Psyche
alle pijlers
weerzien met zusje
vrijdag 7 september 2012 om 20:17
En ik blijf ook schrijven hoor, Misia. Fijn dat het schrijven hier je helpt.
Je vroeg me hoe ik hier in het dagelijkse leven mee omga, met het geen contact met familie.. Nou, ik moet eerlijk bekennen dat het een pijnpunt blijft. Ik verlang er nog steeds naar om gezien en gehoord en vooral erkend te worden, vooral door mijn familie lijkt het wel (.. hoe bestaat het dat juist degenen met wie je opgroeit, je niet 'willen zien'?), maar ik wéét dat het niet gaat gebeuren.
Wat ik doe is me focussen op mensen die ik nu in mijn leven heb en die wel degelijk anders zijn dan alles wat ik tijdens mijn opgroeien en daarna gewend was.
Oh ja, mijn therapeute zei van de week iets heel goeds: als kind geef je jezelf overal de schuld van, want je kunt nog niet zien dat de ander een ander is, met een eigen agenda. Dus je denkt als kind: het komt door mij! ik ben slecht, ik doe iets fout! En als je als volwassene dat nu voelt, zit je dus in een oud gevoel van vroeger. Kwestie van gaan herkennen. Door deze uitleg vielen bij mij ineens dingen op zijn plek. En kan ik een begin maken met anders naar mezelf te kijken. Met meer begrip voor die 'kleine EV'.
Vandaag ben ik trouwens begonnen met een cursus 'herstellen doe je zelf' (vanuit het GGZ). Allemaal mensen die veel meegemaakt hebben, maar die ergens hebben besloten hun leven in eigen hand te nemen en zelf actief te werken aan hun herstel. Voelen wat nodig is en dat delen met elkaar, zodat je ook nog eens elkaar kunt inspireren. Het was vandaag de eerste keer en ik heb heel veel herkenning gevoeld. Ik ben zeker niet de enige met deze problemen, en jij ook niet!
Je vroeg me hoe ik hier in het dagelijkse leven mee omga, met het geen contact met familie.. Nou, ik moet eerlijk bekennen dat het een pijnpunt blijft. Ik verlang er nog steeds naar om gezien en gehoord en vooral erkend te worden, vooral door mijn familie lijkt het wel (.. hoe bestaat het dat juist degenen met wie je opgroeit, je niet 'willen zien'?), maar ik wéét dat het niet gaat gebeuren.
Wat ik doe is me focussen op mensen die ik nu in mijn leven heb en die wel degelijk anders zijn dan alles wat ik tijdens mijn opgroeien en daarna gewend was.
Oh ja, mijn therapeute zei van de week iets heel goeds: als kind geef je jezelf overal de schuld van, want je kunt nog niet zien dat de ander een ander is, met een eigen agenda. Dus je denkt als kind: het komt door mij! ik ben slecht, ik doe iets fout! En als je als volwassene dat nu voelt, zit je dus in een oud gevoel van vroeger. Kwestie van gaan herkennen. Door deze uitleg vielen bij mij ineens dingen op zijn plek. En kan ik een begin maken met anders naar mezelf te kijken. Met meer begrip voor die 'kleine EV'.
Vandaag ben ik trouwens begonnen met een cursus 'herstellen doe je zelf' (vanuit het GGZ). Allemaal mensen die veel meegemaakt hebben, maar die ergens hebben besloten hun leven in eigen hand te nemen en zelf actief te werken aan hun herstel. Voelen wat nodig is en dat delen met elkaar, zodat je ook nog eens elkaar kunt inspireren. Het was vandaag de eerste keer en ik heb heel veel herkenning gevoeld. Ik ben zeker niet de enige met deze problemen, en jij ook niet!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 7 september 2012 om 20:43
Ha Dance shoes!
Dank je . Ja, het doet me goed omdat ik dan niet hoef op te letten. Niet zo mezelf hoef te "wapenen", gewoon ik kan zijn. Het is een lang proces, maar ik ben blij te lezen hoe je nu terugkijkt op die "kapot"-periode in je leven. Hoe het tij kan keren . Ik dacht vandaag dat het leven mij misschien een wijze les wil leren. Zo ervaar ik dat: the teacher comes when the student is ready. En mijn eigen stemgeluid ontdekken is een heel (en mooi) avontuur, wel met veel horten en stoten. Ik voel me als het ware helderder. Niet meer zo "weggetreden", zoals ik vorige week schreef: het gevoel de gebeurtenissen niet meer automatisch af te lezen aan wat anderen oké vinden maar aan wat ik oké vind. Dat is nieuw. En eng. Maar ook fijn en een heel interessant proces.
Wat het rotte is is die (oude) pijn en die mensen die het niet meemaken, omdat ze me zo anders niet fijn vinden of die ik niet fijn vindt. Het is echt een uitputtingsslag voor me, val van de ene verbazing/verbijstering in de volgende wat betreft de mensen in mijn leven. Best hard, maar zoals ik zei: er gebeurd wel iets positiefs, niet in mijn omgeving (echt alles behalve), maar in mij,.
Voor het eerst van mijn leven voel ik (soms): ik ben een waardevol, eigen persoon, die mensen iets te bieden hebben (als ze dit willen). Maar als ik eerlijk ben: gelukkig ben ik niet. Als ik kijk naar hoe het 2 jaar geleden met me was en nu, is het toch stukken slechter nu, zoooooveel mensen geen contact meer mee ;9(
Wat betreft die verwensessies. Daar ga ik werk van maken, dank je wel voor je goede wensen
Ik wens je ook zonnig weekend!!
Liefs, Mies
Dank je . Ja, het doet me goed omdat ik dan niet hoef op te letten. Niet zo mezelf hoef te "wapenen", gewoon ik kan zijn. Het is een lang proces, maar ik ben blij te lezen hoe je nu terugkijkt op die "kapot"-periode in je leven. Hoe het tij kan keren . Ik dacht vandaag dat het leven mij misschien een wijze les wil leren. Zo ervaar ik dat: the teacher comes when the student is ready. En mijn eigen stemgeluid ontdekken is een heel (en mooi) avontuur, wel met veel horten en stoten. Ik voel me als het ware helderder. Niet meer zo "weggetreden", zoals ik vorige week schreef: het gevoel de gebeurtenissen niet meer automatisch af te lezen aan wat anderen oké vinden maar aan wat ik oké vind. Dat is nieuw. En eng. Maar ook fijn en een heel interessant proces.
Wat het rotte is is die (oude) pijn en die mensen die het niet meemaken, omdat ze me zo anders niet fijn vinden of die ik niet fijn vindt. Het is echt een uitputtingsslag voor me, val van de ene verbazing/verbijstering in de volgende wat betreft de mensen in mijn leven. Best hard, maar zoals ik zei: er gebeurd wel iets positiefs, niet in mijn omgeving (echt alles behalve), maar in mij,.
Voor het eerst van mijn leven voel ik (soms): ik ben een waardevol, eigen persoon, die mensen iets te bieden hebben (als ze dit willen). Maar als ik eerlijk ben: gelukkig ben ik niet. Als ik kijk naar hoe het 2 jaar geleden met me was en nu, is het toch stukken slechter nu, zoooooveel mensen geen contact meer mee ;9(
Wat betreft die verwensessies. Daar ga ik werk van maken, dank je wel voor je goede wensen
Ik wens je ook zonnig weekend!!
Liefs, Mies
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 7 september 2012 om 20:57
@Elmervrouw, ja het schrijven is echt een uitkomst voor mij. Voel me hier echt gehoord en gezien, al zijn geen van de 2 mogelijk en ken ik jullie ook niet. Maar toch, het is gewoon fijn.
Die cursus klinkt echt goed, eigenlijk precies wat ik zocht! Dank voor het delen. En ben blij dat je een goede eerste bijeenkomst had. Ik heb me opgegeven voor een cursus assertiviteit, die begint over paar weken. Ben wel benieuwd, maar ook ergens mijn vraagtekens, omdat het terugsturen van kouwe biefstuk mij geen enkele moeite kost, of nee zeggen als anderen een beroep op me doen vind ik ook kinderspel. Alleen de angst voor conflict, die zit er en weerhoudt me om assertief te zijn als bv mijn behoeften niet bevredigd worden, om aan de bel te trekken als iets me kwetst, en meer van dat soort dingen. Ben benieuwd. Ook naar hoe je cursus bevalt EV. Als je wilt, let me know! Ik wens je in ieder geval hele fijne bijeenkomsten!
Ik herken precies wat je zegt over die kleine EV, die kleine Mies zit ook soms dicht bij de oppervlakte. Als ik niet gezien, gehoord wordt, moet knokken om gehoord te worden, mensen vooral met zichzelf bezig zijn, dan komt die kleine Mies en huilt. Die kleine meid is er ook bij mij, en ik herken ook wat je schrijft over wat je therapeute zei. Het is inderdaad zo, nu je volwassen bent hoef je niet meer zo te reageren, maar dat zijn automatismen inderdaad.
Las laatst over een experiment met ratten. Altijd leuk. Ze werden in zwarte box met witte deur los gelaten, maar kregen in die zwarte box veel stroomschokken. Die pijn was zo naar en binnen kortste keren vonden die slimme diertjes de uitgang: die witte deur, waarachter rust, geen stroom, gewoon fijn rattenrivier. En natuurlijk bleven alle ratten door die deur rennen, vliegen en stormen, zodra ze in de zwarte box kwamen.
Maar, de stroomstoten waren al lang gestopt. Geen van de ratten had dit door, althans lange lange tijd. Zo werkt het ook met die oude reacties. Je bent geconditioneerd, en het vergt echt uithoudingsvermogen, bewustzijn en lef om hier tegen in te gaan, niet oude impulsen te volgen maar te blijven staan.
Bijvoorbeeld zoals ik met mijn moeder. Ik weet dat ze me zo vaak heeft laten vallen. Maar dit hoeft niet meer zo te gaan. Als ik er niet bij blijf, maar weg ren naar die witte deur voordat ik weet wat er nu afspeelt, dan onthoud ik me kansen. En maak ik mezelf misschien onnodig druk
Makkelijk gezegd, maar ik begrijp wat je bedoeld als je schrijft dat je er bij stil wilt staan. Dat is niet makkelijk, maar wel moedig.
En wat akelig dat je bijna zeker weet dat het contact met je familie niet beter gaat worden. Vind dat echt verdrietig voor je, lieverd!! Ik heb laatst wat gelezen in Else-Marie van den Eerenbeemts boeken, waarin ze ingaat op familierelaties, breuken en hoe hiermee om te gaan. Ken je haar boeken, lijken ze je iets? Daarnaast heb ik zelf erg veel gehad aan Harriet Lerner's Dans met woede.
Weet natuurlijk niet hoe de situatie voor jou is, maar in het boek van Lerner beschrijft ze heel erg helder hoe je om kunt gaan met die situaties.
Uit je posts kom je over als een sterke vrouw, en hoe je je nu richt op de mensen die anders en fijner zijn, dat getuigt van lef, en nog meer lef spreekt voor mij eruit dat je je pijnpunten kan blijven zien. Je kijkt ze in het gezicht, EV, je durft hier voor uit te komen (zoals iedereen hier), en ik denk dat dat 1 ding betekent: dat we sterker zijn dan we denken!
Liefs
Die cursus klinkt echt goed, eigenlijk precies wat ik zocht! Dank voor het delen. En ben blij dat je een goede eerste bijeenkomst had. Ik heb me opgegeven voor een cursus assertiviteit, die begint over paar weken. Ben wel benieuwd, maar ook ergens mijn vraagtekens, omdat het terugsturen van kouwe biefstuk mij geen enkele moeite kost, of nee zeggen als anderen een beroep op me doen vind ik ook kinderspel. Alleen de angst voor conflict, die zit er en weerhoudt me om assertief te zijn als bv mijn behoeften niet bevredigd worden, om aan de bel te trekken als iets me kwetst, en meer van dat soort dingen. Ben benieuwd. Ook naar hoe je cursus bevalt EV. Als je wilt, let me know! Ik wens je in ieder geval hele fijne bijeenkomsten!
Ik herken precies wat je zegt over die kleine EV, die kleine Mies zit ook soms dicht bij de oppervlakte. Als ik niet gezien, gehoord wordt, moet knokken om gehoord te worden, mensen vooral met zichzelf bezig zijn, dan komt die kleine Mies en huilt. Die kleine meid is er ook bij mij, en ik herken ook wat je schrijft over wat je therapeute zei. Het is inderdaad zo, nu je volwassen bent hoef je niet meer zo te reageren, maar dat zijn automatismen inderdaad.
Las laatst over een experiment met ratten. Altijd leuk. Ze werden in zwarte box met witte deur los gelaten, maar kregen in die zwarte box veel stroomschokken. Die pijn was zo naar en binnen kortste keren vonden die slimme diertjes de uitgang: die witte deur, waarachter rust, geen stroom, gewoon fijn rattenrivier. En natuurlijk bleven alle ratten door die deur rennen, vliegen en stormen, zodra ze in de zwarte box kwamen.
Maar, de stroomstoten waren al lang gestopt. Geen van de ratten had dit door, althans lange lange tijd. Zo werkt het ook met die oude reacties. Je bent geconditioneerd, en het vergt echt uithoudingsvermogen, bewustzijn en lef om hier tegen in te gaan, niet oude impulsen te volgen maar te blijven staan.
Bijvoorbeeld zoals ik met mijn moeder. Ik weet dat ze me zo vaak heeft laten vallen. Maar dit hoeft niet meer zo te gaan. Als ik er niet bij blijf, maar weg ren naar die witte deur voordat ik weet wat er nu afspeelt, dan onthoud ik me kansen. En maak ik mezelf misschien onnodig druk
Makkelijk gezegd, maar ik begrijp wat je bedoeld als je schrijft dat je er bij stil wilt staan. Dat is niet makkelijk, maar wel moedig.
En wat akelig dat je bijna zeker weet dat het contact met je familie niet beter gaat worden. Vind dat echt verdrietig voor je, lieverd!! Ik heb laatst wat gelezen in Else-Marie van den Eerenbeemts boeken, waarin ze ingaat op familierelaties, breuken en hoe hiermee om te gaan. Ken je haar boeken, lijken ze je iets? Daarnaast heb ik zelf erg veel gehad aan Harriet Lerner's Dans met woede.
Weet natuurlijk niet hoe de situatie voor jou is, maar in het boek van Lerner beschrijft ze heel erg helder hoe je om kunt gaan met die situaties.
Uit je posts kom je over als een sterke vrouw, en hoe je je nu richt op de mensen die anders en fijner zijn, dat getuigt van lef, en nog meer lef spreekt voor mij eruit dat je je pijnpunten kan blijven zien. Je kijkt ze in het gezicht, EV, je durft hier voor uit te komen (zoals iedereen hier), en ik denk dat dat 1 ding betekent: dat we sterker zijn dan we denken!
Liefs
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 7 september 2012 om 21:10
Even on topic, heb echt gemis van zusje. Ben binnenkort jarig en vorig jaar was ze nog gekomen, had cocktails gemaakt met vlagjes erin om 12 uur s nachts, we aten zoals we altijd aten, met ogen dicht genietend, en een cijfer gaven we. Ik heb nog steeds de foto van mij als pauzescherm op mijn mobiel, met kaarsjes in een brownie, die zij had gemaakt. Ik mis haar.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 september 2012 om 00:16
Begrijpelijk dat het uitputtend is. Je hebt veel op je bordje. En het is een hele persoonlijke ontwikkeling om ineens zo jezelf te leren kennen op dit gebied. Dat kost energie. Ik zie je ook positief groeien in dit topic 
.
Niet gek dat je je niet gelukkig voelt nu. Want er vallen zo natuurlijk veel mensen weg. En daar voor in de plaats moeten op ten duur wel een paar mensen komen die wel goed passen bij wie je bent.
Jammer genoeg blijft het gemis wel. Ik kan ook zo terugdenken aan die avond met m'n broer, dat het zo gezellig was. En dat het daarna weer zo respectloos als nu moet gaan. Sommige mensen steken vreemd in elkaar. Meestal ga ik op in m'n leventje inmiddels maar soms heb je zo'n avond dat je juist lekker je eigen ding kan doen. Maar juist op die avonden ga je nadenken en je opfokken, en boos worden. Maar ja je veranderd er niks aan.
Hoop dat je nog wat leuks hebt gedaan vanavond. Ik heb lui The Voice gekeken. En lekker vakantie sinds vandaag. Beetje offtopic geklets maar ja vertel ik gewoon even spontaan ofzo .
Good morning alvast zal het wel worden denk.
Xxx
DC
.Niet gek dat je je niet gelukkig voelt nu. Want er vallen zo natuurlijk veel mensen weg. En daar voor in de plaats moeten op ten duur wel een paar mensen komen die wel goed passen bij wie je bent.
Jammer genoeg blijft het gemis wel. Ik kan ook zo terugdenken aan die avond met m'n broer, dat het zo gezellig was. En dat het daarna weer zo respectloos als nu moet gaan. Sommige mensen steken vreemd in elkaar. Meestal ga ik op in m'n leventje inmiddels maar soms heb je zo'n avond dat je juist lekker je eigen ding kan doen. Maar juist op die avonden ga je nadenken en je opfokken, en boos worden. Maar ja je veranderd er niks aan.
Hoop dat je nog wat leuks hebt gedaan vanavond. Ik heb lui The Voice gekeken. En lekker vakantie sinds vandaag. Beetje offtopic geklets maar ja vertel ik gewoon even spontaan ofzo .
Good morning alvast zal het wel worden denk.
Xxx
DC
zaterdag 8 september 2012 om 00:25
Denk ook niet dat het met assertief te maken heeft. Goed dat je voor jezelf opkomen kan met wat je wel en niet wilt. Anders was het denk nog moeilijker geweest.
Ik ben zelf ook niet op m'n mond gevallen gelukkig.
Het heeft meer te maken met dat de anderen te zwart/wit kijken of kortzichtig zijn. Te snel conclussies trekken, of gewoon egoistisch zijn.
Zo dat was het wel vandaag, trusten.
Ik ben zelf ook niet op m'n mond gevallen gelukkig.
Het heeft meer te maken met dat de anderen te zwart/wit kijken of kortzichtig zijn. Te snel conclussies trekken, of gewoon egoistisch zijn.
Zo dat was het wel vandaag, trusten.
zaterdag 8 september 2012 om 09:09
Ha Dance-shoes, goedemorgen inderdaad -
off-topic geklets is goed hoor. ik begin nu ook aan een weekje vrij (voelt eerder als naar maar dat komt omdat ik dus echt niet blij ben). Ga je nog weg of lekker in eigen land relaxen?
Ik heb in het boek The disease to please van Braiker echt zoveel herkenning gevonden, en dat ik dus die angst voor confrontaties en conflict heb en daardoor kostte wat kost die dingen wil vermijden. Met pleasen, over mijn eigen gevoelens heenwalsen en "leuk" zijn ten gevolg. Leuk voor een ander, ik kan me dan opvreten dat ik niet eens met de vuist op tafel duidelijk maak dat ik boos ben. Heb daar zo een ellendige angst voor, want dat betekende vroeger in ieder geval altijd eenzaamheid, verlating, escalatie. Ik trek me terug als ik gekwetst ben, ook omdat ik niet heb geleerd hoe dan die rotgevoelens te verwoorden naar een ander, ook omdat ik niet weet dat je best wat mag vragen van een ander. Vandaar dat die cursus assertiviteit bij me opkwam, want het is er zeker onderdeel van. Assertiviteit is opkomen voor jezelf met ook inachtnemen van de ander. Maar zoals gezegd, ik heb dan weer volledig geen last om zelf mensen af te wijzen met verzoeken bv, of nee te zeggen als ik iets niet wil, of dus niet dat koude vlees te gaan zitten kauwen omdat ik bang ben de gevoelens van de ober te kwetsen. Ik heb als ik zo kijk best wel lef in sociale omstandigheden, altijd gehad ook. Als ik bv onrechtvaardig vind hoe mijn baas tegen een collega doet, dan zeg ik daar iets van, rustig beheerst en duidelijk. Ik voel me ook eigenlijk nooit verlegen, dan denk ik: iedereen zit gewoon op de plee, we zijn allemaal gelijk, waarom zou ik me druk maken,
Nee het wordt pas errug linke soep als het dus over boosheid gaat van mij op anderen, of als mijn behoeften niet gezien en bevredigd worden, of als anderen kwaad op me zijn enz, dan zet er een soort mechanisme in dat ik 1) echt niet meer ga zeggen wat ik op mijn lever heb, uit angst voor afwijzing 2) extra leuk en "gemakkelijk" ga doen.
Met ex was dit heel extreem. Met mijn moeder ook. Maar eigenlijk doe ik het nu weer, naar zussen toe. Ik zeg zusje niets meer, omdat ZIJ geen contact wil. Ik zeg andere zus niet dat ik geen behoefte heb aan haar negatieve conclusies, dat die me alleen een nog groter rotgevoel geven, omdat ik denk: die ander heeft het recht, ik heb per definitie minder rechten. Ik denk dat onder dit alles echt groot minderwaardigheidsgevoel bij mij zit, ik vind mezelf niet zoveel waard. Niet de ruimte die anderen krijgen. Behoeften van anderen laat ik altijd voorgaan. Ik probeer dit op kleine schaal te veranderen en dat lukt ook. Zo stond ik paar weken geleden met kado's in mijn handen in de winkel, voor een vriendin die terug kwam uit het buitenland (nou ja, vriendin, ook zij heeft amper tijd, zegt meestal afspraken af en komt op mij niet zo over dat ze ruimte voor mij heeft). Ik heb toen mezelf ineens een halt toe geroepen. Kwam plotseling, dat inzicht. Ik dacht, nee, ik ga iets voor mijzelf kopen, niet voor een ander. Ik heb gedacht, ik hoef haar niets te sturen, dat zou zij ook niet doen, maar ik heb mezelf hier wel bij de hand, en misschien kan ik beter mijzelf een kado geven . Sindsdien pas ik dit bewust toe als ik weer met kado voor een ander in mijn handen sta. Bij verjaardagen oké, maar ik ben er ook nog en wil mijzelf gewoon letterlijk en figuurlijk meer "geven". Dat is wat onwennig maar doet me veel goed. Maar als ik dit z opschrijf voelt het vooral alsof ik nog aan de voet van de berg sta en ook nog eens probeer een grote kei mee die berg op te rollen. Dus het tempo is miniem, ik sta soms wekenlang stil om me heen te kijken. Dat is niet erg en misschien is het ook wel niet waar. Als ik kijk naar hoe ik nu met mijn moeder om (wil) ga(an), daar zit wel een bepaalde keuze en ook powervolle acties achter waar ik een jaar geleden helemaal niet aan toe was. Nog te bang voor die stroomschokken, vluchtte ik weg en trok me maandenlang terug. Nu is dat weken en dan stuur ik haar een mail terug die me dan ook echt goed doet.
Maar zoals jullie lezen. Het is niet meer dan sijpelen. En vanmorgen wordt ik wakker met een enorme woede. Ik voel me zo boos, mijn hart kookt gewoon, op beide zussen hoe vreemd ze reageren, op mijn hele jeugd (die gewoon te gek voor woorden was), op mijn moeder, op mijn wijfelachtigheid, en (ik weet het, dat is zo een onzin, maar goed) op mezelf dat ik dit niet eerder bij de hoorns kan pakken. Ik ben vooral boos op die banen die anderen me in willen hebben. Zus die vindt het "lastig" en dus moet ik het ook lastig vinden. Geen haar op haar hoofd die eens stilstaat bij wat ik al drie keer zei. Die psychologe zegt ook dingen als "ja, je kunt niet altijd krijgen wat je wilt", niet omdat ik daar nog veel in te leren heb, nee, omdat ze niet wil horen hoe ik ertegenaan kijk. Voor haar is er die baan van: houd je maar wat koest, en ze zei bv "goed zo", toen ik aangaf mijn zusje niet kwijt te willen - belangrijker om vast te houden dan om daadwerkelijk te kijken en luisteren naar MIJ. Misschien is het wel niet zo "goed zo" voor mij. Mensen hebben vaak een soort eigen agenda, die er ook voor is om angsten enz af te weren maar dat is hetgeen waar ik nu echt zo boos van ben, dat er van die banen zijn, en ringen waar ik doorheen moet springen. Ik heb dit altijd gedaan, en nu probeer ik mijzelf voor ogen te houden. Ik voel me ondertussen erg eenzaam, want niet gezien voor en in wat IK wil. Behalve door 1 vriend, en hier.
En sommigen gaan over op controle-taktieken waarbij ik dan moet "buigen" voor HUN mening. Het is bv enorm schokkerend voor mij te zien dat mijn andere zus er zo op hamerde dat het WEL "moeilijk op de lossen" is. Terwijl ik dus 3 keer zei dat ik het niet zo ervaar. En dan wordt ze dus geirriteerd en begint daadwereklijk argumenten te noemen waarom het wel lastig zou zijn.
Ik denk dat een verhaal uit een boek het beste illustreert wat ik bedoel en het meeste mis in het contact met anderen: space.
Als in een relatie de 1 graag sinaasappels eet en de ander heeft het liefste aardbeien. In controllerende situaties, waarbij 1 wil "scoren" kun je discussies krijgen waarom aardbeien toch echt lekkerder zijn, waarom het zo vreemd is als je sinaasappels het liefste eet want die zijn toch zo onhandig etc. Terwijl in een relatie met meer ruimte het een gegeven is, en misschien nog wel interessante materie, zo van: hey, grappig, jij lust graag sinaasappels, dat wist ik niet over je .
Natuurlijk gaat het vaak niet over fruit maar over gevoelens en opinies.
Ik zit in die verstikkende relaties, in plaats van in ruimtegevende, waarin die ander nieuwsgierig en respectvol met me omgaat, met zoals ik de dingen ervaar als uitganspunt.
En natuurlijk vice versa.
Misschien heb je wel gelijk, Dance-shoes, en is het probeelm waar ik (wij) tegenaan lopen inderdaad het egocentrisme van anderen, maar dat te vinden voelt voor mij ook als de fronten verharden. Ik denk dat een ander ook niet altijd weet hoe hij doet en wel degelijk een goed contact zou willen. Maar dat is geen excuus. Ik zie nu hoe weinig ruimte er gewoon in mijn contacten is voor hoe ik dingen wil en ervaar en voel, en DAT is nu pijnlijk om te zien hoe dit zo een enorme factor was in mijn relaties. Ik ben hier verdrietig en boos om. Op een manier die ik niet goed kan uitleggen.
off-topic geklets is goed hoor. ik begin nu ook aan een weekje vrij (voelt eerder als naar maar dat komt omdat ik dus echt niet blij ben). Ga je nog weg of lekker in eigen land relaxen?
Ik heb in het boek The disease to please van Braiker echt zoveel herkenning gevonden, en dat ik dus die angst voor confrontaties en conflict heb en daardoor kostte wat kost die dingen wil vermijden. Met pleasen, over mijn eigen gevoelens heenwalsen en "leuk" zijn ten gevolg. Leuk voor een ander, ik kan me dan opvreten dat ik niet eens met de vuist op tafel duidelijk maak dat ik boos ben. Heb daar zo een ellendige angst voor, want dat betekende vroeger in ieder geval altijd eenzaamheid, verlating, escalatie. Ik trek me terug als ik gekwetst ben, ook omdat ik niet heb geleerd hoe dan die rotgevoelens te verwoorden naar een ander, ook omdat ik niet weet dat je best wat mag vragen van een ander. Vandaar dat die cursus assertiviteit bij me opkwam, want het is er zeker onderdeel van. Assertiviteit is opkomen voor jezelf met ook inachtnemen van de ander. Maar zoals gezegd, ik heb dan weer volledig geen last om zelf mensen af te wijzen met verzoeken bv, of nee te zeggen als ik iets niet wil, of dus niet dat koude vlees te gaan zitten kauwen omdat ik bang ben de gevoelens van de ober te kwetsen. Ik heb als ik zo kijk best wel lef in sociale omstandigheden, altijd gehad ook. Als ik bv onrechtvaardig vind hoe mijn baas tegen een collega doet, dan zeg ik daar iets van, rustig beheerst en duidelijk. Ik voel me ook eigenlijk nooit verlegen, dan denk ik: iedereen zit gewoon op de plee, we zijn allemaal gelijk, waarom zou ik me druk maken,
Nee het wordt pas errug linke soep als het dus over boosheid gaat van mij op anderen, of als mijn behoeften niet gezien en bevredigd worden, of als anderen kwaad op me zijn enz, dan zet er een soort mechanisme in dat ik 1) echt niet meer ga zeggen wat ik op mijn lever heb, uit angst voor afwijzing 2) extra leuk en "gemakkelijk" ga doen.
Met ex was dit heel extreem. Met mijn moeder ook. Maar eigenlijk doe ik het nu weer, naar zussen toe. Ik zeg zusje niets meer, omdat ZIJ geen contact wil. Ik zeg andere zus niet dat ik geen behoefte heb aan haar negatieve conclusies, dat die me alleen een nog groter rotgevoel geven, omdat ik denk: die ander heeft het recht, ik heb per definitie minder rechten. Ik denk dat onder dit alles echt groot minderwaardigheidsgevoel bij mij zit, ik vind mezelf niet zoveel waard. Niet de ruimte die anderen krijgen. Behoeften van anderen laat ik altijd voorgaan. Ik probeer dit op kleine schaal te veranderen en dat lukt ook. Zo stond ik paar weken geleden met kado's in mijn handen in de winkel, voor een vriendin die terug kwam uit het buitenland (nou ja, vriendin, ook zij heeft amper tijd, zegt meestal afspraken af en komt op mij niet zo over dat ze ruimte voor mij heeft). Ik heb toen mezelf ineens een halt toe geroepen. Kwam plotseling, dat inzicht. Ik dacht, nee, ik ga iets voor mijzelf kopen, niet voor een ander. Ik heb gedacht, ik hoef haar niets te sturen, dat zou zij ook niet doen, maar ik heb mezelf hier wel bij de hand, en misschien kan ik beter mijzelf een kado geven . Sindsdien pas ik dit bewust toe als ik weer met kado voor een ander in mijn handen sta. Bij verjaardagen oké, maar ik ben er ook nog en wil mijzelf gewoon letterlijk en figuurlijk meer "geven". Dat is wat onwennig maar doet me veel goed. Maar als ik dit z opschrijf voelt het vooral alsof ik nog aan de voet van de berg sta en ook nog eens probeer een grote kei mee die berg op te rollen. Dus het tempo is miniem, ik sta soms wekenlang stil om me heen te kijken. Dat is niet erg en misschien is het ook wel niet waar. Als ik kijk naar hoe ik nu met mijn moeder om (wil) ga(an), daar zit wel een bepaalde keuze en ook powervolle acties achter waar ik een jaar geleden helemaal niet aan toe was. Nog te bang voor die stroomschokken, vluchtte ik weg en trok me maandenlang terug. Nu is dat weken en dan stuur ik haar een mail terug die me dan ook echt goed doet.
Maar zoals jullie lezen. Het is niet meer dan sijpelen. En vanmorgen wordt ik wakker met een enorme woede. Ik voel me zo boos, mijn hart kookt gewoon, op beide zussen hoe vreemd ze reageren, op mijn hele jeugd (die gewoon te gek voor woorden was), op mijn moeder, op mijn wijfelachtigheid, en (ik weet het, dat is zo een onzin, maar goed) op mezelf dat ik dit niet eerder bij de hoorns kan pakken. Ik ben vooral boos op die banen die anderen me in willen hebben. Zus die vindt het "lastig" en dus moet ik het ook lastig vinden. Geen haar op haar hoofd die eens stilstaat bij wat ik al drie keer zei. Die psychologe zegt ook dingen als "ja, je kunt niet altijd krijgen wat je wilt", niet omdat ik daar nog veel in te leren heb, nee, omdat ze niet wil horen hoe ik ertegenaan kijk. Voor haar is er die baan van: houd je maar wat koest, en ze zei bv "goed zo", toen ik aangaf mijn zusje niet kwijt te willen - belangrijker om vast te houden dan om daadwerkelijk te kijken en luisteren naar MIJ. Misschien is het wel niet zo "goed zo" voor mij. Mensen hebben vaak een soort eigen agenda, die er ook voor is om angsten enz af te weren maar dat is hetgeen waar ik nu echt zo boos van ben, dat er van die banen zijn, en ringen waar ik doorheen moet springen. Ik heb dit altijd gedaan, en nu probeer ik mijzelf voor ogen te houden. Ik voel me ondertussen erg eenzaam, want niet gezien voor en in wat IK wil. Behalve door 1 vriend, en hier.
En sommigen gaan over op controle-taktieken waarbij ik dan moet "buigen" voor HUN mening. Het is bv enorm schokkerend voor mij te zien dat mijn andere zus er zo op hamerde dat het WEL "moeilijk op de lossen" is. Terwijl ik dus 3 keer zei dat ik het niet zo ervaar. En dan wordt ze dus geirriteerd en begint daadwereklijk argumenten te noemen waarom het wel lastig zou zijn.
Ik denk dat een verhaal uit een boek het beste illustreert wat ik bedoel en het meeste mis in het contact met anderen: space.
Als in een relatie de 1 graag sinaasappels eet en de ander heeft het liefste aardbeien. In controllerende situaties, waarbij 1 wil "scoren" kun je discussies krijgen waarom aardbeien toch echt lekkerder zijn, waarom het zo vreemd is als je sinaasappels het liefste eet want die zijn toch zo onhandig etc. Terwijl in een relatie met meer ruimte het een gegeven is, en misschien nog wel interessante materie, zo van: hey, grappig, jij lust graag sinaasappels, dat wist ik niet over je .
Natuurlijk gaat het vaak niet over fruit maar over gevoelens en opinies.
Ik zit in die verstikkende relaties, in plaats van in ruimtegevende, waarin die ander nieuwsgierig en respectvol met me omgaat, met zoals ik de dingen ervaar als uitganspunt.
En natuurlijk vice versa.
Misschien heb je wel gelijk, Dance-shoes, en is het probeelm waar ik (wij) tegenaan lopen inderdaad het egocentrisme van anderen, maar dat te vinden voelt voor mij ook als de fronten verharden. Ik denk dat een ander ook niet altijd weet hoe hij doet en wel degelijk een goed contact zou willen. Maar dat is geen excuus. Ik zie nu hoe weinig ruimte er gewoon in mijn contacten is voor hoe ik dingen wil en ervaar en voel, en DAT is nu pijnlijk om te zien hoe dit zo een enorme factor was in mijn relaties. Ik ben hier verdrietig en boos om. Op een manier die ik niet goed kan uitleggen.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 september 2012 om 10:35
Goedemorgen,
Ik ga in ieder geval niet op vakantie. Er is veel geld de deur uitgegaan naar nieuwe spullen voor in huis, en aan de huisdieren, dus nu word het verder even wat zuiniger doen, je kan niet alles. Maar genieten gaat wel lukken. Gewoon lekker thuis relaxen, alle programma's kijken die ik maar wil zien op programma gemist , en wel dagjes erop uit gewoon. Lijkt me leuk weer eens een keer te karten dus dat ga ik zeker wel doen. En we gaan misschien een dagje naar Walibi. En tot slot zullen we de rotklusjes die blijven liggen ook wel even gaan opknappen.
Dat van die cadeaus klinkt heel herkenbaar. Mijn vriend en ik zijn ook van die goedzakken. Dan wilden we steeds de leukste cadeautjes geven. Maar openend heb ik daarop de stop gezet van en wat komt er terug? Dus nu meestal ook alleen met verjaardagen en geen al te dure cadeaus meer (want dat krijg je zelf ook nooit). Is belangrijker om jezelf goed te verzorgen want een ander doet dat niet zo snel voor je.
Het gaat dus om mensen die dicht bij je staan. Ik hoop dat ze vroeg of laat leren ook naar jou te luisteren. Net zoals ik hoop dat het tussen mijn broers in de toekomst ook beter word. Je zal vast wel wat gaan hebben aan die assertiviteitcursus. Dat je het misschien leert op een nog betere manier over te brengen. Maar ja de anderen zijn er bij nodig die ook hun ogen moeten openen en naar zichzelf moeten kijken hoe ze ermee omgaan. Heb bij mezelf zoiets van het beste is je er eerst bij neerleggen en het loslaten. Maar ja het blijft moeilijk. Het lukt mij nu wel meer. Maar ik blijf zo nu en dan ook wel rustig aangeven hoe ik erover denk. Gewoon m'n standpunt duidelijk maken zonder een discussie aan te gaan. Maar ik doe het niet vaak.
Hoop dat je toch van je vakantie kunt gaan genieten, en het weer lukt de boosheid op te laten donderen en van het mooie weer te genieten vandaag (tenminste hier is het mooi weer). Heb jij nog leuke plannen met wat je gaat doen in je vakantie?
Net spontaan bedacht dat we even naar de kinderboerderij gaan haha. Kost niet veel maar is toch wel even lachen zoiets doen. Dieren zijn tenslotte altijd leuk (vind ik ).
xxx
DC
Ik ga in ieder geval niet op vakantie. Er is veel geld de deur uitgegaan naar nieuwe spullen voor in huis, en aan de huisdieren, dus nu word het verder even wat zuiniger doen, je kan niet alles
. Maar genieten gaat wel lukken. Gewoon lekker thuis relaxen, alle programma's kijken die ik maar wil zien op programma gemist , en wel dagjes erop uit gewoon. Lijkt me leuk weer eens een keer te karten dus dat ga ik zeker wel doen. En we gaan misschien een dagje naar Walibi. En tot slot zullen we de rotklusjes die blijven liggen ook wel even gaan opknappen.Dat van die cadeaus klinkt heel herkenbaar. Mijn vriend en ik zijn ook van die goedzakken. Dan wilden we steeds de leukste cadeautjes geven. Maar openend heb ik daarop de stop gezet van en wat komt er terug? Dus nu meestal ook alleen met verjaardagen en geen al te dure cadeaus meer (want dat krijg je zelf ook nooit). Is belangrijker om jezelf goed te verzorgen want een ander doet dat niet zo snel voor je.
Het gaat dus om mensen die dicht bij je staan. Ik hoop dat ze vroeg of laat leren ook naar jou te luisteren. Net zoals ik hoop dat het tussen mijn broers in de toekomst ook beter word. Je zal vast wel wat gaan hebben aan die assertiviteitcursus. Dat je het misschien leert op een nog betere manier over te brengen. Maar ja de anderen zijn er bij nodig die ook hun ogen moeten openen en naar zichzelf moeten kijken hoe ze ermee omgaan. Heb bij mezelf zoiets van het beste is je er eerst bij neerleggen en het loslaten. Maar ja het blijft moeilijk. Het lukt mij nu wel meer. Maar ik blijf zo nu en dan ook wel rustig aangeven hoe ik erover denk. Gewoon m'n standpunt duidelijk maken zonder een discussie aan te gaan. Maar ik doe het niet vaak.
Hoop dat je toch van je vakantie kunt gaan genieten, en het weer lukt de boosheid op te laten donderen en van het mooie weer te genieten vandaag (tenminste hier is het mooi weer). Heb jij nog leuke plannen met wat je gaat doen in je vakantie?
Net spontaan bedacht dat we even naar de kinderboerderij gaan haha. Kost niet veel maar is toch wel even lachen zoiets doen. Dieren zijn tenslotte altijd leuk (vind ik ).
xxx
DC
zaterdag 8 september 2012 om 17:29
Ik breng jullie gewoon even een .
En ja, dieren zijn leuk! Ik heb een hele lieve hond, zo'n trouwe golden retriever die me de hele dag achterna loopt en zo duidelijk laat merken dat ie bij mij wil zijn, dat ik heel vaak denk: had ik zo'n hond vroeger maar gehad..!
En ja, dieren zijn leuk! Ik heb een hele lieve hond, zo'n trouwe golden retriever die me de hele dag achterna loopt en zo duidelijk laat merken dat ie bij mij wil zijn, dat ik heel vaak denk: had ik zo'n hond vroeger maar gehad..!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 8 september 2012 om 18:30
. Gezellige beestenboel en ondanks dat ze niet als pup en kittens bij elkaar gezet zijn zijn ze allemaal gek op elkaar ook. Daar hebben we wel geluk mee gehad
zondag 9 september 2012 om 21:47
Hey meiden,
Dank jullie wel, again, en ook gezellig, jullie off-topic berichten en bloemen!! LIEF
Ja, kinderboerderijen zijn leuk, houd ik ook van Dance-shoes, en ook van spontane plannen. Was t leuk?
Ik heb geen huisdieren.
Althans, vorig jaar november lag er een dode muis in huis.
Maar tot op heden geen nieuwe huisdieren gesignaleerd.
Ik zou er wel 1 willen, een schildpad. Maar weet niet in hoeverre ik dat diertje de ideale omstandigheden kan bieden. VInd het dermate tropische dieren dat ik denk, nee, jullie horen niet in NL. Maar t zou leuk zijn.
@Elmervrouw, ik lees net het boek van Susan Forward: Toxic Parents, echt zware kost maar moest ineens aan je denken toen ik het las. Ik weet dus niet of je van het lezen bent (sorry voor al die boekentips, ben zelf helemaal aan het lezen geslagen), maar als je een zinnig boek wilt lezen over familieverhoudingen, is het echt een aanrader. Ook heel bijzonder vond ik dat ik zoveel herkende, en hoe ze in hoofdstukken/stappen toewerkt naar een soort plek geven aan een rotte jeugd: heel erg meeslepend en goed.
Maar over mij, heb een doorbraak bereikt, de zoveelste. T is net alsof er steeds meer "schillen" van me afvallen en ik steeds beter in mijn vel zit (ja, ondanks of dankzij de inzinkingen)
Misia
Dank jullie wel, again, en ook gezellig, jullie off-topic berichten en bloemen!! LIEF
Ja, kinderboerderijen zijn leuk, houd ik ook van Dance-shoes, en ook van spontane plannen. Was t leuk?
Ik heb geen huisdieren.
Althans, vorig jaar november lag er een dode muis in huis.
Maar tot op heden geen nieuwe huisdieren gesignaleerd.
Ik zou er wel 1 willen, een schildpad. Maar weet niet in hoeverre ik dat diertje de ideale omstandigheden kan bieden. VInd het dermate tropische dieren dat ik denk, nee, jullie horen niet in NL. Maar t zou leuk zijn.
@Elmervrouw, ik lees net het boek van Susan Forward: Toxic Parents, echt zware kost maar moest ineens aan je denken toen ik het las. Ik weet dus niet of je van het lezen bent (sorry voor al die boekentips, ben zelf helemaal aan het lezen geslagen), maar als je een zinnig boek wilt lezen over familieverhoudingen, is het echt een aanrader. Ook heel bijzonder vond ik dat ik zoveel herkende, en hoe ze in hoofdstukken/stappen toewerkt naar een soort plek geven aan een rotte jeugd: heel erg meeslepend en goed.
Maar over mij, heb een doorbraak bereikt, de zoveelste. T is net alsof er steeds meer "schillen" van me afvallen en ik steeds beter in mijn vel zit (ja, ondanks of dankzij de inzinkingen)
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 9 september 2012 om 22:59
Lees nog wat in het topic, zoveel fijne reacties!
Twinkle, las net je gebed nog een keer
Serenity prayer:
~ Schenk me de kalmte om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
De moed om te veranderen wat ik kán veranderen,
En de wijsheid om het verschil te weten. ~
Heel waar (soms wat moeilijk in de praktijk), maar het is zeker zo belangrijk.
Twinkle, las net je gebed nog een keer
Serenity prayer:
~ Schenk me de kalmte om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
De moed om te veranderen wat ik kán veranderen,
En de wijsheid om het verschil te weten. ~
Heel waar (soms wat moeilijk in de praktijk), maar het is zeker zo belangrijk.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 10 september 2012 om 08:07
dinsdag 11 september 2012 om 00:40
Evada,
XX
Dank je , wat superfijn om je bericht te lezen!
Zulke dingen hoor ik niet IRL, en dat is niet zielig bedoeld, maar het doet me zoveel goed hier te horen dat ik sommige mensen WEL fijn lijk om mee om te gaan. Heb je post vandaag in mijn achterhoofd gehouden.
Had een sessie bij de psychologe. Heb het eerlijk uitgesproken dat ik het heel erg schrikken vond hoe het vorige week ging, deed ze er vandaag nog een schepje bovenop. Mijn gevoelens deden er niet toe, mijn mening ook niet, ik kan het niet reproduceren maar ze heeft t echt compleet verkeerd aangepakt. Ik kon met mijn gevoelens helemaal niet bij haar terecht, nee, integendeel: ze was bang dat ik door zou schieten naar egoïsme (JA IK!!!!!) en dat mijn stelligheid ten aanzien van mijn zusje (ik klonk volgens haar "alsof je je zus uit het raam wilt gooien"- ik zo WAT!!!! Ik stuurde haar een mail dat ik altijd open stond voor haar, en what about HAAR gedrag, dat deed me pijn en die stelligheid was dat ik voor het eerst van mijn leven een grens voel en trek! En zij heeft dat echt heel erg onderuit gezaagd, waardoor ik me nu weer een bitch van een zus voel, naar in de omgang, en ik laat zelfs een therapeute schrikken als ik een grens trek: waar gaat dit heen?)
Kortom, was/ben kapot. Wie ziet MIJN kant?
Ik weet van mezelf dat ik niet egoistisch ben. Maar therapeute vult dat voor mij in, en als ik zeg: ik ben het daar niet mee eens, dan ben ik "te stellig" en uit ik mijn boosheid verkeerd.
En toen ik zei: nou, als je in al die weken nog niet ziet hoe ik ALTIJD de ruimte houdt voor een ander dan houdt het echt op voor mij, want zo kan ik niet mezelf zijn.
Ik wil die boosheid eindelijk eens kunnen uiten, en zelfs bij de therapeute is die niet welkom. Kan het niet eens reproduceren zo shocking was het.
Ik ben blij dat ik hier kan schrijven, weet even niet hoe ik hier verder mee om moet gaan. Voel me op........en helemaal murw.....
XX
Dank je , wat superfijn om je bericht te lezen!
Zulke dingen hoor ik niet IRL, en dat is niet zielig bedoeld, maar het doet me zoveel goed hier te horen dat ik sommige mensen WEL fijn lijk om mee om te gaan. Heb je post vandaag in mijn achterhoofd gehouden.
Had een sessie bij de psychologe. Heb het eerlijk uitgesproken dat ik het heel erg schrikken vond hoe het vorige week ging, deed ze er vandaag nog een schepje bovenop. Mijn gevoelens deden er niet toe, mijn mening ook niet, ik kan het niet reproduceren maar ze heeft t echt compleet verkeerd aangepakt. Ik kon met mijn gevoelens helemaal niet bij haar terecht, nee, integendeel: ze was bang dat ik door zou schieten naar egoïsme (JA IK!!!!!) en dat mijn stelligheid ten aanzien van mijn zusje (ik klonk volgens haar "alsof je je zus uit het raam wilt gooien"- ik zo WAT!!!! Ik stuurde haar een mail dat ik altijd open stond voor haar, en what about HAAR gedrag, dat deed me pijn en die stelligheid was dat ik voor het eerst van mijn leven een grens voel en trek! En zij heeft dat echt heel erg onderuit gezaagd, waardoor ik me nu weer een bitch van een zus voel, naar in de omgang, en ik laat zelfs een therapeute schrikken als ik een grens trek: waar gaat dit heen?)
Kortom, was/ben kapot. Wie ziet MIJN kant?
Ik weet van mezelf dat ik niet egoistisch ben. Maar therapeute vult dat voor mij in, en als ik zeg: ik ben het daar niet mee eens, dan ben ik "te stellig" en uit ik mijn boosheid verkeerd.
En toen ik zei: nou, als je in al die weken nog niet ziet hoe ik ALTIJD de ruimte houdt voor een ander dan houdt het echt op voor mij, want zo kan ik niet mezelf zijn.
Ik wil die boosheid eindelijk eens kunnen uiten, en zelfs bij de therapeute is die niet welkom. Kan het niet eens reproduceren zo shocking was het.
Ik ben blij dat ik hier kan schrijven, weet even niet hoe ik hier verder mee om moet gaan. Voel me op........en helemaal murw.....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 11 september 2012 om 00:53
heb wel gezegd wat ik wel wil leren in therapie, begon ze een schema te tekenen over wat mijn allergie was (lees oude pijn maar daar is ze te dom voor, sorry voor even ongenuanceerd), en ondertussen ging het met geen WOORD over mijn terechte pijn en boosheid en verdriet over hoe zusje tegen mij deed, in plaats daarvan heeft ze zich gericht op hoe ik verkeerd zou reageren. Laat dat nou net zijn wat mijn moeder, exvriend en veel vrienden nu doen: ik deug niet in hoe ik dingen opvat, en hoe ik me nu eenmaal voel doet niet ter zake, daar wordt geen aandacht aan besteed.
Ik voel compleet geen ruimte, noch respect, en nog minder steun. Dus, kort en goed, ik zal op zoek moeten naar een andere therapeut. Maar diep van binnen is mijn angst gevoed en dat is waar ik nu meer dan van baal. De angst dat ik niet klop, mijn boosheid er niet mag zijn, mijn belangen altijd op een manier moeten worden gebracht die een ander niet voor de borst stuit (dat staat op 1, niet het kijken van die ander naar wat ik eigenlijk wil/bedoel).
En mij egoistisch noemen????
IK?????
T doet echt zoveel pijn. Ik voel me als het ware door haar in de rug aangevallen, had dit ZO niet verwacht.
Ik voel compleet geen ruimte, noch respect, en nog minder steun. Dus, kort en goed, ik zal op zoek moeten naar een andere therapeut. Maar diep van binnen is mijn angst gevoed en dat is waar ik nu meer dan van baal. De angst dat ik niet klop, mijn boosheid er niet mag zijn, mijn belangen altijd op een manier moeten worden gebracht die een ander niet voor de borst stuit (dat staat op 1, niet het kijken van die ander naar wat ik eigenlijk wil/bedoel).
En mij egoistisch noemen????
IK?????
T doet echt zoveel pijn. Ik voel me als het ware door haar in de rug aangevallen, had dit ZO niet verwacht.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 11 september 2012 om 01:55
Lieve meid.
Jouw psycholoog is op dit moment niet zo prettig bezig.
Ze geeft je een rotgevoel. Of is t een truck? Jij wordt er niet blij van zo.
Mijn psychologe geeft t toe als ze iets fout ziet-aanpakt. Komt ze zelf op terug.
Waarom spreek je niet eens met iemand van het forum af? Gewoon eens lekker kletsen, nieuw contact?
Zet die stap. Ik wil je wel opvrolijken of naar je luisteren, echt.
Jouw psycholoog is op dit moment niet zo prettig bezig.
Ze geeft je een rotgevoel. Of is t een truck? Jij wordt er niet blij van zo.
Mijn psychologe geeft t toe als ze iets fout ziet-aanpakt. Komt ze zelf op terug.
Waarom spreek je niet eens met iemand van het forum af? Gewoon eens lekker kletsen, nieuw contact?
Zet die stap. Ik wil je wel opvrolijken of naar je luisteren, echt.
dinsdag 11 september 2012 om 06:35
Lieve Misia,
Ik heb echt geen woorden voor die benadering van je therapeute. Laat je niet wijsmaken 'dat je niet klopt' of wat dan ook door haar. Ze is gewoon niet goed bezig. Dit werkt niet voor jou! Het zaagt de poten onder de stoel uit die je zelf zo zorgvuldig aan het opbouwen bent (rare zin, sorry). In therapie hoort het gewoon over jou te gaan. Over JOU.
Ik heb altijd gedacht dat dingen aan mij lagen. Pas bij mijn therapeute is me duidelijk geworden dat ten eerste een kind altijd zo denkt (het ligt aan mij...), dat een kind daar niets aan kan doen, en ten tweede zie ik nu dat mijn reacties gezonde reacties waren en zijn op een ongezonde situatie.
He, ik kan me hier gewoon plaatsvervangend heel kwaad om maken! Als je geen ruimte, geen respect en geen steun voelt, zit je daar niet op de goede plek en is het tijd om verder te kijken. Denk ik. Je zegt het zelf ook al. Ik vind dat ze fout bezig is.
Mijn therapeute geeft ook toe, net als bij Evada, als ze zelf iets fout heeft aangepakt. Zo moest ze een tijd geleden voor een bijscholing filmopnames maken van de sessie. Ze heeft het keurig van tevoren aan mij gevraagd, ik vond het goed. Maar eenmaal bezig bleek het niet te werken, voor beiden. Ik voelde duideljk hoe zij afgeleid was en 'haar best zat te doen'. Het maakte dat ik me heel ver weg voelde van mezelf. Uiteindelijk bijna geschreeuwd of dat ding uit kon.. dat deed ze meteen, en ze gaf ook toe dat ze prestatiedruk voelde. Dat doet me zo goed, die eerlijkheid. Zo anders als wat ik gewend was.. triest, maar waar.
Laat je niet kisten hoor! Doe wat goed is voor jou. Nu mag het eindelijk.
Ik heb echt geen woorden voor die benadering van je therapeute. Laat je niet wijsmaken 'dat je niet klopt' of wat dan ook door haar. Ze is gewoon niet goed bezig. Dit werkt niet voor jou! Het zaagt de poten onder de stoel uit die je zelf zo zorgvuldig aan het opbouwen bent (rare zin, sorry). In therapie hoort het gewoon over jou te gaan. Over JOU.
Ik heb altijd gedacht dat dingen aan mij lagen. Pas bij mijn therapeute is me duidelijk geworden dat ten eerste een kind altijd zo denkt (het ligt aan mij...), dat een kind daar niets aan kan doen, en ten tweede zie ik nu dat mijn reacties gezonde reacties waren en zijn op een ongezonde situatie.
He, ik kan me hier gewoon plaatsvervangend heel kwaad om maken! Als je geen ruimte, geen respect en geen steun voelt, zit je daar niet op de goede plek en is het tijd om verder te kijken. Denk ik. Je zegt het zelf ook al. Ik vind dat ze fout bezig is.
Mijn therapeute geeft ook toe, net als bij Evada, als ze zelf iets fout heeft aangepakt. Zo moest ze een tijd geleden voor een bijscholing filmopnames maken van de sessie. Ze heeft het keurig van tevoren aan mij gevraagd, ik vond het goed. Maar eenmaal bezig bleek het niet te werken, voor beiden. Ik voelde duideljk hoe zij afgeleid was en 'haar best zat te doen'. Het maakte dat ik me heel ver weg voelde van mezelf. Uiteindelijk bijna geschreeuwd of dat ding uit kon.. dat deed ze meteen, en ze gaf ook toe dat ze prestatiedruk voelde. Dat doet me zo goed, die eerlijkheid. Zo anders als wat ik gewend was.. triest, maar waar.
Laat je niet kisten hoor! Doe wat goed is voor jou. Nu mag het eindelijk.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 11 september 2012 om 09:25
Lieve Evada en Elmervrouw,
Dank jullie wel, echt.
Ik ben zo blij dat jullie me als het ware een soort spiegel voor houden, voelde me heel erg "zweven" en als je dat zo beschrijft, EV, dat het klinkt dat ze de poten die ik zo zorgvuldig probeer te installeren weer onder me wegzaagt, dan is dat precies wat ik bedoel. Door dat zo terug te horen voel ik me zoveel beter, anders blijf ik zo in die zelftwijfels hangen.
Maar dat is het dus precies, en anders dan jullie therapeuten zag ze het NIET, zelfs toen ik t zei. Toen ze zei dat ik klonk alsof ik mijn zusje uit het raam wilde gooien (HUH, vind dit ZO een gemene opmerking, want ZO niet waar!!) en ik boos werd en riep: NOU EN? Stel dat dat zo is: NOU EN? Dat zou hier moeten kunnen....maar daarnaast: zo ben ik niet en dat had ze onderhand kunnen weten. Toen zei ze niet: oh sorry, maar: DIT bedoel ik nou, hoe jij je boosheid uit, dat lokt gewoon mijn reacties uit en ik kan me voorstellen dat je daar vaker tegenaan loopt (zo van: niks wat ik deed veroorzaakt dit).
Ik zo: ik heb echt alleen mijn gevoelens geuit, dat wil ik hier leren.
Dat daar wel ruimte voor kan zijn.
En nog drong het niet door.
Ben er zo kapot van, want DAT is juist wat ik telkens deed: de ander geeft aan te schrikken van mijn (overigens normaal geuitte woede of verlangens) en daarmee word ik weer stil. Slik ik alles weer in, want DAT is wat ik altijd heb geleerd: als een ander onaangenaam geraakt wordt door mij, is het aan mij om die ander tegemoet te komen. Ik schrok enorm dat dit mechanisme: verwijten als ik me uit-mijn pleasegedrag-monddood worden, weer in gang gezet wordt door een therapeute. Ze heeft duidelijk helemaal niet door waarvoor ik kom als ze dingen zegt als: je kunt niet altijd krijgen wat je wilt Misia. Of: ze bedoelde het vast niet zo rot.
Nou en????? Hoe moet ik mezelf zijn als ik niet boos mag worden als ik pijn heb? Niet mag uitschreeuwen als iemand op mijn tenen staat, want t ligt toch bij mij?
Ik ben echt in shock. En ja, anderen die mijn rugzakje van pleasen en kijken naar de behoeften van anderen NIET hebben worden hier niet door van de wijs gebracht. Ik wel, big time. Bij niemand heb ik t gevoel dat ik oké ben. Waarom zegt de therapeute als ik stellig ben dat ik doorschiet naar egoisme????
Ze verward self-defining zijn (dus het niet eens hoeven zijn met haar) en self-centered. Ze hoeft maar het boek Toxic Parents van Forward te lezen om te weten dat het daarom gaat, om positie te mogen innemen, om je gevoelens te uiten en serieus te nemen. Ik voel me nu weer zo op groene zeep daarmee. Ik zal jullie posts veel overlezen. Het is zo fijn om een soort spiegel te zien en dat jullie begrijpen waarom die zo verkeerd voelt voor mij.
Daarnaast wordt ik vandaag ook geconfronteerd met de misstanden, op een manier die ik behoorlijk schrijnend vind. Ik ben op een datingsite en andere forumsite waar ik schreef dat ik jarig was (soms weken geleden) en mensen hebben dat onthouden en feliciteren me vandaag terwijl ik dat bij veel mensen die ik jaren ken niet (zeker) weet. Snappen jullie wat ik bedoel?
Dat ik door dat contrast pas merk hoe gek t eigenlijk allemaal zit. Hoe jammer ook, en ik maar denken het ligt aan mij (net als jij Elmervrouw), maar als anderen er wel (uitgebreid) bij stil staan en er dan wel blije berichten komen denk ik: nee, t ligt niet aan mij dus. Vind het wel heel moeilijk om te zien/moeten constateren, raak er om eerlijk te zijn heel diep van in paniek, heb zo lang iets heel anders "normaal" gevonden.
Hoe jullie therapeuten het aanpakken klinkt goed, ben blij dat ze bestaan. En kan me zo goed voorstellen dat dat echt cruciaal is, dat gevoel gelijkwaardig te zijn, gehoord te worden als je ergens naar van wordt, dat de ander zich ook eens inleeft in jou emoties en die serieus neemt door zijn/haar gedrag vanuit oprechte betrokkenheid aan te passen. Fijn te horen dat zulke therapeuten er zijn, en ik hoop echt dat jullie erdoor vooruit worden geholpen!!
Dat gevoel oké te zijn komt voort uit dat basale respect denk ik, dat je gehoord wordt en gezien door die ander.
Ik zal meer mensen moeten vinden die dat (willen) doen, want zo word het allemaal te moeilijk voor mij: ben dat knokken zo beu.
Voor vandaag wel 2 goede berichten: 2 mensen hebben zich gemeld om iets leuks met me te doen. Heb bewust dit jaar niets georganiseerd.
Maar een collega vroeg of we wat zouden doen en een vriendin die ik niet zo vaak zie wilde graag mijn verjaardag met me vieren.
Het voelt dusdanig onwennig voor me dat ik bang ben dat ze last minute afbellen (heb geloof ik wel een klap gekregen van hoe zusje deed en hoe grof sommige vriendinnen me afbelden in het verleden), maar ik ga niet toegeven aan die angst. Heb gewoon veel zin in een feestje en ga genieten, en deze keer hoef ik me dat niet aan te praten.
En hoewel ik hier soms iets anders post, ik ben een blij mens, van binnen. Dat merk ik wel en dat doet me veel goed...
Kus
Misia
Dank jullie wel, echt.
Ik ben zo blij dat jullie me als het ware een soort spiegel voor houden, voelde me heel erg "zweven" en als je dat zo beschrijft, EV, dat het klinkt dat ze de poten die ik zo zorgvuldig probeer te installeren weer onder me wegzaagt, dan is dat precies wat ik bedoel. Door dat zo terug te horen voel ik me zoveel beter, anders blijf ik zo in die zelftwijfels hangen.
Maar dat is het dus precies, en anders dan jullie therapeuten zag ze het NIET, zelfs toen ik t zei. Toen ze zei dat ik klonk alsof ik mijn zusje uit het raam wilde gooien (HUH, vind dit ZO een gemene opmerking, want ZO niet waar!!) en ik boos werd en riep: NOU EN? Stel dat dat zo is: NOU EN? Dat zou hier moeten kunnen....maar daarnaast: zo ben ik niet en dat had ze onderhand kunnen weten. Toen zei ze niet: oh sorry, maar: DIT bedoel ik nou, hoe jij je boosheid uit, dat lokt gewoon mijn reacties uit en ik kan me voorstellen dat je daar vaker tegenaan loopt (zo van: niks wat ik deed veroorzaakt dit).
Ik zo: ik heb echt alleen mijn gevoelens geuit, dat wil ik hier leren.
Dat daar wel ruimte voor kan zijn.
En nog drong het niet door.
Ben er zo kapot van, want DAT is juist wat ik telkens deed: de ander geeft aan te schrikken van mijn (overigens normaal geuitte woede of verlangens) en daarmee word ik weer stil. Slik ik alles weer in, want DAT is wat ik altijd heb geleerd: als een ander onaangenaam geraakt wordt door mij, is het aan mij om die ander tegemoet te komen. Ik schrok enorm dat dit mechanisme: verwijten als ik me uit-mijn pleasegedrag-monddood worden, weer in gang gezet wordt door een therapeute. Ze heeft duidelijk helemaal niet door waarvoor ik kom als ze dingen zegt als: je kunt niet altijd krijgen wat je wilt Misia. Of: ze bedoelde het vast niet zo rot.
Nou en????? Hoe moet ik mezelf zijn als ik niet boos mag worden als ik pijn heb? Niet mag uitschreeuwen als iemand op mijn tenen staat, want t ligt toch bij mij?
Ik ben echt in shock. En ja, anderen die mijn rugzakje van pleasen en kijken naar de behoeften van anderen NIET hebben worden hier niet door van de wijs gebracht. Ik wel, big time. Bij niemand heb ik t gevoel dat ik oké ben. Waarom zegt de therapeute als ik stellig ben dat ik doorschiet naar egoisme????
Ze verward self-defining zijn (dus het niet eens hoeven zijn met haar) en self-centered. Ze hoeft maar het boek Toxic Parents van Forward te lezen om te weten dat het daarom gaat, om positie te mogen innemen, om je gevoelens te uiten en serieus te nemen. Ik voel me nu weer zo op groene zeep daarmee. Ik zal jullie posts veel overlezen. Het is zo fijn om een soort spiegel te zien en dat jullie begrijpen waarom die zo verkeerd voelt voor mij.
Daarnaast wordt ik vandaag ook geconfronteerd met de misstanden, op een manier die ik behoorlijk schrijnend vind. Ik ben op een datingsite en andere forumsite waar ik schreef dat ik jarig was (soms weken geleden) en mensen hebben dat onthouden en feliciteren me vandaag terwijl ik dat bij veel mensen die ik jaren ken niet (zeker) weet. Snappen jullie wat ik bedoel?
Dat ik door dat contrast pas merk hoe gek t eigenlijk allemaal zit. Hoe jammer ook, en ik maar denken het ligt aan mij (net als jij Elmervrouw), maar als anderen er wel (uitgebreid) bij stil staan en er dan wel blije berichten komen denk ik: nee, t ligt niet aan mij dus. Vind het wel heel moeilijk om te zien/moeten constateren, raak er om eerlijk te zijn heel diep van in paniek, heb zo lang iets heel anders "normaal" gevonden.
Hoe jullie therapeuten het aanpakken klinkt goed, ben blij dat ze bestaan. En kan me zo goed voorstellen dat dat echt cruciaal is, dat gevoel gelijkwaardig te zijn, gehoord te worden als je ergens naar van wordt, dat de ander zich ook eens inleeft in jou emoties en die serieus neemt door zijn/haar gedrag vanuit oprechte betrokkenheid aan te passen. Fijn te horen dat zulke therapeuten er zijn, en ik hoop echt dat jullie erdoor vooruit worden geholpen!!
Dat gevoel oké te zijn komt voort uit dat basale respect denk ik, dat je gehoord wordt en gezien door die ander.
Ik zal meer mensen moeten vinden die dat (willen) doen, want zo word het allemaal te moeilijk voor mij: ben dat knokken zo beu.
Voor vandaag wel 2 goede berichten: 2 mensen hebben zich gemeld om iets leuks met me te doen. Heb bewust dit jaar niets georganiseerd.
Maar een collega vroeg of we wat zouden doen en een vriendin die ik niet zo vaak zie wilde graag mijn verjaardag met me vieren.
Het voelt dusdanig onwennig voor me dat ik bang ben dat ze last minute afbellen (heb geloof ik wel een klap gekregen van hoe zusje deed en hoe grof sommige vriendinnen me afbelden in het verleden), maar ik ga niet toegeven aan die angst. Heb gewoon veel zin in een feestje en ga genieten, en deze keer hoef ik me dat niet aan te praten.
En hoewel ik hier soms iets anders post, ik ben een blij mens, van binnen. Dat merk ik wel en dat doet me veel goed...
Kus
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 11 september 2012 om 09:35
@Evada, ja, zou leuk zijn misschien met alle mensen hier (die willen) een keer iets leuks te doen. Durf niet zo goed.
@EV: "Doe wat goed is voor jou. Nu mag het eindelijk." -superbedankt hiervoor...... spijker op de kop.......
@EV: "Doe wat goed is voor jou. Nu mag het eindelijk." -superbedankt hiervoor...... spijker op de kop.......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 11 september 2012 om 10:13
Voorbeeld, wel een sms van schoonbroer (persoonlijk, niet met felicitaties van hen samen), niet van andere zus. Dan vraag ik me af, wat nou weer? Heb ik t verbruid? Snap gewoon niets van dit soort dingen, en kan niet anders zeggen dan dat t me echt pijn doet en onzker voel ik me
Terecht?
Ik weet t niet meer......
Misschien maar t beste niet over na denken.....
Vind dit zo moeilijk............ ;( en zij denken dan dat dit "normaal" zal overkomen op mij; alleen en allereerst sms va alleen schoonbroer te krijgen?
Dat laatste vind ik zo bizar. Als dingen niet worden uitgesproken, kan de boodschap nog wel duidelijk zijn.
Terecht?
Ik weet t niet meer......
Misschien maar t beste niet over na denken.....
Vind dit zo moeilijk............ ;( en zij denken dan dat dit "normaal" zal overkomen op mij; alleen en allereerst sms va alleen schoonbroer te krijgen?
Dat laatste vind ik zo bizar. Als dingen niet worden uitgesproken, kan de boodschap nog wel duidelijk zijn.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 11 september 2012 om 10:32
Gefeliciteerd.
Weet je wat ik denk? Dat dit gebeurt bij mensen die niet diep gaan en je niet genoeg waarderen. Ze zien dit gepraat (ik bedoel dit vanzelfsprekend NIET knullig!) als langdradig. Bovendien hield jij je eerder altijd in zo te lezen en dan kunnen mensen dit niet plaatsen. Het KAN wennen zijn, maar daarna moeten ze je heel rap steunen anders zou ik ook boos worden. Wat ik verder echt denk is dat de mensen die nu moeilijk doen te weinig aan zelfreflectie doen. Of de mensen die weinig contact opnemen, geldt t zelfde voor. Lekker makkelijk, Misia komt zo wel. Daar zijn ze laks in, of onverschillig. En dan, als jij je mond opendoet, dan schrikken ze en schamen ze zich. En uit schaamte doen mensen rare dingen.
Ik heb ook dit nu aan de orde en ik heb zo'n zere buik. Mijn vriend die heeft iets gedaan en als ik hem ernaar vraag moet ik mn kop houden. Na even doorvragen kom ik erachter waarom hij dat zegt. Omdat hij door mijn woorden er weer aan herinnerd wordt en zich dan schaamt. Die is lekker! Das ego. Ik word er niet goed van. Letterlijk misselijk. Ik ben een vreetzak maar nu,.....en we hebben even geen contact, zit nu bij familie.
Kutterdekut.
Zullen we 1 ding beloven hier? Lief voor jezelf zijn. Lekker douchen, fijne kleren, leuke kleren, en met lieve mensen zijn, oa t forum. Het komt sowieso allemaal goed he, dat weet je. Hoe dan ook. Voor jou met of zonder zus, voor mij met of zonder vriend. Ik weet dat er een verschil tussen zuspijn en vriendpijn zit, famile is toch weer anders, moeilijker denk ik en dat onderschat ik ook echt niet. Het komt gewoon goed, ook al duurt dit 2 jaar. Al zal gevoeligheid in je karakter nooit weggaan. Geeft niks. Ik ben blij dat ik diep kan voelen.
Weet je wat ik denk? Dat dit gebeurt bij mensen die niet diep gaan en je niet genoeg waarderen. Ze zien dit gepraat (ik bedoel dit vanzelfsprekend NIET knullig!) als langdradig. Bovendien hield jij je eerder altijd in zo te lezen en dan kunnen mensen dit niet plaatsen. Het KAN wennen zijn, maar daarna moeten ze je heel rap steunen anders zou ik ook boos worden. Wat ik verder echt denk is dat de mensen die nu moeilijk doen te weinig aan zelfreflectie doen. Of de mensen die weinig contact opnemen, geldt t zelfde voor. Lekker makkelijk, Misia komt zo wel. Daar zijn ze laks in, of onverschillig. En dan, als jij je mond opendoet, dan schrikken ze en schamen ze zich. En uit schaamte doen mensen rare dingen.
Ik heb ook dit nu aan de orde en ik heb zo'n zere buik. Mijn vriend die heeft iets gedaan en als ik hem ernaar vraag moet ik mn kop houden. Na even doorvragen kom ik erachter waarom hij dat zegt. Omdat hij door mijn woorden er weer aan herinnerd wordt en zich dan schaamt. Die is lekker! Das ego. Ik word er niet goed van. Letterlijk misselijk. Ik ben een vreetzak maar nu,.....en we hebben even geen contact, zit nu bij familie.
Kutterdekut.
Zullen we 1 ding beloven hier? Lief voor jezelf zijn. Lekker douchen, fijne kleren, leuke kleren, en met lieve mensen zijn, oa t forum. Het komt sowieso allemaal goed he, dat weet je. Hoe dan ook. Voor jou met of zonder zus, voor mij met of zonder vriend. Ik weet dat er een verschil tussen zuspijn en vriendpijn zit, famile is toch weer anders, moeilijker denk ik en dat onderschat ik ook echt niet. Het komt gewoon goed, ook al duurt dit 2 jaar. Al zal gevoeligheid in je karakter nooit weggaan. Geeft niks. Ik ben blij dat ik diep kan voelen.
dinsdag 11 september 2012 om 11:06
Ha Evada,
Grappig dat je dat schrijft van het douchen, kom net onder de douche vandaan en heb nieuwe parfum opgespoten -heerlijk.
Wat kut van je vriend. Kan me zo indenken hoe je je voelt, t heeft gewoon geen pas, dat ontkennen door jou te zeggen dat je je kop moet houden omdat hij zich dan knudde voelt anders. Erg kinderlijk, meid. Ik vind het wel knap hoe je het doorziet, dat is in ieder geval 1 en de belangrijkste realisatie.....dat je er niet in meegaat. Soms kun je dan namelijk echt gaan denken: ben ik nou zo.......(vul maar in), maar believe me: dont even go there.
Weet dat je dit niet hoeft te accepteren, als hij het niet wilt horen kun je het BLIJVEN zeggen, voor jou.
Je zegt dat er verschillen in vriend-en-familie zit. Misschien is dat verschil niet zo groot, Evada. Bottomline is dat we onszelf blijven en niet laten wegwuiven door hoe een ander doet. Ruimte innemen. Jij mag voelen en zeggen wat je wilt en daar ook een oprechte, invoelende reactie op krijgen. Daar heb je recht op, en als die niet komt (hoe makkelijk gezegd en hoe moeilijk gedaan ook!!!) houd vast aan wat jij vindt en wilt. Dat is prima namelijk
Als je er meer over wilt vertellen wat je vriend deed/zei, weet dat we er zijn!
Grappig dat je dat schrijft van het douchen, kom net onder de douche vandaan en heb nieuwe parfum opgespoten -heerlijk.
Wat kut van je vriend. Kan me zo indenken hoe je je voelt, t heeft gewoon geen pas, dat ontkennen door jou te zeggen dat je je kop moet houden omdat hij zich dan knudde voelt anders. Erg kinderlijk, meid. Ik vind het wel knap hoe je het doorziet, dat is in ieder geval 1 en de belangrijkste realisatie.....dat je er niet in meegaat. Soms kun je dan namelijk echt gaan denken: ben ik nou zo.......(vul maar in), maar believe me: dont even go there.
Weet dat je dit niet hoeft te accepteren, als hij het niet wilt horen kun je het BLIJVEN zeggen, voor jou.
Je zegt dat er verschillen in vriend-en-familie zit. Misschien is dat verschil niet zo groot, Evada. Bottomline is dat we onszelf blijven en niet laten wegwuiven door hoe een ander doet. Ruimte innemen. Jij mag voelen en zeggen wat je wilt en daar ook een oprechte, invoelende reactie op krijgen. Daar heb je recht op, en als die niet komt (hoe makkelijk gezegd en hoe moeilijk gedaan ook!!!) houd vast aan wat jij vindt en wilt. Dat is prima namelijk
Als je er meer over wilt vertellen wat je vriend deed/zei, weet dat we er zijn!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 11 september 2012 om 11:09
Probeer dat zelf ook nog in de praktijk te brengen, lukt even niet zo best, maar goed, nou maar even iets anders doen
Wat ga jij doen, blijf je bij je ouders?
Sterkte en X
Wat ga jij doen, blijf je bij je ouders?
Sterkte en X
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)