Problemen met stiefzoon

Ik ben zelf stiefmoeder, maar voel mij eigenlijk niet zo. Zowel ik als man hebben kinderen uit een vorige relatie, maar wij hebben nooit de ambitie gehad elkaars kinderen nog verder op te gaan voeden. Dit werd van het begin af - voor het samenwonen - duidelijk besproken tussen ons. Moet er wel bijzeggen, het gaat om grote nog inwonende kinderen (in het begin allemaal nog pubers zelfs), die fulltime en allemaal bij ons wonen.
Ik kan mij echt niet voorstellen, dat ik mijn stiefkinderen zou moeten gaan corrigeren, en hen gaan zeggen wat wel en niet mag/ moet. Dat mag mijn man zelf doen. Andersom net hetzelfde, en voor ons werkte dit prima zo. Probeer jezelf eens in die kinderen in te leven: gecommandeerd worden door de nieuwe partner van je moeder of vader, dat vraagt gewoon om weerstand.

TO het beste wat je kan doen is loslaten. Laat die jongen zijn kamer eens lekker verslonzen, blijf daar buiten en stop met zelf opruimen, stop met hier proberen controle over te hebben en je teveel te bemoeien en te corrigeren, en laat zijn vader het met hem regelen. Als je er met je vriend niet uitgeraakt en zijn manier van opvoeden botst echt voor 200% met je jouwe.... ga dan best uit elkaar, of ga latten. Begin vooral geen nieuwe kinderen te maken, vooraleer alles volledig is uitgeklaard.

Overigens TO, eerst de huishoudster buitengooien om het dan vervolgens allemaal zelf te willen doen (tja zelf... met hulp van de kinderen) was gewoon een slecht idee. Jij wil het allemaal omgooien en helemaal naar jouw hand zetten, "want jij vindt dat.... ", maar zo werkt het nu eenmaal niet in een nieuw samengesteld gezin. Je gaat alleen maar meer weerstand opwekken door te handelen zoals je nu doet.

Rode_trui schreef: ↑

21-08-2017 12:30

Nee...natuurlijk die arme stiefkindjes doen nooit niets verkeerd....bleghh. ..je moest eens weten...zie genoeg in mijn omgeving.
Er wordt ze altijd de hand boven het hoofd gehouden.
De stiefmoeders die alles voor ze doen..krijgen stank voor dank...en als advies dat ze maar verliefd hadden moeten worden op een man zonder kinderen...vooral blijven latten...samen geen kinderen te krijgen...en vooral niet te gaan lopen zeuren...want dit wisten ze tenslotte van te voren.
Als je t mij zou vragen...komen deze adviezen vooral van vrijgezellen en nog steeds (gelukkig) getrouwde moeders en of vaders.

Sommige problemen kun je ook aan zien komen, dat ik wat er vaak bedoeld wordt. Je kan niet sturen op wie je verliefd wordt, maar je kiest wel zelf hoe en of je er naar handelt. En als 2 mensen nu al duidelijk anders denken over opvoedden, is nog een kind waarschijnlijk niet wat het verbeterd, dan komt er alleen maar meer gedoe bij...

Het valt of staat bij de afspraken die je kan maken en of het dan ook zo werkt als je had gedacht. Lukt dat niet, dan moeten er nieuwe afspraken gemaakt worden.

En je kan elkaar nog zo leuk vinden, maar als samenwonen onder de omstandigheden niet werkt kun je kiezen: blijven en het accepteren, weggaan en blijven latten tot de kinderen uit huis zijn, of er helemaal mee stoppen.

Je kan niet alles hebben; en de man, en het gezin, en het huishouden zoals je het wenst. Waar mensen samen wonen moet je compromissen sluiten. En als je daar niet toe bereid bent ben je inderdaad beter af met een man zonder kinderen, of lattend.

Zeuren mag best, maar erin blijven hangen lijkt mij niet gezond, dan kan je er beter wat aan doen. En gezien je anderen niet kan dwingen te veranderen, moet je de oplossing bij jezelf zoeken.

En inderdaad, ik ben bewust alleen gebleven met de kinderen. Juist omdat ik geen zin had in dit soort gedoe.

Natuurlijk kan het ook goed gaan, maar als het niet werkt dan word het ooit tijd om je conclusies te trekken.

TO, ik heb dit hele topic gelezen. Allereerst: wat vervelend voor je dat je in deze situatie zit. Stiefmoeder zijn is nooit gemakkelijk, en al helemaal niet als de vorige partner overleden is. Dat is ook moeilijk. En je vriend neemt in deze zijn verantwoordelijkheid niet.

Dat gezegd hebbende: ik schrik van je reacties. Wat ben jij ontzettend star.

Wellicht dat je zo enorm gefrustreerd bent dat je niet meer in staat bent tot empathie, maar bedenk je eens even hoe de situatie van je stiefzoon eruit ziet.

Hij is dertien, volop aan het puberen. Hij woont al jaren samen met zijn vader, waarmee hij een hechte band heeft. Het huishouden hoeven ze allebei niet te doen, want er is een huishoudster. Ze gaan samen dagjes weg, samen op vakantie. Hij ziet bij vrienden thuis hoe het is om een moeder te hebben en van zijn vader hoort hij over zijn moeder niets van positiefs. Ze praten er samen regelmatig over; hoe zijn moeder was, hoe lief ze was, wat voor persoon ze was.

En ineens ben jij daar: de stiefmoeder. Het eerste wat je doet is de huishoudster de deur uit en eisen dat hij elke week zijn kamer stofzuigt, terwijl je eigen dochter dat maar eens in de veertien dagen hoeft. Jouw voorstel om het dan ook eens in de twee weken te doen wordt keihard afgewezen. Alle leuke dingen die hij met zijn vader deed worden nu met z'n vieren gedaan. Hij heeft een beeld van zijn moeder, die lief en leuk is en alleen maar dat, en daar tegenover sta jij: je komt binnen, stelt eisen, en als hij eens met zijn vrienden afspreekt ga je er met een sikkeneurig gezicht bij zitten. Je vindt hem duidelijk niet aardig, in tegenstelling tot je eigen kind.

Hij is een puber, en pubers zetten zich af tegen authoriteit. Met zijn vader was het altijd wél leuk dus ja, nu ben jij de gebeten hond.

Ik denk niet dat je per sé onredelijke eisen stelt. Wat jij niet lijkt te begrijpen is dat je niet in de positie zit om eisen te stellen aan deze jongen. Voor hem ben jij een indringer, iemand die zijn vader en zijn huis, zijn eigen, veilige plek, afpakt, en harde eisen gaat stellen, en hem niet eens aardig vindt. Het enige wat je bereikt is dat hij dwarser gaat worden. Ik vind hem heel redelijk: eens per veertien dagen stofzuigen ongeveer twintig keer vaker dan ik dat deed op mijn kamer destijds. Hij steelt niet, vernielt niets, loopt niet weg, gebruikt geen drugs of alcohol. Het enige wat hij doet is stoken, en jou zo goed mogelijk laten voelen dat je niet welkom bent. Een gevoel dat jij hem net zo hard terugbezorgt.

Zie je wel in waar je mee bezig bent? Je voert oorlog met een puber. Aangezien je duidelijk van klare taal houdt: je gedraagt je enorm kinderachtig en je probeert misbruik te maken van een machtspositie die je niet hebt.

Als ik morgen naar de bank ga en eis dat ze me een miljoen euro geven lachen ze me ook uit. Ik kan dan nog zo vinden dat ik het verdien - hee, misschien verdien ik dat ook wel, ik ben altijd vriendelijk en behulpzaam en ik werk hard, maar niemand lijkt dat te zien - ik zit niet in een positie om dat te eisen. Het enige wat ik bereik is dat ik mezelf onsterfelijk belachelijk maak en nooit meer een lening bij die bank zal krijgen.

Ik mis in je verhaal ook de andere lijntjes. Anderen hebben je al gevraagd naar de rol van je vriend hierin, maar die hou je buiten schot. Alles wat je vriend doet praat jij goed om de lieve vrede te bewaren en alles wat je stiefzoon doet is slecht, verkeerd, en alleen bedoeld om JOU te pesten. JIJ doet helemaal niks fout. Over de relatie tussen jou en dochter, je vriend en je dochter en je stiefzoon en je dochter hoor ik helemaal niets. Dat zegt me dat jullie geen eenheid zijn.

Wat je nu kunt doen? Laat het los. Laat je vriend leuke dingen doen en afspraken maken met je zoon, laat ze gezellig samen over mama praten. Hou op met te proberen te concurreren met een dode vrouw, want dat is zinloos. Blijf interesse tonen. Als hij filmpjes zit te kijken en je vraagt wat en hij zegt: gaat je niks aan, dan haal je je schouders op en vraag je het morgen weer, net zo lang tot hij antwoord gaat geven of het huis uit gaat. Als je hem vraagt hoe school was en hij zegt "leuker dan hier" zeg je: goh, wat fijn dat je een leuke dag had. En weer door. Sta erboven. Gedraag je niet als een puber; laat dat aan hem over.

Dat zijn opofferingen die je zult moeten maken. Ben je daar niet toe bereid, dan moet je je boeltje pakken en wegwezen.

Maechtje. Je had het niet beter kunnen verwoorde vind ik!

Rode_trui schreef: ↑

21-08-2017 12:30

Nee...natuurlijk die arme stiefkindjes doen nooit niets verkeerd....bleghh. ..je moest eens weten...zie genoeg in mijn omgeving.
Er wordt ze altijd de hand boven het hoofd gehouden.
De stiefmoeders die alles voor ze doen..krijgen stank voor dank...en als advies dat ze maar verliefd hadden moeten worden op een man zonder kinderen...vooral blijven latten...samen geen kinderen te krijgen...en vooral niet te gaan lopen zeuren...want dit wisten ze tenslotte van te voren.
Als je t mij zou vragen...komen deze adviezen vooral van vrijgezellen en nog steeds (gelukkig) getrouwde moeders en of vaders.

Ik zou dat advies ook kunnen geven. Heb een zoon uit een vorige relatie en met mijn man samen een dochter.
Topic na topic zie je hier voorbij komen van vrouwen die op voorhand al een probleem hebben met bv dochter vriend en toch willen gaan samenwonen. Of dat er problemen zijn met de kinderen onderling. Of dat er kinderen van hun vertrouwde school moeten omdat mama aan de andere kant van het land wil hokken met een vent. De meest slimme dames zeggen ook nog hun baan en huur op.
Dan heb je het toch niet het beste met je kinderen voor?
Als je een relatie wil met iemand met kinderen en je wil die persoon ook zien als de kinderen er zijn, dan moet er m.i. wel een klik met de kinderen zijn. En anders wordt het idd latten.

En het overkomt je? Gelul. Zoveel keuzemomenten. Dat begint al bij de selectiecriteria invullen op een datingsite.

Rode_trui schreef: ↑

21-08-2017 12:30

Nee...natuurlijk die arme stiefkindjes doen nooit niets verkeerd....bleghh. ..je moest eens weten...zie genoeg in mijn omgeving.
Er wordt ze altijd de hand boven het hoofd gehouden.
De stiefmoeders die alles voor ze doen..krijgen stank voor dank...en als advies dat ze maar verliefd hadden moeten worden op een man zonder kinderen...vooral blijven latten...samen geen kinderen te krijgen...en vooral niet te gaan lopen zeuren...want dit wisten ze tenslotte van te voren.
Als je t mij zou vragen...komen deze adviezen vooral van vrijgezellen en nog steeds (gelukkig) getrouwde moeders en of vaders.

Het ligt niet alleen aan de stiefzoon maar van TO krijgt die wel overal de schuld van. Niks geen slechts over haar vriend, haar dochter of zichzelf. En ook die hebben vast negatieve trekjes, daar ben je mens voor. En als stiefzoon altijd zo is geweest is het dan verstandig om te gaan samen wonen? Wie in dit verhaal is daar gelukkiger door geworden? Ik denk dat TO dacht als zij er bij introk zij het gezin wel even naar haar wens zou kneden. Nieuwe baby erbij en ze leefden nog lang en gelukkig. Dat pakte anders uit en nu is stiefzoon de kwaaie pier.

Maechtje schreef: ↑

21-08-2017 12:54

TO, ik heb dit hele topic gelezen. Allereerst: wat vervelend voor je dat je in deze situatie zit. Stiefmoeder zijn is nooit gemakkelijk, en al helemaal niet als de vorige partner overleden is. Dat is ook moeilijk. En je vriend neemt in deze zijn verantwoordelijkheid niet.

Dat gezegd hebbende: ik schrik van je reacties. Wat ben jij ontzettend star.

Wellicht dat je zo enorm gefrustreerd bent dat je niet meer in staat bent tot empathie, maar bedenk je eens even hoe de situatie van je stiefzoon eruit ziet.

Hij is dertien, volop aan het puberen. Hij woont al jaren samen met zijn vader, waarmee hij een hechte band heeft. Het huishouden hoeven ze allebei niet te doen, want er is een huishoudster. Ze gaan samen dagjes weg, samen op vakantie. Hij ziet bij vrienden thuis hoe het is om een moeder te hebben en van zijn vader hoort hij over zijn moeder niets van positiefs. Ze praten er samen regelmatig over; hoe zijn moeder was, hoe lief ze was, wat voor persoon ze was.

En ineens ben jij daar: de stiefmoeder. Het eerste wat je doet is de huishoudster de deur uit en eisen dat hij elke week zijn kamer stofzuigt, terwijl je eigen dochter dat maar eens in de veertien dagen hoeft. Jouw voorstel om het dan ook eens in de twee weken te doen wordt keihard afgewezen. Alle leuke dingen die hij met zijn vader deed worden nu met z'n vieren gedaan. Hij heeft een beeld van zijn moeder, die lief en leuk is en alleen maar dat, en daar tegenover sta jij: je komt binnen, stelt eisen, en als hij eens met zijn vrienden afspreekt ga je er met een sikkeneurig gezicht bij zitten. Je vindt hem duidelijk niet aardig, in tegenstelling tot je eigen kind.

Hij is een puber, en pubers zetten zich af tegen authoriteit. Met zijn vader was het altijd wél leuk dus ja, nu ben jij de gebeten hond.

Ik denk niet dat je per sé onredelijke eisen stelt. Wat jij niet lijkt te begrijpen is dat je niet in de positie zit om eisen te stellen aan deze jongen. Voor hem ben jij een indringer, iemand die zijn vader en zijn huis, zijn eigen, veilige plek, afpakt, en harde eisen gaat stellen, en hem niet eens aardig vindt. Het enige wat je bereikt is dat hij dwarser gaat worden. Ik vind hem heel redelijk: eens per veertien dagen stofzuigen ongeveer twintig keer vaker dan ik dat deed op mijn kamer destijds. Hij steelt niet, vernielt niets, loopt niet weg, gebruikt geen drugs of alcohol. Het enige wat hij doet is stoken, en jou zo goed mogelijk laten voelen dat je niet welkom bent. Een gevoel dat jij hem net zo hard terugbezorgt.

Zie je wel in waar je mee bezig bent? Je voert oorlog met een puber. Aangezien je duidelijk van klare taal houdt: je gedraagt je enorm kinderachtig en je probeert misbruik te maken van een machtspositie die je niet hebt.

Als ik morgen naar de bank ga en eis dat ze me een miljoen euro geven lachen ze me ook uit. Ik kan dan nog zo vinden dat ik het verdien - hee, misschien verdien ik dat ook wel, ik ben altijd vriendelijk en behulpzaam en ik werk hard, maar niemand lijkt dat te zien - ik zit niet in een positie om dat te eisen. Het enige wat ik bereik is dat ik mezelf onsterfelijk belachelijk maak en nooit meer een lening bij die bank zal krijgen.

Ik mis in je verhaal ook de andere lijntjes. Anderen hebben je al gevraagd naar de rol van je vriend hierin, maar die hou je buiten schot. Alles wat je vriend doet praat jij goed om de lieve vrede te bewaren en alles wat je stiefzoon doet is slecht, verkeerd, en alleen bedoeld om JOU te pesten. JIJ doet helemaal niks fout. Over de relatie tussen jou en dochter, je vriend en je dochter en je stiefzoon en je dochter hoor ik helemaal niets. Dat zegt me dat jullie geen eenheid zijn.

Wat je nu kunt doen? Laat het los. Laat je vriend leuke dingen doen en afspraken maken met je zoon, laat ze gezellig samen over mama praten. Hou op met te proberen te concurreren met een dode vrouw, want dat is zinloos. Blijf interesse tonen. Als hij filmpjes zit te kijken en je vraagt wat en hij zegt: gaat je niks aan, dan haal je je schouders op en vraag je het morgen weer, net zo lang tot hij antwoord gaat geven of het huis uit gaat. Als je hem vraagt hoe school was en hij zegt "leuker dan hier" zeg je: goh, wat fijn dat je een leuke dag had. En weer door. Sta erboven. Gedraag je niet als een puber; laat dat aan hem over.

Dat zijn opofferingen die je zult moeten maken. Ben je daar niet toe bereid, dan moet je je boeltje pakken en wegwezen.

Dit. Gedraag je eens als de volwassene in het verhaal.

Rode_trui schreef: ↑

21-08-2017 12:30

Nee...natuurlijk die arme stiefkindjes doen nooit niets verkeerd....bleghh. ..je moest eens weten...zie genoeg in mijn omgeving.
Er wordt ze altijd de hand boven het hoofd gehouden.
De stiefmoeders die alles voor ze doen..krijgen stank voor dank...en als advies dat ze maar verliefd hadden moeten worden op een man zonder kinderen...vooral blijven latten...samen geen kinderen te krijgen...en vooral niet te gaan lopen zeuren...want dit wisten ze tenslotte van te voren.
Als je t mij zou vragen...komen deze adviezen vooral van vrijgezellen en nog steeds (gelukkig) getrouwde moeders en of vaders.

Als kindvrije single ben ik me juist bewust van wat mensen zich op hun hals halen door te gaan samenwonen met iemand die 'n kind heeft. Kinderen kunnen zich als draken gedragen en helemaal als er 'n indringer in hun huis komt wonen. En als niet-ouder heb je er niets over te zeggen. Snap gewoon niet dat mensen zichzelf in zo'n wespennest steken terwijl latten 'n stuk meer rust zou geven met ieder z'n eigen domein, niet in de laatste plaats voor de wederzijdse kinderen.

Ik denk dat je moet accepteren dat zoonlief altijd op de 1e plaats zal komen. En dat jij je dus aan zal moeten passen. Ook uit liefde voor je vriend trouwens! Want ik heb het gevoel dat jij de broek aan hebt in de relatie en dat je ook je vriend bekritiseerd. Die heeft zoonlief immers slecht opgevoed. Kweet niet, maar het komt niet erg warm/liefdevol over.

En of je geklaag terecht is of niet doet er in mijn ogen niet zoveel toe. Je hebt er gewoon niets over te zeggen. Jij bent er het laatst bijgekomen dus kun je onmogelijk verwachten dat jij vanaf nu de regels bepaalt.

Leer accepteren dat de dingen in deze relatie nooit zullen gaan zoals jij zou willen. En als dat niet lukt denk ik dat je beter weer kunt gaan latten.

redbulletje schreef: ↑

21-08-2017 15:14

Als kindvrije single ben ik me juist bewust van wat mensen zich op hun hals halen door te gaan samenwonen met iemand die 'n kind heeft. Kinderen kunnen zich als draken gedragen en helemaal als er 'n indringer in hun huis komt wonen. En als niet-ouder heb je er niets over te zeggen. Snap gewoon niet dat mensen zichzelf in zo'n wespennest steken terwijl latten 'n stuk meer rust zou geven met ieder z'n eigen domein, niet in de laatste plaats voor de wederzijdse kinderen.

Inderdaad redbulletje vele mensen steken zichzelf in een wespennest. Ikzelf ben weduwe zonder kinderen en heb een weduwnaar leren kennen met een dochter van 23 jaar. De dochter is echter enorm maar dan ook enorm verwend. Gelukkig ziet mijn vriend het en onderneemt stap voor stap dingen die aan het domein autonomie iets bijbrengen. Maar dit gaat niet van vandaag op morgen. Ze is totaal niet vriendelijk tegen mij en hij heeft dit reeds een paar keer opgemerkt. Toen hij dit na een paar keer opmerkte heb ik de koe bij de hoorns gevat en gezegd dat we beter hulp bij derden zouden zoeken. Omdat ik zag dat dit geen gewone situatie was. Hij zei " mijn dochter is toch niet vriendelijk tegen jouw en is zeer gemakzuchtig. Maar ik moet niet kwaad zijn op haar, maar op mezelf. Ik heb ze veel te veel verwend." Bvb ik probeerde een gesprek aan te knopen: "Hoe is het geweest op school?" Zij: "Ik praat daar niet graag over." Hij: "Maar zoetemieke, dan moet je daar niet over praten." Ik vond dit zo erg! En inderdaad de kinderen bepalen veelal de relatie. Ik heb het Bvb moeilijk met het blijven herkaderen van de dochter. Er zijn grenzen aan de grenzen..... Ik weet dan ook van mezelf, dat mijn waarden en normen totaal verschillend liggen.
Ze heeft niet graag dat haar papa iemand anders heeft..... Het mag zijn wie het wil. (Zegt ze zelf.) De psychologe had gezegd haar te confronteren met het feit dat ze niet vriendelijk is. Bij de vorige relatie was het ook zo.
Ze wou nooit een vakantiejob doen, zeer lage frustratietolerantie, weinig of geen doorzettingsvermogen en elke wens willigt hij in.

Ik begrijp hier geen 100 maar 200 procent de reactie van MartineSofie!
MartineSofie zou het niet beter zijn eens hulp in te roepen van een psychologe? Ik blijf in elk geval latten zolang er geen verandering in zicht
is!

Sterkte MartineSofie xxxxx

Lovertjelove schreef: ↑

21-08-2017 16:54

Inderdaad redbulletje vele mensen steken zichzelf in een wespennest. Ikzelf ben weduwe zonder kinderen en heb een weduwnaar leren kennen met een dochter van 23 jaar. De dochter is echter enorm maar dan ook enorm verwend. Gelukkig ziet mijn vriend het en onderneemt stap voor stap dingen die aan het domein autonomie iets bijbrengen. Maar dit gaat niet van vandaag op morgen. Ze is totaal niet vriendelijk tegen mij en hij heeft dit reeds een paar keer opgemerkt. Toen hij dit na een paar keer opmerkte heb ik de koe bij de hoorns gevat en gezegd dat we beter hulp bij derden zouden zoeken. Omdat ik zag dat dit geen gewone situatie was. Hij zei " mijn dochter is toch niet vriendelijk tegen jouw en is zeer gemakzuchtig. Maar ik moet niet kwaad zijn op haar, maar op mezelf. Ik heb ze veel te veel verwend." Bvb ik probeerde een gesprek aan te knopen: "Hoe is het geweest op school?" Zij: "Ik praat daar niet graag over." Hij: "Maar zoetemieke, dan moet je daar niet over praten." Ik vond dit zo erg! En inderdaad de kinderen bepalen veelal de relatie. Ik heb het Bvb moeilijk met het blijven herkaderen van de dochter. Er zijn grenzen aan de grenzen..... Ik weet dan ook van mezelf, dat mijn waarden en normen totaal verschillend liggen.
Ze heeft niet graag dat haar papa iemand anders heeft..... Het mag zijn wie het wil. (Zegt ze zelf.) De psychologe had gezegd haar te confronteren met het feit dat ze niet vriendelijk is. Bij de vorige relatie was het ook zo.
Ze wou nooit een vakantiejob doen, zeer lage frustratietolerantie, weinig of geen doorzettingsvermogen en elke wens willigt hij in.

Ik begrijp hier geen 100 maar 200 procent de reactie van MartineSofie!
MartineSofie zou het niet beter zijn eens hulp in te roepen van een psychologe? Ik blijf in elk geval latten zolang er geen verandering in zicht
is!

Sterkte MartineSofie xxxxx

Proberen jullie nog een vrouw van 23 te heropvoeden?

Lovertjelove schreef: ↑

21-08-2017 16:54

Inderdaad redbulletje vele mensen steken zichzelf in een wespennest. Ikzelf ben weduwe zonder kinderen en heb een weduwnaar leren kennen met een dochter van 23 jaar. De dochter is echter enorm maar dan ook enorm verwend. Gelukkig ziet mijn vriend het en onderneemt stap voor stap dingen die aan het domein autonomie iets bijbrengen. Maar dit gaat niet van vandaag op morgen. Ze is totaal niet vriendelijk tegen mij en hij heeft dit reeds een paar keer opgemerkt. Toen hij dit na een paar keer opmerkte heb ik de koe bij de hoorns gevat en gezegd dat we beter hulp bij derden zouden zoeken. Omdat ik zag dat dit geen gewone situatie was. Hij zei " mijn dochter is toch niet vriendelijk tegen jouw en is zeer gemakzuchtig. Maar ik moet niet kwaad zijn op haar, maar op mezelf. Ik heb ze veel te veel verwend." Bvb ik probeerde een gesprek aan te knopen: "Hoe is het geweest op school?" Zij: "Ik praat daar niet graag over." Hij: "Maar zoetemieke, dan moet je daar niet over praten." Ik vond dit zo erg! En inderdaad de kinderen bepalen veelal de relatie. Ik heb het Bvb moeilijk met het blijven herkaderen van de dochter. Er zijn grenzen aan de grenzen..... Ik weet dan ook van mezelf, dat mijn waarden en normen totaal verschillend liggen.
Ze heeft niet graag dat haar papa iemand anders heeft..... Het mag zijn wie het wil. (Zegt ze zelf.) De psychologe had gezegd haar te confronteren met het feit dat ze niet vriendelijk is. Bij de vorige relatie was het ook zo.
Ze wou nooit een vakantiejob doen, zeer lage frustratietolerantie, weinig of geen doorzettingsvermogen en elke wens willigt hij in.

Ik begrijp hier geen 100 maar 200 procent de reactie van MartineSofie!
MartineSofie zou het niet beter zijn eens hulp in te roepen van een psychologe? Ik blijf in elk geval latten zolang er geen verandering in zicht
is!

Sterkte MartineSofie xxxxx

Jij bent een weduwnaar leren kennen met een volwassen kind. Van een volwassene mag je gewoon verwachten dat ie zich gedraagt, bij een puber ligt dat toch echt anders. Daarnaast begrijp ik uit jouw verhaal dat er al eerdere relaties waren voor jij ten tonele verscheen. Bovendien zal jouw stiefdochter vermoedelijk niet meer thuis wonen of in ieder geval op de leeftijd zijn dat ze op zichzelf kan wonen. Dat geldt voor deze jongen allemaal niet, die was altijd alleen met zijn pa en kreeg er vervolgens een stiefmoeder én stiefzusje bij, waarna de stiefmoeder ook de huishoudster opzegde en eenzijdig besloot dat de kinderen nu een steentje kunnen bijdragen. Dat is allemaal nogal heftig voor een kind en dat is een puberjongen gewoon nog.
Het is dus een compleet andere situatie dan de jouwe. Bovendien heeft je man gelijk, haar gedrag is het gevolg van zijn opvoeding. Jij hebt geen enkel recht haar een psycholoog op te dwingen, je kan alleen eisen stellen aan je vent, zijn dochter is jouw geen verantwoording verschuldigd. En als je man vindt dat zijn dochter nu eenmaal zo is, dan zal je het daarmee moeten doen en zelf de conclusie moeten trekken of je deze relatie dan voortzet of niet.

spuit_111 schreef: ↑

21-08-2017 17:15

Jij bent een weduwnaar leren kennen met een volwassen kind. Van een volwassene mag je gewoon verwachten dat ie zich gedraagt, bij een puber ligt dat toch echt anders. Daarnaast begrijp ik uit jouw verhaal dat er al eerdere relaties waren voor jij ten tonele verscheen. Bovendien zal jouw stiefdochter vermoedelijk niet meer thuis wonen of in ieder geval op de leeftijd zijn dat ze op zichzelf kan wonen. Dat geldt voor deze jongen allemaal niet, die was altijd alleen met zijn pa en kreeg er vervolgens een stiefmoeder én stiefzusje bij, waarna de stiefmoeder ook de huishoudster opzegde en eenzijdig besloot dat de kinderen nu een steentje kunnen bijdragen. Dat is allemaal nogal heftig voor een kind en dat is een puberjongen gewoon nog.
Het is dus een compleet andere situatie dan de jouwe. Bovendien heeft je man gelijk, haar gedrag is het gevolg van zijn opvoeding. Jij hebt geen enkel recht haar een psycholoog op te dwingen, je kan alleen eisen stellen aan je vent, zijn dochter is jouw geen verantwoording verschuldigd. En als je man vindt dat zijn dochter nu eenmaal zo is, dan zal je het daarmee moeten doen en zelf de conclusie moeten trekken of je deze relatie dan voortzet of niet.

Ik dwing haar geen psychologe op, maar ik heb dit voorzichtig aan mijn vriend voorgesteld om samen eens naar de psychologe te gaan. Omdat hij het probleem bij zichzelf legde en Omdat ik het geen gewone situatie vond. En hij er reeds mee geconfronteerd was. MAAR WIE BEN IK? Ik wil geen eisen opleggen we moeten er als een WIJ uitkomen en NIET als een WIJ-ZIJ relatie. Inderdaad MartineSofie haar stiefzoon is een puber en dus veel jonger. Maar men moet ingrijpen en oplossingen zoeken ten goede van de stiefzoon en het gezin! En niet wachten tot het te laat is!

De dochter van mijn vriend woont nog thuis want ze is totaal niet zelfstandig. Toen ze op reis ging niet zolang geleden werd de koffer gemaakt door papa....

Ik wil gewoon maar aan MartineSofie duidelijk maken dat hulp van derden kan helpen. Want je kan toch ook lezen dat het hier van kwaad naar erger gaat bij haar en niets goed meer kan zien van de stiefzoon. Wat ik zeer goed kan begrijpen......

Jullie hadden nooit samen moeten gaan wonen. Niemand is er klaar voor. De jongen zit niet in een leeftijd waarin hij zich aan kan passen aan een nieuwe volwassene in zijn huis. En voor jou is het net zo moeilijk dat je nooit eens thuis kunt zijn in je eigen huis omdat hij zijn vriend daar altijd heeft zitten.

Man is te zwak om jou en zoon een beetje sturing te geven.

Jouw regels zijn hem te veel. Daar had hij aan kunnen voldoen als hij dit van jongs af aan geleerd had. Nu kom jij daar in huis en moet hij allerlei dingen doen die hij eerst niet hoefde. Hier maak je geen vrienden mee bij hem. Probeer hoe dit is vanuit zijn standpunt. Bedenk hoe jij was op zijn leeftijd. Probeer dingen los te laten en zorg dat er weer een werkster in huis komt.

Lovertjelove schreef: ↑

21-08-2017 17:37

Ik dwing haar geen psychologe op, maar ik heb dit voorzichtig aan mijn vriend voorgesteld om samen eens naar de psychologe te gaan. Omdat hij het probleem bij zichzelf legde en Omdat ik het geen gewone situatie vond. En hij er reeds mee geconfronteerd was. MAAR WIE BEN IK? Ik wil geen eisen opleggen we moeten er als een WIJ uitkomen en NIET als een WIJ-ZIJ relatie. Inderdaad MartineSofie haar stiefzoon is een puber en dus veel jonger. Maar men moet ingrijpen en oplossingen zoeken ten goede van de stiefzoon en het gezin! En niet wachten tot het te laat is!

De dochter van mijn vriend woont nog thuis want ze is totaal niet zelfstandig. Toen ze op reis ging niet zolang geleden werd de koffer gemaakt door papa....

Ik wil gewoon maar aan MartineSofie duidelijk maken dat hulp van derden kan helpen. Want je kan toch ook lezen dat het hier van kwaad naar erger gaat bij haar en niets goed meer kan zien van de stiefzoon. Wat ik zeer goed kan begrijpen......

Hoezo moeten jullie er als een WIJ uitkomen? Je bent in het leven van zijn dochter gekomen toen ze al volwassen was. Zij hoeft in principe helemaal niks met jou. Ja, zich gedragen als ze nog bij haar vader woont. Maar het is toch echt je man die daar stappen in moet zetten. Hij is zo idioot om haar koffer in te gaan pakken als ze op vakantie gaat. Zowel jij als TO leggen het probleem op de verkeerde plek. Ga met je kerel met een psych praten over waarom hij het accepteert dat zijn dochter zo doet en haar zelfs valideert in haar gedrag. Jij bent nieuw in het leven van zijn dochter, het is niet jouw taak haar te corrigeren. Je kan hooguit je conclusies trekken uit het feit dat je man haar niet corrigeert en de relatie afkappen. Dat geldt voor TO nog meer, want haar stiefzoon is minderjarig. Maar in plaats van dat ze haar man verwijt dat hij niks doet, komt alle irritatie op puberzoon terecht. Dat is oneerlijk, deze jongen is al z'n moeder kwijt en dat is op zich al naar genoeg.

iones schreef: ↑

21-08-2017 17:39

Jullie hadden nooit samen moeten gaan wonen. Niemand is er klaar voor. De jongen zit niet in een leeftijd waarin hij zich aan kan passen aan een nieuwe volwassene in zijn huis. En voor jou is het net zo moeilijk dat je nooit eens thuis kunt zijn in je eigen huis omdat hij zijn vriend daar altijd heeft zitten.

Man is te zwak om jou en zoon een beetje sturing te geven.

Jouw regels zijn hem te veel. Daar had hij aan kunnen voldoen als hij dit van jongs af aan geleerd had. Nu kom jij daar in huis en moet hij allerlei dingen doen die hij eerst niet hoefde. Hier maak je geen vrienden mee bij hem. Probeer hoe dit is vanuit zijn standpunt. Bedenk hoe jij was op zijn leeftijd. Probeer dingen los te laten en zorg dat er weer een werkster in huis komt.

Niet zo evident en begrijpelijk dat de zoon het moeilijk heeft. Maar de zoon leeft niet alleen in huis. Bekijken vanuit zijn standpunt kan inderdaad veel helpen! Als de man te zwak is, blijf ik erbij om hulp van buitenaf te zoeken. En samen naar oplossingen te zoeken....
De psychologe zei ook tegen ons dat mijn vriend ALLES moet aanbrengen naar de stiefdochter en zeker niet de stiefouder. Ik heb trouwens NOOIT iets aangebracht.
Bij nieuw samengestelde gezinnen is het meestal niet makkelijk, ik ben me daar ook bewust van. Maar ik blijf erbij dat niet alles kan draaien rond het kind maar dat iedereen moet gelukkig zijn. Iedereen moet kunnen lachen!

TO, zoals ik jouw berichten lees zijn jullie gaan samenwonen voordat je een normale band had met je stiefzoon. Toen je ging samenwonen heb je gelijk de huishoudster de deur gewezen en zoon laten meehelpen in het huishouden. Waarom zou hij dit van jou pikken? Van iemand die ineens zijn huis komt binnendringen waarmee hij niets heeft. Je maakt van zulke kleine dingen zoiets groots. Als ik jou was zou ik eens gaan investeren in het opbouwen van een band met stiefzoon. Ik vind het niet vreemd dat hij geen zin heeft om nu antwoord te geven op jouw interessevragen want hij moet van jou alleen maar dingen. Daarnaast is hij ook nog eens lekker aan het puberen en kan het best dat hij opnieuw vastloopt in het feit dat hij geen moeder meer heeft. Dat jij die plek nu een soort van voor hem probeert over te nemen kan op nog meer weerstand duiden.

Kan je ook eens positieve dingen over je stiefzoon opnoemen? Benoem deze dan ook richting hem. Geef hem af en toe eens complimenten voor de dingen die hij doet. Waarom vind je het zo belangrijk dat hij zijn eigen kamer wekelijks stofzuigt? Mijn kamer was vroeger altijd mijn kamer. Die werd door niemand anders gepoetst, dus als ik in een puinzooi wilde leven dan was dat mijn keuze. Waarom mag stiefzoon die keuze van jou niet hebben? Het is toch zijn kamer? Zelfde met kleding. Die mag van jou niet op de grond liggen op zijn kamer. Je kan ook gewoon de afspraak maken dat kleding die niet in de wasmand ligt ook niet gewassen wordt. Dan ervaart hij de consequenties van kleding op de grond laten liggen en hoef jij het niet bij elkaar te rapen. Ga investeren in een relatie met je stiefzoon en laat al die strijd eens even zitten. Als hij een beetje een band met je heeft dan pikt hij ook veel meer van je waarschijnlijk.

MartineSofie schreef: ↑

20-08-2017 09:32

Mijn vriend vindt dat we geduldig moeten zijn. Hij vindt dat ik wat minder achter zoons veren moet zitten. Stiefzoon palmt vader altijd opnieuw in met zijn tranen.
Mijn vriend trekt zich niets aan van het huishouden. Hij kookt, doet de boodschappen en de afwas. Voor de was en de schoonmaak huurde hij vroeger iemand in. Ik vond dit weggesmeten geld, dus hebben we de huishoudster laten gaan toen ik bij hem kwam wonen. Ik vind het niet erg om de schoonmaak te doen, maar verwacht wel hulp van de kinderen. Als vriend vind dat het huishouden mijn verantwoordelijkheid is, dan vind ik dat ik aan de kinderen mag vragen om hierbij te helpen.

Bij de eerste post dacht ik nog dat het idd een beetje aan hem lag Nu weet ik dat het aan jou ligt.
JIJ wil geen hhh maar de kinderen moeten het doen???? Had lekker die hulp gehouden, had je de kinderen ook geen taken hoeven geven.
Btw ik vind hh taken voor kinderen niet zo best. Het is zwaar puber zijn, op school zitten, van alles er naast doen en een sociaal leven opbouwen/onderhouden. Eigen kamer, zelf je eigen wasgoed in de mand prima. In tijden van tijdnood of extra dingen (kerst, visite) kan iedereen even helpen. Maar het huishouden is wat mij betreft aan de volwassenen. Je man vond dat blijkbaar ook dus vandaar de hulp
JIJ wilde die afschaffen dus is het idd JOUW taak om dat nu te doen dan.
Je klinkt niet echt gezellig eigenlijk.

Maechtje +1

En TO : zet hem op! Ik hoop dat het gezelliger gaat worden.

Je hebt een enorme telfout gemaakt. Je hebt het over een tweede kindje maar dat is natuurlijk de 3e. Telt zoon echt niet mee voor je?

coolingdown. schreef: ↑

21-08-2017 09:22

Ze heeft anders wel gelijk. Wat een kansloos joch is dat zeg.

De hele boel tiranniseren en naar zijn eigen hand zetten. Wat denk hij nou? Dat de hele wereld om hem draait? Verrassing dat is niet zo. Hij zal zich moeten aanpassen. Zo is het leven. En dat zielig doen om zijn overleden moeder die hij niet gekend heeft? Sorry het is heel triest dat het zo is maar herinneringen kan hij er niet aan hebben.

Dat vind ik te kort door de bocht gezegd. Het is niet alleen 'maar' omdat zijn moeder niet meer leeft. Er zit een groot stuk kwetsbaarheid nog achter, dat je steeds meer beseft dat wanneer de andere ouder óók komt te overlijden, of iets anders ergs, er helemaal geen ouders meer zijn. Ik vermoed dat zoon juist extra met dit feit geconfronteerd wordt, daar, wanneer er sprake is van een scheiding (met omgangsregeling/co-ouderschap) er nog de andere ouder is om naar toe te kunnen. Dat heeft zoon nu niet, hij heeft geen andere plek om naar toe te kunnen. Zoon ziet zich nu geconfronteerd met een vrouw (gescheiden) + kind waardoor hij zich mss bewuster is van het feit dat dochter van TO nog 'gewoon' twee ouders heeft.

En dan kun je (= algemeen bedoeld) wel zeggen, geen herinneringen etc. Dat is waar, dat moet komen uit verhalen van vader en/of overige familieleden.

Ik merkte dit bij mijn eigen zoon ook pas op wat oudere leeftijd, denk dat hij rond de 8 a 9 jaar was, dat hij er toch ineens erg last van kreeg dat er geen twee ouders bij ons waren (geen vader in zijn geval dan), wat bij vriendjes wel zo was/is. Hij werd angstig, bang dat mij óók iets zou overkomen. Geloof me, dat doet iets met je als ouder.

Maar, nogmaals, heb ik TO al eerder gevraagd, en ondertussen anderen ook: hoe is dit samenwonen tot stand gekomen zonder hier goede afspraken over te maken. Die lijken er vooraf gewoon niet gemaakt te zijn.

Wacht maar tot jou dochter een puber is..... is ze net zo als jou stiefzoon mbt het opruimen van haar kamer! Je verwacht veelste veel en ik heb medelijden met stiefzoon. Ik snap hem heel goed!

Mijn oudste is ook een echte puber, haar kamer is een zwijnestal. Prima, ik hoef er niet in te slapen! En toch heeft ze gisteren zomaar uit haar zelf de caravan opgeruimd, stond stomverbaasd toen we terug kwamen!

Leg er niet te veel nadruk op, zorg dat schoonmaakster weer terug komt. Zal voor een hoop rust zorgen en dan kan je voor qualitime zorgen met je stiefzoon en dochter!

redbulletje schreef: ↑

20-08-2017 20:27

Ik vind 't dan weer erg raar dat die man niet meer in de masterbedroom wil slapen met TO terwijl zijn vrouw al jaaaaaaren geleden overleden is. Dan ben je toch nog niet ver genoeg door je rouwproces om weer met iemand samen te gaan wonen.

Vind ik ook een beetje raar..... Ik "denk" dat dit gewoon is om de stiefzoon te beschermen. (Overwaardering, overbescherming....) Als ik bij mijn vriend thuis ga, zie ik ook dat het huis haar territorium is. Volledig van de dochter. Allemaal niet evident: rouwen....
Ikzelf zou niets willen veranderen in het huis omdat ik toch LAT. Maar ik zou er niet kunnen/willen wonen.....
De stiefzoon zal papa dan ook haarfijn aanvoelen en perfect weten te manipuleren. Loyaliteit kan zeer ver gaan. Is een zeer mooie theorie van NAGY maar opgepast als het vergif aan het worden is!

Ik zie hier ook positieve reacties die aankaarten om complimenten te geven naar de stiefzoon. Ik "denk" dat de situatie zover gevorderd is dat dit niet meer haalbaar is voor MartineSofie. Ik had dit ook.... En constant blijven herkaderen is zeer moeilijk? Er zijn inderdaad grenzen aan de grenzen. Maar jij mag nooit aangeven wat de stiefkinderen moeten doen. De Bio-ouder moet dit doen.....

ZOEK hulp!! MartineSofie....

kabbernoot: heel scherp van je opgemerkt. Dat geeft precies de instelling van TO weer.

verder zou TO de post van Maechtje heel, heel goed moeten doorlezen.

iceteapeach schreef: ↑

21-08-2017 18:38

Dat vind ik te kort door de bocht gezegd. Het is niet alleen 'maar' omdat zijn moeder niet meer leeft. Er zit een groot stuk kwetsbaarheid nog achter, dat je steeds meer beseft dat wanneer de andere ouder óók komt te overlijden, of iets anders ergs, er helemaal geen ouders meer zijn. Ik vermoed dat zoon juist extra met dit feit geconfronteerd wordt, daar, wanneer er sprake is van een scheiding (met omgangsregeling/co-ouderschap) er nog de andere ouder is om naar toe te kunnen. Dat heeft zoon nu niet, hij heeft geen andere plek om naar toe te kunnen. Zoon ziet zich nu geconfronteerd met een vrouw (gescheiden) + kind waardoor hij zich mss bewuster is van het feit dat dochter van TO nog 'gewoon' twee ouders heeft.

En dan kun je (= algemeen bedoeld) wel zeggen, geen herinneringen etc. Dat is waar, dat moet komen uit verhalen van vader en/of overige familieleden.

Ik merkte dit bij mijn eigen zoon ook pas op wat oudere leeftijd, denk dat hij rond de 8 a 9 jaar was, dat hij er toch ineens erg last van kreeg dat er geen twee ouders bij ons waren (geen vader in zijn geval dan), wat bij vriendjes wel zo was/is. Hij werd angstig, bang dat mij óók iets zou overkomen. Geloof me, dat doet iets met je als ouder.

Maar, nogmaals, heb ik TO al eerder gevraagd, en ondertussen anderen ook: hoe is dit samenwonen tot stand gekomen zonder hier goede afspraken over te maken. Die lijken er vooraf gewoon niet gemaakt te zijn.

Veel herkenning, hartverscheurend is dat. En dat laatste vraag ik mij ook af... En dan niet alleen met haar partner maar ook met zijn zoon.