Thuis
alle pijlers
Hoe oud was jouw kind?
donderdag 22 september 2011 om 13:16
Een ouderpaar uit Venetië heeft een advocaat in de arm genomen om een 41-jarige inwonende zoon het huis uit te krijgen. De zoon heeft een goede baan, maar wil niet vertrekken vanonder de vleugels van 'la mamma'.
De ouders zeggen doodmoe te zijn vanwege de constante zorg voor hun zoon. Hij eist dat zijn eten wordt klaargemaakt, wil zijn kleren gewassen en gestreken hebben en toont geen intentie ooit op eigen benen te willen staan. Ook zou hij af en toe agressieve trekjes vertonen.
'Het gaat niet langer', aldus de vader, die zijn toevlucht heeft gezocht bij consumentenorganisatie Adico. Een advocaat van de organisatie heeft de zoon per brief gesommeerd het ouderlijk huis binnen zes dagen te verlaten. Blijft hij in gebreke, dan volgt een verzoek bij de rechter om een omgangsverbod.
Adico boekte eerder succes in een soortgelijke zaak. Nadat de zoon in die kwestie het huis had verlaten, vervingen de ouders snel alle deursloten.
Die van mij was 24. Was precies goed. Hoewel ik zielsveel van mijn jongen hou, moet ik er niet aan denken dat hij nog jaren thuis had blijven wonen.
Hoe staan jullie daar in?
Wat denken jullie dat de juiste leeftijd is voor een kind om uit te vliegen?
En, als ze al gevlogen zijn, hoe oud waren ze?
donderdag 22 september 2011 om 23:43
Ik ben 21 en vertrek liever vandaag dan morgen. Helaas gaat dat nu nog heel lastig.
Ik heb gezondheidsproblemen (auto-immuunziekte) heb veel rust nodig en kan ivm makkelijke besmetting niet zomaar een keuken of badkamer met iedereen delen (mijn familie houdt absurd veel rekening met me maar dat ik kan ik van een gewone huisgenoot niet verlangen).
Ik werk verder wel gewoon en studeer in deeltijd. Ik heb nu een stabiele baan in mijn geboortedorp en kan vanwege reistijd (ook lastig met mijn ziekte, het gaat nu goed maar het is een wankel evenwicht) alleen in dit dorp of het volgende dorp wonen. Er is hier gewoon ontzettend weinig te vinden en zeker niet binnen mijn budget. Het is óf wachten op sociale huur (nog een jaar of 5 wachten) of meteen een gezinswoning in de private sector (onbetaalbaar). Appartementen heb je vrijwel niet en dan nog alleen maar koop. Er is hier wel wat antikraak waar ook wachtlijsten voor zijn maar daar hoop ik sneller aan de beurt te zijn.
Studentenhuizen etc. zijn er hier niet. Heel af en toe zijn er kamers te huur bij iemand in huis, maar de laatste keer dat ik ergens ging hospiteren werd er voor 12m2 met wél eigen badkamer en campinggasstel rond de 600 euro excl gevraagd en ik verdien ongeveer 750.
Bijkomend nadeel is dat mijn familie mij absoluut niet steunt. Die vinden dat ik gewoon tot na mijn studie, dus nog jaren, thuis moet blijven wonen en pas het huis uit moet gaan wanneer ik ga samenwonen of in het ergste geval zelf maar een huis kopen. Mijn familie gelooft niet in huren en zal me zeker niet steunen. Als ik nu zomaar weg ga hoef ik zelfs geen verhuishulp te verwachten, of te verwachten dat ik mijn eigen zelfgekochte spullen mag meenemen. Mijn familie is erg zwart/wit ingesteld.
Er is wel een sprankje hoop: ik heb gesolliciteerd op een redelijk goed betaalde baan in een stadje zo'n 15 km verderop en het lijkt er op dat dat iets gaat worden. In die stad zijn appartementjes makkelijker aan te komen en ik ga dan ook een stuk beter verdienen (1800 bruto). Mocht dat iets worden dan zie ik mezelf wel snel verhuizen, maar mijn familie gaat ontzettend boos worden, dus dan sta ik er wel 100% alleen voor.
Ik vind het dus nogal bijzonder om te zien dat de meeste moeders hier hun kinderen zo stimuleren om weg te gaan. Ik vind dat hartstikke leuk - het is verschrikkelijk om op je 21e nog thuis te zitten - maar ik kan me daar heel weinig bij voorstellen, ik heb dat ook bij vrienden nog nooit gezien.
Ik heb gezondheidsproblemen (auto-immuunziekte) heb veel rust nodig en kan ivm makkelijke besmetting niet zomaar een keuken of badkamer met iedereen delen (mijn familie houdt absurd veel rekening met me maar dat ik kan ik van een gewone huisgenoot niet verlangen).
Ik werk verder wel gewoon en studeer in deeltijd. Ik heb nu een stabiele baan in mijn geboortedorp en kan vanwege reistijd (ook lastig met mijn ziekte, het gaat nu goed maar het is een wankel evenwicht) alleen in dit dorp of het volgende dorp wonen. Er is hier gewoon ontzettend weinig te vinden en zeker niet binnen mijn budget. Het is óf wachten op sociale huur (nog een jaar of 5 wachten) of meteen een gezinswoning in de private sector (onbetaalbaar). Appartementen heb je vrijwel niet en dan nog alleen maar koop. Er is hier wel wat antikraak waar ook wachtlijsten voor zijn maar daar hoop ik sneller aan de beurt te zijn.
Studentenhuizen etc. zijn er hier niet. Heel af en toe zijn er kamers te huur bij iemand in huis, maar de laatste keer dat ik ergens ging hospiteren werd er voor 12m2 met wél eigen badkamer en campinggasstel rond de 600 euro excl gevraagd en ik verdien ongeveer 750.
Bijkomend nadeel is dat mijn familie mij absoluut niet steunt. Die vinden dat ik gewoon tot na mijn studie, dus nog jaren, thuis moet blijven wonen en pas het huis uit moet gaan wanneer ik ga samenwonen of in het ergste geval zelf maar een huis kopen. Mijn familie gelooft niet in huren en zal me zeker niet steunen. Als ik nu zomaar weg ga hoef ik zelfs geen verhuishulp te verwachten, of te verwachten dat ik mijn eigen zelfgekochte spullen mag meenemen. Mijn familie is erg zwart/wit ingesteld.
Er is wel een sprankje hoop: ik heb gesolliciteerd op een redelijk goed betaalde baan in een stadje zo'n 15 km verderop en het lijkt er op dat dat iets gaat worden. In die stad zijn appartementjes makkelijker aan te komen en ik ga dan ook een stuk beter verdienen (1800 bruto). Mocht dat iets worden dan zie ik mezelf wel snel verhuizen, maar mijn familie gaat ontzettend boos worden, dus dan sta ik er wel 100% alleen voor.
Ik vind het dus nogal bijzonder om te zien dat de meeste moeders hier hun kinderen zo stimuleren om weg te gaan. Ik vind dat hartstikke leuk - het is verschrikkelijk om op je 21e nog thuis te zitten - maar ik kan me daar heel weinig bij voorstellen, ik heb dat ook bij vrienden nog nooit gezien.
