Thuis
alle pijlers
Hoe oud was jouw kind?
donderdag 22 september 2011 om 13:16
Een ouderpaar uit Venetië heeft een advocaat in de arm genomen om een 41-jarige inwonende zoon het huis uit te krijgen. De zoon heeft een goede baan, maar wil niet vertrekken vanonder de vleugels van 'la mamma'.
De ouders zeggen doodmoe te zijn vanwege de constante zorg voor hun zoon. Hij eist dat zijn eten wordt klaargemaakt, wil zijn kleren gewassen en gestreken hebben en toont geen intentie ooit op eigen benen te willen staan. Ook zou hij af en toe agressieve trekjes vertonen.
'Het gaat niet langer', aldus de vader, die zijn toevlucht heeft gezocht bij consumentenorganisatie Adico. Een advocaat van de organisatie heeft de zoon per brief gesommeerd het ouderlijk huis binnen zes dagen te verlaten. Blijft hij in gebreke, dan volgt een verzoek bij de rechter om een omgangsverbod.
Adico boekte eerder succes in een soortgelijke zaak. Nadat de zoon in die kwestie het huis had verlaten, vervingen de ouders snel alle deursloten.
Die van mij was 24. Was precies goed. Hoewel ik zielsveel van mijn jongen hou, moet ik er niet aan denken dat hij nog jaren thuis had blijven wonen.
Hoe staan jullie daar in?
Wat denken jullie dat de juiste leeftijd is voor een kind om uit te vliegen?
En, als ze al gevlogen zijn, hoe oud waren ze?
donderdag 22 september 2011 om 16:27
donderdag 22 september 2011 om 16:33
Je hoeft niet in een vies studentenhuis te gaan wonen hoor, want mijn zus en ik huurden gewoon een etage in Amsterdam en hoefden dus niet in de viezigheid en het lawaai van anderen te leven.
We konden gaan en staan waar we wilden zonder met onze ouders rekening te houden en we werden er heel snel zelfstandig van. Uiteraard was het natuurlijk ook gewoon een toptijd.
Dit lijkt mij persoonlijk beter voor je ontwikkeling dan lang thuis wonen en vandaaruit te gaan samenwonen.
We konden gaan en staan waar we wilden zonder met onze ouders rekening te houden en we werden er heel snel zelfstandig van. Uiteraard was het natuurlijk ook gewoon een toptijd.
Dit lijkt mij persoonlijk beter voor je ontwikkeling dan lang thuis wonen en vandaaruit te gaan samenwonen.
donderdag 22 september 2011 om 16:44
Gewoon naar het huis van de scharrel gaan..
Of op 19 jarige leeftijd een relatie krijgen die na 3 jaar nog steeds standhoudt.
Ik had nooit scharrels. Af en toe wat zoenen in een discotheek, soms in een steegje iets meer, maar ik was meer van de vaste vriendjes. Geen last van gehad dus. Bovendien zijn mijn ouders in dat opzicht erg makkelijk. Zusje is wel iemand die regelmatig scharrels heeft en mee naar huis neemt.
Of op 19 jarige leeftijd een relatie krijgen die na 3 jaar nog steeds standhoudt.
Ik had nooit scharrels. Af en toe wat zoenen in een discotheek, soms in een steegje iets meer, maar ik was meer van de vaste vriendjes. Geen last van gehad dus. Bovendien zijn mijn ouders in dat opzicht erg makkelijk. Zusje is wel iemand die regelmatig scharrels heeft en mee naar huis neemt.
donderdag 22 september 2011 om 16:50
Ik was 23, ging meteen in de grote stad wonen en vond het helemaal geweldig. Ben inmiddels 28 en zou echt nooit meer thuis kunnen wonen (paar jaar geleden hebben ze veel gevraagd dat ik weer thuis kwam wonen en zo, lang verhaal) maar ben van een cultuur waarin moeders (vooral de mijne!) niets liever zouden hebben dan dat hun kinderen thuis blijven wonen tot ze trouwen of zelfs erna hoor! ...Ze zou het niet eens erg vinden haar kinderen en schoonzoons/schoondochter allemaal onder één dak te hebben. Een zoon of dochter het huis uit gooien zou zelfs geen enkele seconde in haar hoofd opkomen. Kan ze niet over haar hart verkrijgen, een echte oermoeder denk ik.
donderdag 22 september 2011 om 17:03
quote:hipslala schreef op 22 september 2011 @ 16:41:
Als je thuis blijft wonen hoe gaat dat met vriendjes/vriendinnen/scharrels?
Kun je dan ook vanuit de kroeg een lekkere vent mee naar huis nemen en de volgende dag schaamteloos weer de deur uitzetten?
Ja hoor, in het weekend slaapt mijn moeder vaak bij haar vriend en ik wip die scharrel de deur uit voor mijn broer wakker is. Mijn familie heeft daar nooit moeite mee gehad.
Ik vind het zo'n onzin om niet te gaan samenwonen voor je op jezelf gewoond hebt. Alsof je dan niet zelfstandig bent en je partner ook niet.
Je hoeft niet op jezelf te wonen om zelfstandig te zijn of te leren zijn.
Ik ben net als Elninjoo een einzelganger dus ik zou helemaal gek worden van zo'n studenten hok.
Ik kan het alleen maar met mijn familie rooien in een huis.
Als je thuis blijft wonen hoe gaat dat met vriendjes/vriendinnen/scharrels?
Kun je dan ook vanuit de kroeg een lekkere vent mee naar huis nemen en de volgende dag schaamteloos weer de deur uitzetten?
Ja hoor, in het weekend slaapt mijn moeder vaak bij haar vriend en ik wip die scharrel de deur uit voor mijn broer wakker is. Mijn familie heeft daar nooit moeite mee gehad.
Ik vind het zo'n onzin om niet te gaan samenwonen voor je op jezelf gewoond hebt. Alsof je dan niet zelfstandig bent en je partner ook niet.
Je hoeft niet op jezelf te wonen om zelfstandig te zijn of te leren zijn.
Ik ben net als Elninjoo een einzelganger dus ik zou helemaal gek worden van zo'n studenten hok.
Ik kan het alleen maar met mijn familie rooien in een huis.
donderdag 22 september 2011 om 17:18
Ik ben uit mijn ouderlijk huis vertrokken toen ik 15 was en toen ik 16 was woonde ik helemaal op mezelf. Net als iemand anders (Chantilly geloof ik) heb ik de periode van 'feesten' gehad tussen mn 15e en mn 18e. Daarna ben ik wat meer gesettled. Ik ben ook al gaan samenwonen tijdens mijn studie. Nooit in een klein kamertje gewoond, maar wel in een studio dat onderdeel was van een studentenhuis (dus eigenlijk wel de lusten, niet de lasten 
). Ik zou mijn kinderen ook stimuleren om vroeg uit huis te gaan (vanaf hun 18e zeg maar..). Maar ik zou mijn deur wel altijd voor ze open hebben staan, hoe oud ze ook zijn.
Belangrijk onderdeel van het 'zelfstandig maken' van een kind, is natuurlijk de deelname aan het huishouden. Ik denk dat het dan ook niet zo veel uitmaakt of je direct vanuit huis gaat samenwonen of eerst op jezelf. Ik heb er altijd van staan te kijken als medestudenten van 18 (en ouder) me vertelden dat hun moeder hun kleding voor ze strijkt en dat ze nog niet weten hoe ze het simpelste gerecht moeten koken. Mankeert er iets aan je handjes? Hotel mamma.... Over het algemeen waren dat ook de mensen die op hun 28e nog thuis woonden...
). Ik zou mijn kinderen ook stimuleren om vroeg uit huis te gaan (vanaf hun 18e zeg maar..). Maar ik zou mijn deur wel altijd voor ze open hebben staan, hoe oud ze ook zijn. Belangrijk onderdeel van het 'zelfstandig maken' van een kind, is natuurlijk de deelname aan het huishouden. Ik denk dat het dan ook niet zo veel uitmaakt of je direct vanuit huis gaat samenwonen of eerst op jezelf. Ik heb er altijd van staan te kijken als medestudenten van 18 (en ouder) me vertelden dat hun moeder hun kleding voor ze strijkt en dat ze nog niet weten hoe ze het simpelste gerecht moeten koken. Mankeert er iets aan je handjes? Hotel mamma.... Over het algemeen waren dat ook de mensen die op hun 28e nog thuis woonden...
donderdag 22 september 2011 om 17:46
donderdag 22 september 2011 om 18:01
Ik ben nog niet uit huis (25) . Ik loop geestelijk wat achter (en tegelijkertijd ook voor, lekker logisch) vanwege mijn stoornis en daardoor voel ik me zo'n 20 jaar. Ik hoop met 5 jaar echt wel uit huis te zijn.
Ik ben zo stom geweest om me bij Woningnet pas met 22 in te schrijven, dus pas 3 jaar nu.
Ik ben zo stom geweest om me bij Woningnet pas met 22 in te schrijven, dus pas 3 jaar nu.
'I like to have powerful enemies. Makes me feel important.'
donderdag 22 september 2011 om 18:17
donderdag 22 september 2011 om 18:19
Ik was 19 en dat was helemaal prima qua leeftijd. Mijn ouders maakten er ook geen geheim van dat als mijn broer en ik klaar waren met school, we toch wel werden geacht op onszelf te gaan wonen. Niet met en nare toon hoor, wat er ook gebeurde, we zijn thuis altijd welkom geweest als het fout zou lopen om wat voor reden dan ook. Maar zij vonden dat een geschikte leeftijd om op jezelf te gaan (en wij beiden gelukkig ook).
donderdag 22 september 2011 om 18:27
quote:hipslala schreef op 22 september 2011 @ 16:56:
@Elninjoo, oh die manege klinkt nu heel wat minder onschuldig dan net.
Ik dacht dat je er op je 18e elke avond braaf naartoe ging om de paarden te borstelen. Maar ik krijg er nu een ander beeld van.
Haha! Ik ging in de eerste plaats natuurlijk wel om mijn paard te trainen en soms paarden van anderen bij te rijden, maar had er ook mijn complete sociaal leven. We hadden er 'n bar en ik mocht er ook altijd blijven slapen omdat ik er in weekenden en vakanties werkte. Het was eigenlijk 'n soort wel de lusten, niet de lasten situatie.
Overigens heeft m'n moeder haar uiterste best gedaan mij de fijne kneepjes van 't huishouden bij te brengen, maar ik ben toch iemand van de franse slag geworden. Dus opvoeding zegt ook niet alles.
@Elninjoo, oh die manege klinkt nu heel wat minder onschuldig dan net.
Ik dacht dat je er op je 18e elke avond braaf naartoe ging om de paarden te borstelen. Maar ik krijg er nu een ander beeld van.
Haha! Ik ging in de eerste plaats natuurlijk wel om mijn paard te trainen en soms paarden van anderen bij te rijden, maar had er ook mijn complete sociaal leven. We hadden er 'n bar en ik mocht er ook altijd blijven slapen omdat ik er in weekenden en vakanties werkte. Het was eigenlijk 'n soort wel de lusten, niet de lasten situatie.
Overigens heeft m'n moeder haar uiterste best gedaan mij de fijne kneepjes van 't huishouden bij te brengen, maar ik ben toch iemand van de franse slag geworden. Dus opvoeding zegt ook niet alles.
donderdag 22 september 2011 om 19:23
Na MBO ben ik direct gaan werken. Ik was 17 geloof ik. Ik wilde gaan sparen zodat ik mooie meubeltjes kon kopen etc. Helaas was mijn moeder al ernstig ziek en moesten zij gedwongen verhuizen naar een appartement en mijn broer en ik konden niet meer mee. Wij moesten op ons zelf.
Daar zat ik dan in een veel te duur huis wat ik nauwelijks kon betalen. Heb echt de eindjes aan elkaar geknoopt toen, maar het was goed zo. Wat ik wel erg jammer vond was dat het ouderlijk huis in één keer weg was. Het ging ook zo snel dat ik mij er weinig van kan herinneren.
Daar zat ik dan in een veel te duur huis wat ik nauwelijks kon betalen. Heb echt de eindjes aan elkaar geknoopt toen, maar het was goed zo. Wat ik wel erg jammer vond was dat het ouderlijk huis in één keer weg was. Het ging ook zo snel dat ik mij er weinig van kan herinneren.
donderdag 22 september 2011 om 19:49
Ik was 18 toen ik op kamers ging wonen en broertje ook. Hij is tussen zijn 20e en 22e wel weer terug thuis gaan wonen omdat het praktischer bleek.
Vond het geweldig om op kamers te wonen en zelfstandig te zijn en dat vind ik nu nog steeds. Woonde in een flat en veel vriedinnen woonden in de flat ernaast, dus dat was iedere avond samen eten, theeleuten, bokkenpootjes eten, Greys Anatomy kijken en af en toe naar de plaatselijke kroeg. Maar studeerde in de saaiste stad van Nederland dus daar bleef het wel zo´n beetje bij. Ging wel heel vaak naar vriendinnen die in leuke studentensteden studeerden om daar te gaan stappen.
Vond het geweldig om op kamers te wonen en zelfstandig te zijn en dat vind ik nu nog steeds. Woonde in een flat en veel vriedinnen woonden in de flat ernaast, dus dat was iedere avond samen eten, theeleuten, bokkenpootjes eten, Greys Anatomy kijken en af en toe naar de plaatselijke kroeg. Maar studeerde in de saaiste stad van Nederland dus daar bleef het wel zo´n beetje bij. Ging wel heel vaak naar vriendinnen die in leuke studentensteden studeerden om daar te gaan stappen.
donderdag 22 september 2011 om 20:23
Mijn broers, zussen en ik waren allemaal 18 jaar toen we op kamers gingen. Mijn vriendinnen van de middelbare school trouwens ook.
18 vind ik de juiste leeftijd om het huis uit te gaan, van mijn eigen kinderen verwacht ik ook dat ze rond hun 18e het huis uit gaan. En dan niet om samen te wonen hè, eerst in hun eentje op kamers.
18 vind ik de juiste leeftijd om het huis uit te gaan, van mijn eigen kinderen verwacht ik ook dat ze rond hun 18e het huis uit gaan. En dan niet om samen te wonen hè, eerst in hun eentje op kamers.
donderdag 22 september 2011 om 22:05
Ik was 19 toen ik uit huis ging. Gelijk samenwonen met mijn vriendje. Het werkte voor mij prima, inmiddels is het bijna 14 jaar verder, zijn we getrouwd en hebben we drie kinderen.
Ik was de jongste van mijn vrienden die uit huis ging, de meeste gingen pas uit huis toen ze klaar waren met hun HBO/Universiteit.
Voor mijn kinderen heb ik geen strakke leeftijdsgrens ingedachten. Ieder kind is anders, de een is eerder zelfstandig dan de ander en ook de situaties zullen anders zijn.
Mijn broertje is bijv. ook wat langer thuis blijven wonen. Net toen hij plannen had om op zichzelf te gaan overleed mijn moeder. Mijn broertje wilde onze vader niet alleen achter laten in ons ouderlijk huis, bovendien had hij ook de behoefte aan verhuizen niet meer zo sterk.
Pas 2 jaar later is hij uit huis gegaan.
Ik was de jongste van mijn vrienden die uit huis ging, de meeste gingen pas uit huis toen ze klaar waren met hun HBO/Universiteit.
Voor mijn kinderen heb ik geen strakke leeftijdsgrens ingedachten. Ieder kind is anders, de een is eerder zelfstandig dan de ander en ook de situaties zullen anders zijn.
Mijn broertje is bijv. ook wat langer thuis blijven wonen. Net toen hij plannen had om op zichzelf te gaan overleed mijn moeder. Mijn broertje wilde onze vader niet alleen achter laten in ons ouderlijk huis, bovendien had hij ook de behoefte aan verhuizen niet meer zo sterk.
Pas 2 jaar later is hij uit huis gegaan.