Spijt van moederschap

Padoempats schreef: ↑

12-07-2017 23:20

Ik heb er al wel het een en ander over geschreven hoor, maar het is vooral dat ik 24 uur per dag moeder ben. Dat ik me altijd zorgen maak of het goed gaat met haar. Dat ik (bijna) nooit meer alleen ben. Dat mijn hart breekt als ze gepest wordt oid. Dat mijn dochter altijd op de eerste plaats komt en dat mijn relatie met mijn partner en die met mezelf erg veranderd is. Die eindeloze stroom van gevoelens houdt voor mijn gevoel nooit meer op. Ik ben nooit meer geen moeder, en ik ben nooit meer onbezorgd. Daarnaast zijn er de zorgtaken, koken, judo, wassen, kinderverjaardagen, muziekles, weet ik wat nog meer, niet mijn hobby.

Mijn dochter is overigens een vrij normaal kind hoor, ik hoef me bij haar niet meer zorgen te maken dan bij een ander kind.

Wat mij opvalt is dat wat je beschrijft in míjn ogen, dus puur persoonlijk, geen hartverscheurende spijt uitstraalt.
En als ik dat goed interpreteer, dus dat je er niet nog eens voor zou kiezen maar ook niet naar de fles grijpt van ellende, ben je niet enorm ongelukkig of wanhopig.
Klopt dat?
Of hou je je flink?

Begrijp me niet verkeerd, dat is wat ik hoop dus, dat ik je goed lees.
Wat luchtiger dan de onomkeerbare treurnis van een leven wat niet prettig is om te leven.

Padoempats schreef: ↑

12-07-2017 23:20

Ik heb er al wel het een en ander over geschreven hoor, maar het is vooral dat ik 24 uur per dag moeder ben. Dat ik me altijd zorgen maak of het goed gaat met haar. Dat ik (bijna) nooit meer alleen ben. Dat mijn hart breekt als ze gepest wordt oid. Dat mijn dochter altijd op de eerste plaats komt en dat mijn relatie met mijn partner en die met mezelf erg veranderd is. Die eindeloze stroom van gevoelens houdt voor mijn gevoel nooit meer op. Ik ben nooit meer geen moeder, en ik ben nooit meer onbezorgd. Daarnaast zijn er de zorgtaken, koken, judo, wassen, kinderverjaardagen, muziekles, weet ik wat nog meer, niet mijn hobby.

Mijn dochter is overigens een vrij normaal kind hoor, ik hoef me bij haar niet meer zorgen te maken dan bij een ander kind.

Ik kan me helemaal voorstellen dat je dit als heel vervelend kunt ervaren.
Ik stel me voor dat mijn leven met kinderen er ook zo uit zou zien. Dat is ook de reden dat ik daar niet voor gekozen heb.

Had je dit vantevoren niet ingeschat? Wat had je verwacht van het moederschap voor wat betreft deze aspecten?

Ik zag vandaag een reclame op tv over een wiegje voor naast het bed, ik neem aan een co-sleaper.
Toen dacht ik wel; Oooooooooh wat heerlijk lijkt me dat. Lekker liggen in je bed en naar je babytje kijken..
En als ik moeders zie met babys lijkt me dat zo geweldig om mee te maken.
Maar de zorg en de verantwoordelijkheid zou ik ook nooit van me af kunnen zetten. En altijd beschikbaar moeten zijn.. Pfff lijkt me vreselijk.

Ik worstel de laatste tijd (nu het te laat is natuurlijk) wel een beetje met het feit dat ik geen kinderen heb.
Maar ik geloof niet dat ik echt spijt heb.

Padoempats schreef: ↑

12-07-2017 23:20

Ik heb er al wel het een en ander over geschreven hoor, maar het is vooral dat ik 24 uur per dag moeder ben. Dat ik me altijd zorgen maak of het goed gaat met haar. Dat ik (bijna) nooit meer alleen ben. Dat mijn hart breekt als ze gepest wordt oid. Dat mijn dochter altijd op de eerste plaats komt en dat mijn relatie met mijn partner en die met mezelf erg veranderd is. Die eindeloze stroom van gevoelens houdt voor mijn gevoel nooit meer op. Ik ben nooit meer geen moeder, en ik ben nooit meer onbezorgd. Daarnaast zijn er de zorgtaken, koken, judo, wassen, kinderverjaardagen, muziekles, weet ik wat nog meer, niet mijn hobby.

Mijn dochter is overigens een vrij normaal kind hoor, ik hoef me bij haar niet meer zorgen te maken dan bij een ander kind.

Toch denk ik dat je veel zou kunnen hebben aan het eens bespreken met een psycholoog. Deze gevoelens herken ik deels wél - over een andere situatie (niet helemaal vergelijkbaar want ik was toen geen moeder) - en uiteindelijk heb ik daar eerst beter/goed mee om leren gaan en nu heb ik er eigenlijk geen last meer van.

Zoals ik jou begrijp waren er 2 paden; het kinderloze pad en het pad met kind. En het pad met kind ervaar je als zwaarder dan dat je dénkt dat het pad zonder kind zou zijn, klopt dat? En het is niet dat je het zwaardere pad (met kind dus) niet léúk vindt, maar wel pittiger. Toch?

Dat snap ik prima en lijkt me niks om je voor te schamen/over te spijten (vandaar dat ik denk dat de definitie van spijt er weldegelijk toe doet). Ik dacht eerder (en dat ligt trouwens eerder aan mij dan aan jou hoor, ik heb nog tig pagina's en dagen nodig gehad om het voor mezelf uit elkaar te kunnen trekken) dat je het gevoel had dat dat andere pad niet alleen líchter/makkelijker zou zijn, maar ook beter/leuker dan nu. Dat je niet alleen liever tóén die weg was ingeslagen, maar er nu eigenlijk ook nog een bruggetje naar zou willen bouwen. Ik vat(te) spijt op als dat je je dochter ziet als een fout.
Maar dat bedoel je geloof ik niet hè?

Ik begrijp wat jij spijt noemt nu denk ik iets beter.
Maar wat ik denk: als moeder heb je álles te verliezen en dat is idd de prijs die je betaalt voor de liefde die je voelt. Ik ben daar eens heel destructief mee omgesprongen, met zoiets (niet helemaal vergelijkbaar maar wat het bij mij was is niet zo relevant). En therapie heeft echt alle verschil gemaakt, waardoor ik met die zwaarte van het moederschap nu denk ik ook beter om kan gaan en überhaupt voor ik moeder werd al gelukkiger was omdat ik die gevoelens een plekje had gegeven.

Qua geen tijd voor jezelf ed zou ik gewoon eens proberen concreet te maken voor jezelf (en met je partner) hoe je die behoefte beter zou kunnen vervullen. Heb je een dag(deel) per week voor jezelf nodig? Of per maand? Wil je eens zonder kind (en man?) op vakantie? Bedenk wat je wil en wees creatief. Er zijn een miljoen manieren om moeder te zijn en als jouw manier is om het leven lichter en beter te verdragen te maken dat je elke zaterdag iets voor jezelf gaat doen, probeer dat dan gewoon te regelen. Je dochter heeft er niks aan als je uit plichtsgevoel bij haar zit. Het is voor haar ook veel beter als je er écht bent op momenten dát je er bent. Kwaliteit boven kwantiteit.

En dan als laatst een hele foute beeldspraak: je kijkt nu naar dat andere pad.. Dat lijkt misschien een soepele snelweg, terwijl je het gevoel hebt dat je zelf meer op een hobbelig karrespoor zit. Ooit leek dat karrespoor misschien romantisch en knus en trok dat je meer dan die flitsende, hippe snelweg. En nu blijkt het wel erg hobbelig en breken je spaken af. Maar als je de snelweg was opgegaan had je misschien wel een klapband gekregen.. je zult het nooit weten. Maar je moet je huidige leven niet vergelijken met je leven vóór je moeder werd. Want ook als je geen moeder was geworden had je je verder ontwikkeld, waren er dingen gebeurd en was je niet meer geweest wie je was voor je moeder werd. Het zou ook kunnen dat je kinderloze pad nog veel moeilijker was gebleken dan dit pad.

Nou ja, dat wou ik je meegeven, misschien heb je er wat aan, misschien ook niet.

Om iemand geven of van iemand houden geeft ook het risico op pijn, zorgen en verdriet. Je loopt namelijk het risico dat diegene ziek wordt, weg gaat of dood gaat. Dat is voor mij de andere kant van de medaille van houden van.
Ooit vond ik het eng om me te binden aan iemand, want dan liep ik het risico dat hij of zij weg ging of hem iets overkwam, waardoor ik verdrietig zou worden.
Ik heb twee kinderen en een man en dus een flink risico genomen. Ze kunnen ziek worden, gekwetst en gepest worden, afscheid nemen en zelfs overlijden.
Maar ik ben blij dat ik het risico genomen heb. Nu heb ik een man en kinderen waarvan ik zielsveel houdt. En die mij hun liefde geven.
En soms is dat eng, want wat als.. Maar toch weet ik zeker dat ik zonder deze liefde minder gelukkig zou zijn.
Juist in moeilijke tijden (veel naasten verloren) zijn zij een reden om toch op te staan, door te gaan en iets van de dag te maken.

Soms ervaar ik het moederschap als zwaar, maar het helpt dan om kritisch te kijken naar mijn verwachtingen en deze bij te stellen waar mogelijk.

Misschien heeft het ook te maken met controle durven los te laten? En erop vertrouwen dat anderen je kind ook kunnen opvangen?

Bedoel, als ik aan het werk ben of op een feest of kindloos op vakantie, dan zit ik niet meer in een moederrol. Dan kan ik onverantwoord bezig zijn, stomdronken worden (op feestje dus, niet op werk ) en m'n eigen plan trekken. Mis kind dan af en toe wel, kijk stiekem even foto's op gsm en praat graag over kind; maar dat voelt dan luchtig en fijn. Niet zwaar.

Dat 24/7-gevoel herken ik dus denk ik niet zo.

Padoempats schreef: ↑

12-07-2017 23:20

Ik heb er al wel het een en ander over geschreven hoor, maar het is vooral dat ik 24 uur per dag moeder ben. Dat ik me altijd zorgen maak of het goed gaat met haar. Dat ik (bijna) nooit meer alleen ben. Dat mijn hart breekt als ze gepest wordt oid. Dat mijn dochter altijd op de eerste plaats komt en dat mijn relatie met mijn partner en die met mezelf erg veranderd is. Die eindeloze stroom van gevoelens houdt voor mijn gevoel nooit meer op. Ik ben nooit meer geen moeder, en ik ben nooit meer onbezorgd. Daarnaast zijn er de zorgtaken, koken, judo, wassen, kinderverjaardagen, muziekles, weet ik wat nog meer, niet mijn hobby.

Mijn dochter is overigens een vrij normaal kind hoor, ik hoef me bij haar niet meer zorgen te maken dan bij een ander kind.

Ja dat zou ik ook zwaar vinden. Zo voelde t ook tijdens mn verlof. Nu ik werk kan ik t gelukkig van me af zetten. Mijn relatie wordt ook langzaam weer de oude. Mss mag ik dit niet zeggen. Maar ik kom op mijn eerste plaats.

Waarom kom jij niet op de eerste plaats? Is dat t taboe wat je moet doorbreken? Weer opnieuw van je leven genieten en niet alles opofferen voor t geluk van je gezin.

Wissel judo ritjes af met andere moeders. Laat je vent koken. Introduceer vader/dochter bios avondjes. Kan jij lekker je eigen plan trekken. Overal is een mouw aan te breien.

Claim je leven!!!!

Wat je in je laatste bericht beschrijft herken ik overigens wel behoorlijk. Nou is onze oudste van 6 ook een beetje een zorgenkindje, dus dat heeft wel voor slapeloze nachten gezorgd. Nu het beter gaat kan ik het gelukkig wat meer loslaten. Maar ik heb dat ook wel als last ervaren. Maar ook als mijn portie in het leven waar ik mee te 'dealen' heb. Waar ik van kan leren.

Kan het zijn dat je over het algemeen moeite hebt met loslaten en dat dit het moederschap mogelijk extra zwaar maakt?

ik kwam dit tegen: https://vrouw.nl/artikel/verhalen-achte ... -me-geremd

Geen spijt, soms wel baal momentjes, als ze een gruwelijke rotdag hebben bijvoorbeeld. Ook het woord "eventjes" heb ik maar geschrapt in mijn woordenboek. eventjes bestaat niet als je kinderen hebt. Je hebt altijd een totale volksverhuizing, vergeet de helft en halverwege is er 1 altijd wel iets kwijt of moet het plassen de kleine mooie dingen maken het dan weer goed... Als ze slapen bijvoorbeeld

Ik ben dolgelukkig met mijn kinderen en ik zou niet anders meer willen, pestbui of niet, het zijn mijn allesjes

Bumba1985 schreef: ↑

13-07-2017 14:48

ik kwam dit tegen: https://vrouw.nl/artikel/verhalen-achte ... -me-geremd

Dat komt qua strekking wel aardig overeen met wat ik van een aantal vriendinnen en van mijn eigen moeder heb gehoord (al zijn de details natuurlijk steeds weer anders). En altijd met schuldgevoel en schaamte en in het diepste vertrouwen. Allemaal uitstekende, liefdevolle moeders.

Ook op een anoniem forum als dit komen er vooral reacties van moeders die stellen dat iedereen het wel eens moeilijk vindt, en er worden praktische oplossingen aangedragen om dat te verhelpen.
En ondertussen is er nog steeds geen gesprek op gang gekomen tussen de mensen die wérkelijk herkennen wat TO bedoelt, en die echt wat aan elkaar zouden kunnen hebben. Dat is best jammer.

Ik kan me best voorstellen dat die verantwoordelijkheid een enorme druk op je legt. Zeker in de eerste tijd na het overlijden van mijn man kon het me ook enorm aangrijpen dat ik nu alleen verantwoordelijk was voor de kinderen, dat als ik ook dood zou gaan ze niemand meer zouden hebben. Dat vond ik zwaar. En inderdaad de zorgen stoppen nooit, het maakt je zo kwetsbaar die kinderen. Die zorg altijd of ze niet ziek worden, wel gelukkig zijn, dat e met verkeerde vrienden in aanraking komen... de zorgen om mijn zoon en zijn handicap, zeker de eerste jaren. Dat is ook gewoon emotioneel zwaar.
Mijn man vond het heel moeilijk , opeens deel uitmaken van een gezin, opeens niet meer alles kunnen doen wat je wil, altijd vast zitten aan die verantwoordelijkheid. Hij had het daar moeilijker mee dan ik. Toen hij ziek werd vond hij het ook heel moeilijk om zich echt te kunnen concentreren op de kinderen. In veel opzichten was het hem eigenlijk toen te veel. Dat was natuurlijk een uitzonderlijke situatie. Echter ook toen hij nog niet ziek was vond hij het deel uitmaken van een gezin en de verantwoordelijkheid hebben over de kinderen moeilijk. Ik heb geen idee of hij spijt had, dat hebben we nooit uitgesproken. Hij heeft wel gezegd dat als hij wist dat hij ziek was hij er niet aan was begonnen. Dat is natuurlijk wat anders en dat begrijp ik ook.
Maar goed ik kan me best voorstellen dat iemand spijt kan hebben van het ouderschap en dat bepaalde dingen moeilijk zijn. Bijvoorbeeld de verbondenheid die ik voel met de kinderen vind ik heel fijn en een mooi gevoel. Mijn man vond het juist benauwend.

Spijt niet, soms ff eigen tijd op momenten dat IK het wil dat kan ik missen. Het idee om kinderloos door het leven te moeten zou ik vreselijk vinden. Ik kan haar soms wel achter het behang plakken, maar ze is ook ontzettend leuk en lief

Ik denk ook dat je baat zou hebben bij psychologische hulp. Bijv met cognitieve gedragstherapie leer je op een andere manier denken waardoor je die situaties anders gaat ervaren. Gaat vaak onbewust die gedachtes dus dat zelf even veranderen is lastig, zo iemand helpt je ze te herkennen.

Ik vraag me wel af hoe het komt dat sommige vrouwen zich zo volledig laten opslokken door het moederschap.
Dat hóeft natuurlijk niet hè. Je kan prima moeder zijn en toch ook je momenten alleen pakken als dit belangrijk voor je is. Je kan je dromen najagen zowel op persoonlijk als op professioneel gebied.
Ik vraag me ook af waar alle vaders zijn in de verhalen die ik hier lees. Ervaren die het ook als zo zwaar? En zo niet, hoe komt dat dan? Kan de zorg beter worden verdeeld?
Ik zou het zelf benauwd krijgen als ik nooit eens alleen kon zijn, geen ruimte had voor mijn eigen dingen En mijn eigen ambities en voorkeuren aan de kant moest zetten.

Gelukkig is dit niet inherent aan het ouderschap!

Ik denk dat het allesoverheersende gevoel dat je voor je kind hebt, dat je daar nooit op voorbereid kunt zijn. En dat dit voor sommige mensen misschien heftig kan zijn. Omdat de ene mens nu eenmaal zorgelijker en of gevoeliger ingesteld is dan de ander.
Ik kan me niets bij dat gevoel voorstellen, want ik ben geen moeder.

Wat ik me echter wél kan voorstellen, is alle tijd die er in gaat zitten, vooral als ze nog zo klein zijn. Ik kan het me zó goed voorstellen dat ik bij voorbaat afgehaakt ben. Het is de reden dat ik nooit kinderen heb gewild. Je moet je eigen vrijheid er voor opgeven, opofferen.
Veel vrouwen zullen nu zeggen "maar dat ervaar ik niet zo hoor", nee, jij misschien niet, maar ik wel! Immers, ieder mens is anders en ik ken mezelf wel een beetje.
Ik heb geen zin om geheel in dienst te staan van een kind, waardoor dat kind het centrum wordt van mijn bestaan. Ontken niet dat het zo is, ik lees de verhalen van veel mensen die kinderen hebben en die zeggen immers zelf dat het zo is. In dit geval vind ik dat je niet moet omzien in spijt als je aan kinderen begint. Immers, dit had je kunnen weten. Ik weet het immer óók en daarom ben ik er niet aan begonnen.
Bij de aankoop van een puppie zegt men "bezint eer ge begint". Dat zou men bij kinderen ook moeten doen. Immers, een pup kiest niet, en een kind ook niet. Maar de gevolgen dragen ze evengoed wél.

Verder kan ik me voorstellen dat het tegenvalt, wanneer het kind niet functioneert zoals het behoort te functioneren. Eigenschappen heeft die het opvoeden behoorlijk bemoeilijken zoals bijvoorbeeld autisme.

L0t schreef: ↑

13-07-2017 20:21

Ik vraag me wel af hoe het komt dat sommige vrouwen zich zo volledig laten opslokken door het moederschap.
Dat hóeft natuurlijk niet hè. Je kan prima moeder zijn en toch ook je momenten alleen pakken als dit belangrijk voor je is. Je kan je dromen najagen zowel op persoonlijk als op professioneel gebied.
Ik vraag me ook af waar alle vaders zijn in de verhalen die ik hier lees. Ervaren die het ook als zo zwaar? En zo niet, hoe komt dat dan? Kan de zorg beter worden verdeeld?
Ik zou het zelf benauwd krijgen als ik nooit eens alleen kon zijn, geen ruimte had voor mijn eigen dingen En mijn eigen ambities en voorkeuren aan de kant moest zetten.

Gelukkig is dit niet inherent aan het ouderschap!

Ik weet dat mijn man het op dit moment een stuk zwaarder vindt dan ik. Hij dacht dat baby's wel leuk waren maar had zich de hoeveelheid werk totaal niet gerealiseerd. Nu hij momenteel de hoofdverzorger is omdat ik het even niet kan/mag, valt het hem heel zwaar. Inderdaad wat veel hier noemen, nooit een moment voor jezelf, altijd bezig zijn met de baby etc.
Ik vind dat eigenlijk meestal wel heerlijk, ik geniet van dat constant bezighouden van mijn zoontje etc. Maar merk wel dat dat voor mijn man niet ideaal is. Hij kan eigenlijk niet wachten tot ze wat ouder zijn en ook zichzelf een beetje 'kunnen vermaken' (zijn woorden).
Hij doet het wel ontzettend geod overigens, met zoontje. Veel spelen, veel dollen etc. Maar hij vindt het gewoon een stuk zwaarder dan ik.
Denk dat dat niks te maken heeft met het feit dat hij man is, maar met zn karakter/persoonlijkheid. Zelfde als veel moeders hier denk ik.

Maar eigenlijk weet je ook niet hoe je het zou ervaren, Iones. Je hebt het immers nooit meegemaakt.

Ik ben bijvoorbeeld ontzettend verrast door het gemak waarmee het moederschap mij afgaat. Ik ben totaal geen zorgzaam type. Door alle extreme verhalen die ik al voor mijn zwangerschap las, heb ik wel getwijfeld, want wat nu als het allemaal te zwaar voor mij zou zijn? Ik ben ook iemand die het prettig vind om alleen te zijn, op reis te gaan, me op mijn werk te kunnen storten wat tevens mijn passie is. Het is nogal een sprong in het diepe om dan zwanger te raken.

Maar wat ben ik blij dat ik de sprong heb gewaagd! Wat zou het vreselijk zonde zijn geweest als ik door angst ingegeven, geen moeder was geworden. Dat zou echt de slechtste beslissing zijn geweest van min leven, al was ik me daar waarschijnlijk niet bewust van geweest.

In mijn leven is gelukkig genoeg ruimte voor mijn eigen werk, mijn hobby's, vrienden, interesses en ik reis zeer regelmatig. Ik heb die vrijheid zelf gecreëerd.

Het kán dus wel.

iones schreef: ↑

13-07-2017 20:37

Ik denk dat het allesoverheersende gevoel dat je voor je kind hebt, dat je daar nooit op voorbereid kunt zijn. En dat dit voor sommige mensen misschien heftig kan zijn. Omdat de ene mens nu eenmaal zorgelijker en of gevoeliger ingesteld is dan de ander.
Ik kan me niets bij dat gevoel voorstellen, want ik ben geen moeder.

Wat ik me echter wél kan voorstellen, is alle tijd die er in gaat zitten, vooral als ze nog zo klein zijn. Ik kan het me zó goed voorstellen dat ik bij voorbaat afgehaakt ben. Het is de reden dat ik nooit kinderen heb gewild. Je moet je eigen vrijheid er voor opgeven, opofferen.
Veel vrouwen zullen nu zeggen "maar dat ervaar ik niet zo hoor", nee, jij misschien niet, maar ik wel! Immers, ieder mens is anders en ik ken mezelf wel een beetje.
Ik heb geen zin om geheel in dienst te staan van een kind, waardoor dat kind het centrum wordt van mijn bestaan. Ontken niet dat het zo is, ik lees de verhalen van veel mensen die kinderen hebben en die zeggen immers zelf dat het zo is. In dit geval vind ik dat je niet moet omzien in spijt als je aan kinderen begint. Immers, dit had je kunnen weten. Ik weet het immer óók en daarom ben ik er niet aan begonnen.
Bij de aankoop van een puppie zegt men "bezint eer ge begint". Dat zou men bij kinderen ook moeten doen. Immers, een pup kiest niet, en een kind ook niet. Maar de gevolgen dragen ze evengoed wél.

Verder kan ik me voorstellen dat het tegenvalt, wanneer het kind niet functioneert zoals het behoort te functioneren. Eigenschappen heeft die het opvoeden behoorlijk bemoeilijken zoals bijvoorbeeld autisme.

Mwoah. Dat roepen ze altijd idd.
Maar heel eerlijk gezegd ben ik nou niet erg overdonderd door het moederschap en is het eigenlijk precies wat ik ervan had verwacht. Dus dat kan wel, maar wellicht ben ik een uitzondering

Dat tweede stuk snap ik. Dat klopt. Het is gewoon een fundamenteel verschil in levensinstelling of je alleen je eigenbelang in de gaten hoeft te houden of ook dat van een ander. En hoewel je het moederschap op een miljoen manieren in kunt vullen moet je idd altijd rekening houden met het belang van je kind en itt een man of baan oid kom je daar niet meer vanaf.

Dat moet bij je passen en misschien is dat achteraf niet zo bij TO? Maar ik denk wel dat je dat kunt leren accepteren/waarderen (door therapie) en compenseren (door je moederschap anders in te richten). Als dat gevoel er minder van nature is dan je dacht en het kind er nu eenmaal is, bedoel ik.

De zorg wordt natuurlijk minder als ze ouder worden. Een baby kan heel erg wennen zijn. En je moet inderdaad veel aanpassen. Maar dat zijn inderdaad zaken die voorbij gaan. Daar kan je praktische oplossingen deels op verzinnen.
Maar die verantwoordelijkheid, de kwetsbaarheid van het kind en van je zelf wat betreft je kind en de verbondenheid dat gaat niet voorbij. Dat blijft gewoon. Ja, misschien een beetje als ze volwassen zijn. maar zelfs dan blijf je natuurlijk altijd je zorgen maken. Ik kan me prima voorstellen dat iemand dat juist heel zwaar vind en zegt dat hij/zij met de kennis van nu het niet weer zou doen als ze opnieuw voor die keuze stonden.
Mijn man vond het ook moeilijk om deel uit te maken van een gezin, dat er mensen waren die er altijd waren, kleine mensen die heel veel aandacht vroegen en de verantwoordelijkheid inderdaad. Hij vond dat vaak benauwend, had het idee dat hij niet meer zichzelf kon zijn. Ik kon me dat deels wel voorstellen al heb ik dat zelf nooit echt op die manier ervaart, althans niet zo heftig als hij dat deed.

Padoempats schreef: ↑

10-07-2017 00:25

Ben je zó bang voor het taboe dat zelfs het taboe zelf een taboe is? Wauw. Dat zijn veel kringetjes.
En jij kunt niet echt oordelen over mijn gevoel en of dat egocentrisch is of niet, lijkt me. En hoe kwets ik precies anderen door dit spijt te noemen?

Hoe kwets je een kind door te zeggen dat je spijt hebt van het moederschap. Als je dat niet snapt dan mist er ergens een stuk empathie voorstelling en inlevingsvermogen en bevestigt dat je egoïstisch van aard bent

Een leven zonder mijn kinderen...nee. De mooiste momenten beleef ik met hun. Van de andere kant, de bezorgdheid en angst om je kind die het moederschap ook met zich mee brengt zou ik soms dan toch wel heel graag missen. Vreselijk gevoel!
Kleine kinderen kleine zorgen,grote kinderen grote zorgen..ook dat klopt.
Maar toch zou ik er opnieuw weer vol voor gaan.

Wat ik hier in dit topic zeker herken, is dat met de liefde ook de angst komt. Ik ben geen kloek, heb vrij veel alleentijd nodig, en ik heb heel bewust voor het moederschap gekozen. Maar ik was niet voorbereid op de intense kwetsbaarheid die het met zich meebrengt. Althans, zo ervaar ik dat. Het gevoel van: ik ben sterk, ik kan veel aan, maar als er iets met mijn kind gebeurt, komt het niet meer goed.
En er kan zoveel gebeuren; ziekte, ongelukken, verkeerde vrienden, drugs, gepest worden....
Ik ben toch niet heel zorgelijk van aard, dus dat dit zo zou zijn had ik vooraf niet ingeschat.
Dit alles neemt niet weg dat ik geniet van mijn gezin.

Hoe bedoel je 'dan komt het niet meer goed'? Er kan van alles gebeuren met je kind en dan kan het gewoon weer goedkomen.

Ik ken zelfs mensen die hun kind hebben verloren en ook die hebben na een rouwperiode nu weer plezier in hun leven, al blijft het gemis natuurlijk.

Al met al zijn dit soort zorgen voor mij niet zo groot, dat het me zou tegenhouden om opnieuw te kiezen om moeder te worden.

Het leven is nu eenmaal één groot risico.

LOt, je hebt gelijk. Ik drukte me wat ongelukkig uit. Wat ik bedoel is, dat als mijn kind bijvoorbeeld zou overlijden, Ik niet weet of ik dat aan zou kunnen.
Maar ik ken meerdere mensen die een kind hebben verloren, en die pakken inderdaad toch het leven weer op. Waarschijnlijk wel met een blijvend verdriet.

En natuurlijk is het leven nou eenmaal een risico, daar sta ik ook zeker niet dagelijks bij stil. Maar sinds ik moeder ben, voel ik me wat dat betreft wel kwetsbaarder.

Ik was daar al wel van doordrongen voordat ik moeder was, die kwetsbaarheid. Voor mij hoort dat bij het leven. Misschien heeft dat ook te maken met hoeveel ellende je al hebt meegemaakt in het leven?

En toch vind ik het leven mooi en waardevol, dat is een van de redenen waarom ik het leven wil doorgeven.