Psyche
alle pijlers
Abortus, verstandig maar toch...
donderdag 17 januari 2013 om 13:25
Hallo iedereen,
Ik heb dit maar op psyche gezet, ik vind het nogal een pijnlijk onderwerp voor kinderen..
Ik ben er vanochtend achtergekomen dat ik zwanger ben, ik ben twee dagen over tijd en nu waarschijnlijk 2 weken en twee dagen zwanger.
Meteen toen ik de streepjes zag dacht ik ik wil dit niet, maar tegelijkertijd voelt het zo verwarrend.
Ik ben alleenstaand, ik heb mijn oudste dochter alleen gekregen, ben destijds in de kliniek weggelopen omdat ik t niet aankon.
Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing maar moeilijk is het zeker geweest.
Mijn tweede kindje heb ik met mijn ex die mij jarenlang heeft bedrogen, mishandeld etc, zij was wel gepland, de ellende begon in mijn zwangerschap.
We zijn nu een jaar uit elkaar en ik leef nog op de puinhopen van die relatie, ik ben in therapie hiervoor en ook financieel is het moeilijk.
Mijn nieuwe vriend ken ik pas drie maanden, we zittennog in de aftastende fase en overhaasten niets omdat er aan zijn kant ook 2 kinderen in het spel zijn.
Maar nu dus toch zwanger, ik gebruik de pil en we zijn allebei op soa getest, het voelt zo dom dat mij dit gebeurt!
Ik durf het hem ook niet goed te vertellen omdat de relatie nog zo pril is en hij daarbij ook nogal gelovig is, zoals ik hem ken is een abortus geen optie.
Ik heb vanochtend meteeen een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, maar ik kan pas over tien dagen terecht omdat het vruchtje nog te klein is.
Ik vind het zo erg en ik hoop zo dat er nog geen hartje is als ik daar over tien dagen kom, dat is gevoelsmatig voor mij een grens die ik niet wil overschrijden.
Ik weet niet goed wat ik met dit topic wil, mijn verstand heeft allang een besluit genomen, alleen mijn hart wil er nog niet aan geloof ik...
Ik las ergens een verstandige beslissing is ook een beslissing, wat vinden jullie?
Ik heb dit maar op psyche gezet, ik vind het nogal een pijnlijk onderwerp voor kinderen..
Ik ben er vanochtend achtergekomen dat ik zwanger ben, ik ben twee dagen over tijd en nu waarschijnlijk 2 weken en twee dagen zwanger.
Meteen toen ik de streepjes zag dacht ik ik wil dit niet, maar tegelijkertijd voelt het zo verwarrend.
Ik ben alleenstaand, ik heb mijn oudste dochter alleen gekregen, ben destijds in de kliniek weggelopen omdat ik t niet aankon.
Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing maar moeilijk is het zeker geweest.
Mijn tweede kindje heb ik met mijn ex die mij jarenlang heeft bedrogen, mishandeld etc, zij was wel gepland, de ellende begon in mijn zwangerschap.
We zijn nu een jaar uit elkaar en ik leef nog op de puinhopen van die relatie, ik ben in therapie hiervoor en ook financieel is het moeilijk.
Mijn nieuwe vriend ken ik pas drie maanden, we zittennog in de aftastende fase en overhaasten niets omdat er aan zijn kant ook 2 kinderen in het spel zijn.
Maar nu dus toch zwanger, ik gebruik de pil en we zijn allebei op soa getest, het voelt zo dom dat mij dit gebeurt!
Ik durf het hem ook niet goed te vertellen omdat de relatie nog zo pril is en hij daarbij ook nogal gelovig is, zoals ik hem ken is een abortus geen optie.
Ik heb vanochtend meteeen een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, maar ik kan pas over tien dagen terecht omdat het vruchtje nog te klein is.
Ik vind het zo erg en ik hoop zo dat er nog geen hartje is als ik daar over tien dagen kom, dat is gevoelsmatig voor mij een grens die ik niet wil overschrijden.
Ik weet niet goed wat ik met dit topic wil, mijn verstand heeft allang een besluit genomen, alleen mijn hart wil er nog niet aan geloof ik...
Ik las ergens een verstandige beslissing is ook een beslissing, wat vinden jullie?
donderdag 17 januari 2013 om 14:24
quote:Iets wat je niet weet hoef je ook niet te verwerken.
Als to zeker weet dat ze een abortus wil, wat in haar omstandigheden niet onverstandig is dan kan ze geen vriend gebruiken die haar een schuldgevoel gaat aanpraten omdat hij het wel wil houden.
Als to zich door hem laat overhalen om het kind te houden dan kan het maar zo zijn dat de prille relatie hier niet tegen bestand is.
Als puntje bij paaltje komt en de relatie mis loopt dan kan het maar zo zijn dat hij het genoeg vind om kind eens in de 14 dagen een weekend te zien en dan staat to wel praktisch alleen voor de opvoeding van het kind.
De enige reden om het te vertellen is dat vriend haar op die manier kan steunen en het fijn is voor to dat ze geen geheimen voor hem heeft. Maar als vriend niet achter haar besluit kan staan dan kan hij haar ook niet steunen.
Helemaal mee eens!
En ze kan het ook ná de abortus vertellen zodat hij haar dan kan steunen natuurlijk. Dan kan hij haar in elk geval geen schuldgevoel meer aanpraten.
Maar wellicht heeft TO wel mensen in haar leven waar ze al veel langer en meer mee deelt dan met al die mannen die van voorbijgaande aard zijn. Het hoeft helemaal geen trauma te zijn, die trauma's worden gewoon aangepraat.
Als to zeker weet dat ze een abortus wil, wat in haar omstandigheden niet onverstandig is dan kan ze geen vriend gebruiken die haar een schuldgevoel gaat aanpraten omdat hij het wel wil houden.
Als to zich door hem laat overhalen om het kind te houden dan kan het maar zo zijn dat de prille relatie hier niet tegen bestand is.
Als puntje bij paaltje komt en de relatie mis loopt dan kan het maar zo zijn dat hij het genoeg vind om kind eens in de 14 dagen een weekend te zien en dan staat to wel praktisch alleen voor de opvoeding van het kind.
De enige reden om het te vertellen is dat vriend haar op die manier kan steunen en het fijn is voor to dat ze geen geheimen voor hem heeft. Maar als vriend niet achter haar besluit kan staan dan kan hij haar ook niet steunen.
Helemaal mee eens!
En ze kan het ook ná de abortus vertellen zodat hij haar dan kan steunen natuurlijk. Dan kan hij haar in elk geval geen schuldgevoel meer aanpraten.
Maar wellicht heeft TO wel mensen in haar leven waar ze al veel langer en meer mee deelt dan met al die mannen die van voorbijgaande aard zijn. Het hoeft helemaal geen trauma te zijn, die trauma's worden gewoon aangepraat.
donderdag 17 januari 2013 om 14:28
Bedankt voor de tip marthe, ik ga zo even kijken.
En inderdaad, ik ken hem niet heel goed, maar heb zeker al een beeld van hoe hij in elkaar steekt en ook hoe hij erin staat ten opzichte van het verlies van zijn kindje, dit heeft hij niet verwerkt, dat blijkt uit het feit dat hij er niet over kan en wil praten.
Ik ken mezelf, ik ben na jarenlange mishandelingen nog steeds geen emotioneel wrak en verwacht en wens dit zeker niet te worden na een abortus welke mij alleen maar verstandig lijkt en gestoeld op de feiten zoals ze zijn en niet op emoties.
Feit is, ik voed twee kinderen van twee vaders alleen op, de alimentatie is minimaal, ik hou net mijn hoofd boven water, mijn jongste was een huilbaby...nog een keerdit proces doorgaan ga ik niet beter van worden en zeker mijn kinderen niet..
En inderdaad, ik ken hem niet heel goed, maar heb zeker al een beeld van hoe hij in elkaar steekt en ook hoe hij erin staat ten opzichte van het verlies van zijn kindje, dit heeft hij niet verwerkt, dat blijkt uit het feit dat hij er niet over kan en wil praten.
Ik ken mezelf, ik ben na jarenlange mishandelingen nog steeds geen emotioneel wrak en verwacht en wens dit zeker niet te worden na een abortus welke mij alleen maar verstandig lijkt en gestoeld op de feiten zoals ze zijn en niet op emoties.
Feit is, ik voed twee kinderen van twee vaders alleen op, de alimentatie is minimaal, ik hou net mijn hoofd boven water, mijn jongste was een huilbaby...nog een keerdit proces doorgaan ga ik niet beter van worden en zeker mijn kinderen niet..
donderdag 17 januari 2013 om 14:34
Ik zou ook aangaan achter die abortuspil. Volgens mij moet dat gewoon meteen kunnen. Bel je huisarts anders om informatie te vragen.
Wat betreft je vriend: ik denk dat je het hem inderdaad moet vertellen. Zelf zou ik het wel als mededeling brengen, niet als een discussiepunt.
Ik snap dat je nu de neiging hebt je te richten op zijn gevoelens, maar probeer dat toch niet te doen. Hij kan echt zijn eigen problemen wel oplossen en jij hebt al genoeg op je bord.
Wat betreft je vriend: ik denk dat je het hem inderdaad moet vertellen. Zelf zou ik het wel als mededeling brengen, niet als een discussiepunt.
Ik snap dat je nu de neiging hebt je te richten op zijn gevoelens, maar probeer dat toch niet te doen. Hij kan echt zijn eigen problemen wel oplossen en jij hebt al genoeg op je bord.
Het is zoals het is
donderdag 17 januari 2013 om 14:35
quote:waterplant schreef op 17 januari 2013 @ 13:58:
Ik denk dat ik het in jouw geval niet zou zeggen. Het is jouw leven en stel dat je het wel zou vertellen en hij zou tegen zijn dan kan ie je gaan haten puur vanuit zijn standpunt gezien i.v.m. zijn verleden terwijl jouw reden net zo legitiem is om het te aborteren. Een derde kind inclusief de zorgen en de kosten, is daar een relatie van 3 maanden wel tegen opgewassen? Zelfs al haalt ie je over om het te houden dan ben jij altijd de vrouw die het niet wilde in de eerste instantie en is hij degene die je een kind opdrong. Soms moet je een beslissing nemen in het leven die voor beide het beste is en dat geheim houden dat kan zwaar zijn maar niet onoverkomelijk. Het is jouw lichaam jij beslist en als je het al moeilijk vindt heb je geen extra druk en schuldgevoel nodig die een ander je op zal leggen.Dit dus.
Ik denk dat ik het in jouw geval niet zou zeggen. Het is jouw leven en stel dat je het wel zou vertellen en hij zou tegen zijn dan kan ie je gaan haten puur vanuit zijn standpunt gezien i.v.m. zijn verleden terwijl jouw reden net zo legitiem is om het te aborteren. Een derde kind inclusief de zorgen en de kosten, is daar een relatie van 3 maanden wel tegen opgewassen? Zelfs al haalt ie je over om het te houden dan ben jij altijd de vrouw die het niet wilde in de eerste instantie en is hij degene die je een kind opdrong. Soms moet je een beslissing nemen in het leven die voor beide het beste is en dat geheim houden dat kan zwaar zijn maar niet onoverkomelijk. Het is jouw lichaam jij beslist en als je het al moeilijk vindt heb je geen extra druk en schuldgevoel nodig die een ander je op zal leggen.Dit dus.
donderdag 17 januari 2013 om 14:40
Schuldgevoel kan hij je natuurlijk altijd aanpraten. Als je hem niks vantevoren vertelt heeft hij een extra schuldgevoelpunt.
Jij bent in therapie, hij heeft heea nog niet verwerkt,julliekennen elkaar nog maar net, hebben beide al kinderen, wonen nog apart, financien zijn niet ruim, beide geen praters (nog).
Ik begrijp je verstandige keuze en je emotionele bezwaar.
Vertel je verstand dat het gelijk heeft. En vertel je hart dat je een eventueel kind van jullie samen een (meer) solide basis gunt, en dat je daar hard voor aan het werk bent.
Ik zou het wel vertellen. Van tevoren zou ik met therapeut gesprek voorbereiden op de knelpunten die je aangeeft zodat je geen heel vreselijke dingen zegt/ de kans daarop verkleint. Ik zou het hoe dan ook weg laten halen. Met therapeut een duidelijk verhaal maken.
Je hebt hem nodig in dit verhaal, hij moet het op tijd weten zodat hij boos op jou kan zijn en toch meegaat naar de behandeling. Dat kost tijd.
Jij bent in therapie, hij heeft heea nog niet verwerkt,julliekennen elkaar nog maar net, hebben beide al kinderen, wonen nog apart, financien zijn niet ruim, beide geen praters (nog).
Ik begrijp je verstandige keuze en je emotionele bezwaar.
Vertel je verstand dat het gelijk heeft. En vertel je hart dat je een eventueel kind van jullie samen een (meer) solide basis gunt, en dat je daar hard voor aan het werk bent.
Ik zou het wel vertellen. Van tevoren zou ik met therapeut gesprek voorbereiden op de knelpunten die je aangeeft zodat je geen heel vreselijke dingen zegt/ de kans daarop verkleint. Ik zou het hoe dan ook weg laten halen. Met therapeut een duidelijk verhaal maken.
Je hebt hem nodig in dit verhaal, hij moet het op tijd weten zodat hij boos op jou kan zijn en toch meegaat naar de behandeling. Dat kost tijd.
donderdag 17 januari 2013 om 14:43
quote:elninjoo schreef op 17 januari 2013 @ 14:38:
Waarom moet ze 'n echo als ze het weg wil laten halen? Er is dan toch geen enkel belang om te zien hoe en wat? Laat staan dat ze mee zou moeten kijken.
Zou gewoon voor die pil gaan, zo te lezen ben je vroeg genoeg.Om vast te stellen hoe lang iemand zwanger is en of de toe te passen behandeling de juiste is
Waarom moet ze 'n echo als ze het weg wil laten halen? Er is dan toch geen enkel belang om te zien hoe en wat? Laat staan dat ze mee zou moeten kijken.
Zou gewoon voor die pil gaan, zo te lezen ben je vroeg genoeg.Om vast te stellen hoe lang iemand zwanger is en of de toe te passen behandeling de juiste is
donderdag 17 januari 2013 om 14:53
Vertel het hem!hij heeft daar recht op..stel dat de rollen zijn omgedraaid,dan zou jij het toch ook willen weten..hoe hij er mee omgaat en erover denkt weet je niet.Dat zijn alleen maar speculaties.ik ben ook gelovig maar kijk niet afkeurend naar een abortus.In sommige gevallen is dat het beste..in hoever je dat het beste kunt noemen.heel veel sterkte!!
donderdag 17 januari 2013 om 14:55
Beste TO,
Ik begrijp dat je heel erg in de war bent nu en niet goed weet wat je moet doen. Dit kind zit in jou, dus jij moet de keuze maken. Dat is erg zwaar. Wellicht helpen deze punten bij het maken van een beslissing.
* jij zult jezelf de rest van je leven moeten aankijken, dus beslis vooral datgene wat goed voelt voor jou.
* Mensen zullen je altijd veroordelen, of je het nu goed doet of niet, dus doe wat goed voelt voor jou.
* Bedenk hoe moeilijk jij het ermee gaat krijgen, of juist niet als jij straks tot abortus besluit.
* Hoe moeilijk ga jij het krijgen met de wetenschap dat je de vader van dit kind niets laat weten over het feit dat hij een kindje verwacht.
* Ga jij je schuldig voelen als jij je bedenkt dat je de vader niets laat weten over zijn ongeboren kind? Ga jij je schuldig voelen bij de gedachte dat jij de vader ook het geluk ontneemt van het krijgen van een kind?
* Ga je je opgelucht voelen als het kind is weg gehaald?
* Kan je er mee leven dat je de vader niet hebt laten mee beslissen bij de keuze voor dit kind?
* Bedenk dat voor de praktische bezwaren wel een oplossing te vinden valt.
* Bedenkt dat dit mensje jou ook veel geluksmomenten zal schenken. Ook al is het nu moeilijk, het krijgen van een kind is niet alleen maar negatief.
* Onderschat de gevolgen van een abortus niet. Het is een onomkeerbaar proces, het kan behoorlijk wat emoties met zich meebrengen en je houdt er relatief weinig positiefs aan over. Als je het kind geboren laat worden, kun je er wel iets heel moois van maken.
Hopelijk helpen deze punten je een beetje. Ik wens je veel sterkte in deze verwarrende tijd.
Ik begrijp dat je heel erg in de war bent nu en niet goed weet wat je moet doen. Dit kind zit in jou, dus jij moet de keuze maken. Dat is erg zwaar. Wellicht helpen deze punten bij het maken van een beslissing.
* jij zult jezelf de rest van je leven moeten aankijken, dus beslis vooral datgene wat goed voelt voor jou.
* Mensen zullen je altijd veroordelen, of je het nu goed doet of niet, dus doe wat goed voelt voor jou.
* Bedenk hoe moeilijk jij het ermee gaat krijgen, of juist niet als jij straks tot abortus besluit.
* Hoe moeilijk ga jij het krijgen met de wetenschap dat je de vader van dit kind niets laat weten over het feit dat hij een kindje verwacht.
* Ga jij je schuldig voelen als jij je bedenkt dat je de vader niets laat weten over zijn ongeboren kind? Ga jij je schuldig voelen bij de gedachte dat jij de vader ook het geluk ontneemt van het krijgen van een kind?
* Ga je je opgelucht voelen als het kind is weg gehaald?
* Kan je er mee leven dat je de vader niet hebt laten mee beslissen bij de keuze voor dit kind?
* Bedenk dat voor de praktische bezwaren wel een oplossing te vinden valt.
* Bedenkt dat dit mensje jou ook veel geluksmomenten zal schenken. Ook al is het nu moeilijk, het krijgen van een kind is niet alleen maar negatief.
* Onderschat de gevolgen van een abortus niet. Het is een onomkeerbaar proces, het kan behoorlijk wat emoties met zich meebrengen en je houdt er relatief weinig positiefs aan over. Als je het kind geboren laat worden, kun je er wel iets heel moois van maken.
Hopelijk helpen deze punten je een beetje. Ik wens je veel sterkte in deze verwarrende tijd.
donderdag 17 januari 2013 om 14:57
quote:secondhandsuus schreef op 17 januari 2013 @ 13:49:
Ik zal niet neerzetten wat ik daar echt van vind. Om het netjes te houden; ik vind dat echt niet kunnen.
Het is toch ook 50% van hem.
Hij heeft daar gewoon recht op.
Nee hoor, het is 100% van jou, want het zit in jouw buik, het gaat daarin groeien en jij moet het straks ter aarde brengen. Als er één er geen zin in heeft en diegene is toevallig degene die de bevruchting draagt, dan is dat einde discussie.
Ik vind het bizar dat er hier vrouwen zijn die vinden dat TO nog maar eens met dr vriend moet overleggen, als ze zelf al aangeeft dat het geen optie is een derde kind te baren. Waarom alles alleen maar moeilijker maken door die vriend op de hoogte te brengen?
Zat vrouwen die een abortus laten doen, zonder hun vriend ooit op de hoogte te brengen. Daar zou TO echt niet alleen in staan...
Ik zal niet neerzetten wat ik daar echt van vind. Om het netjes te houden; ik vind dat echt niet kunnen.
Het is toch ook 50% van hem.
Hij heeft daar gewoon recht op.
Nee hoor, het is 100% van jou, want het zit in jouw buik, het gaat daarin groeien en jij moet het straks ter aarde brengen. Als er één er geen zin in heeft en diegene is toevallig degene die de bevruchting draagt, dan is dat einde discussie.
Ik vind het bizar dat er hier vrouwen zijn die vinden dat TO nog maar eens met dr vriend moet overleggen, als ze zelf al aangeeft dat het geen optie is een derde kind te baren. Waarom alles alleen maar moeilijker maken door die vriend op de hoogte te brengen?
Zat vrouwen die een abortus laten doen, zonder hun vriend ooit op de hoogte te brengen. Daar zou TO echt niet alleen in staan...
Occam's razor
donderdag 17 januari 2013 om 14:58
quote:spoekeltje schreef op 17 januari 2013 @ 14:55:
Beste TO,
Ik begrijp dat je heel erg in de war bent nu en niet goed weet wat je moet doen. Dit kind zit in jou, dus jij moet de keuze maken. Dat is erg zwaar. Wellicht helpen deze punten bij het maken van een beslissing.
* jij zult jezelf de rest van je leven moeten aankijken, dus beslis vooral datgene wat goed voelt voor jou.
* Mensen zullen je altijd veroordelen, of je het nu goed doet of niet, dus doe wat goed voelt voor jou.
* Bedenk hoe moeilijk jij het ermee gaat krijgen, of juist niet als jij straks tot abortus besluit.
* Hoe moeilijk ga jij het krijgen met de wetenschap dat je de vader van dit kind niets laat weten over het feit dat hij een kindje verwacht.
* Ga jij je schuldig voelen als jij je bedenkt dat je de vader niets laat weten over zijn ongeboren kind? Ga jij je schuldig voelen bij de gedachte dat jij de vader ook het geluk ontneemt van het krijgen van een kind?
* Ga je je opgelucht voelen als het kind is weg gehaald?
* Kan je er mee leven dat je de vader niet hebt laten mee beslissen bij de keuze voor dit kind?
* Bedenk dat voor de praktische bezwaren wel een oplossing te vinden valt.
* Bedenkt dat dit mensje jou ook veel geluksmomenten zal schenken. Ook al is het nu moeilijk, het krijgen van een kind is niet alleen maar negatief.
* Onderschat de gevolgen van een abortus niet. Het is een onomkeerbaar proces, het kan behoorlijk wat emoties met zich meebrengen en je houdt er relatief weinig positiefs aan over. Als je het kind geboren laat worden, kun je er wel iets heel moois van maken.
Hopelijk helpen deze punten je een beetje. Ik wens je veel sterkte in deze verwarrende tijd.Misschien moet je allereerst 'n stoppen zo'n stukje ongewenste celdeling 'kindje' te noemen, want daar is nog helemaal geen sprake van. Je maakt 't zo veel groter dan 't is, een wrat is waarschijnlijk nog groter.
Beste TO,
Ik begrijp dat je heel erg in de war bent nu en niet goed weet wat je moet doen. Dit kind zit in jou, dus jij moet de keuze maken. Dat is erg zwaar. Wellicht helpen deze punten bij het maken van een beslissing.
* jij zult jezelf de rest van je leven moeten aankijken, dus beslis vooral datgene wat goed voelt voor jou.
* Mensen zullen je altijd veroordelen, of je het nu goed doet of niet, dus doe wat goed voelt voor jou.
* Bedenk hoe moeilijk jij het ermee gaat krijgen, of juist niet als jij straks tot abortus besluit.
* Hoe moeilijk ga jij het krijgen met de wetenschap dat je de vader van dit kind niets laat weten over het feit dat hij een kindje verwacht.
* Ga jij je schuldig voelen als jij je bedenkt dat je de vader niets laat weten over zijn ongeboren kind? Ga jij je schuldig voelen bij de gedachte dat jij de vader ook het geluk ontneemt van het krijgen van een kind?
* Ga je je opgelucht voelen als het kind is weg gehaald?
* Kan je er mee leven dat je de vader niet hebt laten mee beslissen bij de keuze voor dit kind?
* Bedenk dat voor de praktische bezwaren wel een oplossing te vinden valt.
* Bedenkt dat dit mensje jou ook veel geluksmomenten zal schenken. Ook al is het nu moeilijk, het krijgen van een kind is niet alleen maar negatief.
* Onderschat de gevolgen van een abortus niet. Het is een onomkeerbaar proces, het kan behoorlijk wat emoties met zich meebrengen en je houdt er relatief weinig positiefs aan over. Als je het kind geboren laat worden, kun je er wel iets heel moois van maken.
Hopelijk helpen deze punten je een beetje. Ik wens je veel sterkte in deze verwarrende tijd.Misschien moet je allereerst 'n stoppen zo'n stukje ongewenste celdeling 'kindje' te noemen, want daar is nog helemaal geen sprake van. Je maakt 't zo veel groter dan 't is, een wrat is waarschijnlijk nog groter.
donderdag 17 januari 2013 om 15:02
quote:spoekeltje schreef op 17 januari 2013 @ 14:55:
Beste TO,
Ik begrijp dat je heel erg in de war bent nu en niet goed weet wat je moet doen. Dit kind zit in jou, dus jij moet de keuze maken. Dat is erg zwaar. Wellicht helpen deze punten bij het maken van een beslissing.
* jij zult jezelf de rest van je leven moeten aankijken, dus beslis vooral datgene wat goed voelt voor jou.
* Mensen zullen je altijd veroordelen, of je het nu goed doet of niet, dus doe wat goed voelt voor jou.
* Bedenk hoe moeilijk jij het ermee gaat krijgen, of juist niet als jij straks tot abortus besluit.
* Hoe moeilijk ga jij het krijgen met de wetenschap dat je de vader van dit kind niets laat weten over het feit dat hij een kindje verwacht.
* Ga jij je schuldig voelen als jij je bedenkt dat je de vader niets laat weten over zijn ongeboren kind? Ga jij je schuldig voelen bij de gedachte dat jij de vader ook het geluk ontneemt van het krijgen van een kind?
* Ga je je opgelucht voelen als het kind is weg gehaald?
* Kan je er mee leven dat je de vader niet hebt laten mee beslissen bij de keuze voor dit kind?
* Bedenk dat voor de praktische bezwaren wel een oplossing te vinden valt.
* Bedenkt dat dit mensje jou ook veel geluksmomenten zal schenken. Ook al is het nu moeilijk, het krijgen van een kind is niet alleen maar negatief.
* Onderschat de gevolgen van een abortus niet. Het is een onomkeerbaar proces, het kan behoorlijk wat emoties met zich meebrengen en je houdt er relatief weinig positiefs aan over. Als je het kind geboren laat worden, kun je er wel iets heel moois van maken.
Hopelijk helpen deze punten je een beetje. Ik wens je veel sterkte in deze verwarrende tijd.
Met de groetjes van Bert Dorenbos zeker?
Valse slang dat je dr bent met je zogenaamd objectieve post.
Het betreft hier geen kindje, maar een vruchtje. Er is een aanzienlijke kans dat TO op spontane wijze alsnog dit vruchtje verliest. Met de abortuspil zet je hetzelfde proces in werking als dat het lichaam spontaan een vruchtje afstoot.
En vooral 'als je het kind geboren laat worden, kun je er wel iets heel moois van maken' is om te huilen zo slecht... Ben jij er voor TO als ze de eindjes niet aan elkaar kan knopen? Als ze er psychisch aan onder doorgaat? Heb je uberhaupt gelezen wat voor zwaar leven ze al heeft gehad? Werk jij met mensen die deze levens lijden? Want je klinkt alsof je echt geen-flauw-idee hebt waar je het over hebt...
Beste TO,
Ik begrijp dat je heel erg in de war bent nu en niet goed weet wat je moet doen. Dit kind zit in jou, dus jij moet de keuze maken. Dat is erg zwaar. Wellicht helpen deze punten bij het maken van een beslissing.
* jij zult jezelf de rest van je leven moeten aankijken, dus beslis vooral datgene wat goed voelt voor jou.
* Mensen zullen je altijd veroordelen, of je het nu goed doet of niet, dus doe wat goed voelt voor jou.
* Bedenk hoe moeilijk jij het ermee gaat krijgen, of juist niet als jij straks tot abortus besluit.
* Hoe moeilijk ga jij het krijgen met de wetenschap dat je de vader van dit kind niets laat weten over het feit dat hij een kindje verwacht.
* Ga jij je schuldig voelen als jij je bedenkt dat je de vader niets laat weten over zijn ongeboren kind? Ga jij je schuldig voelen bij de gedachte dat jij de vader ook het geluk ontneemt van het krijgen van een kind?
* Ga je je opgelucht voelen als het kind is weg gehaald?
* Kan je er mee leven dat je de vader niet hebt laten mee beslissen bij de keuze voor dit kind?
* Bedenk dat voor de praktische bezwaren wel een oplossing te vinden valt.
* Bedenkt dat dit mensje jou ook veel geluksmomenten zal schenken. Ook al is het nu moeilijk, het krijgen van een kind is niet alleen maar negatief.
* Onderschat de gevolgen van een abortus niet. Het is een onomkeerbaar proces, het kan behoorlijk wat emoties met zich meebrengen en je houdt er relatief weinig positiefs aan over. Als je het kind geboren laat worden, kun je er wel iets heel moois van maken.
Hopelijk helpen deze punten je een beetje. Ik wens je veel sterkte in deze verwarrende tijd.
Met de groetjes van Bert Dorenbos zeker?
Valse slang dat je dr bent met je zogenaamd objectieve post.
Het betreft hier geen kindje, maar een vruchtje. Er is een aanzienlijke kans dat TO op spontane wijze alsnog dit vruchtje verliest. Met de abortuspil zet je hetzelfde proces in werking als dat het lichaam spontaan een vruchtje afstoot.
En vooral 'als je het kind geboren laat worden, kun je er wel iets heel moois van maken' is om te huilen zo slecht... Ben jij er voor TO als ze de eindjes niet aan elkaar kan knopen? Als ze er psychisch aan onder doorgaat? Heb je uberhaupt gelezen wat voor zwaar leven ze al heeft gehad? Werk jij met mensen die deze levens lijden? Want je klinkt alsof je echt geen-flauw-idee hebt waar je het over hebt...
debora wijzigde dit bericht op 17-01-2013 15:14
Reden: Andere Bert...
Reden: Andere Bert...
% gewijzigd
Occam's razor
donderdag 17 januari 2013 om 15:15
Een echo is altijd nodig, anders mag een arts geen abortuspil voorschrijven. Als het nog heel klein is, maken ze een inwendige echo. Bij abortusklinieken moet je altijd wachten tot 6 weken, maar zoals gezegd kun je in Almere wel direct terecht (tenminste, op dinsdag of donderdag want dan houden ze spreekuur). Dat is ook geen abortuskliniek, en er heerst een veel prettiger sfeer. Zou dus direct even bellen voor een afspraak voor vlgd week. Je hoeft er ook maar 1X naar toe.