Thuis
alle pijlers
Hoe oud was jouw kind?
donderdag 22 september 2011 om 13:16
Een ouderpaar uit Venetië heeft een advocaat in de arm genomen om een 41-jarige inwonende zoon het huis uit te krijgen. De zoon heeft een goede baan, maar wil niet vertrekken vanonder de vleugels van 'la mamma'.
De ouders zeggen doodmoe te zijn vanwege de constante zorg voor hun zoon. Hij eist dat zijn eten wordt klaargemaakt, wil zijn kleren gewassen en gestreken hebben en toont geen intentie ooit op eigen benen te willen staan. Ook zou hij af en toe agressieve trekjes vertonen.
'Het gaat niet langer', aldus de vader, die zijn toevlucht heeft gezocht bij consumentenorganisatie Adico. Een advocaat van de organisatie heeft de zoon per brief gesommeerd het ouderlijk huis binnen zes dagen te verlaten. Blijft hij in gebreke, dan volgt een verzoek bij de rechter om een omgangsverbod.
Adico boekte eerder succes in een soortgelijke zaak. Nadat de zoon in die kwestie het huis had verlaten, vervingen de ouders snel alle deursloten.
Die van mij was 24. Was precies goed. Hoewel ik zielsveel van mijn jongen hou, moet ik er niet aan denken dat hij nog jaren thuis had blijven wonen.
Hoe staan jullie daar in?
Wat denken jullie dat de juiste leeftijd is voor een kind om uit te vliegen?
En, als ze al gevlogen zijn, hoe oud waren ze?
donderdag 22 september 2011 om 15:26
Ik ben op m'n 18de op kamers gegaan, maar dan ging ik nog wel in het weekend naar huis dus dat telt niet echt.
Na het afstuderen (was 23) ben ik gaan samenwonen in een mini-huurhuisje. Mijn vriend/ondertussen man was ook 23. Hij zat ook al sinds z'n 18de op kamers. Jammer was alleen dat in dezelfde week dat wij in ons huisje konden, ook zijn vader het huis verliet. Zijn moeder zag haar halve gezin op letterlijk drie dagen tijd vertrekken.
Na het afstuderen (was 23) ben ik gaan samenwonen in een mini-huurhuisje. Mijn vriend/ondertussen man was ook 23. Hij zat ook al sinds z'n 18de op kamers. Jammer was alleen dat in dezelfde week dat wij in ons huisje konden, ook zijn vader het huis verliet. Zijn moeder zag haar halve gezin op letterlijk drie dagen tijd vertrekken.
donderdag 22 september 2011 om 15:27
quote:Cateautje schreef op 22 september 2011 @ 14:42:
Ja, deze fout komt van twee kanten.Maar zoals je leest hadden de meesten toch zelf de behoefte om zelfstandig te gaan wonen en dat kan je blijkbaar niet aanleren, dat moet er in zitten.
Ik ben van mening, dat dit zelfstandig-willen-worden/zijn een aangeboren iets ('drive') is. Als ouder moet je dit wel zelf verder stimuleren, zodat er uitkomt wat erin zit.
Hier helpt dochter met 3 al mee de tafel na het eten af te nemen, de boontjes schoon te maken, de was op het wasrek te hangen. In de supermarkt mee de kaas zoeken en in het wagentje gooien, melk in haar eigen beker schenken aan tafel etc. Tja, het zijn kleine dingen, maar het is allemaal het stimuleren van haar zelfstandigheid.
Ja, deze fout komt van twee kanten.Maar zoals je leest hadden de meesten toch zelf de behoefte om zelfstandig te gaan wonen en dat kan je blijkbaar niet aanleren, dat moet er in zitten.
Ik ben van mening, dat dit zelfstandig-willen-worden/zijn een aangeboren iets ('drive') is. Als ouder moet je dit wel zelf verder stimuleren, zodat er uitkomt wat erin zit.
Hier helpt dochter met 3 al mee de tafel na het eten af te nemen, de boontjes schoon te maken, de was op het wasrek te hangen. In de supermarkt mee de kaas zoeken en in het wagentje gooien, melk in haar eigen beker schenken aan tafel etc. Tja, het zijn kleine dingen, maar het is allemaal het stimuleren van haar zelfstandigheid.
donderdag 22 september 2011 om 15:30
Maar ik ben heel erg zelfstandig, deed als kind al veel in huis, mam liet ons de borden opruimen, eigen kamer doen enz.
Wij moesten veel mee helpen in huis, ook omdat er geen vader in ons leven was. Mam heeft ons behoorlijk gestimuleerd om zelfstandig te zijn, maar het feit dat we nog thuis wonen heeft niet te betekenen dat we niet voor onszelf kunnen zorgen.
We zijn op zoek naar huisjes, maar het zou kunnen dat we beide nog een jaar of langer thuis wonen. Vind mam helemaal niet erg hoor zolang we maar mee helpen en we betalen kostgeld.
Wij moesten veel mee helpen in huis, ook omdat er geen vader in ons leven was. Mam heeft ons behoorlijk gestimuleerd om zelfstandig te zijn, maar het feit dat we nog thuis wonen heeft niet te betekenen dat we niet voor onszelf kunnen zorgen.
We zijn op zoek naar huisjes, maar het zou kunnen dat we beide nog een jaar of langer thuis wonen. Vind mam helemaal niet erg hoor zolang we maar mee helpen en we betalen kostgeld.
donderdag 22 september 2011 om 15:37
quote:_lupine_ schreef op 22 september 2011 @ 15:06:
Ik snap best dat je vindt dat het op een gegeven moment tijd wordt dat je kinderen het huis verlaten, maar dit klinkt wel heel resoluut! In principe 18 en bij wijze van uitzondering 19.
Kijk, ik snap best dat je er geen zin in hebt dat je kind nog thuis woont op zijn dertigste, maar tot 23e ofzo is toch ook geen probleem?
Vrijwel iedereen die ik ken had met 18 jaar genoeg zelfstandigheid en de wens om op zichzelf te gaan wonen. Op die leeftijd heb je, als alles een beetje normaal loopt, je basis-opleiding achter de rug. Waarom dan nog 5 jaar wachten? Dat nodigt alleen maar uit tot blijven-plakken...
quote:Mijn broertje daarentegen is 24 en woont nog thuis. Hij heeft nooit de 'noodzaak' gevoeld uit huis te gaan. Hij heeft nu een leuke vriendin sinds een jaar en ik zie die twee best over een jaartje gaan samenwonen. Dan is hij dus 25. Niks mis mee toch?Het is maar wat je graag wilt, als het op je partner aankomt. Ik zou er zelf dus nooit voor gaan te gaan samenwonen met iemand die nooit op zichzelf gewoond heeft. Laat een man eerst maar eens leren volledig zelf verantwoordelijk te zijn voor eten plannen/boodschappen doen/koken, huis poetsen, kleren wassen/drogen/strijken, inkomen genereren/huur betalen. En de vrijheid ervaren van een dergelijk leven, pannekoeken bakken om half drie 's nachts, gewoon omdat je er zin in hebt.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die hun steentje bijdragen zolang ze nog thuis wonen, maar dit komt in mijn ogen niet (of zelden) neer op hetzelfde als wanneer je zelfstandig woont.
Ik snap best dat je vindt dat het op een gegeven moment tijd wordt dat je kinderen het huis verlaten, maar dit klinkt wel heel resoluut! In principe 18 en bij wijze van uitzondering 19.
Kijk, ik snap best dat je er geen zin in hebt dat je kind nog thuis woont op zijn dertigste, maar tot 23e ofzo is toch ook geen probleem?
Vrijwel iedereen die ik ken had met 18 jaar genoeg zelfstandigheid en de wens om op zichzelf te gaan wonen. Op die leeftijd heb je, als alles een beetje normaal loopt, je basis-opleiding achter de rug. Waarom dan nog 5 jaar wachten? Dat nodigt alleen maar uit tot blijven-plakken...
quote:Mijn broertje daarentegen is 24 en woont nog thuis. Hij heeft nooit de 'noodzaak' gevoeld uit huis te gaan. Hij heeft nu een leuke vriendin sinds een jaar en ik zie die twee best over een jaartje gaan samenwonen. Dan is hij dus 25. Niks mis mee toch?Het is maar wat je graag wilt, als het op je partner aankomt. Ik zou er zelf dus nooit voor gaan te gaan samenwonen met iemand die nooit op zichzelf gewoond heeft. Laat een man eerst maar eens leren volledig zelf verantwoordelijk te zijn voor eten plannen/boodschappen doen/koken, huis poetsen, kleren wassen/drogen/strijken, inkomen genereren/huur betalen. En de vrijheid ervaren van een dergelijk leven, pannekoeken bakken om half drie 's nachts, gewoon omdat je er zin in hebt.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die hun steentje bijdragen zolang ze nog thuis wonen, maar dit komt in mijn ogen niet (of zelden) neer op hetzelfde als wanneer je zelfstandig woont.
donderdag 22 september 2011 om 15:39
Wij moesten ook altijd helpen ( nog steeds!)
Mijn afweging had met geld te maken..Ik vond het zonde van het geld om op kamers te gaan in een stad waar ik met 10 minuten met de trein was. Voor de studie hoefde het niet.
Samen een avond met mijn vader gezeten om berekeningen te maken, kijken hoeveel geld ik kwijt zou zijn en ja, dan zou ik moeten lenen bij mijn ouders of de IB. En dat vond ik het niet waard. Nu ben ik 22, werk fulltime, eerste baan, nog geen vaste aanstelling. Mocht ik die vaste aanstelling krijgen ( die in januari eraan komt) dan ben ik ook het huis uit.
Iedereen maakt andere afwegingen. Hier wordt alleen wel erg snel gedacht in goed ( op kamers gaan, volwassen en zelfstandig worden zo snel mogelijk) en slecht ( langer thuisblijven, geld sparen, makkelijk etc). Tenminste, dat proef ik uit de reacties.
Mijn afweging had met geld te maken..Ik vond het zonde van het geld om op kamers te gaan in een stad waar ik met 10 minuten met de trein was. Voor de studie hoefde het niet.
Samen een avond met mijn vader gezeten om berekeningen te maken, kijken hoeveel geld ik kwijt zou zijn en ja, dan zou ik moeten lenen bij mijn ouders of de IB. En dat vond ik het niet waard. Nu ben ik 22, werk fulltime, eerste baan, nog geen vaste aanstelling. Mocht ik die vaste aanstelling krijgen ( die in januari eraan komt) dan ben ik ook het huis uit.
Iedereen maakt andere afwegingen. Hier wordt alleen wel erg snel gedacht in goed ( op kamers gaan, volwassen en zelfstandig worden zo snel mogelijk) en slecht ( langer thuisblijven, geld sparen, makkelijk etc). Tenminste, dat proef ik uit de reacties.
donderdag 22 september 2011 om 15:40
quote:Cateautje schreef op 22 september 2011 @ 13:45:
[...]
Krijg je er niet steeds meer moeite mee om je aan de huisregels te houden?Soms wel hoor! Maar mijn vriend en ik willen graag een huisje kopen en trouwen, en dat gaat op dit moment nog even niet, moeten eerst nog meer sparen en wat hoger loon hebben omdat te kunnen doen. En huren is ook niet echt een optie want we staan nu bijna een jaar ingeschreven, maar voordat je hier aan de buurt bent ben je wel weer een jaar verder. Maar waarschijnlijk kunnen we over een jaar wel een leuk huisje kopen om mee te beginnen.
[...]
Krijg je er niet steeds meer moeite mee om je aan de huisregels te houden?Soms wel hoor! Maar mijn vriend en ik willen graag een huisje kopen en trouwen, en dat gaat op dit moment nog even niet, moeten eerst nog meer sparen en wat hoger loon hebben omdat te kunnen doen. En huren is ook niet echt een optie want we staan nu bijna een jaar ingeschreven, maar voordat je hier aan de buurt bent ben je wel weer een jaar verder. Maar waarschijnlijk kunnen we over een jaar wel een leuk huisje kopen om mee te beginnen.
donderdag 22 september 2011 om 15:41
Ik ben op mn 16e het huis uitgegooid. Heel even weer thuis gewoond, tot mijn moeder naar het buitenland vertrok. Ik was toen 17. Heb het wel als moeilijk ervaren. Je kunt niet even naar huis om wat te eten, of voor advies. Het was heel veel werken om alles te kunnen betalen en daarnaast nog proberen een opleiding af te ronden. Heb mij in die tijd vaak alleen gevoeld. Maar ben wel goed terechtgekomen.
donderdag 22 september 2011 om 15:41
quote:tof schreef op 22 september 2011 @ 15:27:
[...]
Ik ben van mening, dat dit zelfstandig-willen-worden/zijn een aangeboren iets ('drive') is. Als ouder moet je dit wel zelf verder stimuleren, zodat er uitkomt wat erin zit.
Hier helpt dochter met 3 al mee de tafel na het eten af te nemen, de boontjes schoon te maken, de was op het wasrek te hangen. In de supermarkt mee de kaas zoeken en in het wagentje gooien, melk in haar eigen beker schenken aan tafel etc. Tja, het zijn kleine dingen, maar het is allemaal het stimuleren van haar zelfstandigheid.Ja, is ook zo. Ik heb mijn zoon vanaf zijn twaalfde leren koken en hij kookt nu ook elke dag zijn eigen potje. Daar is hij meer trouw in dan ik zelfs. Ieder mens moet voor zichzelf kunnen zorgen en ouders hebben wel degelijk de plicht om zowel zonen als dochters daarbij te begeleiden.
[...]
Ik ben van mening, dat dit zelfstandig-willen-worden/zijn een aangeboren iets ('drive') is. Als ouder moet je dit wel zelf verder stimuleren, zodat er uitkomt wat erin zit.
Hier helpt dochter met 3 al mee de tafel na het eten af te nemen, de boontjes schoon te maken, de was op het wasrek te hangen. In de supermarkt mee de kaas zoeken en in het wagentje gooien, melk in haar eigen beker schenken aan tafel etc. Tja, het zijn kleine dingen, maar het is allemaal het stimuleren van haar zelfstandigheid.Ja, is ook zo. Ik heb mijn zoon vanaf zijn twaalfde leren koken en hij kookt nu ook elke dag zijn eigen potje. Daar is hij meer trouw in dan ik zelfs. Ieder mens moet voor zichzelf kunnen zorgen en ouders hebben wel degelijk de plicht om zowel zonen als dochters daarbij te begeleiden.
donderdag 22 september 2011 om 15:42
quote:valenta schreef op 22 september 2011 @ 15:40:
[...]
Soms wel hoor! Maar mijn vriend en ik willen graag een huisje kopen en trouwen, en dat gaat op dit moment nog even niet, moeten eerst nog meer sparen en wat hoger loon hebben omdat te kunnen doen. En huren is ook niet echt een optie want we staan nu bijna een jaar ingeschreven, maar voordat je hier aan de buurt bent ben je wel weer een jaar verder. Maar waarschijnlijk kunnen we over een jaar wel een leuk huisje kopen om mee te beginnen.Succes gewenst.
[...]
Soms wel hoor! Maar mijn vriend en ik willen graag een huisje kopen en trouwen, en dat gaat op dit moment nog even niet, moeten eerst nog meer sparen en wat hoger loon hebben omdat te kunnen doen. En huren is ook niet echt een optie want we staan nu bijna een jaar ingeschreven, maar voordat je hier aan de buurt bent ben je wel weer een jaar verder. Maar waarschijnlijk kunnen we over een jaar wel een leuk huisje kopen om mee te beginnen.Succes gewenst.
donderdag 22 september 2011 om 15:47
quote:hipslala schreef op 22 september 2011 @ 15:18:
Als ik moet kiezen tussen een leuker huis met mooiere spullen en een studentenleven kies ik nog steeds voor dat studentenleven.
Een mooi huis met spullen zegt me niets als dat i.p.v. de beste tijd van mijn leven had gemoeten.
Stappen en nachtbraken staat voor mij niet bepaald synoniem met 'beste tijd van mijn leven'.
De drukte en lawaai in zo'n huis evenmin en dan nog de viezigheid in gedeelde keukens en badkamers.
Ging wel 'ns bij vriendinnen langs die 'op kot' zaten in Antwerpen, maar no way dat ik dat ook had gewild!
doordat ik thuis woonde kon ik na m'n studie's avonds lekker naar m'n paard
Als ik moet kiezen tussen een leuker huis met mooiere spullen en een studentenleven kies ik nog steeds voor dat studentenleven.
Een mooi huis met spullen zegt me niets als dat i.p.v. de beste tijd van mijn leven had gemoeten.
Stappen en nachtbraken staat voor mij niet bepaald synoniem met 'beste tijd van mijn leven'.
De drukte en lawaai in zo'n huis evenmin en dan nog de viezigheid in gedeelde keukens en badkamers.
Ging wel 'ns bij vriendinnen langs die 'op kot' zaten in Antwerpen, maar no way dat ik dat ook had gewild!
doordat ik thuis woonde kon ik na m'n studie's avonds lekker naar m'n paard
donderdag 22 september 2011 om 15:50
quote:rogue_25 schreef op 22 september 2011 @ 15:25:... Verder word ik altijd behoorlijk claustrofobisch van die kleine kamers waar mensen soms gaan wonen. Ik wil dat niet, ik wil in mijn eigen huis zijn met mijn familie om me heen en mijn eigen kamertje en spullen.Dat is ook iets om te leren, dat je prima kunt leven op 12m2 en met een gedeelde keuken en badkamer. Goed, het zal niet ideaal zijn, maar het is wel je eigen plekje. En een huis willen is leuk, maar dat is iets voor dat moment in je leven dat je een baan en de daarbijbehorende inkomsten hebt, dat je je dat ook veroorloven kunt. En tot dat moment dan maar bij je ouders blijven wonen?
Hoe sterk je 'gebonden' bent aan je familie, en of dit samengaat met direct contact of dat je die band ook per telefoon of op andere wijze kunt onderhouden, is een andere kant van het verhaal. Zelf ben ik van mening, dat ik mijn kinderen graag wil opvoeden tot zelfstandig functionerende wezens.
Zo heb ik regelmatig, veel en goed contact met mijn moeder, ze is echt een vraagbaak en hulp-op-de-achtergond voor me, maar we zien elkaar misschien 2 maal per jaar live (door omstandigheden).
Hoe sterk je 'gebonden' bent aan je familie, en of dit samengaat met direct contact of dat je die band ook per telefoon of op andere wijze kunt onderhouden, is een andere kant van het verhaal. Zelf ben ik van mening, dat ik mijn kinderen graag wil opvoeden tot zelfstandig functionerende wezens.
Zo heb ik regelmatig, veel en goed contact met mijn moeder, ze is echt een vraagbaak en hulp-op-de-achtergond voor me, maar we zien elkaar misschien 2 maal per jaar live (door omstandigheden).
donderdag 22 september 2011 om 15:50
ik was zelf 17 door omstandigheden zo vroeg
mijn zoon toen hij 21 was ,maar kwam door omstandigheden weer thuis toen hij 23 was en dan twee jaar weer bij mij gewoond dat was best moeilijk je bent dan al een tijdje gewent aan je prive leventje en moest nu toch weer rekeing houden .maar ik heb het gedaan met liefde hoor.
mijn zoon toen hij 21 was ,maar kwam door omstandigheden weer thuis toen hij 23 was en dan twee jaar weer bij mij gewoond dat was best moeilijk je bent dan al een tijdje gewent aan je prive leventje en moest nu toch weer rekeing houden .maar ik heb het gedaan met liefde hoor.
donderdag 22 september 2011 om 15:54
quote:elninjoo schreef op 22 september 2011 @ 15:47:
[...]
Stappen en nachtbraken staat voor mij niet bepaald synoniem met 'beste tijd van mijn leven'.
De drukte en lawaai in zo'n huis evenmin en dan nog de viezigheid in gedeelde keukens en badkamers.
Ging wel 'ns bij vriendinnen langs die 'op kot' zaten in Antwerpen, maar no way dat ik dat ook had gewild!
doordat ik thuis woonde kon ik na m'n studie's avonds lekker naar m'n paardMisschien dat jouw vriendinnen zo woonden maar op kamers wonen hoeft niet synoniem te staan met drukte/lawaai/viezigheid/nachtbraken. Ik herken het iig niet. Je kunt m.i. zo net/vies, rustig of lawaaierig wonen als je zelf wil. Kwestie van de kamer zoeken die bij past.
[...]
Stappen en nachtbraken staat voor mij niet bepaald synoniem met 'beste tijd van mijn leven'.
De drukte en lawaai in zo'n huis evenmin en dan nog de viezigheid in gedeelde keukens en badkamers.
Ging wel 'ns bij vriendinnen langs die 'op kot' zaten in Antwerpen, maar no way dat ik dat ook had gewild!
doordat ik thuis woonde kon ik na m'n studie's avonds lekker naar m'n paardMisschien dat jouw vriendinnen zo woonden maar op kamers wonen hoeft niet synoniem te staan met drukte/lawaai/viezigheid/nachtbraken. Ik herken het iig niet. Je kunt m.i. zo net/vies, rustig of lawaaierig wonen als je zelf wil. Kwestie van de kamer zoeken die bij past.
donderdag 22 september 2011 om 15:57
Ik zie het op kamers gaan of thuisblijven niet als goed of fout, wel als leuk of saai.
Maar dat geldt voor mijzelf.
Als ik hoor dat mensen niet houden van dat uitgaan, dingen delen, lawaai, oude woonruimtes, dan is uit huis gaan helemaal niets natuurlijk. Dan zul je het thuis inderdaad prettiger hebben.
Doen waar je behoefte aan hebt natuurlijk.
Maar dat geldt voor mijzelf.
Als ik hoor dat mensen niet houden van dat uitgaan, dingen delen, lawaai, oude woonruimtes, dan is uit huis gaan helemaal niets natuurlijk. Dan zul je het thuis inderdaad prettiger hebben.
Doen waar je behoefte aan hebt natuurlijk.
donderdag 22 september 2011 om 16:00
Ik ben 22, en woon nog thuis. Niet omdat ik het zo graag wil, maar omdat ik nog geen huurhuis kan krijgen. En een koopwoning is niet haalbaar. Ben nooit op kamers gegaan, heb MBO gedaan in mijn eigen woonplaats. Daarna gaan werken. En kamers heb je hier niet veel. Maar gelukkig komt een huurhuisje wel steeds dichterbij. Dus heel lang zal het niet meer duren.
donderdag 22 september 2011 om 16:00
quote:borderwalk schreef op 22 september 2011 @ 15:54:
[...]
Misschien dat jouw vriendinnen zo woonden maar op kamers wonen hoeft niet synoniem te staan met drukte/lawaai/viezigheid/nachtbraken. Ik herken het iig niet. Je kunt m.i. zo net/vies, rustig of lawaaierig wonen als je zelf wil. Kwestie van de kamer zoeken die bij past.
En de kamers liggen al voor het oprapen.... NOT
Als je verhalen hoort of leest over het studentenleven, hoor je eigenlijk vooral over het feestgedrag wat redelijk standaard lijkt te zijn voor het merendeel van de uit huis wonende studenten. Iemand die graag voor 23 uur wil kunnen slapen hoort daar dus niet bij thuis, zeker niet als de omgeving lawaaierig is, want dan ben je na 'n paar weken geradbraakt. En ik hou sowieso niet van steden om te wonen. Ik heb rust en ruimte nodig.
[...]
Misschien dat jouw vriendinnen zo woonden maar op kamers wonen hoeft niet synoniem te staan met drukte/lawaai/viezigheid/nachtbraken. Ik herken het iig niet. Je kunt m.i. zo net/vies, rustig of lawaaierig wonen als je zelf wil. Kwestie van de kamer zoeken die bij past.
En de kamers liggen al voor het oprapen.... NOT
Als je verhalen hoort of leest over het studentenleven, hoor je eigenlijk vooral over het feestgedrag wat redelijk standaard lijkt te zijn voor het merendeel van de uit huis wonende studenten. Iemand die graag voor 23 uur wil kunnen slapen hoort daar dus niet bij thuis, zeker niet als de omgeving lawaaierig is, want dan ben je na 'n paar weken geradbraakt. En ik hou sowieso niet van steden om te wonen. Ik heb rust en ruimte nodig.
donderdag 22 september 2011 om 16:01
Ik hield van uitgaan tussen mn 15e en 18e..Tijdens mijn Havo en eerste jaar studie. Daarna werd alles zwaarder, ziekte, maar ook alles in 1 keer willen halen, binnen 4 jaar afstuderen en aan het werk om voor mezelf te kunnen zorgen. En dat past bij mijn persoonlijkheid. Ach en saai wil ik het niet noemen-:)
donderdag 22 september 2011 om 16:03
donderdag 22 september 2011 om 16:04
quote:tof schreef op 22 september 2011 @ 15:37:
[...]
Vrijwel iedereen die ik ken had met 18 jaar genoeg zelfstandigheid en de wens om op zichzelf te gaan wonen. Op die leeftijd heb je, als alles een beetje normaal loopt, je basis-opleiding achter de rug. Waarom dan nog 5 jaar wachten? Dat nodigt alleen maar uit tot blijven-plakken...
[...]
Het is maar wat je graag wilt, als het op je partner aankomt. Ik zou er zelf dus nooit voor gaan te gaan samenwonen met iemand die nooit op zichzelf gewoond heeft. Laat een man eerst maar eens leren volledig zelf verantwoordelijk te zijn voor eten plannen/boodschappen doen/koken, huis poetsen, kleren wassen/drogen/strijken, inkomen genereren/huur betalen. En de vrijheid ervaren van een dergelijk leven, pannekoeken bakken om half drie 's nachts, gewoon omdat je er zin in hebt.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die hun steentje bijdragen zolang ze nog thuis wonen, maar dit komt in mijn ogen niet (of zelden) neer op hetzelfde als wanneer je zelfstandig woont.
Ik ken ook genoeg die die wens nog niet hadden. Weet ook niet of er een causaal verband bestaat tussen je basisopleiding achter de rug hebben en de wens zelfstandig te wonen. En ook niet waarom iemand die wel tot zijn 23ste thuis woont automatisch zou blijven plakken.
Ik zou ook niet gaan samenwonen met iemand die nog nooit op zichzelf gewoond heeft, maar dat komt ook doordat mensen die dat wel sowieso anders dan ik in het leven staan. Maar dat betekent niet dat ik die mensen gelijk veroordeel.
Ik vind dit soort zaken altijd een uiting van de soms te ver geschoten individualistische en zwart-witkijkende maatschappij.
- als je op 23ste nog thuis woont, ben je een looser!
-als je nog nooit op jezelf hebt gewoond ben je geen relatiemateriaal!
-op je 18e moet je het huis uit!
Om nogmaals op mijn broertje terug te komen: er is echt niks mis met hem. Hij vind het gewoon fijn om nog bij mijn moeder te wonen en zij heeft daar ook geen problemen mee. En verder is hij heus wel zelfstandig. Nou ja, misschien weet hij nog niet alle ins en outs van het huishouden, maar als zijn vriendin dat ook niet erg vindt: wat is het probleem dan? Daarnaast heeft hij op zijn redelijk jonge leeftijd al wel heel veel geld gespaard en dat is weer een plus als hij gaat samenwonen. Ieder zijn meug toch?
[...]
Vrijwel iedereen die ik ken had met 18 jaar genoeg zelfstandigheid en de wens om op zichzelf te gaan wonen. Op die leeftijd heb je, als alles een beetje normaal loopt, je basis-opleiding achter de rug. Waarom dan nog 5 jaar wachten? Dat nodigt alleen maar uit tot blijven-plakken...
[...]
Het is maar wat je graag wilt, als het op je partner aankomt. Ik zou er zelf dus nooit voor gaan te gaan samenwonen met iemand die nooit op zichzelf gewoond heeft. Laat een man eerst maar eens leren volledig zelf verantwoordelijk te zijn voor eten plannen/boodschappen doen/koken, huis poetsen, kleren wassen/drogen/strijken, inkomen genereren/huur betalen. En de vrijheid ervaren van een dergelijk leven, pannekoeken bakken om half drie 's nachts, gewoon omdat je er zin in hebt.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die hun steentje bijdragen zolang ze nog thuis wonen, maar dit komt in mijn ogen niet (of zelden) neer op hetzelfde als wanneer je zelfstandig woont.
Ik ken ook genoeg die die wens nog niet hadden. Weet ook niet of er een causaal verband bestaat tussen je basisopleiding achter de rug hebben en de wens zelfstandig te wonen. En ook niet waarom iemand die wel tot zijn 23ste thuis woont automatisch zou blijven plakken.
Ik zou ook niet gaan samenwonen met iemand die nog nooit op zichzelf gewoond heeft, maar dat komt ook doordat mensen die dat wel sowieso anders dan ik in het leven staan. Maar dat betekent niet dat ik die mensen gelijk veroordeel.
Ik vind dit soort zaken altijd een uiting van de soms te ver geschoten individualistische en zwart-witkijkende maatschappij.
- als je op 23ste nog thuis woont, ben je een looser!
-als je nog nooit op jezelf hebt gewoond ben je geen relatiemateriaal!
-op je 18e moet je het huis uit!
Om nogmaals op mijn broertje terug te komen: er is echt niks mis met hem. Hij vind het gewoon fijn om nog bij mijn moeder te wonen en zij heeft daar ook geen problemen mee. En verder is hij heus wel zelfstandig. Nou ja, misschien weet hij nog niet alle ins en outs van het huishouden, maar als zijn vriendin dat ook niet erg vindt: wat is het probleem dan? Daarnaast heeft hij op zijn redelijk jonge leeftijd al wel heel veel geld gespaard en dat is weer een plus als hij gaat samenwonen. Ieder zijn meug toch?
donderdag 22 september 2011 om 16:06
quote:elninjoo schreef op 22 september 2011 @ 15:47:
[...]
Stappen en nachtbraken staat voor mij niet bepaald synoniem met 'beste tijd van mijn leven'.
De drukte en lawaai in zo'n huis evenmin en dan nog de viezigheid in gedeelde keukens en badkamers.
Ging wel 'ns bij vriendinnen langs die 'op kot' zaten in Antwerpen, maar no way dat ik dat ook had gewild!
doordat ik thuis woonde kon ik na m'n studie's avonds lekker naar m'n paard
De meeste mensen willen rond hun 18e het liefst 's avonds lekker naar hun vriend/vriendin/scharrelofhoejehetookwilnoemen. Zonder dat ze die eerst aan hun ouders moeten voorstellen.
[...]
Stappen en nachtbraken staat voor mij niet bepaald synoniem met 'beste tijd van mijn leven'.
De drukte en lawaai in zo'n huis evenmin en dan nog de viezigheid in gedeelde keukens en badkamers.
Ging wel 'ns bij vriendinnen langs die 'op kot' zaten in Antwerpen, maar no way dat ik dat ook had gewild!
doordat ik thuis woonde kon ik na m'n studie's avonds lekker naar m'n paard
De meeste mensen willen rond hun 18e het liefst 's avonds lekker naar hun vriend/vriendin/scharrelofhoejehetookwilnoemen. Zonder dat ze die eerst aan hun ouders moeten voorstellen.
donderdag 22 september 2011 om 16:11
quote:elninjoo schreef op 22 september 2011 @ 16:00:
[...]
En de kamers liggen al voor het oprapen.... NOT
Als je verhalen hoort of leest over het studentenleven, hoor je eigenlijk vooral over het feestgedrag wat redelijk standaard lijkt te zijn voor het merendeel van de uit huis wonende studenten. Iemand die graag voor 23 uur wil kunnen slapen hoort daar dus niet bij thuis, zeker niet als de omgeving lawaaierig is, want dan ben je na 'n paar weken geradbraakt. En ik hou sowieso niet van steden om te wonen. Ik heb rust en ruimte nodig.Tsja de Verhalen over het studentenleven zijn Verhalen he. En ja er is kamernood, maar dat wil m.i. niet zeggen dat je dan geen enkele keuze meer hebt. Mensen met doorzettingsvermorgen, geduld en een netwerk vinden altijd uiteindelijk een geschikte kamer. Ik ken ook iemand die woonde op kamers op een soort boerderij buiten de stad met een aantal medestudenten en een aantal beesten. Die vond een eind fietsen niet erg, want dat was ie wel gewend van de middelbare school. Een vriendin van mij woonde ergens waar standaard gezond, vegetarisch en biologisch gekookt werd. Iedereen moet doen waar hij/zij zich goed bij voelt, maar het stereotype beeld van op kamers is precies dat een stereotype: een overdreven beeld dat niet altijd overeenkomt met de werkelijkheid. Ik ben 26 en woon nog steeds op kamers (net klaar met tweede master) en nee ik woon niet in de troep, viezigheid, lawaai of een continue disco. Ik woon wel goedkoop en met leuke mensen om me heen.
[...]
En de kamers liggen al voor het oprapen.... NOT
Als je verhalen hoort of leest over het studentenleven, hoor je eigenlijk vooral over het feestgedrag wat redelijk standaard lijkt te zijn voor het merendeel van de uit huis wonende studenten. Iemand die graag voor 23 uur wil kunnen slapen hoort daar dus niet bij thuis, zeker niet als de omgeving lawaaierig is, want dan ben je na 'n paar weken geradbraakt. En ik hou sowieso niet van steden om te wonen. Ik heb rust en ruimte nodig.Tsja de Verhalen over het studentenleven zijn Verhalen he. En ja er is kamernood, maar dat wil m.i. niet zeggen dat je dan geen enkele keuze meer hebt. Mensen met doorzettingsvermorgen, geduld en een netwerk vinden altijd uiteindelijk een geschikte kamer. Ik ken ook iemand die woonde op kamers op een soort boerderij buiten de stad met een aantal medestudenten en een aantal beesten. Die vond een eind fietsen niet erg, want dat was ie wel gewend van de middelbare school. Een vriendin van mij woonde ergens waar standaard gezond, vegetarisch en biologisch gekookt werd. Iedereen moet doen waar hij/zij zich goed bij voelt, maar het stereotype beeld van op kamers is precies dat een stereotype: een overdreven beeld dat niet altijd overeenkomt met de werkelijkheid. Ik ben 26 en woon nog steeds op kamers (net klaar met tweede master) en nee ik woon niet in de troep, viezigheid, lawaai of een continue disco. Ik woon wel goedkoop en met leuke mensen om me heen.
donderdag 22 september 2011 om 16:14
Elninjoo, ik denk dat jij een einzelgänger bent, dan is een studentenleven niet zo leuk.
Je moet er echt van houden dat 'ranzige, chaotische, drukke' leven, anders voel je je denk ik doodongelukkig.
Overigens woonde ik wel in een schoon huis, maar de douche was gewoon een kast met zo'n plakkend douchegordijn.
Het had z'n charme, maar ik ben nu wel blij met een heerlijke douche.
En ook fijn dat ik mijn naam nooit meer op mijn pakken drinken en eten in de koelkast hoef te schrijven...
Je moet er echt van houden dat 'ranzige, chaotische, drukke' leven, anders voel je je denk ik doodongelukkig.
Overigens woonde ik wel in een schoon huis, maar de douche was gewoon een kast met zo'n plakkend douchegordijn.
Het had z'n charme, maar ik ben nu wel blij met een heerlijke douche.
En ook fijn dat ik mijn naam nooit meer op mijn pakken drinken en eten in de koelkast hoef te schrijven...