Ik wil haar terug

Dag vriendelijke vrienden,

Dit is nieuw voor mij, ik heb nog nooit over mijn privéleven gesproken met vreemden op het internet. Ik ben echter radeloos en zoek naar alle inzichten die ik kan krijgen. Ik zal even mijn situatie uitleggen. Er staat een tl;dr aan het einde, voor als je het verhaal te lang vindt en toch wilt reageren.

Ik ben 23 jaar oud. Mijn (ex)vriendin is dat ook. We studeren allebei en hebben praktisch samengewoond (alleen niet officieel). We waren al bijna 7 jaar samen, in een geweldig sterke relatie, maar het ging de laatste drie à vier maanden niet meer zo goed. Ze was het 'gevoel' een beetje kwijtgeraakt en maakte zich daar zorgen om. Dit vertelde ze me nadat ze 3 weken op reis was geweest naar Azië om met haar vriendin te backpacken. We hebben elke dag ge(video)beld toen ze daar was. Ze vertelde toen ze terug kwam dat ze me eigenlijk niet zo had gemist. Dat ze nog van me houdt, maar dat het anders moest worden, omdat ze dacht dat de relatie anders misschien niet kon blijven werken.

Ik heb sindsdien mijn waanzinnige best gedaan om het haar zo geweldig mogelijk te maken, nog meer dan eerst. Het viel namelijk als een bak ijswater op me. Die lieve vrouw die ik langzaam volwassen heb mogen zien worden... Ik wist wat er op het spel stond, dus de gemakkelijkheden die ontstaan in zo'n lange relatie heb ik toen afgezworen. Ik ben op mijn tenen gaan lopen; irritaties van rondslingerende teennagels maar voor lief genomen, zo veel mogelijk uitjes bedacht, nog nooit zo veel gestofzuigd... Noem het maar op. Het mag duidelijk zijn dat ik dit zeer serieus nam en op alle vlakken mijn best heb gedaan de situatie te verbeteren.

Het mocht echter niet baten, want ik merkte dat praten moeilijker werd. Ze was zich langzaam voor me aan het afsluiten. Ik ben geen echte smalltalker, dus dat maakte het extra moeilijk om nog veel en goed te praten. Langzaam maar zeker stapelde er paniek in me op, een constante knoop in mijn maag, maar dat kon ik niet laten blijken, dat kon ik niet met haar delen. We hadden het nog leuk, nog gezellig (zelfs in stilte), dus ik dacht dat het misschien aan het verbeteren was, of in ieder geval steady bleef.

Drie dagen geleden, dinsdagochtend, zei ze dat we 's avonds moesten praten. Ik schrok. Ik voelde de bui al hangen. En jawel, ze heeft het toen uitgemaakt. Ze vertelde ook dat ze over een maand of twee weer gaat reizen, om even weg te zijn. Ze gaat daarom ook (ze zegt tijdelijk) stoppen met haar nieuwe studie. We hebben ruim een uur gepraat, gehuild en in elkaars armen gelegen op een bankje in de zon. Toen hebben we elkaar verlaten met als laatste woorden "ik hou van je", door beide partijen uitgesproken. Ze is mijn eerste liefde. We zijn al zo lang samen en dit doet mij onbeschrijflijk veel pijn. Ik tril, al dagen. Ik hou van haar met alles wat ik heb.

We hebben elkaar nu drie dagen niet gezien. Ze vroeg om zo min mogelijk contact te hebben voorlopig. Ik heb wel elke dag geappt dat ik haar mis, ik kan het niet laten. Ik heb woensdag (dag 1) een brief van 7 kantjes door haar brievenbus gegooid om mijn gevoelens te uiten en ze heeft daar op geantwoord dat ze er over na gaat denken, dat ik haar niet snap en dat we volgende week maar weer even moeten praten. De strekking van die brief was dat ik haar terug wil. Dat schreef ik na bijna elke alinea. Het ging over het repareren van onze relatie en dat ik denk dat relaties nou eenmaal ups en downs hebben. Ik zal de laatste alinea met jullie delen, om een beeld te geven (het is nog geen 10% van de brief).

"En begrijp me goed, je bent de laatste tijd niet makkelijk geweest om mee om te gaan. Je was koppig, licht geprikkeld, niet zo spraakzaam en zichtbaar ontevreden. Het was voor mij soms tenenkrommend om leuk te blijven doen, maar ik moest wel. Ik wist wat er speelde en ik wist dondersgoed wat er op het spel stond. Jij. Jij, de mooiste vrouw die ik van dichtbij heb mogen zien. Een vrouw die het beste met iedereen voor heeft, tot het naïeve toe. Een vrouw die oude mensjes helpt over te steken of zelfs een kwartier mee loopt. Een vrouw die zo fijn kan praten en luisteren. Een vrouw die graag in slaap valt tijdens films, omdat ze zich zo op haar gemak voelt bij mij. Een vrouw die geweldig fijn kan bewegen. Een vrouw waar ik meerdere keren per week van droom om daar soms naast wakker te worden en mezelf af te vragen of ik wel wakker ben. Echt. Een vrouw waarvoor ik alle vervelende trekjes terplekke weer vergeet en er later alleen maar om kan lachen. Een vrouw waarop ik niet boos kan blijven. Een fantastische vrouw. Een vrouw die ik terug wil.

Ik hou van je. "

tl;dr Mijn vriendin heeft het uitgemaakt na een 7 jaar lange relatie. Ze zit er al een tijdje mee, maar ik hou nog steeds waanzinnig veel van haar. Ik wil er alles aan doen, heb er alles voor over om haar terug te krijgen.

Ik ben verstrooid en van slag. Zodanig dat ik me zelfs tot fora richt. Ik hoor graag wat meningen en inzichten van jullie.


UPDATE 1: Ik schrijf deze update om dit topic iets beter benaderbaar te maken voor nieuwe lezers. Het is nu de vierde dag na doomsday. Ik heb al veel reacties gekregen en ben daar dankbaar voor. De pijn is alleen maar meer geworden, maar het begint ook te veranderen. Ik zou het bovenstaande verhaal ondertussen anders verwoorden. Met meer begrip voor haar kant, ook al weet ik daar heel weinig zeker van. Daar hebben we het nog niet over gehad. Misschien gaan we dat ook niet doen, zit ik nu te denken.
De reacties op dit bericht waren veel van de strekking "geen contact" en "laat haar met rust", met variërende redenen. Hier schrok ik enorm van. Veel van jullie vinden dat ik me aan het opdringen was. Niemand heeft het zo uitgesproken, maar het kwam over alsof ik respectloos richting haar ben geweest. Door zo te denken. Door meer te willen doen dan ik al had gedaan. Ik meen alles wat ik eerder heb geschreven. Er is niets aan veranderd, behalve dat er toevoegingen zijn in mijn perspectief over de situatie. Ik heb gemerkt dat ik er graag over praat, dat dat me goed doet. Wees welkom in de conversatie.

UPDATE 2: Het is vandaag een week geleden uit gegaan. Gisterenavond was ik bij een gezamenlijke vriendin. Zij gaat goed om met mijn ex en is betrokken bij de situatie. Op haar kwam het sterk over dat de keuze vast staat, hoe/wat ik nu ook probeer. Verder heeft mijn ex haar verteld dat ze mij niet per se meer in haar toekomst zag, als ze aan tien jaar later dacht. Ze is zich ook actief aan het verzetten tegen mijn en haar gewoontes en ideeën. Om een zinloos voorbeeldje te geven: ze heeft een tweede gaatje in haar oor laten prikken. Daar kan ik me nog een gesprek over herinneren waarin ik ongeveer heb gezegd: "ik vind dat niet altijd mooi. Ik kan niet inschatten of het bij jou leuk zal staan, maar je kan het desnoods weer dicht laten groeien." Daarop reageerde ze zoiets: "nee laat maar". Dit betrek ik heel erg op die benauwing waar jullie het veel over hebben gehad. Ik laat haar daar toch echt de keuze? Ik snap het gewoon niet meer en dat frustreert enorm. Verder heb ik lang met haar gepraat over of het een goed idee is om een gesprek aan te gaan. Mijn ex wil nog wel dingen uitleggen, zeker naar aanleiding van de brief die ik de dag na de break-up heb gegeven. Ze zegt dat ik haar niet snap. Dat is waar. Ik ben er echter van overtuigd dat ik mijn emoties niet onder controle zal hebben en ik kan eerlijk gezegd niet voorspellen of dat zich zal uiten in verdriet, wanhoop of zelfs boosheid. Zij lijkt al zo ver te zijn dat er geen hoop is voor een turn-around en ze is haar leven zodanig aan het omgooien dat we wel uit elkaar moeten gaan groeien. Ik hield me toch wel een beetje staande met behulp van die hoop. Heb vannacht weer niet geslapen en heb al dagen amper gegeten. Het gaat niet geweldig.

glitglam schreef: ↑

24-09-2018 12:40

Ik snap dat dit heftig en verdrietig voor je is.
Maar sjeetjemina man... ik vind je berichten ook wel wat 'slachtofferig' en heel erg 'aanbidderig' naar haar toe. Ik denk eerder dat je nooit een vrouw vind die jou respecteert als je geen grenzen stelt en je eigen waarde niet kent ipv zo aanbidderig naar je ex te doen.
En naar je iegen aandeel kijken is goed hoor,maar in mijn ogen lijk je wat door te slaan en zoek je overal wat achter, of probeer je overal inzicht in te krijgen,maar voornamelijk om haar terug te krijgen.
Soms lopen dingen zoals ze lopen en wil iemand iets anders/gaat iemand verder en passen 2 mensen of 2 levens 'gewoon' niet meer bij elkaar.
Jullie waren ook wel érg jong toen jullie bij elkaar kwamen, en nu al 7 jaar samen. Ik kan me voorstellen dat je I(ik iig wel) veel andere dingen wil meemaken, ook zonder partner, of een andere partner, of eerst wel een boel flirts, of juist niets..
Probeer niet alles te analyseren en haar niet overal in de pleasen, ik geloof eerder dat dit afstoot dan aantrekt.

Aanbidderig absoluut. Slachtofferig? eh, verdrietig zou ik eerder zeggen. Het is wel waar dat ik doorsla en grenzen moet stellen en daar ben ik hard mee bezig. Ik doe erg mijn best dit te gebruiken in de verbetering van mijn persona. Dit forum heeft erg veel kritiek gehad op mijn manier van denken en dat vind ik terecht. Daar kwam ik niet per sè voor, maar ik baal er absoluut niet van. Bedankt.
Wat ik wel nog erg moeilijk vind is het denken aan de toekomst. En haar toekomst. Een boel flirts? Daar draait m'n maag weer in een knoop van.

Max74 schreef: ↑

24-09-2018 13:26

Natuurlijk wil je haar terug... je wilt terug naar het veilige, geborgene gevoel wat je voorheen met haar had. Ik durf te wedden dat je dat wilt ten koste van alles. Laat daar nou precies het probleem zitten kerl.. Wat jij nog niet geleerd hebt (en dat kon ik ook niet op jouw leeftijd) is dat 'loslaten' juist net 'vasthouden' is, maar dat van 'vasthouden' alleen maar 'verliezen' komt.

Begrijp me niet verkeerd, je hebt niets fout gedaan of zo. Daarom kun je ook niets rechtzetten, snap je? Je kunt hooguit nog een tijdje de deur voor d'r op een kier laten staan, maar hou op met aan haar trekken. Laat haar zelf beslissen. Ze komt naar je toe of niet. Simpel.

Enne.. dat je investeert in een relatie is de normaalste zaak van de wereld. Daarvoor heb je 7 leuke jaren van haar gekregen. Niet over lullen, dat misstaat je.

Liefdesverdriet voelt heel rot. Toch kun je het overleven. Kijk voor tips op Google. Van je af schrijven/praten werkt ook goed. Zoek in ieder geval afleiding voor de komende tijd en doe wat je zelf leuk vind. Over een goeie 100 dagen zul je merken dat je ineens wel weer baalt van overal afgeknipte teennagels. Daar baal ik namelijk ook nog steeds van na jaren huwelijk.

Koste wat kost. Inderdaad. Maar ik ben niet foutloos en werk er aan. Bedankt...

honingbijtje schreef: ↑

24-09-2018 20:40

ik lees alleen maar een paar van je stukken en ik ben nu al he-le-maal moe van je. hoe je haar op een voetstuk zet, bewondert, stuurt, voor haar leeft en door haar leeft... pfff get a life zeg. dat geplak, ik kan me voorstellen dat ze daar gek van is geworden en nadat ze drie weken weg was geweest eindelijk besefte dat ze niet terug wilde naar jou en je keurslijf.
je hebt haar in een studie gepraat die ze nu wil stoppen, en in een relatie gehouden waaar ze nu mee wil stoppen.
klinkt alsof ze zichzelf wil ontdekken zonder iemand die haar de hele tijd vertelt wie ze is en wat ze zou moeten doen. respecteer je haar wel als mens of alleen als "project ideale vrouw?"

Zij weet niet wie ze is en dat gaat ze nu uitzoeken.
dat jij de hele tijd aan de bel loopt te trekken terwijl ze dat probeert te doen vind ik irritant. ga zelf eens uitzoeken wie jij bent zonder haar, lijkt me ook wel een goed plan.

Je maakt nu een paar aannames die onterecht zijn. Ik heb haar niet in een bepaalde studie gepraat. Eerlijk gezegd weet ik weinig van de studie, behalve dat het haar 4e keus was nadat ze twee jaar op rij niet door de selectie was gekomen bij de andere opleidingen. Mijn 'keurslijf' heb ik zo helemaal niet ervaren en als dat zo is geweest, dan snap ik niet dat zij er nooit wat van heeft gezegd.
Get a life... ik snap dat je dat zegt, maar ik ben zo met haar opgegroeid dat het voor mij heel normaal was dat zij mijn leven was. Ik heb al eerder gehoord dat dat ongezond is, maar bedankt voor het toontje, dat helpt zeker.
Het feit dat ze niet met mij heeft gepraat over haar issues met mij en de relatie heeft bij haar een opstapeling van irritaties/ongenoegen moeten veroorzaken. Wat haar precies stoorde, dat weet ik pas als ik met haar praat. als...
Als ik onbewust aan "project ideale vrouw" ben gaan werken, dan is dat met alle goede bedoelingen geweest. Metafoor: "Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik hard aan haar stuur trok. Ik was er alleen om mijn interpretatie van de map te geven, we waren namelijk samen op reis."
Nogmaals, als dit ooit dwingend over is gekomen had ze daar veel eerder over moeten praten. Dan had ik er op kunnen letten.
Je praat er overigens heel nonchalant over. Het komt op me over alsof je onze relatie als niet serieus beschouwt. We zijn echter bijna 7 jaar elke dag samen geweest, soms slechts uren, soms dagdelen. Het kan me eerlijk gezegd echt niet schelen wat je te zeggen hebt als je zo lichtelijk over zo'n lange, intense relatie komt praten zonder het naadje van de kous te weten.

Goedemorgen. Of... Morgen.

Gisterenavond was ik bij een gezamenlijke vriendin. Zij gaat goed om met mijn ex(wat klote om te schrijven) en is betrokken bij de situatie. We hebben een intens gesprek gehad waardoor het er op het moment echt niet beter van is geworden. Op haar kwam het sterk over dat de keuze vast staat, wat ik nu ook probeer. Dat was niet alles.

Ze is zich actief aan het verzetten tegen mijn en haar gewoontes en ideeën. Om een zinloos voorbeeldje te geven: ze heeft een tweede gaatje in haar oor laten prikken. Daar kan ik me nog een gesprek over herinneren waarin ik ongeveer heb gezegd: "ik vind dat niet altijd mooi. Ik kan niet inschatten of het bij jou leuk zal staan, maar je kan het desnoods weer dicht laten groeien." (lijkt me redelijk objectief toch?) Daarop reageerde ze zoiets: "nee laat maar". Dit betrek ik heel erg op de benauwing en verstikking van de relatie waar jullie het veel over hebben gehad. Wat ik daar zeg is toch niet sterk sturend? Ik laat haar toch echt de keuze? Ik snap het gewoon niet meer en dat frustreert enorm. Ik was heus niet boos geworden als ze het had gedaan, mooi of niet...

Verder heb ik lang met haar gepraat over of het een goed idee is om een gesprek aan te gaan. Mijn ex wil nog wel dingen uitleggen, zeker naar aanleiding van de brief die ik de dag na de break-up heb gegeven. Ze zegt dat ik haar niet snap. Dat is waar. Ik ben er echter van overtuigd dat ik mijn emoties niet onder controle zal hebben en ik kan eerlijk gezegd niet voorspellen of dat zich zal uiten in verdriet, wanhoop of zelfs boosheid.

Het gesprek heeft me alleen maar verdrietiger gemaakt, omdat zij al zo ver lijkt te zijn dat er geen hoop is voor een turn-around en ze haar leven zodanig aan het omgooien is dat we wel uit elkaar moeten gaan groeien, voor zover dat nog niet is gebeurd... Ik hield me toch wel een beetje staande met behulp van die hoop.

Heb vannacht weer niet geslapen, heb al dagen amper gegeten (als in een halve tosti op een dag, een paar boontjes en een kwart slavink gisteren)... Ik krijg gewoon niets weg. Het gaat klaarblijkelijk niet geweldig.

Max74 schreef: ↑

25-09-2018 09:58

Honingbijtje heeft iets een neerbuigende toon misschien, maar de boodschap die erin schuilt is wel degelijk terecht. Je moet 's morgens niet opstaan omdat de wekker van de ander gaat... Beiden een eigen leven en het samen gezellig maken. Niet: samen een leven en het gezellig proberen te houden. Er is een verschil.

7 jaar is niet kort en ook niet niks. Maar met 16 verkering en dan tot 80 door met elkaar, dat is een opgave zeg!

Wat gaf zij eigenlijk als reden om 7 jaar relatie te doen laten stoppen? Omdat ze je niet 'gemist' heeft op vakantie? Kan trouwens ook niet als je elkaar dagelijks belt, dat terzijde.

Hoi, bedankt voor je bericht. De boodschap van Honingbijtje was niet helemaal verkeerd en daarom heb ik er ook op gereageerd. Dat terzijde, er is zeker een verschil tussen beide een individueel leven of samen een leven en ik begrijp ook dat dat een probleem heeft kunnen zijn. Wat is dat probleem makkelijk op te lossen zeg... een klein, serieus gesprekje was al ruim voldoende geweest. "Joh lieverd, ik zou graag wat dingen alleen doen en jij moet dat ook lekker gaan doen" -"vind je het niet gezellig?" -"Jawel, maar ik krijg het gevoel dat ik niets meer zelf kan doen"
Opgelost.. Zo praatten we vroeger wel gewoon en dat namen we beide heel serieus

Zij gaf als reden "Ik hou nog wel van je, maar niet meer.... zo" en dan haalde ze haar schouders op terwijl ze "zo" zei. Dat niet 'gemist' op vakantie speelde denk ik een grote rol in haar gedachtegang, omdat ze daar in ons eerste gesprek een paar maanden geleden mee kwam. Ze vond toen dat dat niet goed kon zijn en dat er dus dingen moesten veranderen. Toen wist ik dat er in haar hoofd dingen speelden waar ik iets aan moest doen om haar geïnteresseerd en gelukkig te houden. Alleen al het feit dat ze dat 'niet missen' een probleem vond, maakte dat ik haar gedachte inderdaad niet heel erg kon respecteren, ik kon niet geloven dat ze dat zo had bedacht. Ik ben het daar namelijk ook niet mee eens, want inderdaad, hoe kan je iemand missen waarmee je iedere dag tot wel een half uur videobelt om je hele dag te vertellen? Anyway, na dat gesprek ben ik dus op mijn tenen gaan lopen om het maar leuker en leuker te maken. Dat deed helaas niet wat zij verwachtte.

Oleander20 schreef: ↑

25-09-2018 10:34

Laat het los. Je bent nu aan een dood paard aan het trekken en het begint een obsessie te worden. Liefdesverdriet gaat heus over ook al denk je nu van niet. Ga je eigen leven leiden.

Het begint een obsessie te worden dat ik na een paar dagen nog steeds reageer op mijn forum topic? Of dat ik na een klein weekje nog steeds denk aan mijn 7 jarige relatie? Ik ben druk bezig geweest met dat 'eigen leven leiden', maar ik voel me vreselijk, zowel mentaal als fysiek. Sorry hoor, dat ik hier een uitlaatklep heb gevonden...

missyb76 schreef: ↑

25-09-2018 10:50

Het is vreselijk om iemand los te moeten laten waar je zoveel van houdt. Maar juist als je iemand los laat, en het komt dan weer bij je terug, dan is het echte liefde. Geef haar de ruimte, jullie waren al heel jong bij elkaar. Blijkbaar heeft ze nu de behoefte om haar eigen weg te gaan.
Hoe meer je haar vast wil houden, hoe sneller zij weg zal zijn. Denk maar aan zand wat je in je hand houdt, als je je hand stevig dicht knijpt, valt het zand eruit, hou je je hand open, dan blijft het zand liggen.
Ik wens je enorm veel sterkte met dit liefdesverdriet. Het is vreselijk, maar wees lief voor jezelf.

Bedankt voor je reactie, hij is lief. Het helpt me helaas nauwelijks, ik ben machteloos en aan de kant gezet. Dat maakt loslaten zo moeilijk denk ik...

Madrid87 schreef: ↑

25-09-2018 10:53

Natuurlijk mag je hier je gevoelens vertellen, daar is het forum voor. En natuurlijk doet het pijn, je verdriet is nog super vers, dat snapt iedereen hier wel. 7 jaar is een hele lange tijd. Ik denk dat je het beste even veel afstand kan nemen van haar en alles dat met haar te maken heeft. Dus ook je gezamenlijke vrienden. Kan je op vakantie of er even tussenuit? Dat kan ook goed doen. Zoek afleidingen en probeer jezelf echt te dwingen om te eten.

Ik denk dat als ik je zo lees, dat jouw verdriet aardig overeenkomt met wat mijn ex voelde toen ik het uitmaakte jaren terug. Die was er ook helemaal kapot van en heeft er nog jaren last van gehad. Viel kilo's af, kreeg depressies en wilde niemand anders behalve ik. Ik vond dat zo ellendig om hem zo te zien. Dan voelde ik me nog rotter. Nu heeft hij gelukkig eindelijk een nieuwe vriendin, maar daar is bijna zeven jaar overheen gegaan. En ik ben blij voor hem, echt. Maar dat hij er zo'n last van gehad heeft vond ik oprecht enorm klote. Ik was voor hem ook zijn hele wereld. En ik redde me eigenlijk prima zonder hem.
Ik hield van hem hoor, heel veel zelfs, maar ik voelde me alleen maar bevrijd toen het uit was.

Kan je er met iemand over gaan praten? Een hulpverlener? Je ouders? Zorg wel goed voor jezelf, ook al is het moeilijk.
Sterkte ermee.

Ik kan niet zomaar weg bij mijn werk en studie, dus een vakantie zit er niet in. Je stelt me niet echt gerust met "ik voelde me alleen maar bevrijd". Ik wil haar gelukkig maken en het is niet leuk om te horen dat ik juist het tegenovergestelde heb gedaan. Wat betreft praten heb ik jullie en enkele goede vrienden... en mezelf, tot diep in de nacht.

MissMaran schreef: ↑

25-09-2018 10:58

Met dat stuk kunnen we je nauwelijks helpen, de pijn moet slijten, ik weet echt wel hoe dat voelt hoor, hele erge liefdesverdriet is bijna tastbaar zo zeer doet het.
Het enige dat helpt is tijd, soms best een lange tijd maar zonder dat je het merkt wordt het steeds ietsje minder zwaar. Sterkte

Dat begrijp ik. Toch bedankt, je bent hier al een paar dagen en dat voelt als steun.

henkgeheim schreef: ↑

25-09-2018 11:10

Hoi manmetverdriet,

Allereerst sterkte gewenst, klote situatie maar het gaat echt beter worden,..

Ik kom een tijd geleden uit een zelfde situatie en heb wel wat tips voor je.

Probeer vooral geen troost en houvast te putten uit het feit dat ze nog wel van je houd.. Tuurlijk houd ze nog wel van je aangezien jullie een relatie hebben gehad van 7 jaar, maar de liefde is gewoon over ander maakt ze het niet uit.
Iemand die je niet kwijt wilt raken laat je namelijk niet gaan met de kans dat je beide een andere liefde tegenkomt.

Probeer je ook geen toekomst zonder haar voor te stellen want dat lijkt nu nog onmogelijk.
Weet wel dat alles went en zelfs het single zijn gaat wennen en ook de toekomst zonder haar gaat wennen en na verloop van tijd ga je het een plekje kunnen geven en terugkijken op een mooie tijd met een goed gevoel.

Ga ook zeker geen contact meer met haar zoeken of proberen om haar terug te krijgen, dit kan je namelijk niet forceren en dit moet je ook niet willen forceren.
Jij denkt misschien dat ze de deur half open laat staan, maar dit doet ze absoluut niet.
Waarschijnlijk is ze al veel verder met verwerken en was ze hier al maanden mee bezig, dus in principe sta je al met 4-0 achter en is je ex al veeeeel verder in dit verwerkingsproces.

je hoeft je niet sterk te houden, laat je emoties lekker de loop, praat er met vrienden en familie over en probeer je emoties van je af te schrijven dat helpt ook verzachtend.

Je hebt er nu niks aan, maar ik kom precies uit dezelfde situatie en voelde mij precies als hoe jij je voelt.... Maar ook hier is het goedgekomen en je komt er echt sterker uit en leert vooral heel veel over jezelf.
Ik ben er nu zelfs blij om dat het is gebeurd.... Maar als je me dat destijds had gevraagd had ik je voor gek verklaard (net zoals jij nu als je dit leest waarschijnlijk).

Dus voor nu heel veel sterkte maar het komt echt goed!

Bedankt henkgeheim, je reactie voelt als een vriendelijke schop onder de kont. Ik had er nog niet zo veel bij stilgestaan dat zij waarschijnlijk al veel verder is en dat het waanzin is om te denken dat de deur nog op een kier staat. Soms realiseer ik me even dat ik het gewoon heb verpest en dat het tijd is om dat te accepteren. Helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan, ik verwacht dat dit nog wel even aan me blijft vreten.

Satchel schreef: ↑

25-09-2018 11:31

Eigenlijk is het allemaal al gezegd, maar het is zo waar: laat haar met rust. Dat is hoe dan ook de beste strategie, zowel om haar eventueel terug te krijgen als om jezelf weer op de rails te krijgen. Je hebt liefdesverdriet, dat is echt enorm klote en er helpt maar weinig tegen. Misschien helpt het te bedenken dat bijna iedereen dit wel eens heeft meegemaakt en er doorheen gekomen is. Dat zal jou ook lukken.

Vechten om haar terug te krijgen werkt niet. Wat je deed om haar te behouden was een goede poging, maar een behoeftige man is niet erg aantrekkelijk. Daar jaag je haar juist mee weg. Probeer je leven op orde te krijgen en weer zin te krijgen in het leven. Een sterke man die zijn zaakjes voor elkaar heeft, een leuk leven heeft, daar duidelijk van geniet en die haar niet nodig heeft is veel aantrekkelijker.

Ook om over haar heen te komen helpt het om geen contact te hebben. Hoe minder je haar ziet, hoe sneller het gaat. Neem dat aan van mensen met ervaring op dit gebied, dat zal je veel ellende besparen.

En om door je verdriet heen te komen: ontken het niet, voel dat het er is, maar verlies jezelf er ook niet in. Ga dingen doen die je leuk vindt, dan ga je je ook beter voelen. Kijk grappige films of andere dingen waar je om moet lachen, want door het lachen zelf ga je je ook beter voelen.

Leer zonder haar een leuk leven op te bouwen en te genieten van wat elke dag je brengt. Ook al lijkt dat nu misschien nog onmogelijk.

Ja dit is inderdaad een geordende samenvatting van hoe ik er op mijn goede momenten over denk. Dat was fijn om te lezen, bedankt.

Chocolotje schreef: ↑

25-09-2018 11:34

Nee, je hebt het niet verpest!
Zet dat uit je hoofd.
Jij bent zoals je bent. Maar dat is nu niet meer de ware voor haar.
Zo simpel is het.

Het stoort mij gewoon enorm dat ik langzamerhand gewoontes/ideeën heb ontwikkeld die zij blijkbaar niet kon waarderen, maar waarover ze nooit duidelijk heeft gepraat. Begrijp me niet verkeerd; ik probeer haar niet de schuld te geven en het kan zomaar dat ik hints heb gemist, maar een gesprek is er niet geweest en dat is al een probleem op zich. Dat was alles wat nodig geweest was, een tijdig gesprek. Zo simpel is het.
Nu zit ik in deze shitzooi terwijl zij al lang had besloten dat het eigenlijk niet meer ging werken. Ik heb gevochten voor iets wat al verloren was, en zodra ik ergens hard voor vecht ga ik er meer om geven... Daarom zit ik nu misschien wel vast in het "ik geef niet op" idee. Ik zou willen dat ik haar zo makkelijk los kon laten. Zucht