Psyche
alle pijlers
POWERVROUWEN!
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:35
Een topic voor en door vrouwen die vanuit een diep dal naar een hoge berg zijn geklommen vanuit hun eigen kracht! 
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
donderdag 17 november 2011 om 19:28
quote:Zoebie schreef op 17 november 2011 @ 11:22:
Noa ik denk dat je buurman het niet slecht heeft bedoeld, alleen dat je misschien eens wat meer moet ondernemen.
Er wordt wel op je gelet zeg. Oei.
Haha ja.. er wordt hier waar ik woon zeker op elkaar gelet .
Andersom reageer ik ook op het feit dat deze buurman of een andere buurman weinig thuis is enzo.
Ik werd ook door deze buurman op de hoogte gehouden van zijn prille relatie e.d.
Noa ik denk dat je buurman het niet slecht heeft bedoeld, alleen dat je misschien eens wat meer moet ondernemen.
Er wordt wel op je gelet zeg. Oei.
Haha ja.. er wordt hier waar ik woon zeker op elkaar gelet .
Andersom reageer ik ook op het feit dat deze buurman of een andere buurman weinig thuis is enzo.
Ik werd ook door deze buurman op de hoogte gehouden van zijn prille relatie e.d.
donderdag 17 november 2011 om 21:22
Ha Noa,
Maar nu kan je dan toch weer naar de bieb? Of begrijp ik het verkeerd? Associeer je dat nog steeds met je relatie?
Verder herken ik best veel in je verhaal. Ik moet ook niet meer aan een relatie denken, krijg het benauwd als ik denk aan het opgesloten gevoel dat ik toen had. Ik werd ook gecontroleerd en moest de hele dag paraat staan om hem te helpen met zijn depressieve buien. Hij wist precies hoe laat ik klaar was met werken en zodra ik met collega's naar de bushalte liep ging mijn mobiel al en was ik weer een praatpaal. Op het laatst wist ik gewoon niet meer wat ik moest zeggen, ik nam eigenlijk alleen nog maar zijn stemming over en kon geen woorden meer bedenken om tegen hem te zeggen want alle goeie adviezen had ik al honderdduizend keer tegen hem gezegd en hij deed er niks mee. In zijn woorden: jij bent mijn therapie. En intussen zag hij niet dat ik er langzaam aan onderdoor ging, tot ik zelf compleet instortte.
Heb je vriendinnen? Ik zelf heb twee goeie vriendinnen en een goeie vriend waarmee ik dingen doe als winkelen, uit eten, naar concerten, weekendjes dvd's kijken en dergelijke. Meer is voor mij momenteel niet nodig, ik doe momenteel niet zo heel veel dingen met mensen buiten mijn kleine kringetje. Net als jij vind ik het ook prima om alleen thuis te zijn en dingen in mijn eentje te doen, winkelen in mijn uppoie vind ik ook erg fijn. Maar soms overvalt me dan toch een soort redeloos gevoel van eenzaamheid, zelfs wanneer ik bijvoorbeeld net een afspraak heb afgezegd omdat ik drie dagen sociaal zijn achter elkaar momenteel nog niet trek. Het is dus eigenlijk een soort spagaat, een beetje zoals jouw situatie, wel socialer willen zijn maar ook weer terughoudend daarin zijn, en dat dan ook weer moeilijk vinden. Pff, word soms moe van mezelf.
Het is wel zo dat ik momenteel in de ziektewet zit en ik weet dat wanneer ik weer aan het werk ga ik weer volop tussen de mensen zit (heb fijne collega's).
Als je zoekt naar mensen om leuke dingen mee te doen zou je ook eens aan vrijwilligerswerk kunnen denken, of een kookclub, of een leesclub.
Ik ben blij dat je je vandaag beter voelt! En ik vind het onwijs knap dat je zonder hulp van de GGZ zover bent gekomen als je nu bent.
Maar nu kan je dan toch weer naar de bieb? Of begrijp ik het verkeerd? Associeer je dat nog steeds met je relatie?
Verder herken ik best veel in je verhaal. Ik moet ook niet meer aan een relatie denken, krijg het benauwd als ik denk aan het opgesloten gevoel dat ik toen had. Ik werd ook gecontroleerd en moest de hele dag paraat staan om hem te helpen met zijn depressieve buien. Hij wist precies hoe laat ik klaar was met werken en zodra ik met collega's naar de bushalte liep ging mijn mobiel al en was ik weer een praatpaal. Op het laatst wist ik gewoon niet meer wat ik moest zeggen, ik nam eigenlijk alleen nog maar zijn stemming over en kon geen woorden meer bedenken om tegen hem te zeggen want alle goeie adviezen had ik al honderdduizend keer tegen hem gezegd en hij deed er niks mee. In zijn woorden: jij bent mijn therapie. En intussen zag hij niet dat ik er langzaam aan onderdoor ging, tot ik zelf compleet instortte.
Heb je vriendinnen? Ik zelf heb twee goeie vriendinnen en een goeie vriend waarmee ik dingen doe als winkelen, uit eten, naar concerten, weekendjes dvd's kijken en dergelijke. Meer is voor mij momenteel niet nodig, ik doe momenteel niet zo heel veel dingen met mensen buiten mijn kleine kringetje. Net als jij vind ik het ook prima om alleen thuis te zijn en dingen in mijn eentje te doen, winkelen in mijn uppoie vind ik ook erg fijn. Maar soms overvalt me dan toch een soort redeloos gevoel van eenzaamheid, zelfs wanneer ik bijvoorbeeld net een afspraak heb afgezegd omdat ik drie dagen sociaal zijn achter elkaar momenteel nog niet trek. Het is dus eigenlijk een soort spagaat, een beetje zoals jouw situatie, wel socialer willen zijn maar ook weer terughoudend daarin zijn, en dat dan ook weer moeilijk vinden. Pff, word soms moe van mezelf.
Het is wel zo dat ik momenteel in de ziektewet zit en ik weet dat wanneer ik weer aan het werk ga ik weer volop tussen de mensen zit (heb fijne collega's).
Als je zoekt naar mensen om leuke dingen mee te doen zou je ook eens aan vrijwilligerswerk kunnen denken, of een kookclub, of een leesclub.
Ik ben blij dat je je vandaag beter voelt! En ik vind het onwijs knap dat je zonder hulp van de GGZ zover bent gekomen als je nu bent.
donderdag 17 november 2011 om 22:52
Hoe herkenbaar is jouw reactie.. zat net zo goed als hetzelfde te typen alleen was mijn ex niet depressief maar ik.
Lange lap tekst .. kwam er op neer dat mijn ex heel veel grip had op mij als kwetsbaar persoon.
Gelukkig is de relatie 8 jaar terug beeindigd maar zijn doen en laten van toen zit nog in mijn persoon.
Zit ook sinds diezelfde periode in een andere situatie die met mijn zus te maken heeft, dat gaat nooit rust geven.. kan er alleen afstand van nemen.
Naar de bibliotheek e.d. kan ik gewoon gaan, ik link het niet aan die relatie.
Ik heb geen vriendinnen, althans ik zie die mensen niet zo.
Ik weet ook niet wanneer mensen nu vrienden zijn of kennissen of gewoon buren.. waar ligt die grens..
Collega's willen wel buiten werk afspreken maar dat kan ook fout lopen.
Ik ben zelf opbouwend aan het werk.. ik ga steeds een stap meer doen.
Ik ben gek op postcrossen en bakken; cupcakes, brood en koekjes e.d.
Mijn vrijwilligerswerk van 5 jaar terug vond ik super en paste supergoed bij mijn bakinteresse.. hielp op zaterdag in een molenwinkeltje.
Ik mocht adviseren, bevoorraden, verkopen e.d.
Dankjewel voor je compliment!
Ik ben ook superblij met wat ik helemaal zelf heb bereikt.
Deze strubbelingen kom ik ook te boven, alleen zie ik nu nog even niet hoe.
HIerover nadenken maakt ook dat ik zin krijg om dingen te gaan bedenken die ik kan ondernemen in mijn eentje en toch onder de mensen te zijn.
Misschien zaterdag weer eens een ritje IKEA, ze hebben heel leuke kaarten en ja als postcrosster moet ik die hebben .
Hoe is het vandaag bij jou gegaan??
Lange lap tekst .. kwam er op neer dat mijn ex heel veel grip had op mij als kwetsbaar persoon.
Gelukkig is de relatie 8 jaar terug beeindigd maar zijn doen en laten van toen zit nog in mijn persoon.
Zit ook sinds diezelfde periode in een andere situatie die met mijn zus te maken heeft, dat gaat nooit rust geven.. kan er alleen afstand van nemen.
Naar de bibliotheek e.d. kan ik gewoon gaan, ik link het niet aan die relatie.
Ik heb geen vriendinnen, althans ik zie die mensen niet zo.
Ik weet ook niet wanneer mensen nu vrienden zijn of kennissen of gewoon buren.. waar ligt die grens..
Collega's willen wel buiten werk afspreken maar dat kan ook fout lopen.
Ik ben zelf opbouwend aan het werk.. ik ga steeds een stap meer doen.
Ik ben gek op postcrossen en bakken; cupcakes, brood en koekjes e.d.
Mijn vrijwilligerswerk van 5 jaar terug vond ik super en paste supergoed bij mijn bakinteresse.. hielp op zaterdag in een molenwinkeltje.
Ik mocht adviseren, bevoorraden, verkopen e.d.
Dankjewel voor je compliment!
Ik ben ook superblij met wat ik helemaal zelf heb bereikt.
Deze strubbelingen kom ik ook te boven, alleen zie ik nu nog even niet hoe.
HIerover nadenken maakt ook dat ik zin krijg om dingen te gaan bedenken die ik kan ondernemen in mijn eentje en toch onder de mensen te zijn.
Misschien zaterdag weer eens een ritje IKEA, ze hebben heel leuke kaarten en ja als postcrosster moet ik die hebben .
Hoe is het vandaag bij jou gegaan??
vrijdag 18 november 2011 om 16:40
Volgens mij ben jij hartstikke goed bezig, als ik zo lees wat je alemaal doet! En er zijn heel veel dingen die je in je eentje kan doen, waarbij je toch onder de mensen bent. Je bent helemaal noiet verplicht om alles met iemand anders te doen, als je dat niet wil. En als je dat wel wil, kan je proberen om vrienden te maken via vrijwilligerswerk of andere sociale dingen, in buurthuizen of zo.
Voor mij is het verschil tussen een vriend en een kennis de mate waarin je steun van iemand kan krijgen, je ei bij iemand kwijt kan, persoonlijke dingen over jezelf kwijt kan. En mijn ervaring is dat je met een paar goeie vrienden al een heel eind komt.
Weet je, contact met mensen heeft altijd een risicofactor, dat heb je nou eenmaal met andere mensen. Misschien moet je je collega's toch eens een kans geven en met ze afspreken, je weet maar nooit hoe leuk dat kan zijn! Wat vind je eng?
In een molenwinkeltje helpen lijkt me trouwens echt ontzettend leuk! En ik heb even gegoogeld wat postcrossing is, en toen zag ik hier op het forum een topic daarover, ik dacht: dat is ook toevallig, daar zal ik noa even op attenderen, toen zag ik dat het jouw eigen topic is!
Bij mij was het zo dat mijn ex zwaar depressief was (daarom heeft het me ook zoveel tijd gekost om weg te gaan, ik voelde me erg verantwoordelijk voor hem) maar elke vorm van hulp weigerde en steeds meer op mij ging leunen, waardoor ik op het laatst depressiever en wanhopiger was dan hij en ik gewoon niet meer verder kon. Ben na de relatiebreuk in een heel diep dal gevallen omdat ik besefte dat er van mijzelf bijna niks meer over was omdat ik alles had ingeleverd voor hem. Ontzettend stom, achteraf, maar ik dacht dat ik hem kon helpen en ging daarbij erg ver. Verder dan goed voor me was. En nu ben ik een jaar verder en hard op weg terug naar mezelf.
Ik heb gisteren een goeie dag gehad. Heerlijk gelummeld bnnenshuis, zonder dat te associeren met somber zijn. Vandaag heb ik een heleboel gedaan, onder andere naar de bedrijfsarts geweest, die verwacht dat ik zo medio januari weer voorzichtig aan het werk kan. Dan is de vervolggroep van de detox afgelopen en ben ik hopelijk weer op een goed gewicht. Weer aan het werk gaan lijkt me ook weer zo'n overwinning, een grote stap voorwaarts.
Ik ben nu wel heel erg moe, zit nu ook voor het eerst eigenlijk vandaag, dus ik ga nu weer een beetje ontspannen. Heb wat dvdtjes gehaald bij de bieb en de bank roept zachtjes mijn naam. En, ik ga me ook voorbereiden op het bezoek aan mijn ouders morgen en overmorgen. Ben en tikkeltje nerveus maar vooral blij.
Hoe is jouw dag?
Voor mij is het verschil tussen een vriend en een kennis de mate waarin je steun van iemand kan krijgen, je ei bij iemand kwijt kan, persoonlijke dingen over jezelf kwijt kan. En mijn ervaring is dat je met een paar goeie vrienden al een heel eind komt.
Weet je, contact met mensen heeft altijd een risicofactor, dat heb je nou eenmaal met andere mensen. Misschien moet je je collega's toch eens een kans geven en met ze afspreken, je weet maar nooit hoe leuk dat kan zijn! Wat vind je eng?
In een molenwinkeltje helpen lijkt me trouwens echt ontzettend leuk! En ik heb even gegoogeld wat postcrossing is, en toen zag ik hier op het forum een topic daarover, ik dacht: dat is ook toevallig, daar zal ik noa even op attenderen, toen zag ik dat het jouw eigen topic is!
Bij mij was het zo dat mijn ex zwaar depressief was (daarom heeft het me ook zoveel tijd gekost om weg te gaan, ik voelde me erg verantwoordelijk voor hem) maar elke vorm van hulp weigerde en steeds meer op mij ging leunen, waardoor ik op het laatst depressiever en wanhopiger was dan hij en ik gewoon niet meer verder kon. Ben na de relatiebreuk in een heel diep dal gevallen omdat ik besefte dat er van mijzelf bijna niks meer over was omdat ik alles had ingeleverd voor hem. Ontzettend stom, achteraf, maar ik dacht dat ik hem kon helpen en ging daarbij erg ver. Verder dan goed voor me was. En nu ben ik een jaar verder en hard op weg terug naar mezelf.
Ik heb gisteren een goeie dag gehad. Heerlijk gelummeld bnnenshuis, zonder dat te associeren met somber zijn. Vandaag heb ik een heleboel gedaan, onder andere naar de bedrijfsarts geweest, die verwacht dat ik zo medio januari weer voorzichtig aan het werk kan. Dan is de vervolggroep van de detox afgelopen en ben ik hopelijk weer op een goed gewicht. Weer aan het werk gaan lijkt me ook weer zo'n overwinning, een grote stap voorwaarts.
Ik ben nu wel heel erg moe, zit nu ook voor het eerst eigenlijk vandaag, dus ik ga nu weer een beetje ontspannen. Heb wat dvdtjes gehaald bij de bieb en de bank roept zachtjes mijn naam. En, ik ga me ook voorbereiden op het bezoek aan mijn ouders morgen en overmorgen. Ben en tikkeltje nerveus maar vooral blij.
Hoe is jouw dag?
woensdag 23 november 2011 om 12:40
En weer ben ik in gevecht met mezelf. Weer probeert de oude Boomschors de touwtjes in handen te nemen. Ondanks alles wat de nieuwe Boomschors bereikt heeft geeft de oude zich niet zonder slag of stoot gewonnen. Ik ben niet van plan om het zo ver te laten komen als een paar weken geleden, maar ik word er zo moe(deloos) van.
woensdag 23 november 2011 om 22:56
@Boomschors..
Niet de moed opgeven hoor.. Je hebt best veel al bereikt. Jammer dat de oude boomschors zich niet zomaar gewonnen geeft.. maar tis wel heel logisch dat het zo gaat.
Hoe lang ben je nu bezig?
Kan je deze dip bespreken op de vervolggroep?
Succes met vechten voor de nieuwe boomschors
Hier gaat het goed, heb besloten dat de buurman mij gewoon een schop onder mn kont wilde geven en dat werkte .
Heb hm zaterdag weer kort gesproken en het was gewoon net als anders gezellig.
Deze week werk ik voor het eerst weer 30 uur, en ook 5 dagen (4 halfjes en 1 hele).. mag 2x om 6 uur mijn bed uit wat het afgelopen jaar op 1 hand te tellen is maar ik heb dr nog steeds zin in.
Voel me dr goed bij en krijg ook complimentjes dat ze het aan mij zien.
Boomschors, succes.. ben benieuwd hoe het verloopt.
**Ik mis stiekem de andere Powervrouwen wel een beetje.. **
Niet de moed opgeven hoor.. Je hebt best veel al bereikt. Jammer dat de oude boomschors zich niet zomaar gewonnen geeft.. maar tis wel heel logisch dat het zo gaat.
Hoe lang ben je nu bezig?
Kan je deze dip bespreken op de vervolggroep?
Succes met vechten voor de nieuwe boomschors
Hier gaat het goed, heb besloten dat de buurman mij gewoon een schop onder mn kont wilde geven en dat werkte .
Heb hm zaterdag weer kort gesproken en het was gewoon net als anders gezellig.
Deze week werk ik voor het eerst weer 30 uur, en ook 5 dagen (4 halfjes en 1 hele).. mag 2x om 6 uur mijn bed uit wat het afgelopen jaar op 1 hand te tellen is maar ik heb dr nog steeds zin in.
Voel me dr goed bij en krijg ook complimentjes dat ze het aan mij zien.
Boomschors, succes.. ben benieuwd hoe het verloopt.
**Ik mis stiekem de andere Powervrouwen wel een beetje.. **
vrijdag 25 november 2011 om 08:47
Ik mis de andere meeschrijfsters ook. Dit topic begon zo powervol...
Ben blij dat het met jou zo goed gaat.
Voel me zelf helemaal geen powervrouw momenteel. Ik doe niet van die domme dingen zoals een paar weken geleden maar ik voel me waardeloos en alles is uitzichtloos. Ik moet al m'n kracht gebruiken om de dag een beetje door te komen terwijl de oude ik de touwtjes in handen probeert te nemen. Dat is haar gelukkig nog niet gelukt, maar de oude en de nieuwe ik zijn allebei enorme vechters en ik ben doodmoe. En 's nachts heb ik weer constant nachtmerries.
De trigger hiervoor (want die zie ik wel heel duidelijk) vind ik te persoonlijk om in de vervolggroep te bespreken (positief is dan wel weer dat ik niet ben teruggevallen in mijn gebruik) maar wel in therapie volgende week. Deze week was m'n therapeute met vakantie. Ik ben met therapie bezig sinds eind juni - begin juli, zoiets (weet het niet precies meer, die periode is een beetje wazig) en met de detox sinds eind augustus (en de vervolggroep sinds oktober).
Bedankt voor je lieve woorden. Alle kleine beetjes steun die ik momenteel vind helpen me.
Ben blij dat het met jou zo goed gaat.
Voel me zelf helemaal geen powervrouw momenteel. Ik doe niet van die domme dingen zoals een paar weken geleden maar ik voel me waardeloos en alles is uitzichtloos. Ik moet al m'n kracht gebruiken om de dag een beetje door te komen terwijl de oude ik de touwtjes in handen probeert te nemen. Dat is haar gelukkig nog niet gelukt, maar de oude en de nieuwe ik zijn allebei enorme vechters en ik ben doodmoe. En 's nachts heb ik weer constant nachtmerries.
De trigger hiervoor (want die zie ik wel heel duidelijk) vind ik te persoonlijk om in de vervolggroep te bespreken (positief is dan wel weer dat ik niet ben teruggevallen in mijn gebruik) maar wel in therapie volgende week. Deze week was m'n therapeute met vakantie. Ik ben met therapie bezig sinds eind juni - begin juli, zoiets (weet het niet precies meer, die periode is een beetje wazig) en met de detox sinds eind augustus (en de vervolggroep sinds oktober).
Bedankt voor je lieve woorden. Alle kleine beetjes steun die ik momenteel vind helpen me.
vrijdag 25 november 2011 om 18:28
Dankjewel, moonlight. Ik heb besloten om mijn dip uit te zitten (nou ja, ik blijf knokken natuurlijk) en weer mee te gaan schrijven als ik er weer bovenop ben. Wil eigenlijk niemand belasten, zonder er steun tegenover te kunnen stellen, en dat vind ik niet helemaal eerlijk van mezelf.
Ik kom terug als powervrouw (en als ik weer iets te geven heb)!
Ik kom terug als powervrouw (en als ik weer iets te geven heb)!
vrijdag 25 november 2011 om 18:56
Dat is misschien een veel beter idee inderdaad !!! Afleiding is altijd goed. En we kunnen immers net zo diep gaan als we zelf willen. Al is dat zo oppervlakkig als: ik heb gisteren een nieuw nagellakje gekocht uit de Muppets-lijn van OPI: Fresh Frog From Bel Air
Dat ga ik dit weekend proberen, wie weet kunnen Kermitgroene glitters de blues verjagen!
Bedankt Moonlight, voor het even in perspectief plaatsen.
Dat ga ik dit weekend proberen, wie weet kunnen Kermitgroene glitters de blues verjagen!
Bedankt Moonlight, voor het even in perspectief plaatsen.
vrijdag 25 november 2011 om 19:08
Oh, don't get me started, ik heb wel 20 verschillende kleuren nagellakjes, dat is een soort nieuwe fetish van me. Hoe stom het ook klinkt, mijn ex vond alleen vuurrode nagellak acceptabel, en het laatste jaar heeft er dus een kleurexplosie in mijn collectie plaatsgevonden (alle kleuren behalve rood ), varierend van Catrice tot Dior. Ik denk zelfs dat ik vanavond al ga lakken, het nieuwe lakje roept zachtjes doch dringend mijn naam. Lijkt me erg mooi over Run Forrest Run van Catrice heen (die van OPI is een blanke lak met kleine groene en stervormige zilveren glitters).
vrijdag 25 november 2011 om 20:54
Lief Boomschorsje, wat jij nu nodig hebt is niet om je te verschuilen maar juist om open te gooien dat, zoals jij het zegt, je oude ik aan het vechten is om te winnen.
Verslavingen maken je kwetsbaar. Het vergt moed om toe te geven dat je hulp kunt gebruiken om ze buiten je systeem te houden, maar het levert je dan ook op dat er mensen naast je staan, misschien ook met tips, of anders een arm om je schouder, om ertegen te knokken.
Blijf dus juist schrijven.. al moet ik nu zeggen dat ik niet alert genoeg ben om je bij te staan, ik hoop anderen wel.
En bel met de crisis van je hulpinstelling als je je erg belaagd voelt. Of neem de groepsleiding even apart om te spreken over je trigger. Hulp vragen is goed zorgen voor jezelf. Hoe lang heb je het al alleen proberen op te lossen? Raak toch niet kwijt wat je hebt opgebouwd sinds dit topic begon.
Die nagellak is wel geweldig
Verslavingen maken je kwetsbaar. Het vergt moed om toe te geven dat je hulp kunt gebruiken om ze buiten je systeem te houden, maar het levert je dan ook op dat er mensen naast je staan, misschien ook met tips, of anders een arm om je schouder, om ertegen te knokken.
Blijf dus juist schrijven.. al moet ik nu zeggen dat ik niet alert genoeg ben om je bij te staan, ik hoop anderen wel.
En bel met de crisis van je hulpinstelling als je je erg belaagd voelt. Of neem de groepsleiding even apart om te spreken over je trigger. Hulp vragen is goed zorgen voor jezelf. Hoe lang heb je het al alleen proberen op te lossen? Raak toch niet kwijt wat je hebt opgebouwd sinds dit topic begon.
Die nagellak is wel geweldig
zaterdag 26 november 2011 om 01:27
Psst boomschors, je bent nog steeds hartstikke goed bezig hoor!
Misschien staat jouw boom even in de winterstand momenteel. Dat je je wat verloren en kwetsbaar voelt zo zonder bladerdek. Dat je denkt dat de invloeden van buitenaf op je inwerken en je niet sterk genoeg bent om het te weren.
Maar weet dan: ook al is een boom kaal en winters, van binnen stroomt het sap nog steeds even krachtig meid! En je schors is sterk en weerbaar. Gebruik je nieuwe vaardigheden en mogelijkheden: spoor je triggers op, leer ze kennen zodat je ze kan voorkomen/omzeilen en vraag hulp en ondersteuning waar nodig. Je heb al veel gewonnen en dat raak je echt niet zomaar kwijt. Maar je moet het wel dagelijks onderhouden en verstevigen. Niet afdwalen!
Gaaf hoor, dat Kermit-lakje. Zie je gelakte nagels maar als de groene blaadjes die weer aan je boom gaan komen. Eén voor één, hartstikke groen, hartstikke levend en hartstikke sterk!
Zet 'm op Boom!
Misschien staat jouw boom even in de winterstand momenteel. Dat je je wat verloren en kwetsbaar voelt zo zonder bladerdek. Dat je denkt dat de invloeden van buitenaf op je inwerken en je niet sterk genoeg bent om het te weren.
Maar weet dan: ook al is een boom kaal en winters, van binnen stroomt het sap nog steeds even krachtig meid! En je schors is sterk en weerbaar. Gebruik je nieuwe vaardigheden en mogelijkheden: spoor je triggers op, leer ze kennen zodat je ze kan voorkomen/omzeilen en vraag hulp en ondersteuning waar nodig. Je heb al veel gewonnen en dat raak je echt niet zomaar kwijt. Maar je moet het wel dagelijks onderhouden en verstevigen. Niet afdwalen!
Gaaf hoor, dat Kermit-lakje. Zie je gelakte nagels maar als de groene blaadjes die weer aan je boom gaan komen. Eén voor één, hartstikke groen, hartstikke levend en hartstikke sterk!
Zet 'm op Boom!
zaterdag 26 november 2011 om 10:11
Mamzelle, je hebt gelijk. En het gaat er misschien ook niet zozeer om dat mensen me kunnen bijstaan, dat is veel gevraagd van mensen, maar dat ik inderdaad doorga met open te zijn en mijn gevoel te exploreren. Ik heb jaren doorgeploeterd in mijn eentje, zelfs toen ik nog een relatie had. Daarin was voor mijn gevoelens gewoon geen plaats, alles draaide om mijn ex en zijn gevoelens. Daardoor ben ik ontzettend streng geworden voor mezelf en dat leer ik maar moeilijk af. Terwijl werkelijk iedereen het tegen me zegt: vriendinnen, therapeute, de groepsleiding, mijn baas (daar ga ik elke 3 weken mee praten, heb daar alleen maar zitten huilen gisteren, erg genant) dat ik niet zo streng moet zijn voor mezelf.
En ik heb mezelf ook bepaalde patronen aangeleerd, zoals voor mensen zorgen, die me nu opbreken. Heb van een groepslid het tijdschrift Lef geleend (nieuw tijdschrijft over verslavingen) en daar stond ook weer een eye-opener in: ik ben co-dependant.
Ik kan en moet nu juist voor mezelf zorgen, en dat schiet er weer bij in. Ik weet wat ik moet doen, goed eten, rust nemen, niet terugvallen in gebruik. Dat is moeilijk, al heb ik van mijn laatste terugval veel geleerd wat dat betreft. Ik probeer te eten, ga niet meer over straat zwerven en ook geen pillen misbruiken. Maar de dagen zijn moeilijk, al gaat het beter als het donker wordt raar genoeg.
Met de crisisdienst bellen vind ik nog een stap te ver, maar ik zal het komende week wel in de groep en in mijn individuele therapie bespreken. Al vind ik dat ergens ook weer een soort nederlaag, want de trigger is dezelfde als de vorige keer, en ik kan daar blijkbaar nog steeds niet mee om gaan. Maar misschien is het ook wel weer teveel gevraagd van mezelf om dat nu al te kunnen, na een leven lang bepaalde dingen gewend te zijn en daar op een bepaalde manier mee om te gaan. Pfff.
Bliksemse bende, mooie beeldspraak, van mijn boom. Voel me inderdaad onbeschermd en erg kwetsbaar. Ik weet dat ik nog steeds goed bezig ben, ben nog steeds abstinent van alcohol en wiet, en heb sinds ik mijn relatie verbrak veel geleerd, maar soms is het net een achtbaan in mijn hoofd en krijg ik het niet op een rijtje. Heb oxazepam gekregen voor als het me te veel wordt, maar wil daar ook weer niet te veel op leunen, doe het alleen als ik het niet uithou. Heb gisteravond dus mijn nagels gelakt, die zien er feestelijk uit. Ik ga proberen ze als hoopvolle glinsterende nieuwe blaadjes te zien. Vandaag wat nuttige dingen doen, huisje 'n beetje opruimen en boodschappen doen want morgen komen er wat vriendinnen langs, maar verder binnen blijven (heeft mijn therapeute me geadviseerd i.v.m. het rondzwerven en mezelf daarin verliezen, kan gevaarlijk zijn) en proberen realistisch te blijven en de dingen in perspectief te zien. Beetje muziek luisteren, beetje lezen denk ik. Als het beter met me gaat kan ik erg genieten van de gezelligheid in mijn huisje, dat wil ik weer terug. En me vooral bewust blijven wat ik al allemaal heb bereikt, want dat had ik een jaar geleden nooit gedacht. Relatie verbroken, afgekickt, verschillende heftige diagnoses gekregen en daar in therapie mee aan de slag. Geen wonder dat het niet altijd van een leien dakje gaat. En het heeft geen zin om mezelf een draai om m'n oren te geven als het niet zo goed gaat, werkelijk iedereen zegt tegen me dat ik juist dan liever voor mezelf moet zijn, dus dat ga ik vandaag weer proberen.
He, dat was best lekker, om dit allemaal op te schrijven. Dat zet het ook in mijn hoofd weer even in de goeie volgorde. Dankjulliewel, dames.
En ik heb mezelf ook bepaalde patronen aangeleerd, zoals voor mensen zorgen, die me nu opbreken. Heb van een groepslid het tijdschrift Lef geleend (nieuw tijdschrijft over verslavingen) en daar stond ook weer een eye-opener in: ik ben co-dependant.
Ik kan en moet nu juist voor mezelf zorgen, en dat schiet er weer bij in. Ik weet wat ik moet doen, goed eten, rust nemen, niet terugvallen in gebruik. Dat is moeilijk, al heb ik van mijn laatste terugval veel geleerd wat dat betreft. Ik probeer te eten, ga niet meer over straat zwerven en ook geen pillen misbruiken. Maar de dagen zijn moeilijk, al gaat het beter als het donker wordt raar genoeg.
Met de crisisdienst bellen vind ik nog een stap te ver, maar ik zal het komende week wel in de groep en in mijn individuele therapie bespreken. Al vind ik dat ergens ook weer een soort nederlaag, want de trigger is dezelfde als de vorige keer, en ik kan daar blijkbaar nog steeds niet mee om gaan. Maar misschien is het ook wel weer teveel gevraagd van mezelf om dat nu al te kunnen, na een leven lang bepaalde dingen gewend te zijn en daar op een bepaalde manier mee om te gaan. Pfff.
Bliksemse bende, mooie beeldspraak, van mijn boom. Voel me inderdaad onbeschermd en erg kwetsbaar. Ik weet dat ik nog steeds goed bezig ben, ben nog steeds abstinent van alcohol en wiet, en heb sinds ik mijn relatie verbrak veel geleerd, maar soms is het net een achtbaan in mijn hoofd en krijg ik het niet op een rijtje. Heb oxazepam gekregen voor als het me te veel wordt, maar wil daar ook weer niet te veel op leunen, doe het alleen als ik het niet uithou. Heb gisteravond dus mijn nagels gelakt, die zien er feestelijk uit. Ik ga proberen ze als hoopvolle glinsterende nieuwe blaadjes te zien. Vandaag wat nuttige dingen doen, huisje 'n beetje opruimen en boodschappen doen want morgen komen er wat vriendinnen langs, maar verder binnen blijven (heeft mijn therapeute me geadviseerd i.v.m. het rondzwerven en mezelf daarin verliezen, kan gevaarlijk zijn) en proberen realistisch te blijven en de dingen in perspectief te zien. Beetje muziek luisteren, beetje lezen denk ik. Als het beter met me gaat kan ik erg genieten van de gezelligheid in mijn huisje, dat wil ik weer terug. En me vooral bewust blijven wat ik al allemaal heb bereikt, want dat had ik een jaar geleden nooit gedacht. Relatie verbroken, afgekickt, verschillende heftige diagnoses gekregen en daar in therapie mee aan de slag. Geen wonder dat het niet altijd van een leien dakje gaat. En het heeft geen zin om mezelf een draai om m'n oren te geven als het niet zo goed gaat, werkelijk iedereen zegt tegen me dat ik juist dan liever voor mezelf moet zijn, dus dat ga ik vandaag weer proberen.
He, dat was best lekker, om dit allemaal op te schrijven. Dat zet het ook in mijn hoofd weer even in de goeie volgorde. Dankjulliewel, dames.
zaterdag 26 november 2011 om 13:52
Wat zijn er mooie dingen geschreven.
Ook ik heb even geen ruimte in mijn hoofd om er echt diep op in te gaan. Sorry, ik hoop dat anderen dat wel hebben op dit moment.
Veel sterkte met alles, en veel plezier met de nagellak
(Hiermee wil ik niet bevestigen dat je teveel zou zijn voor anderen.... want zo bedoel ik het helemaal niet en dat is ook niet zo. Alleen 'ken' ik je nog niet zo goed en weet ik niet veel over je hele geschiedenis. En met het vermoeide, duffe hoofd dat ik nu heb, gaat het me ook niet lukken om nu dieper op de dingen in te gaan. Ligt dus echt aan mijn bui)
Ook ik heb even geen ruimte in mijn hoofd om er echt diep op in te gaan. Sorry, ik hoop dat anderen dat wel hebben op dit moment.
Veel sterkte met alles, en veel plezier met de nagellak
(Hiermee wil ik niet bevestigen dat je teveel zou zijn voor anderen.... want zo bedoel ik het helemaal niet en dat is ook niet zo. Alleen 'ken' ik je nog niet zo goed en weet ik niet veel over je hele geschiedenis. En met het vermoeide, duffe hoofd dat ik nu heb, gaat het me ook niet lukken om nu dieper op de dingen in te gaan. Ligt dus echt aan mijn bui)
zaterdag 26 november 2011 om 14:17
Boomschors, ik weet niet hoe lang je met middelengebruik bezig bent geweest, maar als ik je zo lees, zou ik zo graag zien dat je in contact komt met Twinkle en Teddy42 over dit onderwerp. Google eens op verslaving en viva en lees wat ze hierover te vertellen hebben. Het zal beangstigend zijn, denk ik, maar geeft je ook inzicht in wat verslaving betekent, wat de valkuilen zijn, en geeft je weer een stoot respect voor wat je in de afgelopen tijd en nog steeds voor elkaar gebokst hebt.
Het grootste belang is dus inderdaad je pijnlijke punten uitspreken en een sterk netwerk om je heen maken. Dat je trigger dezelfde is is geen zwakheid, het is een proces om te leren hoe je met die trigger op een andere manier om moet leren gaan.
Alleen dingen oplossen is ook een soort overlevingsstrategie voor je geworden. Heel herkenbaar aan deze kant van het scherm. Terwijl mensen mij dringend aanraadden om vriendinnen te vragen om me bij te staan (ik heb persoonlijke bezittingen van mijn overleden ex in handen gekregen en moet die uitzoeken, er is binnenkort een uitzending van Opsporing Verzocht die heel confronterend zal zijn) blijf ik maar zeggen dat ik alleen wil zijn, jank ik in mijn eentje, kost het me zo veel moeite om iemand te bellen om even te komen. Ik kan het wel alleen.
Een houding die op zich niet veel schade aan mij zal toebrengen omdat ik alleen moe word van te indringende zaken. Een houding die jou fataal kan zijn omdat je naar middelen greep om die indringende zaken niet te voelen.
Mensen zijn gemaakt om samen te leven. Ook jij. Ook ik. Vraag iemand om met je mee te gaan zwerven zodat je je niet kan verliezen maar toch buitenlucht kan voelen. Durf mensen te vragen. Die keren dat ik dat deed heb ik geen (weinig) nee gekregen.
Het grootste belang is dus inderdaad je pijnlijke punten uitspreken en een sterk netwerk om je heen maken. Dat je trigger dezelfde is is geen zwakheid, het is een proces om te leren hoe je met die trigger op een andere manier om moet leren gaan.
Alleen dingen oplossen is ook een soort overlevingsstrategie voor je geworden. Heel herkenbaar aan deze kant van het scherm. Terwijl mensen mij dringend aanraadden om vriendinnen te vragen om me bij te staan (ik heb persoonlijke bezittingen van mijn overleden ex in handen gekregen en moet die uitzoeken, er is binnenkort een uitzending van Opsporing Verzocht die heel confronterend zal zijn) blijf ik maar zeggen dat ik alleen wil zijn, jank ik in mijn eentje, kost het me zo veel moeite om iemand te bellen om even te komen. Ik kan het wel alleen.
Een houding die op zich niet veel schade aan mij zal toebrengen omdat ik alleen moe word van te indringende zaken. Een houding die jou fataal kan zijn omdat je naar middelen greep om die indringende zaken niet te voelen.
Mensen zijn gemaakt om samen te leven. Ook jij. Ook ik. Vraag iemand om met je mee te gaan zwerven zodat je je niet kan verliezen maar toch buitenlucht kan voelen. Durf mensen te vragen. Die keren dat ik dat deed heb ik geen (weinig) nee gekregen.
zaterdag 26 november 2011 om 14:22
Hallo luitjes!
Ben niet veel online geweest de laatste dagen door computerproblemen (nu even op oude laptop aanwezig). En de afgelopen weken heb ik ook nog 's niet veel geschreven op dít topic. Had er even de puf niet voor, energie werd opgeslokt door andere (ook leuke) dingen. Dus sorry. Maar ik zie wel dat er intussen nog wat powervrouwen bij zijn gekomen.
Ik reageer even kort op jullie, want ik wil graag alles weten, maar ik ben ver achterop geraakt zag ik.
@Boomschors: een paar vragen uit belangstelling. Hoe was het gesprek met je ouders, hoe waren je leverwaarden, hoe was je gewicht op die ene maandag en hoe gaat het verder met je, in de vervolggroep e.d.? Ben in ieder geval blij jou nog steeds hier te lezen en dat je, ondanks je terugval, toch nog genoeg kracht hebt om door te zetten. Enne... als je nooit terugvalt, dan hoef je ook nooit te knokken. En dan zou je geen powervrouw zijn. voor de moeilijke momenten.
@Noa: gaat het weer, n.a.v. de reactie van je buurman? Ik denk ook niet dat hij het kwaad bedoelde. Het is waarschijnlijk jouw gevoeligheid betreffende dit onderwerp. Denk maar dat hij zich een beetje vaderlijk gedroeg en dat hij je wil beschermen. Sociale controle in een buurt kan soms niet fijn zijn, maar o zo prettig als het even eens níet goed gaat. Kun je hem misschien niet eens vragen een stukje te gaan wandelen? Of vragen of hij een plek kent waar je eens heen zou kunnen gaan (club, vereniging, etc.). Misschien noemt ie wel iets waar hij ook mee bekend is. En dan kun je de eerste keer bvb. samen gaan.
In ieder geval goed dat je weer een goede regelmaat e.d. hebt. Bouw het langzaam uit, dan voel je het beste wat het met je doet en dan kun je er ook direct op reageren.
@Zoebie: ongelofelijk wat jij al mee hebt gemaakt. Sommige mensen blijft niets bespaard.
Maar al die ellende toont wel aan dat jij heel sterk bent, want je krijgt niet méér op je bordje dan je aan zou kunnen. En mensen die niets meemaken, zijn waarschijnlijk gewoon niet zo sterk moet je maar denken. Ik weet wat verlies is, op diverse vlakken en ook met behoorlijk wat familieleden van dichtbij. Ook (ongeboren) kind, ook mijn broer, mijn vader en heel veel ooms en tantes (heb grote familie). Van ziekte tot plotseling, het is allemaal voorbijgekomen. Daarnaast mijn eigen ziekzijn, jaren geleden op psychisch gebied (depressie, angststoornis en dwangstoornis), wat nu allemaal compleet genezen en verdwenen is, en de laatste jaren lichamelijk (diverse reumatische aandoeningen), waardoor ik 24/7 pijn heb.
Pijnstillers voor je pols onderdrukken (hoop ik) wel de lichamelijke pijn, maar niet de emotionele pijn hoor. Dus als jij je wat beter voelt in je hoofd, dan is dat aan jóu te danken, niet aan die pijnstillers. voor jou daarom.
@Keeponsmiling: mooie nickname. Welkom hier. En fijn dat je al lange tijd stabiel bent nu. Dan kun je even bijtanken, en mocht je dan weer even in een dal zitten, dan heb je wat reserves. Fijn ook dat het op diverse gebieden goed gaat. Welke kant rolt het geld momenteel uit? Lees verder gezellig mee, en als je zin hebt dan typ je maar weer.
@Sandratruecolours: het is stil na die ene posting? Alles nog steeds zoals je wenst?
@Divafiary: hoe gaat het intussen met je vriend? En hoe is het afgelopen met je werk, met je baas?
@Moonlight: je andere topic heb ik uit het oog verloren, maar hier is het stil. Gaat alles goed, met je re-integratiecoach (of hoe heette dat ook alweer)?
voor jullie allemaal!
Ben niet veel online geweest de laatste dagen door computerproblemen (nu even op oude laptop aanwezig). En de afgelopen weken heb ik ook nog 's niet veel geschreven op dít topic. Had er even de puf niet voor, energie werd opgeslokt door andere (ook leuke) dingen. Dus sorry. Maar ik zie wel dat er intussen nog wat powervrouwen bij zijn gekomen.
Ik reageer even kort op jullie, want ik wil graag alles weten, maar ik ben ver achterop geraakt zag ik.
@Boomschors: een paar vragen uit belangstelling. Hoe was het gesprek met je ouders, hoe waren je leverwaarden, hoe was je gewicht op die ene maandag en hoe gaat het verder met je, in de vervolggroep e.d.? Ben in ieder geval blij jou nog steeds hier te lezen en dat je, ondanks je terugval, toch nog genoeg kracht hebt om door te zetten. Enne... als je nooit terugvalt, dan hoef je ook nooit te knokken. En dan zou je geen powervrouw zijn. voor de moeilijke momenten.
@Noa: gaat het weer, n.a.v. de reactie van je buurman? Ik denk ook niet dat hij het kwaad bedoelde. Het is waarschijnlijk jouw gevoeligheid betreffende dit onderwerp. Denk maar dat hij zich een beetje vaderlijk gedroeg en dat hij je wil beschermen. Sociale controle in een buurt kan soms niet fijn zijn, maar o zo prettig als het even eens níet goed gaat. Kun je hem misschien niet eens vragen een stukje te gaan wandelen? Of vragen of hij een plek kent waar je eens heen zou kunnen gaan (club, vereniging, etc.). Misschien noemt ie wel iets waar hij ook mee bekend is. En dan kun je de eerste keer bvb. samen gaan.
In ieder geval goed dat je weer een goede regelmaat e.d. hebt. Bouw het langzaam uit, dan voel je het beste wat het met je doet en dan kun je er ook direct op reageren.
@Zoebie: ongelofelijk wat jij al mee hebt gemaakt. Sommige mensen blijft niets bespaard.
Maar al die ellende toont wel aan dat jij heel sterk bent, want je krijgt niet méér op je bordje dan je aan zou kunnen. En mensen die niets meemaken, zijn waarschijnlijk gewoon niet zo sterk moet je maar denken. Ik weet wat verlies is, op diverse vlakken en ook met behoorlijk wat familieleden van dichtbij. Ook (ongeboren) kind, ook mijn broer, mijn vader en heel veel ooms en tantes (heb grote familie). Van ziekte tot plotseling, het is allemaal voorbijgekomen. Daarnaast mijn eigen ziekzijn, jaren geleden op psychisch gebied (depressie, angststoornis en dwangstoornis), wat nu allemaal compleet genezen en verdwenen is, en de laatste jaren lichamelijk (diverse reumatische aandoeningen), waardoor ik 24/7 pijn heb. Pijnstillers voor je pols onderdrukken (hoop ik) wel de lichamelijke pijn, maar niet de emotionele pijn hoor. Dus als jij je wat beter voelt in je hoofd, dan is dat aan jóu te danken, niet aan die pijnstillers. voor jou daarom.
@Keeponsmiling: mooie nickname. Welkom hier. En fijn dat je al lange tijd stabiel bent nu. Dan kun je even bijtanken, en mocht je dan weer even in een dal zitten, dan heb je wat reserves. Fijn ook dat het op diverse gebieden goed gaat. Welke kant rolt het geld momenteel uit? Lees verder gezellig mee, en als je zin hebt dan typ je maar weer.
@Sandratruecolours: het is stil na die ene posting? Alles nog steeds zoals je wenst?
@Divafiary: hoe gaat het intussen met je vriend? En hoe is het afgelopen met je werk, met je baas?
@Moonlight: je andere topic heb ik uit het oog verloren, maar hier is het stil. Gaat alles goed, met je re-integratiecoach (of hoe heette dat ook alweer)?
voor jullie allemaal!
zaterdag 26 november 2011 om 14:38
Molly: lief dat je er naar vraagt. Die topics zijn ook even 'uit het oog'.
Ik heb nu vrij intensief vrijwilligerswerk, voor een paar weken. En dat is even 'bikkelen' waarbij ik niet zo veel tijd heb voor de ingewikkelde vraagstukken waar ik mee liep/loop.
Bovendien moet ik de gegeven adviezen nu gewoon op me laten inwerken, er zelf over nadenken.
Die re-integratiemevrouw die ik 1 x heb gesproken, daar wil ik in principe niet mee verder. Ze gaf me te weinig het gevoel in mij te 'geloven'. Ik denk dat ze met de praktische zaken goed zou kunnen helpen, maar ik heb eigenlijk iemand nodig die echt zegt: Ik kan wel iets met jou, ik vind het een uitdaging om je te helpen.
Ik had mijn twijfels, bij haar. Daarnaast denk ik dat ze meer gewend is aan mensen met grotere beperkingen (ze is bijv bereid om mensen uit bed te bellen s morgens, vind ik wel tof van haar, maar in principe kan ik zelf een wekker zetten.)
Nouja ik heb gezegd dat ik meer gesprekken wil, ter vergelijking. Mocht blijken dat wat ik wil, niet te vinden is.... Ik heb haar officieel nog niet afgeschreven.
En de SPVer (mijn jarenlange coach zeg maar), die staat nu even op een laag pitje. Geen gesprekken in de planning, ik zal bellen als ik weer heen wil.
Ik moet voor mezelf even bedenken wat ik nu van hem verwacht.
Hij vraagt dat ook wel eens aan mij: Wat verwacht je dat ik voor je doe, bij dit en dat?
En dat is eigenlijk een heel goed punt.
Ik heb nu vrij intensief vrijwilligerswerk, voor een paar weken. En dat is even 'bikkelen' waarbij ik niet zo veel tijd heb voor de ingewikkelde vraagstukken waar ik mee liep/loop.
Bovendien moet ik de gegeven adviezen nu gewoon op me laten inwerken, er zelf over nadenken.
Die re-integratiemevrouw die ik 1 x heb gesproken, daar wil ik in principe niet mee verder. Ze gaf me te weinig het gevoel in mij te 'geloven'. Ik denk dat ze met de praktische zaken goed zou kunnen helpen, maar ik heb eigenlijk iemand nodig die echt zegt: Ik kan wel iets met jou, ik vind het een uitdaging om je te helpen.
Ik had mijn twijfels, bij haar. Daarnaast denk ik dat ze meer gewend is aan mensen met grotere beperkingen (ze is bijv bereid om mensen uit bed te bellen s morgens, vind ik wel tof van haar, maar in principe kan ik zelf een wekker zetten.)
Nouja ik heb gezegd dat ik meer gesprekken wil, ter vergelijking. Mocht blijken dat wat ik wil, niet te vinden is.... Ik heb haar officieel nog niet afgeschreven.
En de SPVer (mijn jarenlange coach zeg maar), die staat nu even op een laag pitje. Geen gesprekken in de planning, ik zal bellen als ik weer heen wil.
Ik moet voor mezelf even bedenken wat ik nu van hem verwacht.
Hij vraagt dat ook wel eens aan mij: Wat verwacht je dat ik voor je doe, bij dit en dat?
En dat is eigenlijk een heel goed punt.
zaterdag 26 november 2011 om 14:59
Oh, ik zie dat ik mijn reactie geschreven heb op basis van wat ik als laatste had gelezen, maar had niet in de gaten dat ik niet op de láátste bladzijde zat, maar op de een-na-laatste.
Ik voeg dus nog wat toe:
@Noa: goed bezig hoor! Met je uren werken, met je buurman, noem maar op. Ik denk dat jij al beter op weg bent dan dat je zelf denkt.
@Boomschors: jee, wat onderneem jij veel! Je schrijft "meer is voor mij niet nodig", maar ik vind het toch al heel wat hoor. Zo'n leven heb ik niet, ga zelden iets ondernemen. Maar dat heeft vooral met de financiële kant te maken.
Ik lees nu deze zin van jou "Weer probeert de oude Boomschors de touwtjes in handen te nemen. Ondanks alles wat de nieuwe Boomschors bereikt heeft geeft de oude zich niet zonder slag of stoot gewonnen." Maar besef dat er maar één Boomschors is! Dat is juist het fijne ervan. Want zolang jij je in gedachten (in je binnenste) in tweeën splitst, zal dat gevecht blijven bestaan. Ik heb ook zulke gevechten gehad, op ander gebied (zie mijn vorige posting). En dat is verdwenen doordat ik mezelf in balans leerde krijgen. Mijn twee helften (gevoel en verstand in mijn geval) samen te voegen, even hard te laten werken. Anders komt alle last op één kant aan, waardoor die oververmoeid raakt. Ik heb nu die balans van binnen gevonden, waardoor ik niet meer kan/hoef te zeggen: de Molly die denkt en de Molly die voelt.
Volg je het een beetje, haha? Hoe dan ook, je zit nu in een dip (of bent er misschien al uit vandaag) en gaat je zinnen verzetten met nagellak. Wat een namen voor nagellak! En als je je weer even wat beter voelt, kun je je misschien eens gaan verdiepen in wat jou triggert, wat ervoor gezorgd heeft dat je je weer zo voelt. Als je daar zicht op hebt, komt er meer controle. Controle van binnenuit, en die is sterker dan de nep-controle die je denkt te hebben door middelen van buitenaf te gebruiken.
En wat Bliksem zegt is waar en een mooie metafoor! Bomen vallen niet zo snel om, ze zijn heel flexibel, zelfs het kleinste twijgje buigt met de wind mee. En wat Mamzelle zegt "een trigger is een proces om te leren hoe je met die trigger op een andere manier om moet leren gaan." Elk moeilijk moment is een leermoment, ook al is dat op zo'n moment vaak moeilijk te zien.
Fijn dat je het in je hoofd nu wat geordend hebt door het op te schrijven. Dat is net als met boodschappen doen. Die spullen blijven ook door je hoofd malen, net zolang totdat je het op een papiertje hebt geschreven. En dan hóef je er niet meer aan te denken, want het is staat immers al ergens, het heeft al een plaats gekregen. Zo is dat ook met gevoelens en gedachten: het blijft malen, totdat je het een plek geeft, binnen jezelf. Net als met een jengelend kind aan je broekspijpen. Dat blijft jengelen, net zolang totdat je het even aandacht geeft.
@Moonlight: ik zag dat je er intussen wel weer was, maar ook weer voor even verdwijnt. Heel slim hoor, om soms even afstand te nemen van 'de diepte in gaan', heel herkenbaar.
Ik ben blij te lezen dat het topic toch nog steeds doorgaat en dat we er met z'n allen veel aan hebben. En lukt het de ene persoon vandaag even niet, dan is er altijd wel iemand anders. Je hoeft niet altijd te geven, je mag ook gewoon ontvangen. En er komt altijd wel een moment, dat het andersom is.
voor een donkere zaterdag, met genoeg lichtpuntjes (wij) om het op te doen lichten!
Ik voeg dus nog wat toe:
@Noa: goed bezig hoor! Met je uren werken, met je buurman, noem maar op. Ik denk dat jij al beter op weg bent dan dat je zelf denkt.
@Boomschors: jee, wat onderneem jij veel! Je schrijft "meer is voor mij niet nodig", maar ik vind het toch al heel wat hoor. Zo'n leven heb ik niet, ga zelden iets ondernemen. Maar dat heeft vooral met de financiële kant te maken.
Ik lees nu deze zin van jou "Weer probeert de oude Boomschors de touwtjes in handen te nemen. Ondanks alles wat de nieuwe Boomschors bereikt heeft geeft de oude zich niet zonder slag of stoot gewonnen." Maar besef dat er maar één Boomschors is! Dat is juist het fijne ervan. Want zolang jij je in gedachten (in je binnenste) in tweeën splitst, zal dat gevecht blijven bestaan. Ik heb ook zulke gevechten gehad, op ander gebied (zie mijn vorige posting). En dat is verdwenen doordat ik mezelf in balans leerde krijgen. Mijn twee helften (gevoel en verstand in mijn geval) samen te voegen, even hard te laten werken. Anders komt alle last op één kant aan, waardoor die oververmoeid raakt. Ik heb nu die balans van binnen gevonden, waardoor ik niet meer kan/hoef te zeggen: de Molly die denkt en de Molly die voelt.
Volg je het een beetje, haha? Hoe dan ook, je zit nu in een dip (of bent er misschien al uit vandaag) en gaat je zinnen verzetten met nagellak. Wat een namen voor nagellak! En als je je weer even wat beter voelt, kun je je misschien eens gaan verdiepen in wat jou triggert, wat ervoor gezorgd heeft dat je je weer zo voelt. Als je daar zicht op hebt, komt er meer controle. Controle van binnenuit, en die is sterker dan de nep-controle die je denkt te hebben door middelen van buitenaf te gebruiken.
En wat Bliksem zegt is waar en een mooie metafoor! Bomen vallen niet zo snel om, ze zijn heel flexibel, zelfs het kleinste twijgje buigt met de wind mee. En wat Mamzelle zegt "een trigger is een proces om te leren hoe je met die trigger op een andere manier om moet leren gaan." Elk moeilijk moment is een leermoment, ook al is dat op zo'n moment vaak moeilijk te zien.
Fijn dat je het in je hoofd nu wat geordend hebt door het op te schrijven. Dat is net als met boodschappen doen. Die spullen blijven ook door je hoofd malen, net zolang totdat je het op een papiertje hebt geschreven. En dan hóef je er niet meer aan te denken, want het is staat immers al ergens, het heeft al een plaats gekregen. Zo is dat ook met gevoelens en gedachten: het blijft malen, totdat je het een plek geeft, binnen jezelf. Net als met een jengelend kind aan je broekspijpen. Dat blijft jengelen, net zolang totdat je het even aandacht geeft.
@Moonlight: ik zag dat je er intussen wel weer was, maar ook weer voor even verdwijnt. Heel slim hoor, om soms even afstand te nemen van 'de diepte in gaan', heel herkenbaar.
Ik ben blij te lezen dat het topic toch nog steeds doorgaat en dat we er met z'n allen veel aan hebben. En lukt het de ene persoon vandaag even niet, dan is er altijd wel iemand anders. Je hoeft niet altijd te geven, je mag ook gewoon ontvangen. En er komt altijd wel een moment, dat het andersom is.
voor een donkere zaterdag, met genoeg lichtpuntjes (wij) om het op te doen lichten!
zaterdag 26 november 2011 om 15:05
Edit op mijn reactie aan Moon:
Goed punt inderdaad, van je SPV'er. Zo'n vraag, wat je nu zelf wilt en wat je van hem verwacht, zet je aan tot denken over jezelf in relatie tot hem. Misschien ben je hem ontgroeid.
En soms heb je inderdaad even denk- en inwerktijd nodig. Net als met fysiotherapie bvb., dan moet je ook een bepaalde tijd tussen twee behandelingen hebben zitten.
Wat betreft die re-integratiedame: er zit verschil in inderdaad, de een is zakelijk heel goed, of in praktische zaken. De ander is meer een gevoelsmens en kijkt naar jóu, als cliënt. En dat laatste is wellicht beter voor jou. Ik ben ook een keer overgestapt hoor. En één keer is zelfs de dame in kwestie zelf weggegaan en kreeg ik haar collega. Soms matcht het gewoon niet goed.
In ieder geval goed om te lezen dat ook jij flink aan de weg aan het timmeren bent! omdat je het zelf allemaal doet!
Goed punt inderdaad, van je SPV'er. Zo'n vraag, wat je nu zelf wilt en wat je van hem verwacht, zet je aan tot denken over jezelf in relatie tot hem. Misschien ben je hem ontgroeid.
En soms heb je inderdaad even denk- en inwerktijd nodig. Net als met fysiotherapie bvb., dan moet je ook een bepaalde tijd tussen twee behandelingen hebben zitten.
Wat betreft die re-integratiedame: er zit verschil in inderdaad, de een is zakelijk heel goed, of in praktische zaken. De ander is meer een gevoelsmens en kijkt naar jóu, als cliënt. En dat laatste is wellicht beter voor jou. Ik ben ook een keer overgestapt hoor. En één keer is zelfs de dame in kwestie zelf weggegaan en kreeg ik haar collega. Soms matcht het gewoon niet goed.
In ieder geval goed om te lezen dat ook jij flink aan de weg aan het timmeren bent! omdat je het zelf allemaal doet!
zaterdag 26 november 2011 om 15:11
Dank je Molly.
Het moeilijkst wordt denk ik om een richting te bepalen, voor werk. Ik heb nooit geweten 'wat ik worden wil'. Ik vind veel dingen leuk, maar ik vind niet alles leuk om dag in, dag uit, te doen.
Deze week bij topic De Karavaan werden er zomaar wat dingen genoemd, voor mij, dat ik dacht: Hey wat leuk! (werk waar ik ook wel eens aan gedacht had)
Dat moet ik hebben bij een coach, dat die ook met ideeën komt waarvan ik denk: Ja!
(en niet zoals de SPV iedere keer vragen of baliewerk dan wat is.... Hij kan gewoon niet zoveel soorten werk bedenken)
Ik heb nu een paar dagen vrij, maar daarvoor zat ik in een ritme van vrijwilligerswerk, koken, boodschappen doen, slapen... Ook wel lekker, om eens niet zo moeilijk te denken.
(maar wel vroeg opstaan, hahaha)
Het moeilijkst wordt denk ik om een richting te bepalen, voor werk. Ik heb nooit geweten 'wat ik worden wil'. Ik vind veel dingen leuk, maar ik vind niet alles leuk om dag in, dag uit, te doen.
Deze week bij topic De Karavaan werden er zomaar wat dingen genoemd, voor mij, dat ik dacht: Hey wat leuk! (werk waar ik ook wel eens aan gedacht had)
Dat moet ik hebben bij een coach, dat die ook met ideeën komt waarvan ik denk: Ja!
(en niet zoals de SPV iedere keer vragen of baliewerk dan wat is.... Hij kan gewoon niet zoveel soorten werk bedenken)
Ik heb nu een paar dagen vrij, maar daarvoor zat ik in een ritme van vrijwilligerswerk, koken, boodschappen doen, slapen... Ook wel lekker, om eens niet zo moeilijk te denken.
(maar wel vroeg opstaan, hahaha)
zaterdag 26 november 2011 om 15:23
Heel herkenbaar, dat je niet weet wat je 'later worden wil'. Heb dat als kind nooit geweten en later ook niet. Altijd wel iets van 'misschien is dat wel leuk' of 'iets in toerisme', maar verder kwam ik niet. Heb daar ook 36 jaar over moeten doen om dat te weten, haha.
Die SPV-er heeft weinig fantasie, zit vast in hokjes wellicht. Ik moest het ook van mezelf hebben, niet van mijn coach toen. Ik bladerde zelf door een blad van LOI of iets dergelijks. Mijn Thuiszorghulp zat bij mij op dat moment. Ik mopperde dat ik helemaal niet wist wat ik nu wilde en wat ik kon. Dus ik blader door dat blad en zei: geen accountant ofzo, want ben slecht in getallen, geen dit-want-dan-zus-of-zo, geen dat-want-dan... etc. En ik mopperde maar door. Totdat ik bijna achterin opeens Doktersassistente zag staan. Goh, dacht ik, dat ik daar nooit bij stil heb gestaan. Heb me erin verdiept en ben uiteindelijk een opleiding gaan doen (elders dan bij dat blad haha). Heb ook als zodanig gewerkt, maar uiteindelijk moest ik het stoppen omdat het lichamelijk teveel van me vergde.
Ik kreeg juist een omscholing omdat ik de vorige banen niet kon volhouden lichamelijk. Dacht dat ik met die nieuwe opleiding meer lichamelijke flexibiliteit had en dat ik het daardoor wél zou kunnen. Maar uiteindelijk was ook dát te zwaar, zelfs parttime. Heb dus een streep onder mijn carriere gezet en besloten dat het voor mij niet mogelijk is om voor een werkgever te werken. Ik kan namelijk niet op een bepaald tijdstip verschijnen wanneer een ander dat wil. Mijn lichaam bepaalt dat als het ware. En daardoor ben ik niet geschikt bevonden (heb keuring gehad ook) voor werk bij een werkgever.
En uiteindelijk heb ik besloten dat ik voor mezelf wilde beginnen. Op een manier en op tijden dat ík het aankan. Ik ben dus bezig met de voorbereidingen voor een eigen praktijk. Aan huis wel te verstaan, want autorijden kost al teveel kracht en dat heb ik straks dus niet. En de tijden kan ik ook zelf indelen. Weliswaar zit ik dan nog wel vast aan cliëntenafspraken, maar dan kan ik daarna rusten bvb. Daar zal ik niet geheel mee uit de uitkering komen, maar het is een begin. Al beetjes helpen.
Die opleiding en ervaring als doktersassistente is niet weggegooid, want ik heb nu een (medische) basis. En ik wist toen eigenlijk al dat dit werk niet altijd míjn werk zou zijn (even afgezien van mij pijn dan, maar gewoon omdat ik liever met de psyche bezig ben dan met het lichamelijke van de mens).
Dat ik dit vertel is om te laten zien dat het één soms nodig is om tot het andere te leiden. En dat je soms voor iets nog niet klaar bent, maar dat iets aan het groeien is, dat er via een omweg naartoe gereden kan worden.
Die SPV-er heeft weinig fantasie, zit vast in hokjes wellicht. Ik moest het ook van mezelf hebben, niet van mijn coach toen. Ik bladerde zelf door een blad van LOI of iets dergelijks. Mijn Thuiszorghulp zat bij mij op dat moment. Ik mopperde dat ik helemaal niet wist wat ik nu wilde en wat ik kon. Dus ik blader door dat blad en zei: geen accountant ofzo, want ben slecht in getallen, geen dit-want-dan-zus-of-zo, geen dat-want-dan... etc. En ik mopperde maar door. Totdat ik bijna achterin opeens Doktersassistente zag staan. Goh, dacht ik, dat ik daar nooit bij stil heb gestaan. Heb me erin verdiept en ben uiteindelijk een opleiding gaan doen (elders dan bij dat blad haha). Heb ook als zodanig gewerkt, maar uiteindelijk moest ik het stoppen omdat het lichamelijk teveel van me vergde.
Ik kreeg juist een omscholing omdat ik de vorige banen niet kon volhouden lichamelijk. Dacht dat ik met die nieuwe opleiding meer lichamelijke flexibiliteit had en dat ik het daardoor wél zou kunnen. Maar uiteindelijk was ook dát te zwaar, zelfs parttime. Heb dus een streep onder mijn carriere gezet en besloten dat het voor mij niet mogelijk is om voor een werkgever te werken. Ik kan namelijk niet op een bepaald tijdstip verschijnen wanneer een ander dat wil. Mijn lichaam bepaalt dat als het ware. En daardoor ben ik niet geschikt bevonden (heb keuring gehad ook) voor werk bij een werkgever.
En uiteindelijk heb ik besloten dat ik voor mezelf wilde beginnen. Op een manier en op tijden dat ík het aankan. Ik ben dus bezig met de voorbereidingen voor een eigen praktijk. Aan huis wel te verstaan, want autorijden kost al teveel kracht en dat heb ik straks dus niet. En de tijden kan ik ook zelf indelen. Weliswaar zit ik dan nog wel vast aan cliëntenafspraken, maar dan kan ik daarna rusten bvb. Daar zal ik niet geheel mee uit de uitkering komen, maar het is een begin. Al beetjes helpen.
Die opleiding en ervaring als doktersassistente is niet weggegooid, want ik heb nu een (medische) basis. En ik wist toen eigenlijk al dat dit werk niet altijd míjn werk zou zijn (even afgezien van mij pijn dan, maar gewoon omdat ik liever met de psyche bezig ben dan met het lichamelijke van de mens).
Dat ik dit vertel is om te laten zien dat het één soms nodig is om tot het andere te leiden. En dat je soms voor iets nog niet klaar bent, maar dat iets aan het groeien is, dat er via een omweg naartoe gereden kan worden.
zaterdag 26 november 2011 om 18:17
Hallo,
Het gaat vandaag echt ronduit rot.
Ik ben vrij lang met middelengebruik bezig geweest, de laatste jaren van mijn relatie al (grotendeels verborgen weten te houden voor ex) en het laatste jaar, sinds het uit was, liep het de spuigaten uit. Het diende puur ter verdoving, en die heb ik dus nu niet meer. Door de detoxgroep en nu de vervolggroep (die gaat goed, kijk nu al naar de volgende bijeenkomst uit) weet ik precies wat mijn valkuilen zijn, we zijn bezig een functieanalyse te maken van allerlei interne en externe factoren, en bij mij zijn ze allemaal intern. Ellende, emoties.
En ook deze trigger, die dezelfde was als een paar weken geleden (voor iemand willen zorgen die er nog beroerder aan toe is dan ik, maar dat niet kunnen, en ook niet willen kunnen, maar het toch willen ) is me duidelijk. Dat bedoel ik met mijn oude zelf, die dus blijkbaar een codependant karakter heeft en werkelijk gek wordt van de emoties en de zorgen voor iemand anders, waardoor ik weer helemaal niet voor mezelf zorg. Dat moet ik afleren, maar dat proces is pas net begonnen. Ik moet mezelf kunnen troosten, zonder middelen, maar dat valt niet mee.
Ik heb een klein netwerkje om me heen. De meeste vrienden/vriendinnen heb ik van me afgestoten tijdens mijn relatie. Ik zat toen in zo'n surrealistische situatie dat ik het gevoel had dat ik in een totaal andere wereld verkeerde en niet wist waarover ik nog moest praten, omdat ik nergens eerlijk over kon zijn. Ik wilde het het liefste allemaal alleen doen. En toen mijn middelengebruik uit de klauwen begon te lopen idem. Ik wilde gewoon alleen zijn. En nu wil ik inderdaad meer mensen om me heen hebben, net als jij Mamzelle, maar toch ook weer niet. Mensen vinden me over het algemeen een leuk mens, maar toch is er een drempel om op ze af te stappen, zeker als ik me zo voel zoals nu. Dan val ik terug op mijn kleine vertrouwde kringetje, maar die hebben ook hun eigen leven en dan is alleen zijn pijnlijk. Terwijl het een kleine handeling is om een telefoonnummer te draaien of een email te schrijven, maar toch houdt iets me tegen, net als bij jou (heb respect hoe jij het doet, heb iets van je verhaal in een ander topic gelezen). Toch zal ik dat moeten gaan doen, want alleen zijn voelt niet meer zo “prettig” (al was “prettig” eigenlijk zelfbescherming en inderdaad een overlevingsstrategie).
Molly, hi! Ik zit ook nog steeds op mijn geleende laptopje dat af en toe geen verbinding met internet kan maken.
Het goeie nieuws is dat mijn leverwaardes weer helemaal oke zijn, die heeft zich dus snel hersteld. Bij mijn ouders.... was het eigenlijk hetzelfde als altijd. Mijn moeder staat graag in het middelpunt van de belangstelling en kan elke poging tot een gesprek ombuigen naar zichzelf. Toch was het fijn om ze weer te zien en te weten dat we nu weer kontakt kunnen hebben en de rest … ach, sommige dingen veranderen gewoon nooit, dat hoort er gewoon bij. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld een soort fixatie met gewicht, ze is zelf broodmager, en vond me er goed uitzien. Ze zei letterlijk dat ik maling aan de dietiste moest hebben omdat ik zo'n goed figuur heb nu. Ik ben trouwens al 2 kilo aan gekomen, moet bij de dietiste blijven komen tot ik 65 kilo weeg. Ik denk dat er deze week wel weer iets vanaf is gegaan.
Ik wou dat ik net als jij gevoel en verstand in balans kon brengen, maar dat gebeurt natuurlijk niet zomaar opeens. Dat is bij jou ook vast niet gebeurd. Ik dacht altijd dat het gevoel het verstand wel zou volgen, maar het is net alsof ze met een touw verbonden zijn en het een touwtrekwedstrijd is waarbij gevoel, het vervallen in oude patronen van zorgen maken over en willen zorgen voor iemand, het momenteel wint. Terwijl mijn verstand best weet dat ik eerst en vooral voor mezelf moet zorgen nu. Hoe heb jij dat voor elkaar gekregen? Therapie? Helemaal zelf?
De trigger kan ik overigens prima plaatsen, dat is die persoon die dezelfde gevoelens bij me opwekt als mijn ex deed (en mijn moeder vroeger, ik moest altijd zorgen voor en mezelf perfectioneren in alle opzichten om geen woede-uitbarstingen of hysterische aanvallen te veroorzaken), en waarmee het erg slecht gaat. Dezelfde trigger van een paar weken geleden. Toen heb ik het contact met die persoon verbroken (dat deed mijn verstand) en dat is het nog steeds, en ging het weer beter met me, maar ik kwam onlangs een gemeenschappelijke kennis tegen die me een update gaf over zijn toestand, die niet best is. Dan wordt het een janboel in mijn hoofd en ga ik op een soort obsessieve manier (waarschijnlijk omdat ik geen andere manier weet) willen zorgen en dat verwarren met liefde (omdat ik dat altijd heb gedaan en als kind al heb geleerd). Ik WEET dus best hoe het zit, maar het VOELT zo kut, zeker zonder verdovende middelen. Het inzicht is er wel, maar mijn gevoel loopt hopeloos achter de feiten aan. Waarschijnlijk omdat ik mijn leven lang de dingen op een bepaalde manier heb aangepakt. Mijn therapeute vergeleek het met een hypotheek: het huis is gekocht, maar de hypotheek nog lang niet afbetaald.
Het enige wat ik kan bedenken om er tegenover te stellen is goed voor mezelf zorgen, maar dat lukt momenteel niet zo... mijn moeders woorden over mijn gewicht hebben toch nogal impact gehad (ze heeft al vanaf toen ik heel jong was gepreekt dat dun = mooi, en was nu erg blij met mijn figuur) en mensen om hulp vragen, is ook erg moeilijk. En mezelf troosten, heb (lach niet) op advies van mijn therapeute een knuffel voor mezelf gekocht (een hele lieve teddybeer) en die vasthouden geeft ook wat troost. Ik slaap zelfs met 'm. Maar hier schrijven lucht ook op. Sorry voor deze lap tekst. Wil er niemand mee belasten, als dat wel gebeurt beschouw het dan maar als mijn eigen ei.
Het gaat vandaag echt ronduit rot.
Ik ben vrij lang met middelengebruik bezig geweest, de laatste jaren van mijn relatie al (grotendeels verborgen weten te houden voor ex) en het laatste jaar, sinds het uit was, liep het de spuigaten uit. Het diende puur ter verdoving, en die heb ik dus nu niet meer. Door de detoxgroep en nu de vervolggroep (die gaat goed, kijk nu al naar de volgende bijeenkomst uit) weet ik precies wat mijn valkuilen zijn, we zijn bezig een functieanalyse te maken van allerlei interne en externe factoren, en bij mij zijn ze allemaal intern. Ellende, emoties.
En ook deze trigger, die dezelfde was als een paar weken geleden (voor iemand willen zorgen die er nog beroerder aan toe is dan ik, maar dat niet kunnen, en ook niet willen kunnen, maar het toch willen ) is me duidelijk. Dat bedoel ik met mijn oude zelf, die dus blijkbaar een codependant karakter heeft en werkelijk gek wordt van de emoties en de zorgen voor iemand anders, waardoor ik weer helemaal niet voor mezelf zorg. Dat moet ik afleren, maar dat proces is pas net begonnen. Ik moet mezelf kunnen troosten, zonder middelen, maar dat valt niet mee.
Ik heb een klein netwerkje om me heen. De meeste vrienden/vriendinnen heb ik van me afgestoten tijdens mijn relatie. Ik zat toen in zo'n surrealistische situatie dat ik het gevoel had dat ik in een totaal andere wereld verkeerde en niet wist waarover ik nog moest praten, omdat ik nergens eerlijk over kon zijn. Ik wilde het het liefste allemaal alleen doen. En toen mijn middelengebruik uit de klauwen begon te lopen idem. Ik wilde gewoon alleen zijn. En nu wil ik inderdaad meer mensen om me heen hebben, net als jij Mamzelle, maar toch ook weer niet. Mensen vinden me over het algemeen een leuk mens, maar toch is er een drempel om op ze af te stappen, zeker als ik me zo voel zoals nu. Dan val ik terug op mijn kleine vertrouwde kringetje, maar die hebben ook hun eigen leven en dan is alleen zijn pijnlijk. Terwijl het een kleine handeling is om een telefoonnummer te draaien of een email te schrijven, maar toch houdt iets me tegen, net als bij jou (heb respect hoe jij het doet, heb iets van je verhaal in een ander topic gelezen). Toch zal ik dat moeten gaan doen, want alleen zijn voelt niet meer zo “prettig” (al was “prettig” eigenlijk zelfbescherming en inderdaad een overlevingsstrategie).
Molly, hi! Ik zit ook nog steeds op mijn geleende laptopje dat af en toe geen verbinding met internet kan maken.
Het goeie nieuws is dat mijn leverwaardes weer helemaal oke zijn, die heeft zich dus snel hersteld. Bij mijn ouders.... was het eigenlijk hetzelfde als altijd. Mijn moeder staat graag in het middelpunt van de belangstelling en kan elke poging tot een gesprek ombuigen naar zichzelf. Toch was het fijn om ze weer te zien en te weten dat we nu weer kontakt kunnen hebben en de rest … ach, sommige dingen veranderen gewoon nooit, dat hoort er gewoon bij. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld een soort fixatie met gewicht, ze is zelf broodmager, en vond me er goed uitzien. Ze zei letterlijk dat ik maling aan de dietiste moest hebben omdat ik zo'n goed figuur heb nu. Ik ben trouwens al 2 kilo aan gekomen, moet bij de dietiste blijven komen tot ik 65 kilo weeg. Ik denk dat er deze week wel weer iets vanaf is gegaan.
Ik wou dat ik net als jij gevoel en verstand in balans kon brengen, maar dat gebeurt natuurlijk niet zomaar opeens. Dat is bij jou ook vast niet gebeurd. Ik dacht altijd dat het gevoel het verstand wel zou volgen, maar het is net alsof ze met een touw verbonden zijn en het een touwtrekwedstrijd is waarbij gevoel, het vervallen in oude patronen van zorgen maken over en willen zorgen voor iemand, het momenteel wint. Terwijl mijn verstand best weet dat ik eerst en vooral voor mezelf moet zorgen nu. Hoe heb jij dat voor elkaar gekregen? Therapie? Helemaal zelf?
De trigger kan ik overigens prima plaatsen, dat is die persoon die dezelfde gevoelens bij me opwekt als mijn ex deed (en mijn moeder vroeger, ik moest altijd zorgen voor en mezelf perfectioneren in alle opzichten om geen woede-uitbarstingen of hysterische aanvallen te veroorzaken), en waarmee het erg slecht gaat. Dezelfde trigger van een paar weken geleden. Toen heb ik het contact met die persoon verbroken (dat deed mijn verstand) en dat is het nog steeds, en ging het weer beter met me, maar ik kwam onlangs een gemeenschappelijke kennis tegen die me een update gaf over zijn toestand, die niet best is. Dan wordt het een janboel in mijn hoofd en ga ik op een soort obsessieve manier (waarschijnlijk omdat ik geen andere manier weet) willen zorgen en dat verwarren met liefde (omdat ik dat altijd heb gedaan en als kind al heb geleerd). Ik WEET dus best hoe het zit, maar het VOELT zo kut, zeker zonder verdovende middelen. Het inzicht is er wel, maar mijn gevoel loopt hopeloos achter de feiten aan. Waarschijnlijk omdat ik mijn leven lang de dingen op een bepaalde manier heb aangepakt. Mijn therapeute vergeleek het met een hypotheek: het huis is gekocht, maar de hypotheek nog lang niet afbetaald.
Het enige wat ik kan bedenken om er tegenover te stellen is goed voor mezelf zorgen, maar dat lukt momenteel niet zo... mijn moeders woorden over mijn gewicht hebben toch nogal impact gehad (ze heeft al vanaf toen ik heel jong was gepreekt dat dun = mooi, en was nu erg blij met mijn figuur) en mensen om hulp vragen, is ook erg moeilijk. En mezelf troosten, heb (lach niet) op advies van mijn therapeute een knuffel voor mezelf gekocht (een hele lieve teddybeer) en die vasthouden geeft ook wat troost. Ik slaap zelfs met 'm. Maar hier schrijven lucht ook op. Sorry voor deze lap tekst. Wil er niemand mee belasten, als dat wel gebeurt beschouw het dan maar als mijn eigen ei.
