Zo verdrietig om alles

Hi medeforummers:
Hoe kan dit;
Ik zit in een hele moeilijke periode in mn leven. Ik heb een ernstig ziek kind (mentaal) .Er is hulp maar de situatie thuis is bijna onhoudbaar met ook enorm effect op onze andere kinderen. En ook op mijn relatie.
Ik heb veel steun vanuit paar goede vrienden en werk, maar 1 van mijn beste vriendinnen (30 plus jaar bevriend) laat t enorm afweten. Ze appt bijna elke dag het standaard zinnetje hoe gaat het vandaag, maar na weken elke keer het antwoord slecht kan ik daar niks meer mee. Voordat kind ziek werd (nu ruim half jaar) deden wij heel veel samen en was ze wekelijks bij ons.. Nu komt ze nooit meer. Haar leven gaat door (logisch, Vind ik ook helemaal niet erg, kan ook echt genieten van verhalen) maar het lijkt alsof ze geen ruimte heeft voor mijn verdriet. Ze was bij de geboorte van desbetreffende kind, dus echt niet zo maar een vriendin..
Dit doet zoveel pijn. Ik vind het zo lastig om er iets van te zeggen, ik denk dan als ik moet vragen om begrip en steun dan is t toch eigenlijk niks waard, of zien jullie dat anders? Zit ik vast in mijn eigen ellende en kan ik niet meer normaal denken misschien.
Wat zouden jullie doen?