gedaan/geregeld moet worden. Mn meisje is bijna jarig, hij heeft er geen barst voor geregeld. Alles heb ik in orde gemaakt om te zorgen dat ze een leuke verjaardag heeft. En straks breed uit "gezellig" gaan zitten doen op het feestje... Heb er gewoon geen zin meer in...het dobbert al lang zo door en praten heeft gewoon weg geen nut (al te vaak geprobeerd) Vind het echt erg, maar ben aan het eind van mn latijn en wil zo graag rust in de tent. Ook voor mn kinderen. Weet straks alleen niet hoe ik het allemaal moet gaan doen, maar het lukt me vast wel. Sta eigenlijk al zo lang alleen....
donderdag 27 oktober 2011 om 18:45
quote:bigmomma schreef op 27 oktober 2011 @ 10:20:
Hij belt net op om ineens quasi geinteresseerd te doen en te vragen naar de kinderen. Doet hij anders nooit. Hij vraagt naar dingen die ik m van de week als 6 keer verteld heb (de bekende weg dus) Dit is voor mij alleen maar nog meer bewijs dat ik gewoon in het luchtledige of tegen de muur aan zit te praten als ik wat vertel. Hij is geschrokken. Hij snapt ineens dat het je menens is (en wil je misschien helemaal niet kwijt?)
Als ie het je niet vraagt, is het niet goed, als ie het wel vraagt, ook niet...
Hij belt net op om ineens quasi geinteresseerd te doen en te vragen naar de kinderen. Doet hij anders nooit. Hij vraagt naar dingen die ik m van de week als 6 keer verteld heb (de bekende weg dus) Dit is voor mij alleen maar nog meer bewijs dat ik gewoon in het luchtledige of tegen de muur aan zit te praten als ik wat vertel. Hij is geschrokken. Hij snapt ineens dat het je menens is (en wil je misschien helemaal niet kwijt?)
Als ie het je niet vraagt, is het niet goed, als ie het wel vraagt, ook niet...
donderdag 27 oktober 2011 om 18:50
@bosaapje (sorry, quoten lukt mobiel niet)
Nee hoor, ik zet hem niet op een troon. Maar doordat ik op enig moment heb losgelaten om hem te veranderen, is hij juist uit zichzelf veranderd. Hij doet nu dingen uit zichzelf, om mij te ontlasten. En ja, daar heb ik eerst een poos voor mijn kiezen op elkaar moeten houden. Maar uiteindelijk heeft het me meer gebracht dan zeuren (lees: drammen om hem te laten meehelpen). Tuurlijk doe ik meer in huis, maar ik denk dat dat voor meer vrouwen opgaat. Ik zie het juist als iets positiefs. Mijn manier om hem mijn waardering te laten blijken. En hij doet dat weer op een andere manier. Ik denk dat er weinig vrouwen zijn (als ik iig in mijn directe omgeving kijk) die zo goed door hun man behandeld worden als ik. Hij draagt me op handen en is ook echt mijn beste maatje.
Voor wat betreft dat ontbijt: ik maak het graag en ik eet er toch ook van mee? Ik serveer echt geen intercontinentaal buffet 's ochtends.
Nee hoor, ik zet hem niet op een troon. Maar doordat ik op enig moment heb losgelaten om hem te veranderen, is hij juist uit zichzelf veranderd. Hij doet nu dingen uit zichzelf, om mij te ontlasten. En ja, daar heb ik eerst een poos voor mijn kiezen op elkaar moeten houden. Maar uiteindelijk heeft het me meer gebracht dan zeuren (lees: drammen om hem te laten meehelpen). Tuurlijk doe ik meer in huis, maar ik denk dat dat voor meer vrouwen opgaat. Ik zie het juist als iets positiefs. Mijn manier om hem mijn waardering te laten blijken. En hij doet dat weer op een andere manier. Ik denk dat er weinig vrouwen zijn (als ik iig in mijn directe omgeving kijk) die zo goed door hun man behandeld worden als ik. Hij draagt me op handen en is ook echt mijn beste maatje.
Voor wat betreft dat ontbijt: ik maak het graag en ik eet er toch ook van mee? Ik serveer echt geen intercontinentaal buffet 's ochtends.
donderdag 27 oktober 2011 om 22:43
Ik lees ook geen ongelijkwaardige gedienstigheid in de posts van Lovette. Ik denk dat jullie een verkeerd beeld voor ogen hebben, dat van een gedienstige huisslaaf met man als een soort verwende pasha op een troon.
Ik lees dat Lovette door zich positiever op te stellen juist heeft bereikt dat haar man ook dingen voor haar wil doen. Ze doen elkaar wederzijds een plezier. Wat met drammen niet lukte, is met vriendelijkheid en wat positiviteit wel gelukt. Je vangt met stroop dus meer vliegen dan met azijn.
Jouw verhaal doet me een beetje denken aan wat dr. Phil zegt, namelijk dat je iedere dag kunt nadenken over wat je kunt doen om het leven van je partner prettiger te maken. En als dat dan beide kanten op werkt, dan is dat toch alleen maar positief? Het zal eerst misschien wat gekunsteld aanvoelen, maar als je merkt dat het helpt, je relatie verbetert, je man zich ook gaat inzetten en meer gaat doen en je hebt het fijn samen, why not.
Het felle grenzen verdedigen, over futiliteiten vechten en je ingraven in je eigen stelling (overtuigd van je eigen gelijk) maakt een relatie vaak ook niet positiever.
Ik lees dat Lovette door zich positiever op te stellen juist heeft bereikt dat haar man ook dingen voor haar wil doen. Ze doen elkaar wederzijds een plezier. Wat met drammen niet lukte, is met vriendelijkheid en wat positiviteit wel gelukt. Je vangt met stroop dus meer vliegen dan met azijn.
Jouw verhaal doet me een beetje denken aan wat dr. Phil zegt, namelijk dat je iedere dag kunt nadenken over wat je kunt doen om het leven van je partner prettiger te maken. En als dat dan beide kanten op werkt, dan is dat toch alleen maar positief? Het zal eerst misschien wat gekunsteld aanvoelen, maar als je merkt dat het helpt, je relatie verbetert, je man zich ook gaat inzetten en meer gaat doen en je hebt het fijn samen, why not.
Het felle grenzen verdedigen, over futiliteiten vechten en je ingraven in je eigen stelling (overtuigd van je eigen gelijk) maakt een relatie vaak ook niet positiever.
vrijdag 28 oktober 2011 om 07:09
Menen jullie dit nou? Het lijkt wel 1950 hier. Dus als meneer eens iets doet wat tot jullie gezamenlijke verantwoordelijkheden hoort, is het een toffe vent die je helpt?! Zegt hij dan ook 'Alsjeblieft, je lamp hang?', en dat jij hem dan bedankt voor de hulp? En doe je dat ook andersom? Alsjeblieft, je was is gevouwen en je plee is gesopt?
vrijdag 28 oktober 2011 om 08:56
Het gaat erom dat die positieve waardering werkt. Natuurlijk is het leuk als je partner uit zichzelf allerlei dingen doet, maar wat als hij het niet doet? Ga je dan zeuren en drammen, want vaak niet helpt? Probeer de positieve manier eens.
En als mijn man iets repareert of doet, dan bedank ik hem daar inderdaad wel eens voor. Gewoon om hem te laten merken dat ik het fijn vind dat hij die klus gedaan heeft. Omgekeerd doet hij dat bij mij ook.
Als ik hier een aantal meningen lees dan is het geen wonder dat een boel mensen zich niet gezien voelen door hun partner en zich onderdeel van het meubilair voelen. Als gewone vriendelijkheid al te veel is binnen een relatie.
Overigens doet mijn man hier het meeste in huis, dus ik ben zeker geen slovend en onderdanig typje. Maar de wederzijdse vriendelijkheid en de positieve aanpak herken ik wel.
En als mijn man iets repareert of doet, dan bedank ik hem daar inderdaad wel eens voor. Gewoon om hem te laten merken dat ik het fijn vind dat hij die klus gedaan heeft. Omgekeerd doet hij dat bij mij ook.
Als ik hier een aantal meningen lees dan is het geen wonder dat een boel mensen zich niet gezien voelen door hun partner en zich onderdeel van het meubilair voelen. Als gewone vriendelijkheid al te veel is binnen een relatie.
Overigens doet mijn man hier het meeste in huis, dus ik ben zeker geen slovend en onderdanig typje. Maar de wederzijdse vriendelijkheid en de positieve aanpak herken ik wel.
vrijdag 28 oktober 2011 om 09:11
Wie heeft het hier over vriendelijkheid en bedanken?
In een, in mijn ogen, gelijkwaardige relatie zijn de taken naar eerlijkheid en redelijkheid verdeeld en gaan de partners er niet als vanzelfsprekend van uit dat de ander het wel oplost, of het nu om een band plakken of stofzuigen draait. Bedankjes zijn bij mij in huis in ieder geval wederzijds gewoon onderdeel van prettige omgangsvormen (en ook van en naar de kinderen, trouwens).
Zowel bij TO als bij Lovette is hiervan geen sprake. Lovettes advies is dat TO het maar beter leuk kan gaan vinden om alles achter haar man aan te dragen, omdat haar dat irritatie scheelt.
Ik geloof ook eerlijk gezegd totaal niet dat mannen als vanzelf naar de stofzuiger grijpen zodra je ophoudt met vragen of ze dat willen doen. Misschien heeft Lovette een zeer afwijkend exemplaar te pakken maar de meeste mensen (niet alleen mannen, ik ben zelf ook aartslui) vinden het wel lekker makkelijk als een ander die dingen opknapt.
In een, in mijn ogen, gelijkwaardige relatie zijn de taken naar eerlijkheid en redelijkheid verdeeld en gaan de partners er niet als vanzelfsprekend van uit dat de ander het wel oplost, of het nu om een band plakken of stofzuigen draait. Bedankjes zijn bij mij in huis in ieder geval wederzijds gewoon onderdeel van prettige omgangsvormen (en ook van en naar de kinderen, trouwens).
Zowel bij TO als bij Lovette is hiervan geen sprake. Lovettes advies is dat TO het maar beter leuk kan gaan vinden om alles achter haar man aan te dragen, omdat haar dat irritatie scheelt.
Ik geloof ook eerlijk gezegd totaal niet dat mannen als vanzelf naar de stofzuiger grijpen zodra je ophoudt met vragen of ze dat willen doen. Misschien heeft Lovette een zeer afwijkend exemplaar te pakken maar de meeste mensen (niet alleen mannen, ik ben zelf ook aartslui) vinden het wel lekker makkelijk als een ander die dingen opknapt.
vrijdag 28 oktober 2011 om 09:42
Het gaat me om de manier waarop je kijkt naar verantwoordelijkheden. Op het moment dat mijn man thuis komt van zijn werk, zijn het huis en de kinderen niet meer alleen mijn klus, maar de verantwoordelijkheid van ons beiden. Termen als 'helpen' en 'ontlasten' die hier gebruikt worden, lees ik alsof je vindt dat het eigenlijk niet zijn verantwoordelijkheid is, maar dat hij zo goed is om even achter de tv vandaan te komen om een stukje van jouw werk te doen.
vrijdag 28 oktober 2011 om 10:05
Je eigen gezondheid op het spel zetten door jezelf naar je man te schikken zodat hij hopelijk zelf ook wat vriendelijker wordt en je vooral maar niet hoeft te scheiden is natuurlijk een advies wat bomvol oneigenlijke argumenten zit.
Allereerst is een relatie bedoelt om er voor elkaar te zijn op een dusdanige manier dat je rekening houdt met élkaar zodat de ander geen kans maakt op ernstige gezondheidsklachten.
En zich bijvoorbeeld niet overwerkt. En zichzelf kan blijven uiten als individu.
In dit geval is de verandering ook niet ontstaan door omstandigheden waarbij beiden partners gelijk op lopen maar waarbij de één eerst investeert en de ander helemaal tegemoet komt en zichzelf daarbij compleet wegcijfert en de ander daarbij eerst zijn zin helemaal heeft.
De kans dat je die investering ook terugkrijgt is dan nog niet bekend. Het risico dat je neemt om je gezondheid te verwoesten is groot. Alsmede dat je je eigen persoonlijkheid opgeeft en je leven alleen nog maar bestaat uit dienstbaarheid voor de ander. Dan maak je jezelf afhankelijk van de goedwilligheid die hopelijk nog ergens bij de ander zit.
Onderzoek wijst uit dat de meeste mensen niet zelf meer gaan doen als de ander ook meer gaat doen, maar meestal juist zelf nog minder. Ze vinden het wel best. Zullen nog meer van de ander gaan verlangen. En zien vaak helemaal niet meer wat de ander doet en als vanzelfsprekend.
Ook heb je kans jezelf te verliezen en op den duur door voortdurend te doen alsof alleen maar goed en helemaal happy is bepaalde behoeften niet meer te erkennen wat zich vaak op den duur op gaat breken. Dan lukt het je helemaal niet meer om die behoeften vervuld te krijgen. De ander kent niet anders en zal alles in het werk stellen de situatie zo te houden, want verandering wil men vaak niet en waar men voordeel van heeft zal desnoods met nog vervelendere middelen in stand gehouden worden.
De voetveeg en de bullebak krijgen zo een onomkeerbare cirkel die steeds verder en verder gaat in een neerwaartse spiraal.
Het leven is geen ballenbak waarin je alles wat vervelend is ontkent, negeert, je kop bij in het zand steekt en een glimlach opzet om het perfecte plaatje hoog te houden. Als er één kink in de kabel komt stort de hele boel in elkaar. Je kan niet oneindig alle ballen zelf in de lucht houden opdat de ander geen imperfectie wenst en alles wil zoals hij dat wil ten straffe van een waardeloos humeur.
Degene die altijd zijn zin krijgt leert niet te incasseren en verandert meestal in een monster. Die ook onaardiger tegen anderen wordt.
Allereerst is een relatie bedoelt om er voor elkaar te zijn op een dusdanige manier dat je rekening houdt met élkaar zodat de ander geen kans maakt op ernstige gezondheidsklachten.
En zich bijvoorbeeld niet overwerkt. En zichzelf kan blijven uiten als individu.
In dit geval is de verandering ook niet ontstaan door omstandigheden waarbij beiden partners gelijk op lopen maar waarbij de één eerst investeert en de ander helemaal tegemoet komt en zichzelf daarbij compleet wegcijfert en de ander daarbij eerst zijn zin helemaal heeft.
De kans dat je die investering ook terugkrijgt is dan nog niet bekend. Het risico dat je neemt om je gezondheid te verwoesten is groot. Alsmede dat je je eigen persoonlijkheid opgeeft en je leven alleen nog maar bestaat uit dienstbaarheid voor de ander. Dan maak je jezelf afhankelijk van de goedwilligheid die hopelijk nog ergens bij de ander zit.
Onderzoek wijst uit dat de meeste mensen niet zelf meer gaan doen als de ander ook meer gaat doen, maar meestal juist zelf nog minder. Ze vinden het wel best. Zullen nog meer van de ander gaan verlangen. En zien vaak helemaal niet meer wat de ander doet en als vanzelfsprekend.
Ook heb je kans jezelf te verliezen en op den duur door voortdurend te doen alsof alleen maar goed en helemaal happy is bepaalde behoeften niet meer te erkennen wat zich vaak op den duur op gaat breken. Dan lukt het je helemaal niet meer om die behoeften vervuld te krijgen. De ander kent niet anders en zal alles in het werk stellen de situatie zo te houden, want verandering wil men vaak niet en waar men voordeel van heeft zal desnoods met nog vervelendere middelen in stand gehouden worden.
De voetveeg en de bullebak krijgen zo een onomkeerbare cirkel die steeds verder en verder gaat in een neerwaartse spiraal.
Het leven is geen ballenbak waarin je alles wat vervelend is ontkent, negeert, je kop bij in het zand steekt en een glimlach opzet om het perfecte plaatje hoog te houden. Als er één kink in de kabel komt stort de hele boel in elkaar. Je kan niet oneindig alle ballen zelf in de lucht houden opdat de ander geen imperfectie wenst en alles wil zoals hij dat wil ten straffe van een waardeloos humeur.
Degene die altijd zijn zin krijgt leert niet te incasseren en verandert meestal in een monster. Die ook onaardiger tegen anderen wordt.
vrijdag 28 oktober 2011 om 10:18
Lovette Als JIJ gelukkig bent met de situatie, dan boeit het niet wat de rest van de Wereld denkt. Ik denk dat je gelijk hebt dat in de meeste gezinnen het gros van het huishoudelijk werk op de schouders van de vrouw land.
Ik weet niet wie het zei "onze vuiltolerantie ligt nu eenmaal anders"
Er schiet me een uitspraak van Dr Phil te binnen. Je kunt iedere dag ruzie maken over de afwas. Je kunt ook gewoon een vaatwasser aanschaffen. het is een keuze.
De opmerking dat iemand die 70 uur werk gek is als ze haar eigen huishouden doet is totaal belachelijk. Iedereen geeft zijn geld uit wat hij of zij belangrijk vind. Ik kan me voorstellen dat je het liever zelf doet en het geld uitgeeft aan iets leuks.
Ik weet niet wie het zei "onze vuiltolerantie ligt nu eenmaal anders"
Er schiet me een uitspraak van Dr Phil te binnen. Je kunt iedere dag ruzie maken over de afwas. Je kunt ook gewoon een vaatwasser aanschaffen. het is een keuze.
De opmerking dat iemand die 70 uur werk gek is als ze haar eigen huishouden doet is totaal belachelijk. Iedereen geeft zijn geld uit wat hij of zij belangrijk vind. Ik kan me voorstellen dat je het liever zelf doet en het geld uitgeeft aan iets leuks.
vrijdag 28 oktober 2011 om 10:29
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 28 oktober 2011 @ 10:18:
Ik denk dat je gelijk hebt dat in de meeste gezinnen het gros van het huishoudelijk werk op de schouders van de vrouw land.
En dat is redelijk en/of wenselijk? Is er dan niet heel hard een mentaliteitsverandering nodig?
Ik weet niet wie het zei "onze vuiltolerantie ligt nu eenmaal anders"
Ik ben veel toleranter voor vuil dan mijn partner (tot op het absurde). Dat wil niet zeggen dat hij dan ook maar alles mag schoonmaken, net zoals het niet logisch is dat ik dat doe omdat ik het vrouwtje ben.
Er schiet me een uitspraak van Dr Phil te binnen. Je kunt iedere dag ruzie maken over de afwas. Je kunt ook gewoon een vaatwasser aanschaffen. het is een keuze.
Precies. Of een schoonmaker/schoonmaakster inhuren.
De opmerking dat iemand die 70 uur werk gek is als ze haar eigen huishouden doet is totaal belachelijk. Iedereen geeft zijn geld uit wat hij of zij belangrijk vind. Ik kan me voorstellen dat je het liever zelf doet en het geld uitgeeft aan iets leuks.Iemand die 70 uur werkt en het hele huishouden doet heeft nauwelijk nog tijd voor 'iets leuks'. Doe mij maar een partner die het belangrijk vindt dat ik ook tijd overhou voor leuke dingen. Tenzij de badkamer boenen natuurlijk je lust en je leven is, dan moet je er vooral mee doorgaan.
Ik denk dat je gelijk hebt dat in de meeste gezinnen het gros van het huishoudelijk werk op de schouders van de vrouw land.
En dat is redelijk en/of wenselijk? Is er dan niet heel hard een mentaliteitsverandering nodig?
Ik weet niet wie het zei "onze vuiltolerantie ligt nu eenmaal anders"
Ik ben veel toleranter voor vuil dan mijn partner (tot op het absurde). Dat wil niet zeggen dat hij dan ook maar alles mag schoonmaken, net zoals het niet logisch is dat ik dat doe omdat ik het vrouwtje ben.
Er schiet me een uitspraak van Dr Phil te binnen. Je kunt iedere dag ruzie maken over de afwas. Je kunt ook gewoon een vaatwasser aanschaffen. het is een keuze.
Precies. Of een schoonmaker/schoonmaakster inhuren.
De opmerking dat iemand die 70 uur werk gek is als ze haar eigen huishouden doet is totaal belachelijk. Iedereen geeft zijn geld uit wat hij of zij belangrijk vind. Ik kan me voorstellen dat je het liever zelf doet en het geld uitgeeft aan iets leuks.Iemand die 70 uur werkt en het hele huishouden doet heeft nauwelijk nog tijd voor 'iets leuks'. Doe mij maar een partner die het belangrijk vindt dat ik ook tijd overhou voor leuke dingen. Tenzij de badkamer boenen natuurlijk je lust en je leven is, dan moet je er vooral mee doorgaan.
vrijdag 28 oktober 2011 om 10:33
vrijdag 28 oktober 2011 om 13:38
quote:bigmomma schreef op 27 oktober 2011 @ 10:48:
Het is niet zo dat ik te pas en te onpas rondstrooi:...o, je wilt niet afwassen ? Dan wil ik scheiden...Pas 1x eerder heb ik zoiets gezegd en dat was tijdens de zwangerschap van de eerste. En waarom nog een tweede...Ze was een onverwacht kadootje, maar verschrikkelijk welkom en ik ben nog elke dag dankbaar dat ik haar erbij gekregen heb. Misschien is een wake up call een eerste stap, maar ik denk aan de andere kant dat ik al zo veel wake-up calls aangegeven heb. En ik kan eigenlijk nergens heen. Geen ouders, zusje woont in een woongroep, nichtje heeft al een huis vol...en dat was het eigenlijk kwa familie. Vrienden zijn eigenlijk allemaal zijn vrienden. De rest ben ik in de loop der jaren kwijt geraakt... Ik zal ook wel meegewerkt hebben aan de negatieve spiraal, maar ik ben het zo beu maar alles over mn kant te laten gaan. Hoort / moet dat dan in relatie ?
Snap ik... ik zeg ook niet dat je iedere keer maar roept dat je maar weer ns wil scheiden. En ik geloof ook echt dat het je heel hoog ziet en dat je echt denkt dat dit de enige uitweg is.
Maar weet je... scheiden hoeft helemaal niet de enige uitweg te zijn.
Maar je 'klaagt' wel vaker en dan vindt je man dat je 'zeurt'. Dat is dus niet de manier om hem te bereiken en te laten inzien dat het je ernst is. Waarschijnlijk is het voor jouw wel een manier om hem te bereiken of waarop iemand jou zou kunnen bereiken. Maar dat is de valkuil. Veel mensen richten op iets wat ze zelf begrijpen, fijn vinden, logisch vinden etc. Maar in dit geval moet je een manier vinden om je man te bereiken. Dus je moet volgens zijn denkwijze werken.
Wat ik vaak als voorbeeld geef: je kan je man wel verleiden met een vijfgangen diner (wat jij heel erg leuk vindt), maar als hij gelijk voor je valt als je een broodje kroket haalt voor bij een spannende actiefilm, dan ga je echt voor niks een paar uur in de keuken staan. Je richt je dan op het verkeerde en je boodschap komt niet over zoals jij zou willen.
Zo gaat dat ook met praten en met afspraken maken.
Probeer er vanuit te gaan dat jullie beiden goed zijn zoals jullie zijn, maar moeten leren om een zo goed mogelijk leven met elkaar samen te hebben. Dus niet de baas spelen over de ander, niet proberen de ander te veranderen, maar proberen een manier te vinden waarop jullie wat moois toevoegen aan elkaars leven en toch ook je eigen persoonlijkheid kunnen houden. Mijn man en ik zien het als een recht om iedere dag bij elkaar te mogen zijn. We kiezen daar feitelijk iedere dag opnieuw voor.
Dus als je met elkaar praat, laat elkaar dan in elkaars waarde. Als je man iets weigert, vraag dan waarom en luister daar ook open naar. Misschien is het geen koppigheid of om jouw dwars te zitten. Misschien kijkt hij gewoon anders tegen dingen aan. Misschien vindt hij andere dingen belangrijk. Jullie moeten dan een manier vinden om jullie relatie in balans te krijgen.
En die balans is niet perse dat je 50-50 in het huishouden doet. Die balans is dat je 50-50 in jullie leven doen. Misschien doe jij het huishouden, maar verdient hij het geld, repareert ie de auto en verbouwt ie het huis.En misschien draagt hij jou straks zo op handen dat alleen het gevoel van liefde voor jou genoeg is om fluitend de klusjes te doen die gedaan moeten worden. Het maakt niet uit hoe de verdeling is, als JULLIE je er maar goed bij voelen.
En dat begint met praten en vooral ook met luisteren.
Overigens denk ik dat zijn horkerige gedrag nu hetgene is wat jou heel erg stoort en pijn doet, maar waarschijnlijk niet het echte probleem is. Ik denk dat het een symptoom is en dat hij feitelijk ook niet zo happy is met de huidige gang van zaken (al zal hij dat wellicht niet zo eenvoudig kunnen benoemen).
Blijft natuurlijk een feit dat hij geen recht heeft om jou en de kinderen zo te behandelen. Maar je kunt er voor kiezen om vol in de aanval te gaan en hem hierop aan te spreken en er een punt achter te zetten. Je kunt ook aangeven dat je het heel erg vindt dat jullie relatie nu zo gaat. Dat het je heel erg pijn doet dat hij zo fel en onaardig kan doen tegen jou en vooral ook tegen de kinderen, en dat je graag met hem naar een oplossing wil zoeken om jullie relatie beter te maken. Let op dat je hem niet alleen alles verwijt en niet de verantwoordleijkheid voor de oplossing volledig bij hem neerlegt. Een relatie heb je samen...
Ik hoop dat je hier wat aan hebt en ik ben benieuwd hoe het vandaag met je gaat...
Het is niet zo dat ik te pas en te onpas rondstrooi:...o, je wilt niet afwassen ? Dan wil ik scheiden...Pas 1x eerder heb ik zoiets gezegd en dat was tijdens de zwangerschap van de eerste. En waarom nog een tweede...Ze was een onverwacht kadootje, maar verschrikkelijk welkom en ik ben nog elke dag dankbaar dat ik haar erbij gekregen heb. Misschien is een wake up call een eerste stap, maar ik denk aan de andere kant dat ik al zo veel wake-up calls aangegeven heb. En ik kan eigenlijk nergens heen. Geen ouders, zusje woont in een woongroep, nichtje heeft al een huis vol...en dat was het eigenlijk kwa familie. Vrienden zijn eigenlijk allemaal zijn vrienden. De rest ben ik in de loop der jaren kwijt geraakt... Ik zal ook wel meegewerkt hebben aan de negatieve spiraal, maar ik ben het zo beu maar alles over mn kant te laten gaan. Hoort / moet dat dan in relatie ?
Snap ik... ik zeg ook niet dat je iedere keer maar roept dat je maar weer ns wil scheiden. En ik geloof ook echt dat het je heel hoog ziet en dat je echt denkt dat dit de enige uitweg is.
Maar weet je... scheiden hoeft helemaal niet de enige uitweg te zijn.
Maar je 'klaagt' wel vaker en dan vindt je man dat je 'zeurt'. Dat is dus niet de manier om hem te bereiken en te laten inzien dat het je ernst is. Waarschijnlijk is het voor jouw wel een manier om hem te bereiken of waarop iemand jou zou kunnen bereiken. Maar dat is de valkuil. Veel mensen richten op iets wat ze zelf begrijpen, fijn vinden, logisch vinden etc. Maar in dit geval moet je een manier vinden om je man te bereiken. Dus je moet volgens zijn denkwijze werken.
Wat ik vaak als voorbeeld geef: je kan je man wel verleiden met een vijfgangen diner (wat jij heel erg leuk vindt), maar als hij gelijk voor je valt als je een broodje kroket haalt voor bij een spannende actiefilm, dan ga je echt voor niks een paar uur in de keuken staan. Je richt je dan op het verkeerde en je boodschap komt niet over zoals jij zou willen.
Zo gaat dat ook met praten en met afspraken maken.
Probeer er vanuit te gaan dat jullie beiden goed zijn zoals jullie zijn, maar moeten leren om een zo goed mogelijk leven met elkaar samen te hebben. Dus niet de baas spelen over de ander, niet proberen de ander te veranderen, maar proberen een manier te vinden waarop jullie wat moois toevoegen aan elkaars leven en toch ook je eigen persoonlijkheid kunnen houden. Mijn man en ik zien het als een recht om iedere dag bij elkaar te mogen zijn. We kiezen daar feitelijk iedere dag opnieuw voor.
Dus als je met elkaar praat, laat elkaar dan in elkaars waarde. Als je man iets weigert, vraag dan waarom en luister daar ook open naar. Misschien is het geen koppigheid of om jouw dwars te zitten. Misschien kijkt hij gewoon anders tegen dingen aan. Misschien vindt hij andere dingen belangrijk. Jullie moeten dan een manier vinden om jullie relatie in balans te krijgen.
En die balans is niet perse dat je 50-50 in het huishouden doet. Die balans is dat je 50-50 in jullie leven doen. Misschien doe jij het huishouden, maar verdient hij het geld, repareert ie de auto en verbouwt ie het huis.En misschien draagt hij jou straks zo op handen dat alleen het gevoel van liefde voor jou genoeg is om fluitend de klusjes te doen die gedaan moeten worden. Het maakt niet uit hoe de verdeling is, als JULLIE je er maar goed bij voelen.
En dat begint met praten en vooral ook met luisteren.
Overigens denk ik dat zijn horkerige gedrag nu hetgene is wat jou heel erg stoort en pijn doet, maar waarschijnlijk niet het echte probleem is. Ik denk dat het een symptoom is en dat hij feitelijk ook niet zo happy is met de huidige gang van zaken (al zal hij dat wellicht niet zo eenvoudig kunnen benoemen).
Blijft natuurlijk een feit dat hij geen recht heeft om jou en de kinderen zo te behandelen. Maar je kunt er voor kiezen om vol in de aanval te gaan en hem hierop aan te spreken en er een punt achter te zetten. Je kunt ook aangeven dat je het heel erg vindt dat jullie relatie nu zo gaat. Dat het je heel erg pijn doet dat hij zo fel en onaardig kan doen tegen jou en vooral ook tegen de kinderen, en dat je graag met hem naar een oplossing wil zoeken om jullie relatie beter te maken. Let op dat je hem niet alleen alles verwijt en niet de verantwoordleijkheid voor de oplossing volledig bij hem neerlegt. Een relatie heb je samen...
Ik hoop dat je hier wat aan hebt en ik ben benieuwd hoe het vandaag met je gaat...
vrijdag 28 oktober 2011 om 13:50
vrijdag 28 oktober 2011 om 18:02
Wij hebben ook een moeilijke periode in onze relatie gehad maar zijn er weer bovenop gekomen. Door therapie, maar ook heb ik zelf gesprekken met een psycholoog gevoerd, en ik kwam er tijdens die gesprekken achter dat ik eigenlijk erg van mijn man houdt en hem helemaal niet kwijt wil.
Dus aan mij om de eerste stap te zetten en echt mijn best te doen. Toen we meer praatten en aandacht voor elkaar haden, en af en toe weer wat leuks deden ging het stukje bij beetje steeds beter.
De tijd met kleine kinderen is gewoon zwaar. Ik merk dat het nu steeds wat makkelijker wordt (kinderen zijn nu 5 en 3). Er is dus wel hoop!
Overigens snap ik Lovette ook, je behandelt je partner hoe je zelf behandelt wil worden, vaak krijg je dat wel terug. Ik lees er niks sloverigs in.
Dus aan mij om de eerste stap te zetten en echt mijn best te doen. Toen we meer praatten en aandacht voor elkaar haden, en af en toe weer wat leuks deden ging het stukje bij beetje steeds beter.
De tijd met kleine kinderen is gewoon zwaar. Ik merk dat het nu steeds wat makkelijker wordt (kinderen zijn nu 5 en 3). Er is dus wel hoop!
Overigens snap ik Lovette ook, je behandelt je partner hoe je zelf behandelt wil worden, vaak krijg je dat wel terug. Ik lees er niks sloverigs in.