Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 16:39
Ik ervaar die verantwoordelijkheid of zorgen jegens mijn kind helemaal niet zo heftig. Ik ben net als FV wat betreft mijn eigen kind iig behoorlijk zelfverzekerd, dat scheelt misschien. Ik ervaar de verantwoordelijkheid op mijn werk bijvoorbeeld als veel extremer en heftiger. Waarschijnlijk omdat het daar niet om mijn eigen kind gaat maar andermans kind en ik ben heel erg bang on fouten met andermans kinderen te maken.Kastanjez schreef: ↑10-07-2017 16:15Ik heb nog niet alles gelezen dus ik ben vast mosterd, maar hier ben ik het niet mee eens. Ik was op mijn 35e, toen ik mijn eerste kind kreeg, echt geen kind meer. Had een koopwoning en een vaste baan. Een zieke moeder. Ofwel, verantwoordelijkheden en zorgen.
Die staan echter in het niet tot de 24/7 claim die kinderen op je doen. Ik kan TO, en haar aanvullende posts, zodoende wel invoelen. Wij hadden echt wel goed over kinderen nagedacht, maar ik had me nooit een voorstelling kunnen maken hoe het voelt dat twee levende wezens altijd en altijd en altijd afhankelijk van jou zijn. Van jouw keuzes en jouw levensstijl. Je kunt ze een weekend bij hun vader laten, of bij de oppas, en dat helpt, maar het grootste deel van de tijd kan dat natuurlijk niet. Man, wat vind ik dat heftig.
maandag 10 juli 2017 om 16:44
Wat me trouwens erger lijkt dan een moeder die eerlijk durft te zeggen dat het wel eens tegenvalt, is een moeder die wil bepalen wat anderen wel en niet mogen voelen. Daar word je als kind pas echt door in de hoek gezet.
[/quote]
Je gevoel willen uit spreken ten kosten van je kind dat vind ik erg. Dat is heel wat anders dan willen bepalen wat iemand voelt.
Je hebt een verantwoordelijkheid tegenover je kind. Zo deel je ook niet met je kinderen dat je sexleven niet bevalt.
[/quote]
Je gevoel willen uit spreken ten kosten van je kind dat vind ik erg. Dat is heel wat anders dan willen bepalen wat iemand voelt.
Je hebt een verantwoordelijkheid tegenover je kind. Zo deel je ook niet met je kinderen dat je sexleven niet bevalt.
maandag 10 juli 2017 om 16:48
Je gevoel willen uit spreken ten kosten van je kind dat vind ik erg. Dat is heel wat anders dan willen bepalen wat iemand voelt.watdachtjehiervan schreef: ↑10-07-2017 16:44Wat me trouwens erger lijkt dan een moeder die eerlijk durft te zeggen dat het wel eens tegenvalt, is een moeder die wil bepalen wat anderen wel en niet mogen voelen. Daar word je als kind pas echt door in de hoek gezet.
Je hebt een verantwoordelijkheid tegenover je kind. Zo deel je ook niet met je kinderen dat je sexleven niet bevalt.
[/quote]
Er staat toch niet dat je het tegen je kind moet zeggen? Dat zou ik ook niet doen. Tenzij deze volwassen is misschien.
Als je het nooit uitspreekt, kun je ook niet geholpen worden.
maandag 10 juli 2017 om 17:01
Natuurlijk gaat geen normaal mens tegen zijn kleine kinderen zeggen dat ze tegenvallen.watdachtjehiervan schreef: ↑10-07-2017 16:44
Je gevoel willen uit spreken ten kosten van je kind dat vind ik erg. Dat is heel wat anders dan willen bepalen wat iemand voelt.
Je hebt een verantwoordelijkheid tegenover je kind. Zo deel je ook niet met je kinderen dat je sexleven niet bevalt.
Wat ik bedoel is dat ik het heel raar en totaal niet behulpzaam vind om tegen een ander te zeggen dat het niet deugt wat die persoon voelt. Zelf al is dat iets waar je je zelf niets bij voor kunt stellen.
En dat ik hoop dat die zelfbenoemde dolgelukkige moeders niet op die manier met hun kinderen omgaan, als die eens een keer niet aan mama's norm voldoen, wat gevoel betreft.
Het lijkt me trouwens een heel goed idee om met je volwassen dochters te bespreken wat je wel en niet leuk vond aan het ouderschap. Ik vond het heel interessant en verhelderd dat mijn moeder dat deed, het zou jammer zijn als haar ervaringen verloren zouden gaan. Ik ben blij dat ze me zo weerbaar heeft opgevoed dat ze niet tegen haar volwassen dochter hoeft te gaan doen alsof het voor haar allemaal één groot feest was.
En ik zie niet in wat dit met je seksleven te maken heeft.
maandag 10 juli 2017 om 17:04
Helemaal mee eens!jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:06Hier ben ik het zó niet mee eens. Je kunt je leven zo ongebonden inrichten als je maar wil. Geen vaste relatie, een huurhuis, voor jezelf werken, geen huisdieren nemen als je de verantwoordelijkheid niet wil, noem alles maar op.
Een kind betekent toch echt dat je verantwoordelijkheid hebt voor een ander mensenleven. Dat iemand doodgaat als jij besluit de hele dag in bed te blijven liggen. Dat lijkt me toch echt een heel andere verantwoordelijkheid dan de verantwoordelijkheid die je (misschien) voor een aantal dingen krijgt als je volwassen wordt.
maandag 10 juli 2017 om 17:07
Dat het wel eens tegenvalt is iets anders dan spijt.Snarky schreef: ↑10-07-2017 16:26Van de meeste dingen kun je pas echt zeggen wat je ervan vindt als je er middenin zit. Er zijn weinig dingen zo ingrijpend als het ouderschap, dus zo raar vind ik het niet dat iemand wordt overvallen door aspecten die onverwachts erg zwaar kunnen vallen of die je verkeerd had ingeschat.
Het hoeven overigens niet eens de kinderen zelf te zijn die tegenvallen, ik denk dat ik juist erg teleurgesteld in mezelf zou kunnen raken als ik kinderen had. Dat ik de hele dag door maar bang zou zijn dat zo'n kind onder een bus/pestkop/pedofiel/kilo heroïne/enge ziekte zou lopen of zoiets, en dat ik daar heel slecht mee om zou kunnen gaan. Ik word al helemaal gek als de hond niet lekker is, laat staan als er iets met mijn kind zou zijn.
Wat me trouwens erger lijkt dan een moeder die eerlijk durft te zeggen dat het wel eens tegenvalt, is een moeder die wil bepalen wat anderen wel en niet mogen voelen. Daar word je als kind pas echt door in de hoek gezet.
Moeders die geen namen durven te noemen maar vage sneren uitdelen zijn ook heul erg.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 17:08
Klopt, mensen hebben toch de neiging om alles wat negatief is gelijk onder het tapijt te vegen, maar eigenlijk word het daar alleen maar groter van denk ik.Snarky schreef: ↑10-07-2017 17:01Natuurlijk gaat geen normaal mens tegen zijn kleine kinderen zeggen dat ze tegenvallen.
Wat ik bedoel is dat ik het heel raar en totaal niet behulpzaam vind om tegen een ander te zeggen dat het niet deugt wat die persoon voelt. Zelf al is dat iets waar je je zelf niets bij voor kunt stellen.
En dat ik hoop dat die zelfbenoemde dolgelukkige moeders niet op die manier met hun kinderen omgaan, als die eens een keer niet aan mama's norm voldoen, wat gevoel betreft.
Het lijkt me trouwens een heel goed idee om met je volwassen dochters te bespreken wat je wel en niet leuk vond aan het ouderschap. Ik vond het heel interessant en verhelderd dat mijn moeder dat deed, het zou jammer zijn als haar ervaringen verloren zouden gaan. Ik ben blij dat ze me zo weerbaar heeft opgevoed dat ze niet tegen haar volwassen dochter hoeft te gaan doen alsof het voor haar allemaal één groot feest was.
En ik zie niet in wat dit met je seksleven te maken heeft.
Want dan word het een ding, iets wat je niet mag voelen, maar als je niet aan een roze olifant mag denken dan denk je de hele tijd aan die olifant.
Als je gewoon voor jezelf mag voelen wat je voelt, dan kun je het ook makkelijker accepteren en eventueel bijsturen denk ik.
Juist dat hysterische vrolijk doen en niet willen toegeven dat je sommige dingen moeilijk vind daar bereik je niks mee.
maandag 10 juli 2017 om 17:08
Tja, noem het zoals je het noemen wilt.blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 17:07Dat het wel eens tegenvalt is iets anders dan spijt.
Moeders die geen namen durven te noemen maar vage sneren uitdelen zijn ook heul erg.
En ik bedoelde inderdaad onder meer jou. Zo goed?
maandag 10 juli 2017 om 17:15
Snarky schreef: ↑10-07-2017 17:01Natuurlijk gaat geen normaal mens tegen zijn kleine kinderen zeggen dat ze tegenvallen.
Wat ik bedoel is dat ik het heel raar en totaal niet behulpzaam vind om tegen een ander te zeggen dat het niet deugt wat die persoon voelt. Zelf al is dat iets waar je je zelf niets bij voor kunt stellen.
En dat ik hoop dat die zelfbenoemde dolgelukkige moeders niet op die manier met hun kinderen omgaan, als die eens een keer niet aan mama's norm voldoen, wat gevoel betreft.
Bahbahbah. hoop dat het oplucht, dat soort sneren, maar ik vind het laag .
Het lijkt me trouwens een heel goed idee om met je volwassen dochters te bespreken wat je wel en niet leuk vond aan het ouderschap. Ik vond het heel interessant en verhelderd dat mijn moeder dat deed, het zou jammer zijn als haar ervaringen verloren zouden gaan. Ik ben blij dat ze me zo weerbaar heeft opgevoed dat ze niet tegen haar volwassen dochter hoeft te gaan doen alsof het voor haar allemaal één groot feest was. En als het nou overwegend wel een feestje was ? Als de wijzer uitslaat naar leuk ipv mwahhh of afschuwelijk ? Dan maar doen alsof het loeizwaar was, een opoffering, een ware hel ? Omdat anders een paar vrouwen denken dat je liegt ? Werkelijk ? en waarom zou je zoiets alleen met dochters bespreken ? Nu kies je meestal bewust voor een kind en is het blijkbaar een taboe dat je niet onverdeeld blij bent ?
En ik zie niet in wat dit met je seksleven te maken heeft.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 17:19
Niks niet noem het zoals je het noemen wilt ; het is gewoon iets totaal anders.
Ja, zeg vooral wie je allemaal bedoelt, ipv dat stiekeme gesneer.
Want het is heul erg om genoten te hebben of nu nog te genieten van het opvoeden en het moederschap. Een schande is het ! Pek en veren, hoor.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 17:22
Ik leg de lat hoog: ik lig nooit een dag in bed als de kinderen er zijn.
Ik vind dat ik altijd iets moet doen. Ik voel altijd een soort haast of een duiveltje op mijn schouder.
Het moet leuk zijn, het moet goed gaan.
Ik moet helpen op school, werken, een schoon huis hebben, de kinderen moeten er leuk bij lopen, etc etc.
Moe word ik er van. Maar ja, ik doe het allemaal zelf.
Met dat mijn oudste ter wereld kwam, werd er een soort perfectionisme geboren waarvan ik niet wist dat ik het in me had.
Ik vergeet heus niet te genieten maar ik ben geen ontspannend moeder. Natuurlijk is dat persoonlijkheid en karakter, en zou ik dat ook zonder kinderen hebben. Maar het is wel heavy shit in combi met nageslacht.
Mijn kinderen hebben me veel over mezelf geleerd, ook niet leuke dingen.
Ik heb weinig geduld en alles moet gewoon goed gaan.
En zo werkt het leven niet. Zeker met kinderen niet. In ieder geval niet voor mij!
En dan heb ik nog niet eens echt reden tot klagen want geen levensbedreigende ziektes (meer) en geen hele rare afwijkingen of aandoeningen. Maar gewoon hele makkelijke kinderen in principe. Er zijn wel dingetjes, maar laten wel wel zijn: elk huisje heeft zijn kruisje, daar zijn wij niet anders in.
Toch vind ik het een opgave zo nu en dan. En gaat het me niet elke levensfase even gemakkelijk af.
Nu vind ik het weer eventjes allemaal erg leuk. Ik heb echt hele leuke kinderen en een enorm leuk, gezellig en dynamisch gezin ( met aanhang inmiddels)
Als iedereen samen is knap ik bijna uit elkaar van geluk en voel ik me intens rijk.
Maar ik geniet minstens zo veel van mijn gestolen uurtjes op de bank in mijn eentje! Minstens!!
Ik heb dat ook echt nodig. Desnoods betaal ik er voor!
Ik vind dat ik altijd iets moet doen. Ik voel altijd een soort haast of een duiveltje op mijn schouder.
Het moet leuk zijn, het moet goed gaan.
Ik moet helpen op school, werken, een schoon huis hebben, de kinderen moeten er leuk bij lopen, etc etc.
Moe word ik er van. Maar ja, ik doe het allemaal zelf.
Met dat mijn oudste ter wereld kwam, werd er een soort perfectionisme geboren waarvan ik niet wist dat ik het in me had.
Ik vergeet heus niet te genieten maar ik ben geen ontspannend moeder. Natuurlijk is dat persoonlijkheid en karakter, en zou ik dat ook zonder kinderen hebben. Maar het is wel heavy shit in combi met nageslacht.
Mijn kinderen hebben me veel over mezelf geleerd, ook niet leuke dingen.
Ik heb weinig geduld en alles moet gewoon goed gaan.
En zo werkt het leven niet. Zeker met kinderen niet. In ieder geval niet voor mij!
En dan heb ik nog niet eens echt reden tot klagen want geen levensbedreigende ziektes (meer) en geen hele rare afwijkingen of aandoeningen. Maar gewoon hele makkelijke kinderen in principe. Er zijn wel dingetjes, maar laten wel wel zijn: elk huisje heeft zijn kruisje, daar zijn wij niet anders in.
Toch vind ik het een opgave zo nu en dan. En gaat het me niet elke levensfase even gemakkelijk af.
Nu vind ik het weer eventjes allemaal erg leuk. Ik heb echt hele leuke kinderen en een enorm leuk, gezellig en dynamisch gezin ( met aanhang inmiddels)
Als iedereen samen is knap ik bijna uit elkaar van geluk en voel ik me intens rijk.
Maar ik geniet minstens zo veel van mijn gestolen uurtjes op de bank in mijn eentje! Minstens!!
Ik heb dat ook echt nodig. Desnoods betaal ik er voor!
maandag 10 juli 2017 om 17:27
hebben we nu een nieuw taboe?blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 17:19Niks niet noem het zoals je het noemen wilt ; het is gewoon iets totaal anders.
Ja, zeg vooral wie je allemaal bedoelt, ipv dat stiekeme gesneer.
Want het is heul erg om genoten te hebben of nu nog te genieten van het opvoeden en het moederschap. Een schande is het ! Pek en veren, hoor.
wij slapen nooit.
maandag 10 juli 2017 om 17:27
Dat jij oprecht gelukkig bent is hartstikke fijn voor je, en dat meen ik oprecht, maar dat hoef je anderen die minder geluk hebben/voelen niet zo in te wrijven.blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 17:19Niks niet noem het zoals je het noemen wilt ; het is gewoon iets totaal anders.
Ja, zeg vooral wie je allemaal bedoelt, ipv dat stiekeme gesneer.
Want het is heul erg om genoten te hebben of nu nog te genieten van het opvoeden en het moederschap. Een schande is het ! Pek en veren, hoor.
Da's kinderachtig, getuigt van weinig empathie, en je bereikt er ook niks mee.
Wat had je nou zelf verwacht, dat jij hier zou roepen hoe mooi het moederschap is, en dat iedereen hier dan zou zeggen "ja Bianca, het is ook geweldig, wat stom van mij dat ik dat nooit eerder gezien heb"
Je hoeft toch niet per se dezelfde ervaring te hebben als een ander om een klein beetje mee te kunnen leven of op z'n minst te erkennen dat het niet voor iedereen hetzelfde is?
maandag 10 juli 2017 om 17:30
blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 17:07Snarky schreef: ↑10-07-2017 17:01
Natuurlijk gaat geen normaal mens tegen zijn kleine kinderen zeggen dat ze tegenvallen.
Wat ik bedoel is dat ik het heel raar en totaal niet behulpzaam vind om tegen een ander te zeggen dat het niet deugt wat die persoon voelt. Zelf al is dat iets waar je je zelf niets bij voor kunt stellen.
En dat ik hoop dat die zelfbenoemde dolgelukkige moeders niet op die manier met hun kinderen omgaan, als die eens een keer niet aan mama's norm voldoen, wat gevoel betreft.
Bahbahbah. hoop dat het oplucht, dat soort sneren, maar ik vind het laag .
Het lijkt me trouwens een heel goed idee om met je volwassen dochters te bespreken wat je wel en niet leuk vond aan het ouderschap. Ik vond het heel interessant en verhelderd dat mijn moeder dat deed, het zou jammer zijn als haar ervaringen verloren zouden gaan. Ik ben blij dat ze me zo weerbaar heeft opgevoed dat ze niet tegen haar volwassen dochter hoeft te gaan doen alsof het voor haar allemaal één groot feest was. En als het nou overwegend wel een feestje was ? Als de wijzer uitslaat naar leuk ipv mwahhh of afschuwelijk ? Dan maar doen alsof het loeizwaar was, een opoffering, een ware hel ? Omdat anders een paar vrouwen denken dat je liegt ? Werkelijk ? en waarom zou je zoiets alleen met dochters bespreken ? Nu kies je meestal bewust voor een kind en is het blijkbaar een taboe dat je niet onverdeeld blij bent ?
En ik zie niet in wat dit met je seksleven te maken heeft.
En ik vind het gaan zitten sneren naar mensen vanwege wat ze voelen dan weer erg bahbahbah. Zo hebben we allemaal onze dingetjes.
Als iemand zegt dat ze niet aan kinderen zou zijn begonnen als ze alles van tevoren had geweten, heeft die persoon wat mij betreft spijt. En ik vind dat dat mag, en dat dat iemand niet per se tot een slechte ouder maakt. Ik vind zelfs dat je dat tegen je volwassen kinderen mag zeggen, omdat die zo'n opmerking echt wel in context kunnen plaatsen als je ze een beetje goed hebt opgevoed.
Dus inderdaad, je mag van mij zeggen wat je echt voelt en ervaart, of het nu een feestje of een hel was. En daarbij hoef je dus niet te liegen, of dingen mooier of lelijker te maken dan ze zijn.
En het lijkt me trouwens een uitstekend idee om je goede en slechte ervaringen ook met zonen te delen, maar we hadden het hier over moeders, die ook allemaal dochters zijn en vaak dochters hebben die ook weer moeders zullen worden.
En enorm gefeliciteerd met je fantastische moederschap. Dat gun ik iedereen namelijk van harte. En nee, dat is geen sneer.
maandag 10 juli 2017 om 17:32
En ik heb nog nooit tegen mijn kinderen iets in de orde van 'spijt' van gezegd. Het idee alleen al.
Zoiets bespreek je niet in die taal met je kinderen, dat lijkt me nogal logisch.
Ik vertel ze wel wat het voor me betekent soms, om moeder te zijn. En leg ze uit waarom ik me soms zoveel zorgen maak. En dat is heel goed bespreekbaar. Dat begrijpen ze ook.
Ik leg ze ook uit dat en waarom ik tijd voor mezelf nodig heb en waarom hun vader en ik zo nu en dan een vrije dag nemen om naar de sauna te gaan, of een weekendje weg boeken.
Dat is omdat we de batterij moeten kunnen opladen.
Vanaf het begin ruimen we deze tijd heel bewust in. Maar het is en blijft anders dan voor dat ik kinderen had. Ook in de sauna staan mijn radartjes aan. Ook als ik dronken op een feest uit mijn plaat ga blijf ik uiteindelijk de verantwoordelijke ouder die nooit meer helemaal naar de klote gaat.
Ik voel gewoon tot in iedere vezel, dat ik moeder ben. Het zit zo in mijn verweven, dat ik nooit meer echt doe wat ik wil. En dat vind ik zeker wel een opoffering. Ja.
Zoiets bespreek je niet in die taal met je kinderen, dat lijkt me nogal logisch.
Ik vertel ze wel wat het voor me betekent soms, om moeder te zijn. En leg ze uit waarom ik me soms zoveel zorgen maak. En dat is heel goed bespreekbaar. Dat begrijpen ze ook.
Ik leg ze ook uit dat en waarom ik tijd voor mezelf nodig heb en waarom hun vader en ik zo nu en dan een vrije dag nemen om naar de sauna te gaan, of een weekendje weg boeken.
Dat is omdat we de batterij moeten kunnen opladen.
Vanaf het begin ruimen we deze tijd heel bewust in. Maar het is en blijft anders dan voor dat ik kinderen had. Ook in de sauna staan mijn radartjes aan. Ook als ik dronken op een feest uit mijn plaat ga blijf ik uiteindelijk de verantwoordelijke ouder die nooit meer helemaal naar de klote gaat.
Ik voel gewoon tot in iedere vezel, dat ik moeder ben. Het zit zo in mijn verweven, dat ik nooit meer echt doe wat ik wil. En dat vind ik zeker wel een opoffering. Ja.
maandag 10 juli 2017 om 17:38
+ 100Dymphnatam schreef: ↑10-07-2017 06:48Ik vind deze post denigrerend en normerend. Omdat jij toevallig een match hebt en jouw moederschap perfect samenvalt met jouw kinderen, wil niet zeggen dat iedere vrouw dat zo maar moet voelen.
Je walst in grote stappen over het gevoel van TO heen. Het is voor haar al een grote coming-out dat ze haar spijt hier onder woorden durft te brengen. Dat is een eerste stap. Wat je er vervolgens mee kunt/ moet/ mag gaan doen is een volgende stap die je pas kunt nemen als je klaar bent met de eerste.
Jouw post draagt er nou niet bepaald aan bij dat TO snel klaar is met die eerste stap, het erkennen van haar gevoel. Met je neerbuigende opmerkingen duw je haar regelrecht terug in waar ze juist uit probeert te komen: de taboe sfeer.
maandag 10 juli 2017 om 17:39
ik heb een vriendin zonder kinderen, ze heeft een inkomen rond de 7000 euro schoon in de maand, een droomhuis, kan doen en laten wat ze wil.Yggdrasil- schreef: ↑10-07-2017 17:32En ik heb nog nooit tegen mijn kinderen iets in de orde van 'spijt' van gezegd. Het idee alleen al.
Zoiets bespreek je niet in die taal met je kinderen, dat lijkt me nogal logisch.
Ik vertel ze wel wat het voor me betekent soms, om moeder te zijn. En leg ze uit waarom ik me soms zoveel zorgen maak. En dat is heel goed bespreekbaar. Dat begrijpen ze ook.
Ik leg ze ook uit dat en waarom ik tijd voor mezelf nodig heb en waarom hun vader en ik zo nu en dan een vrije dag nemen om naar de sauna te gaan, of een weekendje weg boeken.
Dat is omdat we de batterij moeten kunnen opladen.
Vanaf het begin ruimen we deze tijd heel bewust in. Maar het is en blijft anders dan voor dat ik kinderen had. Ook in de sauna staan mijn radartjes aan. Ook als ik dronken op een feest uit mijn plaat ga blijf ik uiteindelijk de verantwoordelijke ouder die nooit meer helemaal naar de klote gaat.
Ik voel gewoon tot in iedere vezel, dat ik moeder ben. Het zit zo in mijn verweven, dat ik nooit meer echt doe wat ik wil. En dat vind ik zeker wel een opoffering. Ja.
we waren op stap, ze had genoeg gedronken, begint ze me brullend van het huilen te vertellen hoe jaloers ze op mij is.
omdat ik kinderen heb.
het is gewoon nooit en/en, maar altijd of/of.
wij slapen nooit.
maandag 10 juli 2017 om 17:48
Nou ben ik volgens mij sinds gisteren al aan het zeggen dat ik het voor waar aanneem ( dus ja, ik erken het wel deglijk ) maar.kennelijk is het heel moeilijk te lezen ? Ik probeer het ook te begrijpen , hoe spijt dan tot stand komt, maar het is schijnbaar lekker om even op mensen te hakken. Nou, leef je uit. Het maakt " jullie " nou ook niet bepaald empathisch. En over dat oprechte ga ik dan ook erg twijfelen.paleviolet schreef: ↑10-07-2017 17:27Dat jij oprecht gelukkig bent is hartstikke fijn voor je, en dat meen ik oprecht, maar dat hoef je anderen die minder geluk hebben/voelen niet zo in te wrijven.
Da's kinderachtig, getuigt van weinig empathie, en je bereikt er ook niks mee.
Wat had je nou zelf verwacht, dat jij hier zou roepen hoe mooi het moederschap is, en dat iedereen hier dan zou zeggen "ja Bianca, het is ook geweldig, wat stom van mij dat ik dat nooit eerder gezien heb"
Je hoeft toch niet per se dezelfde ervaring te hebben als een ander om een klein beetje mee te kunnen leven of op z'n minst te erkennen dat het niet voor iedereen hetzelfde is?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 17:49
Ja, dat zou 'm zijn, zeg.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 17:59
blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 17:48Nou ben ik volgens mij sinds gisteren al aan het zeggen dat ik het voor waar aanneem ( dus ja, ik erken het wel deglijk ) maar.kennelijk is het heel moeilijk te lezen ? Ik probeer het ook te begrijpen , hoe spijt dan tot stand komt, maar het is schijnbaar lekker om even op mensen te hakken. Nou, leef je uit. Het maakt " jullie " nou ook niet bepaald empathisch. En over dat oprechte ga ik dan ook erg twijfelen.
Je kunt de schuld buiten jezelf leggen door anderen te beschuldigen van sneren en hakken, of je kunt je afvragen of je je misschien niet duidelijk genoeg hebt uitgedrukt, als wat je zegt blijkbaar veroordelend overkomt.
Dat laatste kun je heel makkelijk oplossen door je woorden verder verduidelijken, of te erkennen dat ook andere ervaringen en standpunten geldig kunnen zijn.
En wat mij betreft is er geen 'jullie'. Ik reageer op je mening in dit topic, niet op jou als persoon. Al ben ik me ervan bewust dat de paranoia hier hoogtij viert de laatste tijd.
Kies zelf maar.
maandag 10 juli 2017 om 18:04
Weet je Bia, wat ik altijd geweldig vindt is om te zien of te horen als het bij ouders juist wél een feest was, de geboorte en de eerste tijd.blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 17:19
Want het is heul erg om genoten te hebben of nu nog te genieten van het opvoeden en het moederschap. Een schande is het ! Pek en veren, hoor.
Ik zal nooit mijn schoonzus vergeten, twee uur nadat haar oudste zoon geboren was mochten mijn ex man en ik komen kijken. Ze zat daar, prinsheerlijk, in haar eigen bed, met haar zoon bij zich en zoals ze er uitzag, ik kan nóg volschieten van ontroering.
Prachtig vond ik het.
Wat was die vrouw tevreden en gelukkig. Ik had dat ook zo graag meegemaakt. Ik ben niet jaloers maar had het gewenst.
Zulke verhalen kunnen me echt blij maken. Als het ware straalt dat geluk gewoon een beetje op je af, als toeschouwer. Vind ik dan.
Dus het nieuwe taboe, happy motherhood, ik hoop toch echt van niet. Juist ontzettend fijn als het zo gaat.
maandag 10 juli 2017 om 18:18
Ik heb altijd met elke vezel in mijn lijf gevoeld dat ik van een tweede kind spijt zal krijgen, daarom hebben we het bewust bij eentje gehouden. Een kind vind ik heel overzichtelijk en ontzettend leuk, de babytijd vond ik echter heel erg zwaar en niks aan. En dan was het een supermakkelijke baby. Een tweede keer zou ik niet trekken, zeker niet met het risico op een huilbaby of een wat moeilijker karakter.
Ik kan me best voorstellen dat je spijt hebt van je keuzes. gelukkig heb ik het zelf niet.
Ik kan me best voorstellen dat je spijt hebt van je keuzes. gelukkig heb ik het zelf niet.
maandag 10 juli 2017 om 18:31
Ik heb geprobeerd, na alle berichten die er zijn gepost, me te verplaatsen in het spijt gevoel.simbalabimba schreef: ↑09-07-2017 14:31Dat zou zeker voelen als hoogverraad; het betekent zoiets als:"alles wetende wat ik nu weet, zou ik jou niet willen hebben als ik mijn leven over mocht doen."
Vrijheid vind ik een betrekkelijk gegeven: als er geen kinderen zijn, zijn er wel andere zaken/mensen om rekening mee te houden: huisdieren, familie enz.
Vind het nog steeds heel moeilijk 'het houden van en niet meer willen missen' los te zien van het moederschap.
'Het niet meer willen missen' staat voor mijn gevoel haaks op 'spijt hebben'.
Vlgs mij maakt het moederschap dat je juist van je eigen kind(eren) zoveel houdt. Of zou je er net zoveel van houden en ze niet meer willen missen als ze van de buurvrouw drie huizen verder of van je zus zouden zijn?
Ik heb niet het idee dat het aldanniet uit de taboesfeer halen een deel van de oplossing is, met name niet dat het een waarschuwing voor anderen zou kunnen betekenen. Deze generatie moeders is niet bepaald de eerste generatie.
Voor jezelf erkennen dat je spijt hebt, lijkt me wel de eerste zet. Want dat gevoel wil je niet, dunkt me.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
maandag 10 juli 2017 om 18:49
Ah zo, ja dan begrijp ik je. En dat ben ik trouwens helemaal niet met je oneens, elk gevoel is 'normaal', in de zin van dat je nu eenmaal gevoelens hebt en de ene is mooi en blij en de ander minder. Maar dat betekent niet dat je niets met die gevoelens 'moet'.Dymphnatam schreef: ↑10-07-2017 16:04Zonder dit topic te willen kapen of er een homo-propaganda gebeuren van te willen maken: hier moet ik wel even op reageren. Ik kom net uit mijn werk, en was er bijna zeker van dat hier een opmerking over gemaakt zou worden. En inderdaad.
De parallel die ik trok met mijn geaardheid, was om aan te geven dat het zelf-vervreemdend is om te moeten leven naar de verwachtingen en standaard van anderen. Om gevoelens te ervaren bij jezelf die afwijken van de norm. Om daar niet open over te kunnen zijn, als je er al achter bent wat het is wat je voelt. Want in eerste instantie probeer je je uiteraard te schikken naar wat iedereen van je verwacht. Als dit maar matig lukt, ga je allerlei excuses bedenken waarom je niet voelt wat je "moet" voelen. "het zal wel een depressie zijn", "het zal wel met mijn moeilijke jeugd te maken hebben". "het is vast tijdelijk, als ik maar beter mijn best deed zou het wel anders voelen". En hoe harder je je best doet, hoe erger het lijkt te worden.
Dat is ook wat ik bedoelde te zeggen met de eerste stap nemen: het voor jezelf onderkennen dat je voelt wat je voelt. Pas daarna kun je er iets mee. Latente, half onderdrukte gevoelens, daar valt niks mee te beginnen. Die ondermijnen je zelfvertrouwen, je zelfbeeld en daarmee direct je leven.
En dat is wat mij zo tegen de borst stuit bij sommige posts: ze benadrukken alleen nog maar een keer extra dat je vooral dient te beantwoorden aan de norm, anders is er iets heel ernstig mis met. je.
Dat was mijn punt.
In die zin vind ik spijtgevoelens namelijk niet 'normaal' nee. Niet dat je raar bent als je spijt hebt, maar wel dat spijt betekent dat je iets te verwerken/accepteren/achter je te laten hebt.
Dat geldt net zo goed voor iemand die spijt heeft van géén kinderen krijgen hoor, trouwens. Lijkt me net zo goed niet normaal om niets met die gevoelens te doen en de spijt enorm te cultiveren. Of waar je dan ook spijt van hebt. Daar wil je dan toch wat mee, lijkt me?
Het lijkt me alleen maar veel energie kosten en niets opleveren behalve minder plezier in wat je wél hebt. En in het geval van spijt van je kind lijkt dat me helemaal belangrijk aangezien het dan niet alleen om jezelf gaat.
Ik bedoelde niet te zeggen dat omdat ik niet kan begrijpen dat je spijt hebt van je kind dat je er dáárom wat mee moet. Die twee dingen staan los van elkaar.
Ik begrijp het niet. Punt enter witregel. Daarnaast en daarvan losstaand denk ik dat het gevoelens zijn die belemmerend zijn en je minder gelukkig maken, maar waar wel wat aan te doen valt, als je dat wil.
anoniem_210122 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 19:03
0.26% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 19:04
Eens hiermee. En ik vind BGB echt allesbehalve veroordelend eigenlijk, maar wel dat ze een aantal nare opmerkingen naar haar hoofd krijgt. Terwijl ik vind dat ze haar onbegrip heel net verwoordt. Iets niet begrijpen is geen onwíl hoor. Soms staat iets gewoon echt te ver van jezelf af.simbalabimba schreef: ↑10-07-2017 18:31Ik heb geprobeerd, na alle berichten die er zijn gepost, me te verplaatsen in het spijt gevoel.
Vind het nog steeds heel moeilijk 'het houden van en niet meer willen missen' los te zien van het moederschap.
'Het niet meer willen missen' staat voor mijn gevoel haaks op 'spijt hebben'.
Vlgs mij maakt het moederschap dat je juist van je eigen kind(eren) zoveel houdt. Of zou je er net zoveel van houden en ze niet meer willen missen als ze van de buurvrouw drie huizen verder of van je zus zouden zijn?
Ik heb niet het idee dat het aldanniet uit de taboesfeer halen een deel van de oplossing is, met name niet dat het een waarschuwing voor anderen zou kunnen betekenen. Deze generatie moeders is niet bepaald de eerste generatie.
Voor jezelf erkennen dat je spijt hebt, lijkt me wel de eerste zet. Want dat gevoel wil je niet, dunkt me.