Relaties
alle pijlers
Scheiden en twijfels
zondag 28 juli 2019 om 04:47
Hallo ,
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
zondag 28 juli 2019 om 10:52
Zeker waar. Ik vind dat scheiden best weer wat meer 'not done' mag worden. Het is nu teveel: 'ach, als het niet werkt dan scheiden we toch'. Er wordt nergens meer moeite voor gedaan. En de kinderen zijn de dupe.Someonenew schreef: ↑28-07-2019 10:48Mannenlogica denk ik.En we hadden qua mannen beter nog in 1970 kunnen leven toen namen meer mannen hun verantwoordelijkheid dan nu! (toen leefde we nog niet in een wegwerpmaatschappij)
(Ik ben trouwens zelf 28 hoor, dus heb de 70's niet meegemaakt haha)
-
zondag 28 juli 2019 om 10:53
Wat wil je horen TO? Wil je horen dat het zo rot voor je is? Dat je er goed aan doet voor jezelf te kiezen? Dat je meer verdient?
Jammer joh, ain’t gonna happen.
Wat is er gebeurd met moeite doen voor elkaar? Waar heb jij moeite gedaan voor je vrouw? Intellectueel prikkelt ze je niet meer, echt ik heb geen idee hoe je dat bedoelt. Je wil discussies over de zin des levens of over euthanasie s’avonds voor de open haard genietend van een glas goede whiskey met een dikke sigaar ofzo?
Je vrouw heeft een lichamelijke inspanning geleverd. Namelijk jullie kind op de wereld gezet. Je kind is 1.. feitelijk betekent dat dat je vrouw net weer langzaam terug op aarde komt na alle hormoonschommelingen. Neem daarbij mee dat jij een goed half jaar geleden haar wereld op zijn grondvesten deed schudden door ineens met een andere vrouw op de proppen te komen.
En nu prikkelt ze je niet meer fysiek en intellectueel. De problemen houden al maanden aan... laat me raden, de maanden nadat jij gemeld hebt dat je met een ander bezig was.
Lekker eerlijk ook... bah bah
Jammer joh, ain’t gonna happen.
Wat is er gebeurd met moeite doen voor elkaar? Waar heb jij moeite gedaan voor je vrouw? Intellectueel prikkelt ze je niet meer, echt ik heb geen idee hoe je dat bedoelt. Je wil discussies over de zin des levens of over euthanasie s’avonds voor de open haard genietend van een glas goede whiskey met een dikke sigaar ofzo?
Je vrouw heeft een lichamelijke inspanning geleverd. Namelijk jullie kind op de wereld gezet. Je kind is 1.. feitelijk betekent dat dat je vrouw net weer langzaam terug op aarde komt na alle hormoonschommelingen. Neem daarbij mee dat jij een goed half jaar geleden haar wereld op zijn grondvesten deed schudden door ineens met een andere vrouw op de proppen te komen.
En nu prikkelt ze je niet meer fysiek en intellectueel. De problemen houden al maanden aan... laat me raden, de maanden nadat jij gemeld hebt dat je met een ander bezig was.
Lekker eerlijk ook... bah bah
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zondag 28 juli 2019 om 10:55
TO, kun je wat concreter aangeven wat je nou eigenlijk mist, en wat je wilt? Ik vind 'de intellectuele uitdaging' een beetje vaag. Heb je die per se nodig binnen je relatie, of kun je dat ook ergens anders vandaan halen?
Je vrouw heeft waarschijnlijk een behoorlijk slaaptekort, nog flink last van hormonen, en heeft ineens de belangrijkste 'baan' van allemaal erbij gekregen: het moederschap. Erbij hè. Niet in plaats van (de sexy spannende partner, de werkneemster, etc) maar ERBIJ.
En dan gaat haar partner, de vader van het kind het hebben over de intellectuele uitdaging die hij mist in de relatie....
Steun je vrouw, neem je rol in je gezin, en zoek die uitdaging lekker ff ergens anders. Snijd een nieuw genre literatuur aan, volg een cursus, ga bij een loge, daag JEZELF uit ipv nog meer te eisen van je partner!
Aan de ene kant heb ik zoiets van 'ga en gun je kind en vrouw alsjeblieft wat beters'. Maar dat is niet in het eerste belang van je kind, en je vrouw heeft je er (nog) niet definitief uitgeflikkerd dus zij ziet nog kansen.
Vecht voor je gezin man, en hou op met dat domme gelul.
Je vrouw heeft waarschijnlijk een behoorlijk slaaptekort, nog flink last van hormonen, en heeft ineens de belangrijkste 'baan' van allemaal erbij gekregen: het moederschap. Erbij hè. Niet in plaats van (de sexy spannende partner, de werkneemster, etc) maar ERBIJ.
En dan gaat haar partner, de vader van het kind het hebben over de intellectuele uitdaging die hij mist in de relatie....
Steun je vrouw, neem je rol in je gezin, en zoek die uitdaging lekker ff ergens anders. Snijd een nieuw genre literatuur aan, volg een cursus, ga bij een loge, daag JEZELF uit ipv nog meer te eisen van je partner!
Aan de ene kant heb ik zoiets van 'ga en gun je kind en vrouw alsjeblieft wat beters'. Maar dat is niet in het eerste belang van je kind, en je vrouw heeft je er (nog) niet definitief uitgeflikkerd dus zij ziet nog kansen.
Vecht voor je gezin man, en hou op met dat domme gelul.
zondag 28 juli 2019 om 10:55
Waarom aan kinderen beginnen in een doodgebloeid huwelijk ? We zijn stilaan uit elkaar gegroeid maar het ging wel zijn gangetje, we hebben een comfortabel leven , net zoals zoveel koppels . De reden dat we apart sliepen was trouwens door een tijdelijk medisch probleem vanwege mijn vrouw waardoor ze zeer slecht sliep en ze besloot in de logeerkamer te slapen omdat ik nogal een woelige slaper ben, het probleem is dat we dat zijn blijven doen , 2 jaar lang , een grote fout van ons beiden want zo groei je natuurlijk nog meer uit elkaar .
Zoals gezegd wou mijn vrouw doodgraag kinderen en ik zag dat ze zeer ongelukkig was dat ze er nog geen had terwijl iedereen in onze omgeving wel zwanger leek te worden, dus hebben we uiteindelijk besloten ervoor te gaan , we hadden iets om naar uit te kijken en dit was een goede periode voor ons , tot een maand na de bevalling .
Tot er dan pots iemand anders op mijn pad kwam , een collega waar je bij wijze van spreken meer tijd mee spendeerd dan met je eigen vrouw , ze was zeer aantrekkelijk , gevat , grappig . We hebben lang gevochten tegen onze gevoelens, het proberen tegen te houden, ik was getrouwd met een net bevallen vrouw , maar uiteindelijk is het er toch van gekomen met alle gevolgen van dien , je ziet hou het zou kunnen zijn .
We blijven uiteindelijk gewoon samen om het kind en het financiele , voor sommige mensen is dat genoeg , maar ik verwacht toch meer van het leven, het is al zo kort .
Nu goed, ik heb het met mijn vrouw uitvoerig besloten en we hebben besloten om voor een jaar alles op alles te zetten en dan te kijken hoe de situatie evolueert .
Zoals gezegd wou mijn vrouw doodgraag kinderen en ik zag dat ze zeer ongelukkig was dat ze er nog geen had terwijl iedereen in onze omgeving wel zwanger leek te worden, dus hebben we uiteindelijk besloten ervoor te gaan , we hadden iets om naar uit te kijken en dit was een goede periode voor ons , tot een maand na de bevalling .
Tot er dan pots iemand anders op mijn pad kwam , een collega waar je bij wijze van spreken meer tijd mee spendeerd dan met je eigen vrouw , ze was zeer aantrekkelijk , gevat , grappig . We hebben lang gevochten tegen onze gevoelens, het proberen tegen te houden, ik was getrouwd met een net bevallen vrouw , maar uiteindelijk is het er toch van gekomen met alle gevolgen van dien , je ziet hou het zou kunnen zijn .
We blijven uiteindelijk gewoon samen om het kind en het financiele , voor sommige mensen is dat genoeg , maar ik verwacht toch meer van het leven, het is al zo kort .
Nu goed, ik heb het met mijn vrouw uitvoerig besloten en we hebben besloten om voor een jaar alles op alles te zetten en dan te kijken hoe de situatie evolueert .
zondag 28 juli 2019 om 10:56
Precies, er wordt nergens meer moeite voor gedaan en het gras is ergens anders altijd groener, en inderdaad zoveel kinderen die daar de dupe van zijn.. Triest!Phloxx schreef: ↑28-07-2019 10:52Zeker waar. Ik vind dat scheiden best weer wat meer 'not done' mag worden. Het is nu teveel: 'ach, als het niet werkt dan scheiden we toch'. Er wordt nergens meer moeite voor gedaan. En de kinderen zijn de dupe.
(Ik ben trouwens zelf 28 hoor, dus heb de 70's niet meegemaakt haha)
zondag 28 juli 2019 om 10:59
Dus tussen 04.45 vanmorgen vroeg en 11.00 (dus krapweg 6 uur) hebben jullie het nu ineens uitvoerig besproken en gaan jullie het nog een jaar proberen.. ja juist ja..
To, als je dit een kans van slagen wil geven doe er dan ook echt moeite voor. Doe je best voor je vrouw. Niemand heeft er iets aan als jij al in gedachten weg bent, al is het over een jaar..
To, als je dit een kans van slagen wil geven doe er dan ook echt moeite voor. Doe je best voor je vrouw. Niemand heeft er iets aan als jij al in gedachten weg bent, al is het over een jaar..
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zondag 28 juli 2019 om 11:02
Misschien was de vrouw wel tevreden met de relatie en vond ze daarom een kind een goed idee. En denken dat een kind je relatie tot leven brengt, is wel heel dom. Want na het uitkijken komt de fase van het slaaptekort en alles wat erbij komt kijken.Anoniem9482665 schreef: ↑28-07-2019 10:29Beetje overdreven, sommige reacties. Mensen beginnen samen aan een kind, niet alleen de man. Begrijpelijke valkuil, daar niet van. Samen naar iets uitkijken lijkt de relatie weer tot leven te brengen.
zondag 28 juli 2019 om 11:02
Je komt op mij echt heel egoistich over, bah!Barre schreef: ↑28-07-2019 10:55Waarom aan kinderen beginnen in een doodgebloeid huwelijk ? We zijn stilaan uit elkaar gegroeid maar het ging wel zijn gangetje, we hebben een comfortabel leven , net zoals zoveel koppels . De reden dat we apart sliepen was trouwens door een tijdelijk medisch probleem vanwege mijn vrouw waardoor ze zeer slecht sliep en ze besloot in de logeerkamer te slapen omdat ik nogal een woelige slaper ben, het probleem is dat we dat zijn blijven doen , 2 jaar lang , een grote fout van ons beiden want zo groei je natuurlijk nog meer uit elkaar .
Zoals gezegd wou mijn vrouw doodgraag kinderen en ik zag dat ze zeer ongelukkig was dat ze er nog geen had terwijl iedereen in onze omgeving wel zwanger leek te worden, dus hebben we uiteindelijk besloten ervoor te gaan , we hadden iets om naar uit te kijken en dit was een goede periode voor ons , tot een maand na de bevalling .
Dus jullie kindje werd geboren met de taak jullie relatie te verbeteren. Je begint volgens mij pas aan kinderen als een relatie goed zit..
Tot er dan pots iemand anders op mijn pad kwam , een collega waar je bij wijze van spreken meer tijd mee spendeerd dan met je eigen vrouw , ze was zeer aantrekkelijk , gevat , grappig . We hebben lang gevochten tegen onze gevoelens, het proberen tegen te houden, ik was getrouwd met een net bevallen vrouw , maar uiteindelijk is het er toch van gekomen met alle gevolgen van dien , je ziet hou het zou kunnen zijn .
Omdat je thuis te weinig aandacht kreeg ivm baby of omdat je vrouw misschien niet altijd even gezellig was na gebroken nachten en hormonen.
We blijven uiteindelijk gewoon samen om het kind en het financiele , voor sommige mensen is dat genoeg , maar ik verwacht toch meer van het leven, het is al zo kort .
Nu goed, ik heb het met mijn vrouw uitvoerig besloten en we hebben besloten om voor een jaar alles op alles te zetten en dan te kijken hoe de situatie evolueert .
anoniem_63cc40bea39de wijzigde dit bericht op 28-07-2019 11:06
9.59% gewijzigd
zondag 28 juli 2019 om 11:04
zondag 28 juli 2019 om 11:06
Ik heb er ook zo 1 gehad, toen mijn kind net 2 was vond meneer ineens de liefde van zijn leven.
Ik vond de tijd met een baby heftig, alles begon eindelijk weer een beetje te draaien en ik begon me weer een beetje de oude te voelen.
Maar goed; na 3 maanden twijfelen en zelf geen knoop doorhakken heb ik de man aangegeven dat ik zou vertrekken.
Paniek natuurlijk, want nu had ik het gedaan. Ik ging er zelf letterlijk aan onderdoor, kon niks meer eten in ons huis of zijn bijzijn, sliep slecht en kon hem gewoon niet luchten.
Ik neem het hem nog altijd kwalijk dat hij geen echte vent is geweest en voor zijn gezin heeft gekozen.
Ik ben nu na 2,5 jaar weer erg gelukkig, met een hele lieve man. En mijn ex? Die is nog bij zijn ‘liefde’.... hij heeft mij nog gevraagd of het ooit nog goed zou komen, maar voor mij was de koek wel op, het was te laat. Hij heeft er veel spijt van en moet zijn kind nu vaak missen.
Dus vertrek maar TO, je vrouw verdiend beter.
Ik vond de tijd met een baby heftig, alles begon eindelijk weer een beetje te draaien en ik begon me weer een beetje de oude te voelen.
Maar goed; na 3 maanden twijfelen en zelf geen knoop doorhakken heb ik de man aangegeven dat ik zou vertrekken.
Paniek natuurlijk, want nu had ik het gedaan. Ik ging er zelf letterlijk aan onderdoor, kon niks meer eten in ons huis of zijn bijzijn, sliep slecht en kon hem gewoon niet luchten.
Ik neem het hem nog altijd kwalijk dat hij geen echte vent is geweest en voor zijn gezin heeft gekozen.
Ik ben nu na 2,5 jaar weer erg gelukkig, met een hele lieve man. En mijn ex? Die is nog bij zijn ‘liefde’.... hij heeft mij nog gevraagd of het ooit nog goed zou komen, maar voor mij was de koek wel op, het was te laat. Hij heeft er veel spijt van en moet zijn kind nu vaak missen.
Dus vertrek maar TO, je vrouw verdiend beter.
zondag 28 juli 2019 om 11:09
Ik zit er nog eens over na te denken.. maar TO, als je mijn man was geweest had ik je eruit gedonderd. Oplazeren..
ik vind het zo enorm respectloos hoe jij schrijft. Je kan er nog zo veel lovende woorden aan toevoegen over hoe lief en zorgzaam ze wel niet is. Jij hebt jullie relatie kapot gemaakt 2 maanden nadat je baby was geboren. Je vrouw was ws niet eens zichzelf op dat moment. Vol in de hormonen en gewenning aan t leven met een baby.
ik vind het zo enorm respectloos hoe jij schrijft. Je kan er nog zo veel lovende woorden aan toevoegen over hoe lief en zorgzaam ze wel niet is. Jij hebt jullie relatie kapot gemaakt 2 maanden nadat je baby was geboren. Je vrouw was ws niet eens zichzelf op dat moment. Vol in de hormonen en gewenning aan t leven met een baby.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zondag 28 juli 2019 om 11:11
Echt niet.Barre schreef: ↑28-07-2019 08:51Wat me wel opvalt aan dit onderwerp is dat ik meerdere zeer gelijkaardige situaties van vrouwen heb gelezen , met kinderen van 1 jaar , al dan niet met een ander , en dat er dan plots veel meer begrip is , dan is het van sterkte met je beslissing, die dingen gebeuren etc . , maar een man kan blijkbaar niet worstelen met gevoelens en enkel met zijn "pik denken" .
Maar goed, loop jij je piemel maar lekker achterna. Het klinkt allemaal reuze sneu zo dus ik zou maar gewoon gaan. Dat zal je ex een hoop rust bezorgen. En dat wil je vast wel voor haar toch? Want jij bent niet zo een lul die niet meer kan bedenken dat deze onzekerheid voor haar een hel moet zijn, toch?
zondag 28 juli 2019 om 11:12
raar dat jouw glazen bol niet laat zien dat het ook gewoon kan slagen. Dat blijkt dat je voor het samen opvoeden van een kind veel meer hebt aan vriendschap en goede verstandhouding dan aan passie.Barre schreef: ↑28-07-2019 10:42Denk je dat ik daar niet over nadenk, net als al de mensen in die één derde van de relaties die stranden bij de geboorte van het eerste kind .
Je hebt de keuze, nu weggaan nu het kind nog maar één jaar is en hij het allemaal niet goed beseft en niet anders kent , of blijven aanmodderen en ongelukkiig zijn in een uiteindelijk redelijk doodgebloeid huwelijk om dan misschien na 5 of 10 jaar toch tot het besef te komen dat het echt niet meer gaat , met nog zwaardere gevolgen voor het kind omdat het dan alles bewust meemaakt , we komen nu nog redelijk goed overeen en zouden scheiden met onderlinge toestemming , wat als het binnen enkele jaren later escaleert en een vechtscheiding wordt ? Niemand heeft een glazen bol om in de toekomst te kijken, maar geloof me vrij dat ik me er al suf heb over gepiekert .
Maar goed, staan zwaaien met een moraliserend vingertje zonder de situatie echt te kennen is natuurlijk best prettig en ook best stoer , ik snap het wel .
zondag 28 juli 2019 om 11:13
Eens.Phloxx schreef: ↑28-07-2019 10:52Zeker waar. Ik vind dat scheiden best weer wat meer 'not done' mag worden. Het is nu teveel: 'ach, als het niet werkt dan scheiden we toch'. Er wordt nergens meer moeite voor gedaan. En de kinderen zijn de dupe.
(Ik ben trouwens zelf 28 hoor, dus heb de 70's niet meegemaakt haha)
En dit is dus weer zo een geval van “is dit alles?!”
Vrouwen zijn daar trouwens meestal beter in dan mannen. Mannen zoeken gewoon een ander zodat ze hun nieuwe gevoelens lekker de schuld kunnen geven.
zondag 28 juli 2019 om 11:14
dat is natuurlijk onzin, als jij geen vechtscheiding wilt dan is ie er niet, je hebt twee partijen nodig om te vechten. Jouw glazen bol is enkel negatief. Maar hoe leuk gaat het worden met een nieuwe partner en een kind dat niet van haar is. Ook dan heb je gebroken nachten, een chagrijnige vrouw en daarbij ook nog een chagrijnige ex. Denk even met je hoofd en niet met je piemelBarre schreef: ↑28-07-2019 10:42Denk je dat ik daar niet over nadenk, net als al de mensen in die één derde van de relaties die stranden bij de geboorte van het eerste kind .
Je hebt de keuze, nu weggaan nu het kind nog maar één jaar is en hij het allemaal niet goed beseft en niet anders kent , of blijven aanmodderen en ongelukkiig zijn in een uiteindelijk redelijk doodgebloeid huwelijk om dan misschien na 5 of 10 jaar toch tot het besef te komen dat het echt niet meer gaat , met nog zwaardere gevolgen voor het kind omdat het dan alles bewust meemaakt , we komen nu nog redelijk goed overeen en zouden scheiden met onderlinge toestemming , wat als het binnen enkele jaren later escaleert en een vechtscheiding wordt ? Niemand heeft een glazen bol om in de toekomst te kijken, maar geloof me vrij dat ik me er al suf heb over gepiekert .
Maar goed, staan zwaaien met een moraliserend vingertje zonder de situatie echt te kennen is natuurlijk best prettig en ook best stoer , ik snap het wel .
zondag 28 juli 2019 om 11:18
Nee joh, hij wil dat ze aandacht heeft voor zijn dag. Dat hij na een werkdag thuis lekker zijn ei kwijt kan over de financiële sores bij de bank, of de bug die hij bij de IT-firma opgelost heeft.
Terwijl zij tot haar oksels in het tropenjaar tussen 1 en 2 zit en blij is dat er eindelijk iemand anders even oplet of het kind niet in zeven sloten tegelijk loopt...
zondag 28 juli 2019 om 11:18
Zie je in dat het een beetje oneerlijk is om jouw vrouw te vergelijken met die collega? Je vrouw heeft een kind gedragen en zorgt daar nu voor(samen met jou natuurlijk). Dat betekent slaapgebrek en minder tijd en aandacht voor jou. Oppervlakkig gezien is dan zo'n collega natuurlijk "leuker"; alle aandacht voor jou, een luisterend oor, de spanning van het begin. Maar ja das oppervlakkig. Een echte man hecht veel meer waarde aan het feit dat zijn vrouw zijn kind heeft gedragen en er nu (mede) voor zorgt. Die heeft respect voor de vrouw die er misschien soms bijzit met ontploft haar en wallen tot aan haar knieën.
zondag 28 juli 2019 om 11:19
Dit hakt er wel even in bij mij: “je ziet hoe het zou kunnen zijn”. Dat zinnetje. Ik denk daardoor dat je nog steeds hevig verliefd bent op je vriendin. Is dat zo?Barre schreef: ↑28-07-2019 10:55Waarom aan kinderen beginnen in een doodgebloeid huwelijk ? We zijn stilaan uit elkaar gegroeid maar het ging wel zijn gangetje, we hebben een comfortabel leven , net zoals zoveel koppels . De reden dat we apart sliepen was trouwens door een tijdelijk medisch probleem vanwege mijn vrouw waardoor ze zeer slecht sliep en ze besloot in de logeerkamer te slapen omdat ik nogal een woelige slaper ben, het probleem is dat we dat zijn blijven doen , 2 jaar lang , een grote fout van ons beiden want zo groei je natuurlijk nog meer uit elkaar .
Zoals gezegd wou mijn vrouw doodgraag kinderen en ik zag dat ze zeer ongelukkig was dat ze er nog geen had terwijl iedereen in onze omgeving wel zwanger leek te worden, dus hebben we uiteindelijk besloten ervoor te gaan , we hadden iets om naar uit te kijken en dit was een goede periode voor ons , tot een maand na de bevalling .
Tot er dan pots iemand anders op mijn pad kwam , een collega waar je bij wijze van spreken meer tijd mee spendeerd dan met je eigen vrouw , ze was zeer aantrekkelijk , gevat , grappig . We hebben lang gevochten tegen onze gevoelens, het proberen tegen te houden, ik was getrouwd met een net bevallen vrouw , maar uiteindelijk is het er toch van gekomen met alle gevolgen van dien , je ziet hou het zou kunnen zijn .
We blijven uiteindelijk gewoon samen om het kind en het financiele , voor sommige mensen is dat genoeg , maar ik verwacht toch meer van het leven, het is al zo kort .
Nu goed, ik heb het met mijn vrouw uitvoerig besloten en we hebben besloten om voor een jaar alles op alles te zetten en dan te kijken hoe de situatie evolueert .
Een pas bevallen vrouw waar je al 10 jaar een relatie mee hebt, is geen match voor een jonge, energieke, nieuwe vriendin. Met je vriendin deel je ‘emotionele en intellectuele’ gesprekken en spendeer je veel tijd. Doe dat ook eens met je vrouw. Met háár deel je voor de rest van je leven een kind. O en de financiën.
Het lijkt mij de moeite waard om je ervoor in te zetten om met je vrouw weer ‘emotionele en intellectuele’ zaken te delen. Helaas wordt dat heel moeilijk zolang de verliefdheidshormonen nog rondstuiteren. Zet je roze bril eens af.
zondag 28 juli 2019 om 11:33
TO misschien kun je beter eens empathie of inlevingsvermogen googlen.
En je daarna eens heel goed in het gevoel van je vrouw gaan verplaatsen vanaf de geboorte van je kindje en jouw gedrag.
Je kunt pas dingen veranderen als je ook werkelijk inziet waar het fout ging en verantwoordelijkheid voor je fouten neemt en ze erkend (naar je vrouw).
En je daarna eens heel goed in het gevoel van je vrouw gaan verplaatsen vanaf de geboorte van je kindje en jouw gedrag.
Je kunt pas dingen veranderen als je ook werkelijk inziet waar het fout ging en verantwoordelijkheid voor je fouten neemt en ze erkend (naar je vrouw).
zondag 28 juli 2019 om 11:51
Wat ga jij doen om te zorgen dat jullie elkaar weer vinden? Wat heeft jouw vrouw nodig van jou?Barre schreef: ↑28-07-2019 10:55Waarom aan kinderen beginnen in een doodgebloeid huwelijk ? We zijn stilaan uit elkaar gegroeid maar het ging wel zijn gangetje, we hebben een comfortabel leven , net zoals zoveel koppels . De reden dat we apart sliepen was trouwens door een tijdelijk medisch probleem vanwege mijn vrouw waardoor ze zeer slecht sliep en ze besloot in de logeerkamer te slapen omdat ik nogal een woelige slaper ben, het probleem is dat we dat zijn blijven doen , 2 jaar lang , een grote fout van ons beiden want zo groei je natuurlijk nog meer uit elkaar .
Ah, medische redenen dus. Dat had je er de eerste keer niet bij geschreven. Dacht je dat je dan meer begrip zou krijgen? Arme man, zijn vrouw wil niet eens in hetzelfde bed slapen? Of deed je het voor als bewijs van de vergaande verwijdering die tussen jullie ontstaan was?
Zoals gezegd wou mijn vrouw doodgraag kinderen en ik zag dat ze zeer ongelukkig was dat ze er nog geen had terwijl iedereen in onze omgeving wel zwanger leek te worden, dus hebben we uiteindelijk besloten ervoor te gaan , we hadden iets om naar uit te kijken en dit was een goede periode voor ons , tot een maand na de bevalling .
Dus alles ging goed, jullie hadden het prima, alleen je collega was spannender?
Tot er dan pots iemand anders op mijn pad kwam , een collega waar je bij wijze van spreken meer tijd mee spendeerd dan met je eigen vrouw , ze was zeer aantrekkelijk , gevat , grappig . We hebben lang gevochten tegen onze gevoelens, het proberen tegen te houden, ik was getrouwd met een net bevallen vrouw , maar uiteindelijk is het er toch van gekomen met alle gevolgen van dien , je ziet hou het zou kunnen zijn .
Wat is er uiteindelijk toch van gekomen? En hoe zou het volgens jou kunnen zijn? Hoe representatief is de affaire met jouw collega voor het dagelijks leven?
We blijven uiteindelijk gewoon samen om het kind en het financiele , voor sommige mensen is dat genoeg , maar ik verwacht toch meer van het leven, het is al zo kort .
Nu goed, ik heb het met mijn vrouw uitvoerig besloten en we hebben besloten om voor een jaar alles op alles te zetten en dan te kijken hoe de situatie evolueert .
zondag 28 juli 2019 om 11:53
Je vrouw is inderdaad niet onverstandig. Zij heeft zich ontwikkeld in het leven, is de fase van het moederschap ingegaan.
Jij bent juist stil blijven staan. Wil nog het vrijgezelle leven of het leven van iemand die net een nieuwe relatie begint terwijl hij notabene gebonden is.
Dat is laf. Dat doet een echte man met respect niet. Dat je vervolgens op een kut met pootjes valt zegt veel over je intellect.
Daar ontbreekt het je namelijk aan.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
zondag 28 juli 2019 om 11:56
O, en nee, dit is niet 1970. Je kan appen, facetimen, weet ik veel wat. Vraag maar eens aan mijn ex wat scheiden heeft gedaan voor zijn contact met onze kinderen. Die kunnen zelfstandig heen en weer, ze kunnen zelf appen en facetimen ook. Vraag maar eens hoeveel contact er nog is.
Vraag het ook eens aan mijn huidige lief.
Beide houden ze veel van hun kinderen. Mijn vriend is bovendien veel thuis, ook overdag, want onregelmatige baan. Is een betrokken vader, deed altijd veel op school, sportclubs en thuis. Was veel alleen met zijn kinderen ivm werk van hun moeder.
Vraag het aan mijn goede vriend. Die co ouderschap had tot zijn kind besloot dat het leven toch echt bij de moeder was en niet bij papa.
Je zal verbijsterd zijn hoe weinig er overblijft als je uit elkaar gaat.
Vraag het ook eens aan mijn huidige lief.
Beide houden ze veel van hun kinderen. Mijn vriend is bovendien veel thuis, ook overdag, want onregelmatige baan. Is een betrokken vader, deed altijd veel op school, sportclubs en thuis. Was veel alleen met zijn kinderen ivm werk van hun moeder.
Vraag het aan mijn goede vriend. Die co ouderschap had tot zijn kind besloot dat het leven toch echt bij de moeder was en niet bij papa.
Je zal verbijsterd zijn hoe weinig er overblijft als je uit elkaar gaat.
