Hoe oud was jouw kind?

22-09-2011 13:16 179 berichten






Een ouderpaar uit Venetië heeft een advocaat in de arm genomen om een 41-jarige inwonende zoon het huis uit te krijgen. De zoon heeft een goede baan, maar wil niet vertrekken vanonder de vleugels van 'la mamma'.

De ouders zeggen doodmoe te zijn vanwege de constante zorg voor hun zoon. Hij eist dat zijn eten wordt klaargemaakt, wil zijn kleren gewassen en gestreken hebben en toont geen intentie ooit op eigen benen te willen staan. Ook zou hij af en toe agressieve trekjes vertonen.



'Het gaat niet langer', aldus de vader, die zijn toevlucht heeft gezocht bij consumentenorganisatie Adico. Een advocaat van de organisatie heeft de zoon per brief gesommeerd het ouderlijk huis binnen zes dagen te verlaten. Blijft hij in gebreke, dan volgt een verzoek bij de rechter om een omgangsverbod.



Adico boekte eerder succes in een soortgelijke zaak. Nadat de zoon in die kwestie het huis had verlaten, vervingen de ouders snel alle deursloten.





Die van mij was 24. Was precies goed. Hoewel ik zielsveel van mijn jongen hou, moet ik er niet aan denken dat hij nog jaren thuis had blijven wonen.

Hoe staan jullie daar in?

Wat denken jullie dat de juiste leeftijd is voor een kind om uit te vliegen?

En, als ze al gevlogen zijn, hoe oud waren ze?
Alle reacties Link kopieren
ik was 23 toen ik uit t ouderlijk huis ging ik trouwde toen.

het was hier in de begin jaren 70 niet de gewoonte om samen te wonen of op kamers te gaan(hel en verdoemenis)



ik ken iemand die is 30,woont nog bij pappie, werkt niet en doet niets aan t huishouden.van mij had hij al n rotschop gekregen.

mijn kinderen waren in de 20 toen ze op zichzelf gingen wonen en konden toen alles.

de ene was al 25 en had t best naar z,n zin thuis tot hij n nieuw apartement kon kopen,hij maakte geen haast met schilderen enz dus na 6 mnd zei ik hem dat hij met n paar weken moest verhuizen.toen kon t wel snel.
het leven is als n neus,haal eruit wat erin zit.
quote:iris1969 schreef op 22 september 2011 @ 14:00:

[...]





Omdat je dan een hele leuke zelfstandige tijd mist.

als niet uitgaanstype en ochtendmens mis je er niets aan dat je geen nachten wordt wakkergehouden door feestende huisgenoten



ben heel blij dat ik niet op kamers hoefde, voor mijn stage op de manege had ik 'n particuliere kamer bij iemand, dus geen studentenhuis gelukkig
Alle reacties Link kopieren
Ik ben op mijn 22e uit huis gegaan, een leuk appartementje waar ik nu nog steeds woon.

Maar op mijn 18e was ik alleen de weekenden thuis, woonde door de week voor mijn werk elders.
Het gras aan de overkant is niet groen.
Een bijna veertigjarige man die nog bij zijn ouders woont komt denk ik nooit meer aan een partner.

Dat is een gigantische afknapper.

Zo'n vent heeft niets opgebouwd, kan misschien vrij weinig en zit volgens mij vast aan zijn ouders. Daar zit je toch niet op te wachten?
quote:hipslala schreef op 22 september 2011 @ 13:53:

18 is een mooie leeftijd om te gaan.

Sowieso tijdens een studie vind ik dat een kind niet meer thuis hoort te wonen.Eens. Ik was 18, mijn zus en broers ook. Ik ben er ook voor om eerst op jezelf te wonen alvorens te gaan samenwonen, maar ik dénk dat ik daarvoor niet op het goede topic zit
Alle reacties Link kopieren
ik was 16 toen ik t huis uitging.

Mijn oudste is nu 17 en redelijk zelfstandig maar hij hoeft van mij nog niet wel. Is net aan zijn eerste jaar MBO begonnen en ik verwacht dat hij nog 4 jaar hier woont, maar daarna is hij 20 en als hij met zijn HBO begint mag hij van mij wel op kamers als hij (ivm zijn opleiding nu) niet in t buitenland is blijven hangen!
Alle reacties Link kopieren
@cateautje ja idd ben er nog steeds niet helemaal over heen!
Alle reacties Link kopieren
Ik was 18, mijn broers 23 en 26. Binnen een half jaar waren we allemaal het huis uit . Er was niks gebeurd hoor. Ik ging op kamers, broers kregen allebei opeens een huisje.
@Supersoulfighter: dat bedoel ik ook. Met 18 uit huis, maar wel naar een kamer/studentenkamer en niet hokken.

Samenwonen doe je maar na je studie.

Eerst wonen met studenten en een eigen leven opbouwen.
quote:silly19 schreef op 22 september 2011 @ 14:53:

@cateautje ja idd ben er nog steeds niet helemaal over heen!Zo zie je maar weer dat iedereen anders is. Toen mijn moeder me de deur uitsmeet, was dat de grootste opluchting van mijn leven en ben altijd dankbaar gebleven voor het moment dat ik de deur achter me dicht trok. Er ontsnapte letterlijk mij een grote zucht van verlichting en dat ben ik nooit vergeten. .
Alle reacties Link kopieren
Ik ken wel iemand die op zijn 50ste nog bij zijn moeder woonde. moeder is ovrleden. maar hij heeft ook nooit een vriendin gehad terwijl zijn broer getrouwd is en kinderen heeft.
Alle reacties Link kopieren
Ik woon nog steeds bij mama, op mijn 24ste.

Maar ik profiteer niet van haar, ik houd het huis hier schoon, doe boodschappen en werk gewoon 5 dagen. ( maar 4 uur per dag )

Helaas verdien ik nog niet genoeg om een eigen huurwoning te kunnen betalen, mijn broer is nu aan het het kijken voor een huisje en mocht hij iets kunnen vinden verhuis ik misschien wel mee.

Hij is 21.

Van onze moeder hoeven we nog niet weg en wij vinden het gewoon gezellig om thuis te wonen.

Ik ben trouwens al wel eens uit huis gegaan toen ik met ex ging samenwonen. Maar ja het is nu ex dus woon ik weer hier.
Alle reacties Link kopieren
quote:rogue_25 schreef op 22 september 2011 @ 14:59:

Ik woon nog steeds bij mama, op mijn 24ste.

Maar ik profiteer niet van haar, ik houd het huis hier schoon, doe boodschappen en werk gewoon 5 dagen. ( maar 4 uur per dag )

Helaas verdien ik nog niet genoeg om een eigen huurwoning te kunnen betalen, mijn broer is nu aan het het kijken voor een huisje en mocht hij iets kunnen vinden verhuis ik misschien wel mee.

Hij is 21.

Van onze moeder hoeven we nog niet weg en wij vinden het gewoon gezellig om thuis te wonen.

Ik ben trouwens al wel eens uit huis gegaan toen ik met ex ging samenwonen. Maar ja het is nu ex dus woon ik weer hier.Toch wel tijdelijk hoop ik?
Alle reacties Link kopieren
@cateautje ben er achteraf ook wel blij om als ik daar nu nog had gezeten had ik er waarschijnlijk het zelfde bjj gezeten als hun nu!

lees schulden/ruzie/drank/geen sociale.contacten meer.

vind het vooral heel.erg voor mijn broertje die nog een keer in de twee weken daar is.

en aan de andere kant denk ik ik kom er wel sterke uit schrijf alles van me af heb ook een heel mooi gedicht gemaakt en aan haar gestuurd.
quote:hipslala schreef op 22 september 2011 @ 14:58:

@Supersoulfighter: dat bedoel ik ook. Met 18 uit huis, maar wel naar een kamer/studentenkamer en niet hokken.

Samenwonen doe je maar na je studie.

Eerst wonen met studenten en een eigen leven opbouwen.Precies! Boven leer je ook met zo weinig tevreden te zijn. Ik zie hier reacties staan als: ik heb geen geld voor een huurhuis. Ja duh, dat heeft iemand, daarom huur je een kamer. Ik ben 26 en heb nu een studio appartementje en daar ben ik superblij mee. Natuurlijk zou ik ook wel een slaapkamer willen, en een tuin, maar ja, ik wil in de hoofdstad wonen, dus dan moet je concessies doen. Maar ik heb ook op 10m2 gewoond, waarbij ik het sanitair en de keuken moest delen met 15 anderen: dan is die studio opeens hemels hoor!
quote:tof schreef op 22 september 2011 @ 14:23:

Partner en ik hebben samen het streven om onze kinderen zo in hun zelfstandig-worden te begeleiden, dat ze met 18 het huis uit gaan. En dat zelf dan ook willen. Bij zittenbijven zou dit 19 mogen worden, maar anders in principe 18 als doel.





Ik snap best dat je vindt dat het op een gegeven moment tijd wordt dat je kinderen het huis verlaten, maar dit klinkt wel heel resoluut! In principe 18 en bij wijze van uitzondering 19.



Kijk, ik snap best dat je er geen zin in hebt dat je kind nog thuis woont op zijn dertigste, maar tot 23e ofzo is toch ook geen probleem?



Mijn zusje en ik waren allebei 19 toen we uit huis gingen, omdat het studentenleven ons trok. Mijn broertje daarentegen is 24 en woont nog thuis. Hij heeft nooit de 'noodzaak' gevoeld uit huis te gaan. Hij heeft nu een leuke vriendin sinds een jaar en ik zie die twee best over een jaartje gaan samenwonen. Dan is hij dus 25. Niks mis mee toch?
quote:Supersoulfighter schreef op 22 september 2011 @ 15:03:

[...]





Precies! Boven leer je ook met zo weinig tevreden te zijn. Ik zie hier reacties staan als: ik heb geen geld voor een huurhuis. Ja duh, dat heeft iemand, daarom huur je een kamer. Ik ben 26 en heb nu een studio appartementje en daar ben ik superblij mee. Natuurlijk zou ik ook wel een slaapkamer willen, en een tuin, maar ja, ik wil in de hoofdstad wonen, dus dan moet je concessies doen. Maar ik heb ook op 10m2 gewoond, waarbij ik het sanitair en de keuken moest delen met 15 anderen: dan is die studio opeens hemels hoor!Als je wat langer thuis blijft wonen kun je dus sparen en voor 'n leuker huisje en inrichting gaan.
Alle reacties Link kopieren
Ik was zelf echt heel jong toen ik uit huis ging. Had zelfs op mijn 16e al een huurhuisje voor mezelf en daarvoor moest ik het toen met tijdelijke adressen.



Mijn broer is bijna 34 en hij woont nog thuis...



Hij is heilig en kan op tafel poepen!
quote:silly19 schreef op 22 september 2011 @ 15:02:

@cateautje ben er achteraf ook wel blij om als ik daar nu nog had gezeten had ik er waarschijnlijk het zelfde bjj gezeten als hun nu!

lees schulden/ruzie/drank/geen sociale.contacten meer.

vind het vooral heel.erg voor mijn broertje die nog een keer in de twee weken daar is.

en aan de andere kant denk ik ik kom er wel sterke uit schrijf alles van me af heb ook een heel mooi gedicht gemaakt en aan haar gestuurd.

Loslaten is altijd een kwestie van tijd. Je bent in ieder geval beter bezig dan je moeder, sterk je daar aan, dat werkt.

Met je broertje komt het vast en zeker ook wel goed. Hij heeft zijn ogen niet in zijn broekzak zitten en wordt ook steeds wijzer.
Alle reacties Link kopieren
Ik was 19 toen ik op kamers ging. Ik heb het eerste jaar van mijn studie ong. anderhalf uur op en neer gereisd naar mijn studentenstad, maar dat ging snel vervelen. Vind het wel een mooie leeftijd om op kamers te gaan. In het begin ging ik vrijdag met de trein van 16.39 naar 'huis', net op tijd voor het avondeten, maar later ga je bij je ouders 'langs' om daarna weer naar huis te gaan.
Alle reacties Link kopieren
Ik ben toen ik 20 was op kamers gegaan. Het is toch wel grappig dat je zulke voor- en tegenstanders treft van op kamers gaan en dat die nooit dichter bij elkaar zullen komen.

Ik vond het heel erg leuk om op kamers te zijn, en je leert inderdaad om met heel weinig tevreden te zijn. Mijn eerste kamer was een paar maanden in onderhuur. Daarna kwam ik op een kamer terecht die ooit een gang was geweest en waar dus geen ramen in zaten (wel glas in de deuren), maar ik was er superblij mee! (Alternatief was weer terug naar mijn ouders te gaan en dat kan natuurlijk niet!)

Daarna kwam ik in een studentenflat te wonen, in een woning met 10 kamers en een gedeelde keuken en sanitair. Was heel erg gezellig en met een groot deel ervan ben ik nu, 12 jaar nadat ik daar weg ben gegaan, nog steeds bevriend.

Ik had dit echt niet willen missen. Maar ik ben ook mensen tegen gekomen die er niet aan moeten denken om bijvoorbeeld een wc met 'vreemden' te moeten delen. Tja, dat kan.
Alle reacties Link kopieren
Hoe bedoel je bregje?



Of ik tijdelijk weer thuis woon? Nou ja ik woon alweer een half jaar thuis ofzo. Maar ja natuurlijk wil ik wel op mezelf over een tijdje, maar ik heb er simpelweg het geld niet voor. Dus misschien ga ik met mijn broer samen een huurhuisje regelen ( als het te doen is want we staan nog niet zo heel lang ingeschreven ).

Bij elk huis wat hij probeert is hij de 60e op de lijst.
Als ik moet kiezen tussen een leuker huis met mooiere spullen en een studentenleven kies ik nog steeds voor dat studentenleven.



Een mooi huis met spullen zegt me niets als dat i.p.v. de beste tijd van mijn leven had gemoeten.
Ach, het is misschien ook wel beter dat niet iedere student op kamers wil...Er is nu al kamernood in de grote steden..Stel je voor dat iedereen op kamers gaat!
Alle reacties Link kopieren
Ik studeer niet dus een studentenleven is niet voor mij weggelegd.

Verder word ik altijd behoorlijk claustrofobisch van die kleine kamers waar mensen soms gaan wonen. Ik wil dat niet, ik wil in mijn eigen huis zijn met mijn familie om me heen en mijn eigen kamertje en spullen.

Mocht mijn moeder met haar vriend gaan samen wonen ooit is er goede kans dat ik in dit huis blijf wonen, als dat financieel haalbaar is.

Ben nogal honkvast, houd niet zo van nieuwe huizen, vreemde omgeving. Dus zo'n studentenhuis vind ik helemaal niks, had wel vrienden die daar woonden maar ik werd al moe van al dat lawaai en al die mensen om me heen.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven