Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zaterdag 10 december 2011 om 21:05
Het is zaterdag en ben op een verjaardag van mijn neef. Normaal is dat altijd erg gezellig. Maar ik voel me leeg, zit voor me uit te staren. Wil in m`n bed liggen en het komende half jaar slapen!
Mijn familie is vreselijk lief voor me. Ik vraag me af of ik hier ooit uitkom of ik dit ooit een plek kan geven .
Hoe zijn jullie hier overheen gekomen? Wat was jullie afleiding. En staan jullie weer open voor nieuwe contacten? Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten. Nieuwe vriendschappen.
Mijn familie is vreselijk lief voor me. Ik vraag me af of ik hier ooit uitkom of ik dit ooit een plek kan geven .
Hoe zijn jullie hier overheen gekomen? Wat was jullie afleiding. En staan jullie weer open voor nieuwe contacten? Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten. Nieuwe vriendschappen.
zaterdag 10 december 2011 om 21:45
quote:miran29 schreef op 10 december 2011 @ 21:05:
Hoe zijn jullie hier overheen gekomen? Wat was jullie afleiding. En staan jullie weer open voor nieuwe contacten? Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten. Nieuwe vriendschappen.
Hey Miran, tjah ieder doet het op haar eigen manier denk ik. Bij mij was het in het begin 10 minuten/ 1 uur en daarna 1 dag tegelijk. En nu (4 maanden later) gaat het langzaam een beetje beter. Met ups en downs dat wel maar gelukkig zijn de downs niet meer zo heftig als in het begin. Afleiding?! Nou die zocht ik in het begin zeker ik ben manisch gaan opruimen, sporten etc totdat ik van vermoeidheid letterlijk om viel...
Mijn les: afleiding zoeken helpt maar tijdelijk, op een gegeven moment moest ik mijn verdriet onder ogen zien. Niet leuk, heel confronterend maar wel heel hard nodig....
En nieuwe mensen ontmoeten, poeh persoonlijk moest en moet ik daar niet aan denken eerlijk gezegd. Ik heb echt bijna de laatste 2 maanden "binnen gezeten" nou ja niet letterlijk maar me wel afgesloten voor sociaal contact met wie dan ook en pas nu kom ik daar een klein beetje van terug, maar ik hoef nog steeds niet zo nodig nieuwe mensen te leren kennen of naar feesten en partijen of zoiets. Dat gaat nog wel even duren vrees ik.
Maar goed, nogmaals, ieder doet het op haar eigen manier en als jij wel behoefte hebt aan gezelschap of nieuwe mensen dan moet je dat gewoon doen!
Hoe zijn jullie hier overheen gekomen? Wat was jullie afleiding. En staan jullie weer open voor nieuwe contacten? Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten. Nieuwe vriendschappen.
Hey Miran, tjah ieder doet het op haar eigen manier denk ik. Bij mij was het in het begin 10 minuten/ 1 uur en daarna 1 dag tegelijk. En nu (4 maanden later) gaat het langzaam een beetje beter. Met ups en downs dat wel maar gelukkig zijn de downs niet meer zo heftig als in het begin. Afleiding?! Nou die zocht ik in het begin zeker ik ben manisch gaan opruimen, sporten etc totdat ik van vermoeidheid letterlijk om viel...
Mijn les: afleiding zoeken helpt maar tijdelijk, op een gegeven moment moest ik mijn verdriet onder ogen zien. Niet leuk, heel confronterend maar wel heel hard nodig....
En nieuwe mensen ontmoeten, poeh persoonlijk moest en moet ik daar niet aan denken eerlijk gezegd. Ik heb echt bijna de laatste 2 maanden "binnen gezeten" nou ja niet letterlijk maar me wel afgesloten voor sociaal contact met wie dan ook en pas nu kom ik daar een klein beetje van terug, maar ik hoef nog steeds niet zo nodig nieuwe mensen te leren kennen of naar feesten en partijen of zoiets. Dat gaat nog wel even duren vrees ik.
Maar goed, nogmaals, ieder doet het op haar eigen manier en als jij wel behoefte hebt aan gezelschap of nieuwe mensen dan moet je dat gewoon doen!
zaterdag 10 december 2011 om 21:52
Hoe zijn jullie hier overheen gekomen? Wat was jullie afleiding. En staan jullie weer open voor nieuwe contacten? Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten. Nieuwe vriendschappen.[/quote]
heb nog 5 maanden in een bepaaldt land waar ik al dik 13 jaar woonde (buitenland)goed nagedacht over me toekomst ,me afleiding was toch wel me werk en me vrienden die ik daar hadt.heb me hier in nl wel even goed moeten aanpassen want ja je jeugdvrienden ben je kwijt ,heb me aangemeldt bij verschillende site"s voor activiteiten waarbij ik toch wel weer vriendinnen aan heb overgehouden en 1 nieuwe vriend .kijk ga nu liever met vrouwen om dan mannen .
heb nog 5 maanden in een bepaaldt land waar ik al dik 13 jaar woonde (buitenland)goed nagedacht over me toekomst ,me afleiding was toch wel me werk en me vrienden die ik daar hadt.heb me hier in nl wel even goed moeten aanpassen want ja je jeugdvrienden ben je kwijt ,heb me aangemeldt bij verschillende site"s voor activiteiten waarbij ik toch wel weer vriendinnen aan heb overgehouden en 1 nieuwe vriend .kijk ga nu liever met vrouwen om dan mannen .
zaterdag 10 december 2011 om 23:09
quote:miran29 schreef op 10 december 2011 @ 21:05:
Hoe zijn jullie hier overheen gekomen? Wat was jullie afleiding. En staan jullie weer open voor nieuwe contacten? Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten. Nieuwe vriendschappen.
"Men" zegt dat het een maand kost voor elk jaar dat jullie samen waren.
Mijn afleiding is om toch de deur uit te gaan, hoe moeilijk dat ook is. Ik wil ook het liefst in bed liggen met de dekens over me heen en doen of het allemaal goed komt. Ik probeer bewust naar dingen alleen te gaan om er aan te wennen dat je alleen moet. Zo ben ik laatst met een bevriend stel uit gaan eten. Dat was in het begin heel moeilijk, maar gaande weg de avond ging het beter.
Als je nieuwe mensen wilt ontmoeten zul je er zelf op uit moeten. Je kan lid worden van een nieuwe sportclub, gaan stappen, lid worden van een filmclub. Noem maar op. Doe net alsof je in een vreemde stad bent komen wonen die je nog moet ontdekken.
Ik weet dat dit super moeilijk is, maar je zult het zelf moeten doen. Ik ken je situatie niet precies, dus ik weet niet of je nu zit met alleen maar gezamelijke vrienden of dat je ook nog vrienden hebt, die van jou zijn zal ik maar zeggen. Als je wel eigen vrienden hebt, ga dan met hen wat leuks doen. Het verdriet blijft voorlopig maar je kunt wel af en toe wat afleiding zoeken. Bij mij helpt het in elk geval.
Hoe zijn jullie hier overheen gekomen? Wat was jullie afleiding. En staan jullie weer open voor nieuwe contacten? Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten. Nieuwe vriendschappen.
"Men" zegt dat het een maand kost voor elk jaar dat jullie samen waren.
Mijn afleiding is om toch de deur uit te gaan, hoe moeilijk dat ook is. Ik wil ook het liefst in bed liggen met de dekens over me heen en doen of het allemaal goed komt. Ik probeer bewust naar dingen alleen te gaan om er aan te wennen dat je alleen moet. Zo ben ik laatst met een bevriend stel uit gaan eten. Dat was in het begin heel moeilijk, maar gaande weg de avond ging het beter.
Als je nieuwe mensen wilt ontmoeten zul je er zelf op uit moeten. Je kan lid worden van een nieuwe sportclub, gaan stappen, lid worden van een filmclub. Noem maar op. Doe net alsof je in een vreemde stad bent komen wonen die je nog moet ontdekken.
Ik weet dat dit super moeilijk is, maar je zult het zelf moeten doen. Ik ken je situatie niet precies, dus ik weet niet of je nu zit met alleen maar gezamelijke vrienden of dat je ook nog vrienden hebt, die van jou zijn zal ik maar zeggen. Als je wel eigen vrienden hebt, ga dan met hen wat leuks doen. Het verdriet blijft voorlopig maar je kunt wel af en toe wat afleiding zoeken. Bij mij helpt het in elk geval.
zondag 11 december 2011 om 00:44
Miran, ik wilde niet overkomen als een betweter en doen alsof ik het allemaal weet. Het is niet voor niets dat ik vaak als laatste hier zit, en als eerste.
Het is zo ontzettend kl*te, maar ik probeer echt me op de been te houden door dingen te doen, die ik niet eerder gedaan heb. Dat geeft me in elk geval het gevoel dat ik sterk ben en hier uit kan komen. Dat wil niet zeggen dat je me niet tig keer per dag kunt aantreffen als een zielig huilend hoopje.
Ik weet in elk geval dat ik "ex" niet gun dat hij me kapot gekregen heeft. Nu waren wij al 27 jaar bij elkaar en hij loopt zo maar weg alsof het niets was. Dat maakt je wel verbitterd en boos. Ik wil niet eindigen als een verbitterde oude taart, dus daar vecht ik echt tegen. Maar het blijft moeilijk. Als je wat verder terugkijkt zie je de posts van Gianna en Newwoman. Die laten ons zien, dat er nog leven is na alles wat voorvalt en dat het mogelijk is je leven opnieuw richting en zin te geven. Dat heeft mij in elk geval geholpen.
Het is zo ontzettend kl*te, maar ik probeer echt me op de been te houden door dingen te doen, die ik niet eerder gedaan heb. Dat geeft me in elk geval het gevoel dat ik sterk ben en hier uit kan komen. Dat wil niet zeggen dat je me niet tig keer per dag kunt aantreffen als een zielig huilend hoopje.
Ik weet in elk geval dat ik "ex" niet gun dat hij me kapot gekregen heeft. Nu waren wij al 27 jaar bij elkaar en hij loopt zo maar weg alsof het niets was. Dat maakt je wel verbitterd en boos. Ik wil niet eindigen als een verbitterde oude taart, dus daar vecht ik echt tegen. Maar het blijft moeilijk. Als je wat verder terugkijkt zie je de posts van Gianna en Newwoman. Die laten ons zien, dat er nog leven is na alles wat voorvalt en dat het mogelijk is je leven opnieuw richting en zin te geven. Dat heeft mij in elk geval geholpen.
zondag 11 december 2011 om 08:15
Inderdaad Kunstje, het komt goed, met jullie allemaal, daar ben ik van overtuigd.
Ik zie al zoveel groei bij de vrouwen die hier vanaf het begin meeschrijven, en natuurlijk horen daar gewoon huilbuien, verdriet, woede en ongeloof bij.
Ik ben nu ruim drie jaar verder, en ik kan zeggen dat ik echt gelukkig ben met mijn leven wat ik nu heb.
Mijn oude topics zijn verwijderd wegens ongewenste meelezers, maar wat heb ik het zwaar gehad, en wat ontving ik hier veel steun van vrouwen die het meegemaakt hadden, en van een aantal die gelijk met mij in dat zwarte gat waren gevallen. Gianna is daar een van.
Ik kan weer prima met mijn ex door een deur, maar dat ging niet vanzelf. En hij is nog steeds met haar. maar dat stukje probeer ik los te koppelen, want als ik daar teveel over nadenk kan ik me maar zo weer helemaal terug bij af voelen...
Die gevoelens zijn zo snel op te roepen, maar ik heb er geen zin meer in, het vreet energie.
En het veranderd niets aan de feiten, ik probeer dat achter me te laten en me te richten op de toekomst.
Momenteel dus weer goed contact met ex, en onlangs een rottijd gehad mbt de onzekere toekomst van ons gehandicapte kind.
Ex stond er, hij was er, niet alleen vanwege ons kind, maar ook voor mij want ik had zijn hulp hard nodig, hij zag dat en hij was er.
Die kant van hem kan ik wel weer waarderen, dat stukje is er nog steeds gelukkig, want we zullen tot het eind van ons leven samen om de tafel moeten vanwege ons oudste kind wat altijd kind zal blijven.
Als ik sommige verhalen lees, over doorstarten van een huwelijk wat zo is beschadigd, waarin wantrouwen de boventoon voert, en waarin geknokt moet worden... pfff, ik kan er wel moe van worden.
Voor mij geen relatie meer de komende 10 jaar, heb een sv waarmee ik soms de lakens deel, met wie ik het heel gezellig heb af en toe en dat is genoeg.
Mijn kinderen hebben genoeg meegemaakt, ik wil rust, in mijn hoofd, mijn hart en in mijn huis... en dat is wat ik nu heb.
En dat gaat voor jullie ook komen, zeker weten!
Ik zie al zoveel groei bij de vrouwen die hier vanaf het begin meeschrijven, en natuurlijk horen daar gewoon huilbuien, verdriet, woede en ongeloof bij.
Ik ben nu ruim drie jaar verder, en ik kan zeggen dat ik echt gelukkig ben met mijn leven wat ik nu heb.
Mijn oude topics zijn verwijderd wegens ongewenste meelezers, maar wat heb ik het zwaar gehad, en wat ontving ik hier veel steun van vrouwen die het meegemaakt hadden, en van een aantal die gelijk met mij in dat zwarte gat waren gevallen. Gianna is daar een van.
Ik kan weer prima met mijn ex door een deur, maar dat ging niet vanzelf. En hij is nog steeds met haar. maar dat stukje probeer ik los te koppelen, want als ik daar teveel over nadenk kan ik me maar zo weer helemaal terug bij af voelen...
Die gevoelens zijn zo snel op te roepen, maar ik heb er geen zin meer in, het vreet energie.
En het veranderd niets aan de feiten, ik probeer dat achter me te laten en me te richten op de toekomst.
Momenteel dus weer goed contact met ex, en onlangs een rottijd gehad mbt de onzekere toekomst van ons gehandicapte kind.
Ex stond er, hij was er, niet alleen vanwege ons kind, maar ook voor mij want ik had zijn hulp hard nodig, hij zag dat en hij was er.
Die kant van hem kan ik wel weer waarderen, dat stukje is er nog steeds gelukkig, want we zullen tot het eind van ons leven samen om de tafel moeten vanwege ons oudste kind wat altijd kind zal blijven.
Als ik sommige verhalen lees, over doorstarten van een huwelijk wat zo is beschadigd, waarin wantrouwen de boventoon voert, en waarin geknokt moet worden... pfff, ik kan er wel moe van worden.
Voor mij geen relatie meer de komende 10 jaar, heb een sv waarmee ik soms de lakens deel, met wie ik het heel gezellig heb af en toe en dat is genoeg.
Mijn kinderen hebben genoeg meegemaakt, ik wil rust, in mijn hoofd, mijn hart en in mijn huis... en dat is wat ik nu heb.
En dat gaat voor jullie ook komen, zeker weten!
zondag 11 december 2011 om 08:35
Goedemorgen allemaal, hebben jullie goed geslapen? Slapen bij mij gaat wel goed. Alleen ik ga met een rot gevoel naar bed en word met hetzelfde gevoel weer wakker.
Gisteren een verjaardag gehad en het was best gezellig. Ook daar veel gepraat over het gebeuren. Ik ben er voor mezelf wel uit. Begin van de week was dit wel anders. Ik zit niet te wachten op een kerel die me heeft belazerd!
Hij zegt natuurlijk enorm veel spijt te hebben en mij niet kwijt te willen. Ik geloof er helemaal niets van. Hoe kan het dan dat hij dit gedaan heeft!?!? Het is niet een keer gebeurd, maar meerdere keren. Hij zegt dat hij geen gevoel heeft voor haar, maar hoe kan het dan dat je meerdere malen met dezelfde persoon in bed beland. Als ik ervoor zou kiezen om met hem verder te gaan, dan stort ik me in het ongeluk. Je zal altijd achterdocht blijven houden. Denk dat dat gevoel nooit helemaal weg gaat. En daar kan ik niet mee leven. Ik vind het dan ook echt knap (ik bedoel het niet verkeerd), dat er mensen zijn die een relatie na overspel een nieuwe kans geven. Ik had hem tot gisteren op mijn FB staan. Ik zag een foto van hem staan, waar o.a. haar naam bij stond. Dus hij is gewoon weer gezellig feestjes aan het bouwen met haar erbij. Dat bewijst voor mij wel dat hij het contact met haar niet zal verbreken. Ik heb hem ook gelijk uit mijn vriendenlijst gegooid. Was het zo zat, ging elke keer bij hem kijken. Het bizare is ook dat zij en de vriendengroep waar ze deel van uitmaken niets van mij afweten!! Misschien heeft hij al maanden een relatie met haar en houd hij er een dubbelleven op na. Ik kan er zo enorm boos om worden!!
Nu heb ik zijn sleutel nog. Hij wil dat ik vanavond bij hem langs kom. Hij wil zijn verhaal doen. Aan de ene kant wil ik naar hem toe en niet omdat ik hem graag wil zien, maar meer om het voor mezelf af te sluiten en toch ook wel om zijn verhaal aan te horen. Het heeft geen meerwaarde. Maar doe ik hier verstandig aan??
Sorry, voor m`n lange verhaal.
Miranda
Gisteren een verjaardag gehad en het was best gezellig. Ook daar veel gepraat over het gebeuren. Ik ben er voor mezelf wel uit. Begin van de week was dit wel anders. Ik zit niet te wachten op een kerel die me heeft belazerd!
Hij zegt natuurlijk enorm veel spijt te hebben en mij niet kwijt te willen. Ik geloof er helemaal niets van. Hoe kan het dan dat hij dit gedaan heeft!?!? Het is niet een keer gebeurd, maar meerdere keren. Hij zegt dat hij geen gevoel heeft voor haar, maar hoe kan het dan dat je meerdere malen met dezelfde persoon in bed beland. Als ik ervoor zou kiezen om met hem verder te gaan, dan stort ik me in het ongeluk. Je zal altijd achterdocht blijven houden. Denk dat dat gevoel nooit helemaal weg gaat. En daar kan ik niet mee leven. Ik vind het dan ook echt knap (ik bedoel het niet verkeerd), dat er mensen zijn die een relatie na overspel een nieuwe kans geven. Ik had hem tot gisteren op mijn FB staan. Ik zag een foto van hem staan, waar o.a. haar naam bij stond. Dus hij is gewoon weer gezellig feestjes aan het bouwen met haar erbij. Dat bewijst voor mij wel dat hij het contact met haar niet zal verbreken. Ik heb hem ook gelijk uit mijn vriendenlijst gegooid. Was het zo zat, ging elke keer bij hem kijken. Het bizare is ook dat zij en de vriendengroep waar ze deel van uitmaken niets van mij afweten!! Misschien heeft hij al maanden een relatie met haar en houd hij er een dubbelleven op na. Ik kan er zo enorm boos om worden!!
Nu heb ik zijn sleutel nog. Hij wil dat ik vanavond bij hem langs kom. Hij wil zijn verhaal doen. Aan de ene kant wil ik naar hem toe en niet omdat ik hem graag wil zien, maar meer om het voor mezelf af te sluiten en toch ook wel om zijn verhaal aan te horen. Het heeft geen meerwaarde. Maar doe ik hier verstandig aan??
Sorry, voor m`n lange verhaal.
Miranda
zondag 11 december 2011 om 08:36
Nou, nog niet opgelost, maar we weten nu wel welke weg we gaan bewandelen om het weer ten goede te keren, zeg maar.
Ik wist het even niet meer hoe het aan te pakken, maar dat weten we nu wel. Hoe het allemaal uitpakt is nog niet zeker, maar ik voel me weer een stuk sterker.
En nu moet ik naar bed, vannacht gewerkt, en weer een ontzettend gezellige nacht gehad met de collega's, heerlijk!
Ik ga altijd graag naar mijn werk en kom fluitend weer thuis..
Iedereen een goede dag gewenst!
Ik wist het even niet meer hoe het aan te pakken, maar dat weten we nu wel. Hoe het allemaal uitpakt is nog niet zeker, maar ik voel me weer een stuk sterker.
En nu moet ik naar bed, vannacht gewerkt, en weer een ontzettend gezellige nacht gehad met de collega's, heerlijk!
Ik ga altijd graag naar mijn werk en kom fluitend weer thuis..
Iedereen een goede dag gewenst!
zondag 11 december 2011 om 08:43
Miran, afkaarten met die man!
Wat kan hij nog zeggen dan?
Beterschap beloven? Uitleggen hoe het zo is gekomen, smoesjes verzinnen, jou ompraten, je het gevoel geven dat jij iets niet goed hebt gedaan?
Je kan heus zijn kant van het verhaal aanhoren, als je daar behoefte aan hebt, maar laat je niet inpakken door mooie praatjes.
Jij weet genoeg toch?
Jij wil niet verder met iemand die je meermaals heeft bedrogen, je hebt groot gelik.
Het gaat nu om jou!
En het is heel heel pijnlijk, maar je kan dan maar beter uithuilen en opnieuw beginnen.
Sterkte
Wat kan hij nog zeggen dan?
Beterschap beloven? Uitleggen hoe het zo is gekomen, smoesjes verzinnen, jou ompraten, je het gevoel geven dat jij iets niet goed hebt gedaan?
Je kan heus zijn kant van het verhaal aanhoren, als je daar behoefte aan hebt, maar laat je niet inpakken door mooie praatjes.
Jij weet genoeg toch?
Jij wil niet verder met iemand die je meermaals heeft bedrogen, je hebt groot gelik.
Het gaat nu om jou!
En het is heel heel pijnlijk, maar je kan dan maar beter uithuilen en opnieuw beginnen.
Sterkte
zondag 11 december 2011 om 08:51
quote:_newwoman_ schreef op 11 december 2011 @ 08:15:
Inderdaad Kunstje, het komt goed, met jullie allemaal, daar ben ik van overtuigd.
Ik zie al zoveel groei bij de vrouwen die hier vanaf het begin meeschrijven, en natuurlijk horen daar gewoon huilbuien, verdriet, woede en ongeloof bij.
Ik ben nu ruim drie jaar verder, en ik kan zeggen dat ik echt gelukkig ben met mijn leven wat ik nu heb.
Mijn oude topics zijn verwijderd wegens ongewenste meelezers, maar wat heb ik het zwaar gehad, en wat ontving ik hier veel steun van vrouwen die het meegemaakt hadden, en van een aantal die gelijk met mij in dat zwarte gat waren gevallen. Gianna is daar een van.
Ik kan weer prima met mijn ex door een deur, maar dat ging niet vanzelf. En hij is nog steeds met haar. maar dat stukje probeer ik los te koppelen, want als ik daar teveel over nadenk kan ik me maar zo weer helemaal terug bij af voelen...
Die gevoelens zijn zo snel op te roepen, maar ik heb er geen zin meer in, het vreet energie.
En het veranderd niets aan de feiten, ik probeer dat achter me te laten en me te richten op de toekomst.
Momenteel dus weer goed contact met ex, en onlangs een rottijd gehad mbt de onzekere toekomst van ons gehandicapte kind.
Ex stond er, hij was er, niet alleen vanwege ons kind, maar ook voor mij want ik had zijn hulp hard nodig, hij zag dat en hij was er.
Die kant van hem kan ik wel weer waarderen, dat stukje is er nog steeds gelukkig, want we zullen tot het eind van ons leven samen om de tafel moeten vanwege ons oudste kind wat altijd kind zal blijven.
En dat gaat voor jullie ook komen, zeker weten!
Dat doet me goed om te lezen, dat je gelukkig bent nu. Dat geeft toch een soort van houvast. Hier lukt het eveb minder goed om afleiding te zoeken, omdat ik gewoonweg vaak alleen thuis zit met een heel klein kind. Ik doe van alles, maar het is niet genoeg en dan is het (te) makkelijk om te merken wat ik mis. Afgelopen week een enorme dip gehad. Nu mezelf weer trap onder de kont geven. Het alleen zijn (met een jong kind) valt me zwaar. Niet de zorg voor mijn kind. Maar het niet kunnen delen van de (simpele) dingen. Ben wel 'blij' dat ex inmiddels alweer een nieuwe vriendin heeft. Niet degene voor wie hij weggegaan is. Het contact is nu zakelijk. Had hem uitgenodigd voor 1e verjaardag zoon, hij heeft plannen met zijn vriendin. Op het moment hakte dat er wel even in, omdat bij mij nu de bevalling weer omhoog komt (en alle ellende nadien), maar eigenlijk zakte het ook al snel weer. Waar ik wel van baal is dat ik gewoon heel weinig familie heb, die niet eens in mijn woonplaats wonden. Ik mis die vanzelfsprekendheid.
Wel fijn dat je ex rondom jullie gehandicapte kind wel erbij is en ook steun geeft. Gaat het nu wel beter met je kind? Kun je dat delen met vriendinnen? Draag je de zorg alleen of deel je die met ex>
Maar wil je echt alleen blijven? Poeh. Ik hoop tzt toch weer iemand tegen te komen. Zou alleen niet weten hoe.
Inderdaad Kunstje, het komt goed, met jullie allemaal, daar ben ik van overtuigd.
Ik zie al zoveel groei bij de vrouwen die hier vanaf het begin meeschrijven, en natuurlijk horen daar gewoon huilbuien, verdriet, woede en ongeloof bij.
Ik ben nu ruim drie jaar verder, en ik kan zeggen dat ik echt gelukkig ben met mijn leven wat ik nu heb.
Mijn oude topics zijn verwijderd wegens ongewenste meelezers, maar wat heb ik het zwaar gehad, en wat ontving ik hier veel steun van vrouwen die het meegemaakt hadden, en van een aantal die gelijk met mij in dat zwarte gat waren gevallen. Gianna is daar een van.
Ik kan weer prima met mijn ex door een deur, maar dat ging niet vanzelf. En hij is nog steeds met haar. maar dat stukje probeer ik los te koppelen, want als ik daar teveel over nadenk kan ik me maar zo weer helemaal terug bij af voelen...
Die gevoelens zijn zo snel op te roepen, maar ik heb er geen zin meer in, het vreet energie.
En het veranderd niets aan de feiten, ik probeer dat achter me te laten en me te richten op de toekomst.
Momenteel dus weer goed contact met ex, en onlangs een rottijd gehad mbt de onzekere toekomst van ons gehandicapte kind.
Ex stond er, hij was er, niet alleen vanwege ons kind, maar ook voor mij want ik had zijn hulp hard nodig, hij zag dat en hij was er.
Die kant van hem kan ik wel weer waarderen, dat stukje is er nog steeds gelukkig, want we zullen tot het eind van ons leven samen om de tafel moeten vanwege ons oudste kind wat altijd kind zal blijven.
En dat gaat voor jullie ook komen, zeker weten!
Dat doet me goed om te lezen, dat je gelukkig bent nu. Dat geeft toch een soort van houvast. Hier lukt het eveb minder goed om afleiding te zoeken, omdat ik gewoonweg vaak alleen thuis zit met een heel klein kind. Ik doe van alles, maar het is niet genoeg en dan is het (te) makkelijk om te merken wat ik mis. Afgelopen week een enorme dip gehad. Nu mezelf weer trap onder de kont geven. Het alleen zijn (met een jong kind) valt me zwaar. Niet de zorg voor mijn kind. Maar het niet kunnen delen van de (simpele) dingen. Ben wel 'blij' dat ex inmiddels alweer een nieuwe vriendin heeft. Niet degene voor wie hij weggegaan is. Het contact is nu zakelijk. Had hem uitgenodigd voor 1e verjaardag zoon, hij heeft plannen met zijn vriendin. Op het moment hakte dat er wel even in, omdat bij mij nu de bevalling weer omhoog komt (en alle ellende nadien), maar eigenlijk zakte het ook al snel weer. Waar ik wel van baal is dat ik gewoon heel weinig familie heb, die niet eens in mijn woonplaats wonden. Ik mis die vanzelfsprekendheid.
Wel fijn dat je ex rondom jullie gehandicapte kind wel erbij is en ook steun geeft. Gaat het nu wel beter met je kind? Kun je dat delen met vriendinnen? Draag je de zorg alleen of deel je die met ex>
Maar wil je echt alleen blijven? Poeh. Ik hoop tzt toch weer iemand tegen te komen. Zou alleen niet weten hoe.
zondag 11 december 2011 om 09:05
@newwomen: fijn om te lezen dat je nu weer gelukkig bent, na alle ellende! Dat is inderdaad een houvast. Ik weet ook wel dat het met mij en al die meiden hier goed komt! Tijd heelt alle wonden. Je hebt helemaal gelijk hoor wat betreft bezoek aan ex. Zoals jij het zegt zal het waarschijnlijk ook gaan. Hij heeft me al geprobeerd een schuldgevoel te geven. Maar het is meer het afsluiten van alles. Ik zal zeker niet in zijn mooie praatjes trappen! Ben er wel achter hoe hij is. Niet te vertrouwen. Ik heb nu voor mezelf gekozen!
@Marahbloem: vervelend dat je familie niet dichtbij woont. Heb je wel iemand waar je je verhaal bij kwijt kunt?
Sterkte meid, lijkt me vreselijk moeilijk om alleen de zorg te dragen voor jullie kindje. Maar geniet ook van je kindje. Dat is het allerbelangrijkste. Ik zou ook niet alleen willen blijven hoor. Maar ik wil mezelf nu eerst de tijd gunnen om weer opnieuw te beginnen. Alleen maar aan mezelf te denken. Dit moet een plaatsje krijgen.
@Marahbloem: vervelend dat je familie niet dichtbij woont. Heb je wel iemand waar je je verhaal bij kwijt kunt?
Sterkte meid, lijkt me vreselijk moeilijk om alleen de zorg te dragen voor jullie kindje. Maar geniet ook van je kindje. Dat is het allerbelangrijkste. Ik zou ook niet alleen willen blijven hoor. Maar ik wil mezelf nu eerst de tijd gunnen om weer opnieuw te beginnen. Alleen maar aan mezelf te denken. Dit moet een plaatsje krijgen.
zondag 11 december 2011 om 09:09
Al die mannen die zeggen dat ze al jaren niet meer gelukkig waren, ik geloof er niets van. Allemaal rechtvaardiging achteraf om uit te leggen dat ze echt niet zomaar hun jarenlange relatie opgeven. Natuurlijk voelt het als ontwaken als je voor het eerst in jaren heftig verliefd bent. Maar dat betekent echt niet dat ze ongelukkig waren of dat jullie herinneringen niets meer waard zijn.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zondag 11 december 2011 om 09:47
quote:BWitched schreef op 11 december 2011 @ 09:09:
Al die mannen die zeggen dat ze al jaren niet meer gelukkig waren, ik geloof er niets van. Allemaal rechtvaardiging achteraf
Wat herkenbaar, mijn ex vrouw riep ook tegen iedereen dat
ze al jaren niet meer gelukkig was maar rechtvaardigd dat
vreemdgaan?
Het liep inderdaad even niet lekker meer toch koos ik NIET
voor de weg van de minste weerstand, een ander.
Gelukkig is ze nu wel zo sportief om toe te geven dat de
relatie ik citeer letterlijk: "achteraf gezien niet zo slecht was"
Al die mannen die zeggen dat ze al jaren niet meer gelukkig waren, ik geloof er niets van. Allemaal rechtvaardiging achteraf
Wat herkenbaar, mijn ex vrouw riep ook tegen iedereen dat
ze al jaren niet meer gelukkig was maar rechtvaardigd dat
vreemdgaan?
Het liep inderdaad even niet lekker meer toch koos ik NIET
voor de weg van de minste weerstand, een ander.
Gelukkig is ze nu wel zo sportief om toe te geven dat de
relatie ik citeer letterlijk: "achteraf gezien niet zo slecht was"
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 11 december 2011 om 10:06
quote:hollebollegijs schreef op 11 december 2011 @ 09:47:
[...]
Wat herkenbaar, mijn ex vrouw riep ook tegen iedereen dat
ze al jaren niet meer gelukkig was maar rechtvaardigd dat
vreemdgaan?
Het liep inderdaad even niet lekker meer toch koos ik NIET
voor de weg van de minste weerstand, een ander.
Gelukkig is ze nu wel zo sportief om toe te geven dat de
relatie ik citeer letterlijk: "achteraf gezien niet zo slecht was"Tot die conclusie komen ze meestal als het gras aan de overkant toch niet groener bleek te zijn.
[...]
Wat herkenbaar, mijn ex vrouw riep ook tegen iedereen dat
ze al jaren niet meer gelukkig was maar rechtvaardigd dat
vreemdgaan?
Het liep inderdaad even niet lekker meer toch koos ik NIET
voor de weg van de minste weerstand, een ander.
Gelukkig is ze nu wel zo sportief om toe te geven dat de
relatie ik citeer letterlijk: "achteraf gezien niet zo slecht was"Tot die conclusie komen ze meestal als het gras aan de overkant toch niet groener bleek te zijn.
zondag 11 december 2011 om 10:07
quote:patsboem schreef op 11 december 2011 @ 09:25:
Even een vraagje, maar eerst goedemorgen trouwens! Zijn er op Viva.nl draadjes over doorgaan met een relatie/huwelijk na (maandenlange) affaire/relatie/vreemdgaan met een ander? Ik hoor het graag als dat zo is!
Volgens mij moet er nog een topic zijn van Moniek, 'verdergaan na vreemdgaan van je partner'..
Ik zal proberen of ik het voor je kan vinden.
Hier istie
http://forum.viva.nl/forum/Relaties/hoe ... ages/53598
Even een vraagje, maar eerst goedemorgen trouwens! Zijn er op Viva.nl draadjes over doorgaan met een relatie/huwelijk na (maandenlange) affaire/relatie/vreemdgaan met een ander? Ik hoor het graag als dat zo is!
Volgens mij moet er nog een topic zijn van Moniek, 'verdergaan na vreemdgaan van je partner'..
Ik zal proberen of ik het voor je kan vinden.
Hier istie
http://forum.viva.nl/forum/Relaties/hoe ... ages/53598
zondag 11 december 2011 om 10:28
quote:patsboem schreef op 11 december 2011 @ 09:25:
Even een vraagje, maar eerst goedemorgen trouwens! Zijn er op Viva.nl draadjes over doorgaan met een relatie/huwelijk na (maandenlange) affaire/relatie/vreemdgaan met een ander? Ik hoor het graag als dat zo is!Betekent dit dat je overweegt om toch samen door te gaan?
Even een vraagje, maar eerst goedemorgen trouwens! Zijn er op Viva.nl draadjes over doorgaan met een relatie/huwelijk na (maandenlange) affaire/relatie/vreemdgaan met een ander? Ik hoor het graag als dat zo is!Betekent dit dat je overweegt om toch samen door te gaan?
zondag 11 december 2011 om 10:37
quote:superstar_2 schreef op 11 december 2011 @ 10:06:
[...]
Tot die conclusie komen ze meestal als het gras aan de overkant toch niet groener bleek te zijn.Ja kwam ze na 3 maanden achter
[...]
Tot die conclusie komen ze meestal als het gras aan de overkant toch niet groener bleek te zijn.Ja kwam ze na 3 maanden achter
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 11 december 2011 om 10:41
Ik overweeg niets. Man wil in therapie/gesprek. Maar ik krijg nog helemaal niets verder. Ik merk dat ik het moeilijk vind te dealen met het idee dat hij straks misschien weer terug wil, en ik het niet meer kan/wil. En dat naar de kinderen toe. Dus voor mij is het denk ik goed te lezen hoe zwaar het is (hopelijk staat dat daar dan in dat draadje) om van zo ver te komen met elkaar. Maar zoals gezegd: op dit moment sta ik waar ik sta, namelijk dat wij uit elkaar gaan. Ik ben eerder bang dat hij straks gaat trekken, en ik wil dan begrijpen waar ik nee tegen zeg, zoiets?
zondag 11 december 2011 om 10:42
zondag 11 december 2011 om 10:44
Eigenlijk ben ik superjaloers op degenen waarvan de man tenminste nog enigzins spijt betuigt. De mijn zegt wel dat hij nog van mij het meeste houdt, maar wil haar niet opgeven. Wat moet ik daar nu mee. Hij houdt haar voor de zekerheid, dat hij altijd iemand heeft, de lamzak. Maar ik hou nog steeds van hem. Ik weet dat hij een grote egoist is die me emotioneel al een aantal keren in de kou heeft laten staan. Als het moeilijk wordt is hij pleite (zo druk met werk!!, toen echt met werk). Ook nu neemt hij zijn verantwoordelijkheden niet. Zijn ouders liggen helemaal in puin en wie mag het weer opknappen? Meneer zit bij zijn slet. Onze zoon heeft het er ook moeilijk mee, doet hij er wat aan? Nee dus!
Maar chanteert me wel om naar de relatietherapie tekomen, omdat het voor de kinderen beter zou zijn en als de kinderen het niet goed verwerken zou dat mijn schuld zijn.
Ik ben zo boos en zo verdrietig en zo verbitterd. Vooral dat bittere wil ik niet, dat maakt me zelf kapot. Ik weet het ook niet meer. Ik heb nog niet op zijn mailtje gereageerd. Ik ben nog steeds te verward om een redelijk antwoord te sturen. En als ik weer met verwijten kom, krijg ik het later weer op mijn brood.
Sorry, voor het zeuren maar ik moest het even kwijt.
Maar chanteert me wel om naar de relatietherapie tekomen, omdat het voor de kinderen beter zou zijn en als de kinderen het niet goed verwerken zou dat mijn schuld zijn.
Ik ben zo boos en zo verdrietig en zo verbitterd. Vooral dat bittere wil ik niet, dat maakt me zelf kapot. Ik weet het ook niet meer. Ik heb nog niet op zijn mailtje gereageerd. Ik ben nog steeds te verward om een redelijk antwoord te sturen. En als ik weer met verwijten kom, krijg ik het later weer op mijn brood.
Sorry, voor het zeuren maar ik moest het even kwijt.
zondag 11 december 2011 om 10:55
kunstje: Je zeurt niet!! Je hebt allerlei gevoelens en die moet je kwijt!! en blijf dat ook vooral doen, slik het niet in!! Je bent in de steek gelaten, je bent alleen en zie het nu allemaal maar eens een plekje te geven, heel je leven is op z'n kop gezet, je verleden maar ook je toekomst....
Dikke knuffel stuur ik je toe
Dikke knuffel stuur ik je toe
zondag 11 december 2011 om 11:42
quote:kunstje schreef op 11 december 2011 @ 10:44:
Zijn ouders liggen helemaal in puin en wie mag het weer opknappen? Meneer zit bij zijn slet. Onze zoon heeft het er ook moeilijk mee, doet hij er wat aan? Nee dus!
.Dat je jullie zoon opvangt snap ik maar HIJ moet zijn ouders
opvangen niet jij.
Hoe hard het ook klinkt maar juist door steeds ZIJN taken over te nemen zorg je ervoor dat hij de volgende keer denkt "ach kunstje doet het wel" wedden dat zijn "slet" lang niet zo hard voor hem loopt als jij dat deed, en daarom is ze ook zo aantrekkelijk voor hem, hou dat voor ogen in volgende relaties, je wint een man niet door je de benen uit het lijf te lopen voor hem.
Zijn ouders liggen helemaal in puin en wie mag het weer opknappen? Meneer zit bij zijn slet. Onze zoon heeft het er ook moeilijk mee, doet hij er wat aan? Nee dus!
.Dat je jullie zoon opvangt snap ik maar HIJ moet zijn ouders
opvangen niet jij.
Hoe hard het ook klinkt maar juist door steeds ZIJN taken over te nemen zorg je ervoor dat hij de volgende keer denkt "ach kunstje doet het wel" wedden dat zijn "slet" lang niet zo hard voor hem loopt als jij dat deed, en daarom is ze ook zo aantrekkelijk voor hem, hou dat voor ogen in volgende relaties, je wint een man niet door je de benen uit het lijf te lopen voor hem.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.