Relaties
alle pijlers
Claimerige schoonmoeder
maandag 2 juli 2018 om 14:11
Mijn schoonmoeder is alleen, sinds anderhalf jaar met persioen en we worden gek van haar.
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
maandag 2 juli 2018 om 21:14
Hoezo kan zij er niets aan doen?
Elke deur die ik zie zo wat door stap in mijn dorp hangt vol met flyers voor activiteiten voor ouderen, bij de huisarts, bij het buurthuis, in de super, in de centrale hal van het appartementencomplex. Er is hier elke dag wat te doen.
Mensen doen de vreselijkste dingen met goede bedoelingen dat maakt het nog niet ok.
Elke deur die ik zie zo wat door stap in mijn dorp hangt vol met flyers voor activiteiten voor ouderen, bij de huisarts, bij het buurthuis, in de super, in de centrale hal van het appartementencomplex. Er is hier elke dag wat te doen.
Mensen doen de vreselijkste dingen met goede bedoelingen dat maakt het nog niet ok.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 2 juli 2018 om 21:18
Zuigen? We zijn aan het redetwisten. Dat is wat er doorgaans gebeurd op een forum.mater_matuta schreef: ↑02-07-2018 21:06Jee Soulsista, zuig niet zo. Waarom moet het per se aan TO liggen? Zo'n leuk mens is die schoonmoeder niet, ook los van haar (niet-)reageren op de PND van TO. Je bent niet leuk als je het gezin van je volwassen kind doorlopend claimt omdat jíj niets te doen hebt. Je bent niet leuk als je wil dat mensen een (derde) kind krijgen omwille van jouw entertainment. Je bent niet leuk als je bij je andere kind ook al te aanwezig bent, dit blijkbaar duidelijk aanvoelt maar desondanks gewoon doordendert dwars over iemands gevoelens heen want jij "moet" de kinderen zien. En als je zo bent dan kan je best je aardige, leuke en lieve momenten hebben, maar dan nog kan ik me heel goed voorstellen dat je iemand helemaal leeg kan zuigen als diegene zijn/haar grenzen niet strikt bewaakt.
Vrouwen met een mening enzo, weet je nog?
Ik vind het treurig voor schoonmoeder dat ze schijnbaar door haar beiden kinderen zo behandeld wordt.
Blijkbaar hoor je er niet meer bij als oma zodra de kinderen alle schaapjes op het droge hebben en hun eigen gezinnetje hebben gesticht is het knokken om er nog tussen te komen. De wens om kleinkinderen te willen mag je dus vooral niet uitspreken en ookal waren de kleinkinderen er moet je ookal op je tellen passen want je wordt zo eruit geknikkerd als je wekelijks op de stoep staat om je kleinkind te zien.
Bijzonder.
Maar succes ermee hoor..
What goes around comes around
Ajuu.
maandag 2 juli 2018 om 21:25
Typisch een uitspraak van een ouwe tang. Misschien kunnen jullie een rummikub clubje oprichten samen met schoonma gezellig klagen over de kinderen.
viva-amber wijzigde dit bericht op 02-07-2018 21:26
27.41% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 2 juli 2018 om 21:25
Misschien is haar eigen gevoel van verplichtingen jegens je familie zo groot dat ze innerlijk in verzet komt als er mensen zijn die zeggen dat je grenzen mag stellen naar je (schoon)ouders toe.
Dat is dan zo vloeken in de kerk dat ze kost wat kost haar wereldbeeld moet veilig stellen door van TO de boeman te maken en de schoonmoeder een lief oud hulpeloos vrouwtje.
maandag 2 juli 2018 om 21:26
Volgens mij wordt er best in veel bochten gewrongen om schoonmoeder tegemoet te komen.karin12345 schreef: ↑02-07-2018 21:23Empathie richting schoonmoeder lees ik ook niet, een uitzondering daar gelaten.
maandag 2 juli 2018 om 21:27
Dit ben je aan het verzinnen om je punt te kunnen maken, want dit doet TO helemaal niet.Soulsista schreef: ↑02-07-2018 21:18Zuigen? We zijn aan het redetwisten. Dat is wat er doorgaans gebeurd op een forum.
Vrouwen met een mening enzo, weet je nog?
Ik vind het treurig voor schoonmoeder dat ze schijnbaar door haar beiden kinderen zo behandeld wordt.
Blijkbaar hoor je er niet meer bij als oma zodra de kinderen alle schaapjes op het droge hebben en hun eigen gezinnetje hebben gesticht is het knokken om er nog tussen te komen. De wens om kleinkinderen te willen mag je dus vooral niet uitspreken en ookal waren de kleinkinderen er moet je ookal op je tellen passen want je wordt zo eruit geknikkerd als je wekelijks op de stoep staat om je kleinkind te zien.
Bijzonder.
Maar succes ermee hoor..
What goes around comes around
Ajuu.
maandag 2 juli 2018 om 21:40
met 65 in een relaxfauteil... moet niet gekker worden. Laat schoonmoeder wat van haar leven maken. Wordt ze een prettiger mens van. En dan zien anderen haar ook graag komen!Soulsista schreef: ↑02-07-2018 19:46Ja want het kost toch zoveel energie om een bakje koffie te zetten voor je schoonmoeder en haar een warme maaltijd voor te schotelen.
To gaat straks weer aan het werk notabene en daar is veel energie voor nodig. Kortom, To zoekt gewoon naar redenen om schoonmoeder niet te hoeven ontvangen en wringt zich door allerlei bochten om niet als de harteloze schoondochter over te komen.
En zoonlief?
Die staat erbij en kijkt ernaar.
Begin mij af te vragen of hij nog iets te zeggen heeft in dit alles en tot in hoeverre hij met zijn vrouw meelult om de zoete vrede te bewaren.
Volgens mij boeit het die vent geen ene zier of zijn moeder een dagje in de week in relaxfauteuil zit te ouwehoeren ja of nee.
maandag 2 juli 2018 om 21:47
Juist kinderen leggen een enorme loyaliteit aan den dag richting hun ouders, andersom valt dat nogal eens tegen.
Waarom zou je als kind dankbaar moeten zijn voor het feit dat je ouders je groot hebben gebracht?
Ik vind dat zo'n omgekeerde wereld.
Kinderen hebben er niet om gevraagd om geboren te worden, de ouders wilden die kinderen, mag ik hopen, zelf.
En vanzelfsprekend hoort daar dan de verzorging en opvoeding bij.
Je kan als kind je ouders zeker erkentelijk zijn als ze dat tot een goed einde hebben gebracht.
Maar ouders kunnen hun kinderen helaas ook enorm beschadigen.
Dan is er voor die kinderen niets om dankbaar voor te zijn en is het vaak puin ruimen op volwassen leeftijd.
Door vader of moeder te worden heb je niet automatisch recht op eern prominente plaats in het leven van je kind.
Je krijgt juist kinderen om ze vervolgens weer los te laten en niet om ze te pas en te onpas voor je karretje te spannen.
Waarom zou je als kind dankbaar moeten zijn voor het feit dat je ouders je groot hebben gebracht?
Ik vind dat zo'n omgekeerde wereld.
Kinderen hebben er niet om gevraagd om geboren te worden, de ouders wilden die kinderen, mag ik hopen, zelf.
En vanzelfsprekend hoort daar dan de verzorging en opvoeding bij.
Je kan als kind je ouders zeker erkentelijk zijn als ze dat tot een goed einde hebben gebracht.
Maar ouders kunnen hun kinderen helaas ook enorm beschadigen.
Dan is er voor die kinderen niets om dankbaar voor te zijn en is het vaak puin ruimen op volwassen leeftijd.
Door vader of moeder te worden heb je niet automatisch recht op eern prominente plaats in het leven van je kind.
Je krijgt juist kinderen om ze vervolgens weer los te laten en niet om ze te pas en te onpas voor je karretje te spannen.
maandag 2 juli 2018 om 21:51
Janiva schreef: ↑02-07-2018 21:47Juist kinderen leggen een enorme loyaliteit aan den dag richting hun ouders, andersom valt dat nogal eens tegen.
Waarom zou je als kind dankbaar moeten zijn voor het feit dat je ouders je groot hebben gebracht?
Ik vind dat zo'n omgekeerde wereld.
Kinderen hebben er niet om gevraagd om geboren te worden, de ouders wilden die kinderen, mag ik hopen, zelf.
En vanzelfsprekend hoort daar dan de verzorging en opvoeding bij.
Je kan als kind je ouders zeker erkentelijk zijn als ze dat tot een goed einde hebben gebracht.
Maar ouders kunnen hun kinderen helaas ook enorm beschadigen.
Dan is er voor die kinderen niets om dankbaar voor te zijn en is het vaak puin ruimen op volwassen leeftijd.
Door vader of moeder te worden heb je niet automatisch recht op eern prominente plaats in het leven van je kind.
Je krijgt juist kinderen om ze vervolgens weer los te laten en niet om ze te pas en te onpas voor je karretje te spannen.
maandag 2 juli 2018 om 21:52
Eigenlijk wel een interessante discussie, die nu ongenuanceerd gevoerd wordt in dit topic.
Ik heb zelf zo'n moeder waar ik gek van word, die zich al beledigd voelt als ik geen vrij neem van mijn werk om kleding voor de kleinkinderen uit te zoeken met haar. Dus ik begrijp helemaal dat je geen zin hebt in je schoonmoeder op die manier. Ik bel haar soms dagen niet terug en spreek bijna nooit af en toch vind ik dat van mezelf wel respectloos.
Ik probeer mijn eigen dilemma te begrijpen. Stel dat je lang ziek bent geweest en een goede vriend heeft veel voor je gedaan: boodschappen gedaan, gekookt, samen films gekeken toen je te ziek was om uit te gaan. Die vriend wordt jaren later depressief en is totaal niet meer leuk in de omgang. Dan zou je er toch nog langs gaan omdat je weet wat hij voor jou heeft gedaan. Je zou niet eens echt weerstand tegen voelen, je zou het misschien wel graag doen, om iets terug te doen.
Toch voelt dat bij (schoon)ouders helemaal anders, voor mij wel in elk geval. Natuurlijk heeft mijn moeder voor me gezorgd, maar dat moest ook. Ze heeft er bovendien zelf voor gekozen om zo'n zorgtaak op zich te nemen door kinderen te krijgen. Zit het verschil daar in? Dat het toch voelt alsof je ouders een plicht hebben vervuld in plaats van dat ze je een dienst hebben verleend?
Ik heb zelf zo'n moeder waar ik gek van word, die zich al beledigd voelt als ik geen vrij neem van mijn werk om kleding voor de kleinkinderen uit te zoeken met haar. Dus ik begrijp helemaal dat je geen zin hebt in je schoonmoeder op die manier. Ik bel haar soms dagen niet terug en spreek bijna nooit af en toch vind ik dat van mezelf wel respectloos.
Ik probeer mijn eigen dilemma te begrijpen. Stel dat je lang ziek bent geweest en een goede vriend heeft veel voor je gedaan: boodschappen gedaan, gekookt, samen films gekeken toen je te ziek was om uit te gaan. Die vriend wordt jaren later depressief en is totaal niet meer leuk in de omgang. Dan zou je er toch nog langs gaan omdat je weet wat hij voor jou heeft gedaan. Je zou niet eens echt weerstand tegen voelen, je zou het misschien wel graag doen, om iets terug te doen.
Toch voelt dat bij (schoon)ouders helemaal anders, voor mij wel in elk geval. Natuurlijk heeft mijn moeder voor me gezorgd, maar dat moest ook. Ze heeft er bovendien zelf voor gekozen om zo'n zorgtaak op zich te nemen door kinderen te krijgen. Zit het verschil daar in? Dat het toch voelt alsof je ouders een plicht hebben vervuld in plaats van dat ze je een dienst hebben verleend?
maandag 2 juli 2018 om 22:04
Ik heb alleen de op gelezen en wat erg voor je schoonmoeder dat ze zich zo eenzaam voelt. Er zijn in Nederland echt heel veel eenzame ouderen en daarom zijn er vaak ook een heleboel initiatieven voor ouderen om eenzaamheid tegen te gaan alleen dan moet men wel willen.
Zo weet ik dat de KBO en de zonnebloem best veel organiseert voor ouderen zoals dagjes weg, work shops etc. In buurthuizen is er meestal ook iedere week wel een bingo en er zijn ook een heleboel clubjes vaak. Zo zijn enkele clienten van mij bij een kaart clubje, een knutselclubje, ouderen gym of ouderen zwemmen.
Je schoonmoeder zou eens bij het buurthuis of wellicht maatschappelijk werk als ze daarbij is kunnen vragen wat er zoal georganiseerd wordt voor ouderen. Zodat ze wat meer onder de mensen komt.
Zo weet ik dat de KBO en de zonnebloem best veel organiseert voor ouderen zoals dagjes weg, work shops etc. In buurthuizen is er meestal ook iedere week wel een bingo en er zijn ook een heleboel clubjes vaak. Zo zijn enkele clienten van mij bij een kaart clubje, een knutselclubje, ouderen gym of ouderen zwemmen.
Je schoonmoeder zou eens bij het buurthuis of wellicht maatschappelijk werk als ze daarbij is kunnen vragen wat er zoal georganiseerd wordt voor ouderen. Zodat ze wat meer onder de mensen komt.
maandag 2 juli 2018 om 22:52
maandag 2 juli 2018 om 23:42
Je mag blij zijn dat ik niet je schoondochter ben.Soulsista schreef: ↑02-07-2018 21:18Zuigen? We zijn aan het redetwisten. Dat is wat er doorgaans gebeurd op een forum.
Vrouwen met een mening enzo, weet je nog?
Ik vind het treurig voor schoonmoeder dat ze schijnbaar door haar beiden kinderen zo behandeld wordt.
Blijkbaar hoor je er niet meer bij als oma zodra de kinderen alle schaapjes op het droge hebben en hun eigen gezinnetje hebben gesticht is het knokken om er nog tussen te komen. De wens om kleinkinderen te willen mag je dus vooral niet uitspreken en ookal waren de kleinkinderen er moet je ookal op je tellen passen want je wordt zo eruit geknikkerd als je wekelijks op de stoep staat om je kleinkind te zien.
Bijzonder.
Maar succes ermee hoor..
What goes around comes around
Ajuu.
dinsdag 3 juli 2018 om 00:04
Dat bedoel ik.mater_matuta schreef: ↑02-07-2018 21:06Jee Soulsista, zuig niet zo. Waarom moet het per se aan TO liggen? Zo'n leuk mens is die schoonmoeder niet, ook los van haar (niet-)reageren op de PND van TO. Je bent niet leuk als je het gezin van je volwassen kind doorlopend claimt omdat jíj niets te doen hebt. Je bent niet leuk als je wil dat mensen een (derde) kind krijgen omwille van jouw entertainment. Je bent niet leuk als je bij je andere kind ook al te aanwezig bent, dit blijkbaar duidelijk aanvoelt maar desondanks gewoon doordendert dwars over iemands gevoelens heen want jij "moet" de kinderen zien. En als je zo bent dan kan je best je aardige, leuke en lieve momenten hebben, maar dan nog kan ik me heel goed voorstellen dat je iemand helemaal leeg kan zuigen als diegene zijn/haar grenzen niet strikt bewaakt.
dinsdag 3 juli 2018 om 02:55
iris1969 schreef: ↑02-07-2018 21:25Misschien is haar eigen gevoel van verplichtingen jegens je familie zo groot dat ze innerlijk in verzet komt als er mensen zijn die zeggen dat je grenzen mag stellen naar je (schoon)ouders toe.
Dat is dan zo vloeken in de kerk dat ze kost wat kost haar wereldbeeld moet veilig stellen door van TO de boeman te maken en de schoonmoeder een lief oud hulpeloos vrouwtje.
Goede post Iris. Scherp ook.
dinsdag 3 juli 2018 om 02:56
Janiva schreef: ↑02-07-2018 21:47Juist kinderen leggen een enorme loyaliteit aan den dag richting hun ouders, andersom valt dat nogal eens tegen.
Waarom zou je als kind dankbaar moeten zijn voor het feit dat je ouders je groot hebben gebracht?
Ik vind dat zo'n omgekeerde wereld.
Kinderen hebben er niet om gevraagd om geboren te worden, de ouders wilden die kinderen, mag ik hopen, zelf.
En vanzelfsprekend hoort daar dan de verzorging en opvoeding bij.
Je kan als kind je ouders zeker erkentelijk zijn als ze dat tot een goed einde hebben gebracht.
Maar ouders kunnen hun kinderen helaas ook enorm beschadigen.
Dan is er voor die kinderen niets om dankbaar voor te zijn en is het vaak puin ruimen op volwassen leeftijd.
Door vader of moeder te worden heb je niet automatisch recht op eern prominente plaats in het leven van je kind.
Je krijgt juist kinderen om ze vervolgens weer los te laten en niet om ze te pas en te onpas voor je karretje te spannen.
Zo is het maar net.
dinsdag 3 juli 2018 om 05:52
Als je ouder bent veranderd je perspectief, je wereld wordt steeds kleiner en je richt je meer en meer op die paar mensen die echt belangrijk voor je zijn.
Hoe lastig dit ook is TO.
De verhalen gaan over wat zij in hun dagelijkse leven ziet en meemaakt en het claimen de gedrag komt meestal voort uit de angst om niet gezien en vergeten te worden.
Ik zeg niet: laat maar over je heenlopen!
Ik hoop wel wat begrip te kweken voor haar gedrag.
Hoe je het kan oplossen? Geen idee, ons is dat nooit gelukt.
Hoe lastig dit ook is TO.
De verhalen gaan over wat zij in hun dagelijkse leven ziet en meemaakt en het claimen de gedrag komt meestal voort uit de angst om niet gezien en vergeten te worden.
Ik zeg niet: laat maar over je heenlopen!
Ik hoop wel wat begrip te kweken voor haar gedrag.
Hoe je het kan oplossen? Geen idee, ons is dat nooit gelukt.
dinsdag 3 juli 2018 om 07:00
Het is jullie niet gelukt om, tussen het dankbaar en liefdevol zijn door, duidelijke grenzen te stellen naar schoonmoeder? Je hebt het maar gewoon laten gebeuren?Juffiejuf schreef: ↑03-07-2018 05:52Als je ouder bent veranderd je perspectief, je wereld wordt steeds kleiner en je richt je meer en meer op die paar mensen die echt belangrijk voor je zijn.
Hoe lastig dit ook is TO.
De verhalen gaan over wat zij in hun dagelijkse leven ziet en meemaakt en het claimen de gedrag komt meestal voort uit de angst om niet gezien en vergeten te worden.
Ik zeg niet: laat maar over je heenlopen!
Ik hoop wel wat begrip te kweken voor haar gedrag.
Hoe je het kan oplossen? Geen idee, ons is dat nooit gelukt.
dinsdag 3 juli 2018 om 07:10
Nee hoor, Lachattenoir maar ze begreep het gewoon niet. Grenzen stellen lukt maar het vraagt geduld en veel doorzettingsvermogen. Een snelle oplossing is er niet.
Uiteindelijk uitgekomen op 1 x per week bij ons en wij 1x per week een kopje koffie halen. Vaste momenten en daar niet van afwijken, ook niet voor zaken als verjaardagen want dan konden we weer opnieuw beginnen.
Uiteindelijk uitgekomen op 1 x per week bij ons en wij 1x per week een kopje koffie halen. Vaste momenten en daar niet van afwijken, ook niet voor zaken als verjaardagen want dan konden we weer opnieuw beginnen.
dinsdag 3 juli 2018 om 07:16
dinsdag 3 juli 2018 om 07:28
Mijn moeder is nu midden- eind zestig. Is laatst nog naar het concert van Beyonce geweest met twee vriendinnen. Gaat volgende maand met haar vriend naar Spanje op vakantie. Daarna een paar dagen in haar eentje naar België. Heeft zoveel hobbies en interesses dat ze er na een loopbaan van 45 jaar geen enkele moeite mee had en met pensioen te gaan. We zien elkaar 1 keer per maand, bellen elke week even en dat vindt ze prima. Die kan zich niets, maar dan ook niets voorstellen bij een relax-fauteuil. Het lijkt haar geweldig om ooit kleinkinderen te mogen verwelkomen maar aan de term 'oma' zal ze heeeeeul erg moeten wennen.
Sjees wat heb ik toch een warme, onafhankelijke, gave vrouw als moeder
Ik prijs mezelf gelukkig na het lezen van dit topic.
Sjees wat heb ik toch een warme, onafhankelijke, gave vrouw als moeder
Ik prijs mezelf gelukkig na het lezen van dit topic.