Relaties
alle pijlers
Zoon en bruiloft
zondag 30 december 2018 om 08:13
Ik zit met het volgende een beetje in mijn maag en weet niet goed of ik dit nu moet accepteren en loslaten of toch iets van moet zeggen......
Volgend jaar ga ik trouwen, geweldig mooi natuurlijk en heel erg blij!
We zijn al wat ouder en voor mij is dit mijn 2de huwelijk (vorige echtgenoot is overleden) en aanstaande echtgenoot is niet getrouwd geweest maar komt uit lange relatie.
Er zijn aan beide kanten kinderen, allen begin 20.
Een moeilijke ex aan kant van vriend (lees: nogal jaloers en/of steeds contact zoekend om van alles....)
1 zoon van vriend woont bij haar.
De rest vd kinderen woont al samen.
De dag voor onze bruiloft word hij 20 en savonds zou hij met vrienden op stap gaan voor zijn verjaardag.
Nu heeft hij, nadat hij eerder heel enthousiast was en meedacht over wat moet ik dan aan op de bruiloft en wat gaan we allemaal doen) via een appje laten weten niet te komen omdat hij dus jarig is en op stap gaat.
Wij trouwen pas eind vd middag en hebben daarna een klein feestje met wat vrienden en familie.
Mijn vriend heeft zich er bij neergelegd en zegt prima als hij niet wil dan niet.
Ik zie wel dat het hem pijn doet maar dit laat hij niet merken.
Heeft wel tegen zoon gezegd dat hij het erg jammer vind en hem er graag bij wilde hebben. Hier kwam als reactie dat zoon niet "als een balletje" op zijn bruiloft wilde staan.
Ik heb het er wel wat moeilijk mee, zijn vader gaat trouwen voor de eerste keer en hij wil er gewoon niet zijn....
Wat vinden jullie? Laten voor wat het is of toch nog eens dat gesprek aangaan?
Ik vermoed zelf dat ex er ook een vinger tussen heeft gehad (eerdere ervaring met andere zaken)......
Graag jullie mening.....
Volgend jaar ga ik trouwen, geweldig mooi natuurlijk en heel erg blij!
We zijn al wat ouder en voor mij is dit mijn 2de huwelijk (vorige echtgenoot is overleden) en aanstaande echtgenoot is niet getrouwd geweest maar komt uit lange relatie.
Er zijn aan beide kanten kinderen, allen begin 20.
Een moeilijke ex aan kant van vriend (lees: nogal jaloers en/of steeds contact zoekend om van alles....)
1 zoon van vriend woont bij haar.
De rest vd kinderen woont al samen.
De dag voor onze bruiloft word hij 20 en savonds zou hij met vrienden op stap gaan voor zijn verjaardag.
Nu heeft hij, nadat hij eerder heel enthousiast was en meedacht over wat moet ik dan aan op de bruiloft en wat gaan we allemaal doen) via een appje laten weten niet te komen omdat hij dus jarig is en op stap gaat.
Wij trouwen pas eind vd middag en hebben daarna een klein feestje met wat vrienden en familie.
Mijn vriend heeft zich er bij neergelegd en zegt prima als hij niet wil dan niet.
Ik zie wel dat het hem pijn doet maar dit laat hij niet merken.
Heeft wel tegen zoon gezegd dat hij het erg jammer vind en hem er graag bij wilde hebben. Hier kwam als reactie dat zoon niet "als een balletje" op zijn bruiloft wilde staan.
Ik heb het er wel wat moeilijk mee, zijn vader gaat trouwen voor de eerste keer en hij wil er gewoon niet zijn....
Wat vinden jullie? Laten voor wat het is of toch nog eens dat gesprek aangaan?
Ik vermoed zelf dat ex er ook een vinger tussen heeft gehad (eerdere ervaring met andere zaken)......
Graag jullie mening.....
zondag 30 december 2018 om 13:55
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
dat wordt jarenlange EMDR
zondag 30 december 2018 om 13:57
zondag 30 december 2018 om 13:59
zondag 30 december 2018 om 13:59
Niet expres nee. Maar als iemand nooit zijn verjaardag viert bijvoorbeeld en een bepaalde datum komt goed uit en degene die jarig is heeft er niks op tegen, why not?kadanz schreef: ↑30-12-2018 13:51Zou jij dat doen, je trouwdag plannen binnen een week van de verjaardag van je dochter, zoon, moeder, vader?
Het zou niet in me opkomen.
'Lief, zullen we de 18de trouwen?
'Ja hoor, prima, mijn zoon is de 17de jarig maar dat máákt niet uit, het is ónze dag, alle aandacht naar óns, ik kan géén betere datum verzinnen, lievielievielievie!'
Overigens gaat het hier om de dag NA zijn verjaardag. Dat vind ik echt al heel anders dan de dag zelf.
Ik ken genoeg mensen die op woensdag jarig zijn en in het weekend hun verjaardag vieren. Als je daar overal rekening mee moet houden, want stel je eens voor dat Piet zijn verjaardag wel of niet viert.
TO en man hebben het er met zoon over gehad en hij vond het geen probleem. En 7 weken van te voren weet hij ineens dat hij op de trouwdag last heeft van een kater? Sure. Nogmaals: er zal wel meer meespelen maar dan moet daarover gepraat worden. Zoon is ook gewoon volwassen. Het is geen kleuter waar niet mee te praten valt.
zondag 30 december 2018 om 14:04
de datum is gekozen via lootjes, dus hoezo makkelijke datum?minnimouse schreef: ↑30-12-2018 13:59Niet expres nee. Maar als iemand nooit zijn verjaardag viert bijvoorbeeld en een bepaalde datum komt goed uit en degene die jarig is heeft er niks op tegen, why not?
Overigens gaat het hier om de dag NA zijn verjaardag. Dat vind ik echt al heel anders dan de dag zelf.
Ik ken genoeg mensen die op woensdag jarig zijn en in het weekend hun verjaardag vieren. Als je daar overal rekening mee moet houden, want stel je eens voor dat Piet zijn verjaardag wel of niet viert.
TO en man hebben het er met zoon over gehad en hij vond het geen probleem. En 7 weken van te voren weet hij ineens dat hij op de trouwdag last heeft van een kater? Sure. Nogmaals: er zal wel meer meespelen maar dan moet daarover gepraat worden. Zoon is ook gewoon volwassen. Het is geen kleuter waar niet mee te praten valt.
Verder wel eens met dat er over gepraat moet worden, het wordt nu wel heel makkelijk geaccepteerd dat zoon er niet is en ik zou als ouder willen weten wat de reden is. Stappen en kater lijken mij een smoesje
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 30 december 2018 om 14:12
Je hoeft niet overal rekening mee te houden maar toch op z'n minst wel met je zoon.minnimouse schreef: ↑30-12-2018 13:59Niet expres nee. Maar als iemand nooit zijn verjaardag viert bijvoorbeeld en een bepaalde datum komt goed uit en degene die jarig is heeft er niks op tegen, why not?
Overigens gaat het hier om de dag NA zijn verjaardag. Dat vind ik echt al heel anders dan de dag zelf.
Ik ken genoeg mensen die op woensdag jarig zijn en in het weekend hun verjaardag vieren. Als je daar overal rekening mee moet houden, want stel je eens voor dat Piet zijn verjaardag wel of niet viert.
TO en man hebben het er met zoon over gehad en hij vond het geen probleem. En 7 weken van te voren weet hij ineens dat hij op de trouwdag last heeft van een kater? Sure. Nogmaals: er zal wel meer meespelen maar dan moet daarover gepraat worden. Zoon is ook gewoon volwassen. Het is geen kleuter waar niet mee te praten valt.
Je snapt verder toch wel dat het waarschijnlijk niet om de verjaardag gaat?
zondag 30 december 2018 om 14:15
Star: nergens heb ik gezegd “fuc* de koters”, dat maak jij ervan. Waar het in de essentie om lijkt te draaien is dat er een modus gevonden wordt die voor iedereen acceptabel is. Jij lijkt te vinden dat je bijna uitsluitend rekening moet houden met de wensen en grillen van de kinderen en dat dit allemaal moet prevaleren boven het eigen geluk van de ouders. Dat kan ik niet volgen...
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 30 december 2018 om 14:16
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 30 december 2018 om 14:16
Die ‘makkelijke datum’ slaat niet op TO’s verhaal. Kadanz vroeg of ik dat zou doen, dus het was een antwoord daarop, dat als een bepaalde datum makkelijk uit zou komen.rosanna08 schreef: ↑30-12-2018 14:04de datum is gekozen via lootjes, dus hoezo makkelijke datum?
Verder wel eens met dat er over gepraat moet worden, het wordt nu wel heel makkelijk geaccepteerd dat zoon er niet is en ik zou als ouder willen weten wat de reden is. Stappen en kater lijken mij een smoesje
zondag 30 december 2018 om 14:22
Baggal schreef: ↑30-12-2018 14:15Star: nergens heb ik gezegd “fuc* de koters”, dat maak jij ervan. Waar het in de essentie om lijkt te draaien is dat er een modus gevonden wordt die voor iedereen acceptabel is. Jij lijkt te vinden dat je bijna uitsluitend rekening moet houden met de wensen en grillen van de kinderen en dat dit allemaal moet prevaleren boven het eigen geluk van de ouders. Dat kan ik niet volgen...
Heb je zélf gescheiden ouders?
zondag 30 december 2018 om 14:24
Irrelevant voor de discussie naar mijn mening.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 30 december 2018 om 14:38
Heb niet alle reacties gelezen, dus het risico dat dit mosterd is..
Ik heb niet heel lang geleden aan de andere kant gestaan (ik was de 'zoon', in mijn geval dochter). Mijn vader plande de trouwdag niet op een ongelukkige datum, maar ik had er toch moeite mee. Dat had verschillende redenen die ik hier niet allemaal ga uitleggen. Ter overweging: kan het zo zijn dat zoon in het geheel gewoon wat meer moeite heeft met de bruiloft dan jullie nu inschatten? Trouwen is nog weer iets heel anders dan een relatie en dat hij er misschien moeite mee heeft hoeft ook niks te zeggen over zijn band met jou als persoon. Hij geeft min of meer ook zo'n signaal af door te zeggen dat hij niet als 'balletje' op de bruiloft wil staan.
Ik heb ook getwijfeld of ik naar de bruiloft van mijn vader zou gaan. Uiteindelijk wel gedaan en dat was ook goed. Maar er zijn wel wat (pittige) gesprekken aan vooraf gegaan. Wellicht kan je aanstaande man één op één in gesprek gaan met zijn zoon en heel open vragen waarom hij niet wil komen (want het is een bewuste keuze, geen kwestie van echt niet kunnen). Ze kunnen dan beiden uitspreken wat de verwachtingen zijn en wat ze dwars zit (dan is hij wel gewoon in de 20 en kan van hem ook verwacht worden dat hij dat kan uitleggen). Daarna blijft het uiteraard nog steeds de keuze van zoon om wel/niet te komen, en dat zal geaccepteerd en gerespecteerd moeten worden. Maar misschien is er dan in elk geval meer begrip als hij alsnog niet komt. En je aanstaande man heeft het in elk geval geprobeerd en kan daar dan achteraf geen spijt van krijgen.
Dat gesprek moet dan wel echt door je man gevoerd worden denk ik en niet door jou of één van de broers/zussen.
Ik heb niet heel lang geleden aan de andere kant gestaan (ik was de 'zoon', in mijn geval dochter). Mijn vader plande de trouwdag niet op een ongelukkige datum, maar ik had er toch moeite mee. Dat had verschillende redenen die ik hier niet allemaal ga uitleggen. Ter overweging: kan het zo zijn dat zoon in het geheel gewoon wat meer moeite heeft met de bruiloft dan jullie nu inschatten? Trouwen is nog weer iets heel anders dan een relatie en dat hij er misschien moeite mee heeft hoeft ook niks te zeggen over zijn band met jou als persoon. Hij geeft min of meer ook zo'n signaal af door te zeggen dat hij niet als 'balletje' op de bruiloft wil staan.
Ik heb ook getwijfeld of ik naar de bruiloft van mijn vader zou gaan. Uiteindelijk wel gedaan en dat was ook goed. Maar er zijn wel wat (pittige) gesprekken aan vooraf gegaan. Wellicht kan je aanstaande man één op één in gesprek gaan met zijn zoon en heel open vragen waarom hij niet wil komen (want het is een bewuste keuze, geen kwestie van echt niet kunnen). Ze kunnen dan beiden uitspreken wat de verwachtingen zijn en wat ze dwars zit (dan is hij wel gewoon in de 20 en kan van hem ook verwacht worden dat hij dat kan uitleggen). Daarna blijft het uiteraard nog steeds de keuze van zoon om wel/niet te komen, en dat zal geaccepteerd en gerespecteerd moeten worden. Maar misschien is er dan in elk geval meer begrip als hij alsnog niet komt. En je aanstaande man heeft het in elk geval geprobeerd en kan daar dan achteraf geen spijt van krijgen.
Dat gesprek moet dan wel echt door je man gevoerd worden denk ik en niet door jou of één van de broers/zussen.
zondag 30 december 2018 om 14:41
Dit lijkt mij ook de meest waarschijnlijke verklaring. De verjaardag wordt nu aangegrepen als excuus, het had net zo goed iets anders kunnen zijn. Als de moeder van de zoon moeite heeft met het nieuwe huwelijk van vader dan kan het voor die jongen gewoon heel erg lastig zijn om desondanks een leuke dag te hebben en te genieten van het feest. Als kind van gescheiden ouders ben je nogal overgeleverd aan de emotionele grillen van beiden, al dan niet in relatie tot nieuwe partners. Je kunt dan weinig anders doen dan je een beetje onttrekken aan evenementen die een hoog emotioneel gehalte hebben. Ik heb zelf ook wel eens met kromme tenen gezeten bij de bruiloft van een van mijn ouders. Dat was toen ook de belangrijkste dag ever waar iedereen vol van moest zijn. Inmiddels is het huwelijk al weer achter de rug en is er weer een nieuwe partner. Ik wens ze alle geluk van de wereld, maar ik sta niet elke keer op de voorste rij om ervan mee te genieten.
Wat zoon betreft zou ik als vader accepteren dat hij het hier moeilijk mee heeft. Laat de deur open, maak duidelijk dat hij zelfs op het laatste moment nog mag bedenken dat hij er toch bij wil zijn. En zo niet, laat het bij hem en deel zo veel mogelijk andere leuke momenten met hem. Als vader uit teleurstelling harder gaat trekken dan wordt de druk alleen maar groter en kan zoon niet veel anders dan zich verder terug trekken. Of ergens doodongelukkig gaan zitten wezen om zijn vader te plezieren.
zondag 30 december 2018 om 14:43
Dat zeg ik ook niet letterlijk dat jij dat schrijft, ik lees dat echter wel terug in veel reacties. Het is een onvolwassen snowflake die volwassen moet worden en eens iets voor een ander moet doen.Baggal schreef: ↑30-12-2018 14:15Star: nergens heb ik gezegd “fuc* de koters”, dat maak jij ervan. Waar het in de essentie om lijkt te draaien is dat er een modus gevonden wordt die voor iedereen acceptabel is. Jij lijkt te vinden dat je bijna uitsluitend rekening moet houden met de wensen en grillen van de kinderen en dat dit allemaal moet prevaleren boven het eigen geluk van de ouders. Dat kan ik niet volgen...
Ik heb het telkens over rekening houden met elkaar, niet over meegaan in grillen van kinderen.
En nogmaals, prima als je voor je eigen geluk wil gaan, maar ga er niet vanuit dat iedereen volgt.
zondag 30 december 2018 om 14:46
zondag 30 december 2018 om 14:47
the_Wicked_Witch schreef: ↑30-12-2018 14:26Naar mijn mening niet. Jouw mening is gekleurd door je eigen stiefmoederschap.
Ah.
zondag 30 december 2018 om 14:49
Mikaelson schreef: ↑30-12-2018 14:38Heb niet alle reacties gelezen, dus het risico dat dit mosterd is..
Ik heb niet heel lang geleden aan de andere kant gestaan (ik was de 'zoon', in mijn geval dochter). Mijn vader plande de trouwdag niet op een ongelukkige datum, maar ik had er toch moeite mee. Dat had verschillende redenen die ik hier niet allemaal ga uitleggen. Ter overweging: kan het zo zijn dat zoon in het geheel gewoon wat meer moeite heeft met de bruiloft dan jullie nu inschatten? Trouwen is nog weer iets heel anders dan een relatie en dat hij er misschien moeite mee heeft hoeft ook niks te zeggen over zijn band met jou als persoon. Hij geeft min of meer ook zo'n signaal af door te zeggen dat hij niet als 'balletje' op de bruiloft wil staan.
Ik heb ook getwijfeld of ik naar de bruiloft van mijn vader zou gaan. Uiteindelijk wel gedaan en dat was ook goed. Maar er zijn wel wat (pittige) gesprekken aan vooraf gegaan. Wellicht kan je aanstaande man één op één in gesprek gaan met zijn zoon en heel open vragen waarom hij niet wil komen (want het is een bewuste keuze, geen kwestie van echt niet kunnen). Ze kunnen dan beiden uitspreken wat de verwachtingen zijn en wat ze dwars zit (dan is hij wel gewoon in de 20 en kan van hem ook verwacht worden dat hij dat kan uitleggen). Daarna blijft het uiteraard nog steeds de keuze van zoon om wel/niet te komen, en dat zal geaccepteerd en gerespecteerd moeten worden. Maar misschien is er dan in elk geval meer begrip als hij alsnog niet komt. En je aanstaande man heeft het in elk geval geprobeerd en kan daar dan achteraf geen spijt van krijgen.
Dat gesprek moet dan wel echt door je man gevoerd worden denk ik en niet door jou of één van de broers/zussen.
Heel herkenbaar.
zondag 30 december 2018 om 14:51
Dat maak jij ervan. En overigens geldt in mijn geval -voor zover van belang- dat de kinderen van mijn man, de partners van die kinderen en zelfs de ex van mijn man en ik doorgaans goed met elkaar overweg kunnen. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk geweest, maar juist door te blijven praten met elkaar en tijd vrij te maken voor belangrijke gebeurtenissen in het leven van elkaar en respect hebben kan het een stuk aangenamer zijn. En dat is een wisselwerking. Maar goed, jij meent dat mijn mening gekleurd is - soit!the_Wicked_Witch schreef: ↑30-12-2018 14:26Naar mijn mening niet. Jouw mening is gekleurd door je eigen stiefmoederschap.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 30 december 2018 om 14:51
Zoon probeert een statement te maken.. alleen dan wel op een vreselijk kinderachtige manier!
Ik vind het in veel reacties hier ook overkomen alsof we het over een jongetje van 12 hebben. Hij is wel wat ouder hoor!
Als een grote vent op pad gaan, geld uitgeven en zuipen, en het dan de andere dag geoorloofd vinden om het uitslapen van je roes boven het huwelijk van je vader te verkiezen..??
Ik denk daar het mijne van.. maar om zo'n knul dan haast nog zielig te moeten gaan vinden?? kom op zeg!
Hij kreeg zeker ook die rode driewieler niet toen hij 5 werd??
Laat hij zich leren te gedragen en zijn rug te rechten i.p.v een klein kind te spelen (als dat zo uitkomt).
Ik vind het in veel reacties hier ook overkomen alsof we het over een jongetje van 12 hebben. Hij is wel wat ouder hoor!
Als een grote vent op pad gaan, geld uitgeven en zuipen, en het dan de andere dag geoorloofd vinden om het uitslapen van je roes boven het huwelijk van je vader te verkiezen..??
Ik denk daar het mijne van.. maar om zo'n knul dan haast nog zielig te moeten gaan vinden?? kom op zeg!
Hij kreeg zeker ook die rode driewieler niet toen hij 5 werd??
Laat hij zich leren te gedragen en zijn rug te rechten i.p.v een klein kind te spelen (als dat zo uitkomt).
