Puber van 15 erg aanwezig

14-09-2019 08:31 109 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hallo allemaal, hier een puberzoon van 15 jaar in huis, en hij bepaalt de sfeer zo. Of in ieder geval ben ik er heel gevoelig voor.
Hij is heel snel boos ineens, net morst hij wat melk en meteen vloeken. Hij is nogal slordig en veel kwijt, en dan moet het hele huis weten dat hij iets zoekt, wij hebben dat dan sowieso kwijt gemaakt. Elke tegenslag ligt aan een ander. Elke ochtend gaat hij te laat de deur uit naar school, huiswerk doet hij niet terwijl hij al is blijven zitten. Hij maakt lawaai en schreeuwt en wil de hele dag met z'n vrienden zijn en geen huiswerk doen. Hij is ook voortdurend boos op z'n broertje. En hij gaat heel laat naar bed waardoor we geen moment rust meer hebben op de dag. En hij maakt een vreselijke bende in huis die hij natuurlijk niet opruimt.
Ik vind dit heel heftig hoor. Ben ik hier extra gevoelig voor of is dit ook inderdaad heel zwaar? Ik ben erg sfeergevoelig. Hoe maak ik het voor mezelf een beetje leefbaar? Positieve punten heeft hij ook wel, maar ik vind bovenstaand verhaal momenteel erg overheersend.
Alle reacties Link kopieren
MissMaran schreef:
14-09-2019 09:47
Weet je wat suf is, alleen reageren on een anders mening af te kraken en verder niks zinnigs melden,
Ik zou uitkijken met hem zo los laten gaan ja, als hij dit aanleert kan ie best eens een naar karakter krijgen en zijn vriendin later hetzelfde behandelen omdat ie gewend dat het geaccepteerd wordt om zo om zich heen te slaan.
Vind dit wel zorgelijk gedrag.
Dit is gewoon normaal pubergedrag, niks zorgelijks aan. Buitenshuis kan hij zich prima gedragen. Wat hier vooral fout gaat, is dat TO zich van streek laat maken en het te persoonlijk aantrekt. Daar valt winst te behalen en verder puck your battles. Boos lopen doen doe je maar op je kamer, schelden accepteer ik niet en te laat komen, is jouw probleem.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
Klinkt als een vrij normale puber, misschien eentje met een iets groter gevoel van machteloosheid dan normaal.
Je kunt jezelf helpen door er anders naar te kijken en te accepteren dat dit een paar jaar zo gaat.
En je kunt je kind helpen door hem te leren om anders met dingen om te gaan. Maar dat doe je door het goede voorbeeld te geven en door waardering en prettige gesprekken, niet door ruzies en sancties.
Maechtje schreef:
14-09-2019 10:42
Dat is ook de beste manier. Wel binnen de grenzen natuurlijk. Je kunt een puber nou eenmaal niet dwingen om zijn huiswerk te maken, maar als hij dan vervolgens blijft zitten/van school af moet, dan kun je ook duidelijk maken dat dat zijn eigen schuld is.
Andersom, als hij een keer wel z'n huiswerk maakt is het ook belangrijk om te zeggen "wat fijn, goed bezig!". Ook als puber vervolgens reageert met "ma-ham, doe niet zo stom, waar bemoei je je mee."

Ten minste, in theorie. In de praktijk vind ik het lastig, omdat je van goed gedrag geen last hebt en van negatief gedrag vaak wel.
Hier een beginnende puber en ik ben het met je eens. Als iets niet loopt dan bespreken we het en hebben we het over de consquenties maar uiteindelijk is het aan de puber zelf. Als ze bijvoorbeeld te laat op school komt dan ervaart ze zelf de consequenties. Dat is toch echt het grote loslaten. Moeilijk vind ik het soms wel omdat ik toch het beste voor haar wil.
Als ze chagrijnig is dan benoem ik het en zeg ik dat ik het vervelend voor haar vind maar dat ze het niet op ons af hoeft te reageren. En soms reageer ik snauwerig terug omdat ik er klaar mee ben. Maar ook daar hebben we het dan weer over. Niet op dat moment want dat werkt van beide kanten niet. Maar wel later. Als het gezakt is.
Alle reacties Link kopieren
Koop het boek how2talk2kids en probeer daar eens wat dingen uit. Praat met hem, overleg met hem. Staan heel veel tips in om dat op een net wat andere manier aan te pakken.
Alle reacties Link kopieren
Tropischvisje schreef:
14-09-2019 08:42
Dan is het belangrijk om goede tussendoor momenten te hebben met je zoon. Iets ondernemen samen, al is het iets kleins. Tijdens die momenten hoor je veel. Ook pubers babbelen graag en delen graag. Maar vallen stil bij ‘een gesprek’.

Wij krijgen het meeste uit zoon als hij naast één van ons zit, in de auto.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
Is er al eens met school gepraat? Ik zou gezien zijn gedrag thuis me afvragen hoe kind zich buiten het huis gedraagt. Als hij zich richting docenten ook laat gaan en snel boos wordt zou ik wel reden zien me zorgen te maken. Ik spreek voor mijn werk veel ouders en iedereen vraagt hoe kind in de klas is, en zijn soms stomverbaasd dat kind voorbeeldig is in de klas of richting docenten. Thuis zijn het dan wel draken, ik vind dat redelijk normaal (moet wel binnen bepaalde grenzen blijven natuurlijk). Thuis kunnen ze meer zichzelf zijn en eens lekker afgeven op de omgeving of een partijtje lopen schelden. In de klas is dat eruit, nakomen en hel en verdoemenis. Ik zou me daarom niet al te grote zorgen maken als kind op school de grenzen kent en niet overtreedt.

Ik zou dat huiswerk niet maken ook even bespreken op school. Als hij er goed voorstaat kun je je afvragen of het de strijd waard is, staat hij er niet goed voor dan maak je met school en met hem samen afspraken. Hij wil over neem ik aan? Moet ie ook wat voor doen dan. Zo maak je jezelf niet compleet de vijand. Dat hoort de docent/school te zijn vind ik persoonlik, en zo zeg ik het ook tegen ouders: laat mij die controle doen, dan ben ik de bitch en zijn jullie de steunende ouders die het aanhoren en kind weer aanmoedigen. Niet mij afkraken, maar herinneren aan de afspraak, wat lekkers erbij en hup aan het werk. Na 10 jaar onderwijs gaat dit nog altijd prima in verreweg de meeste gevallen. Ik werk in VO met de leeftijd 12-17 op alle leerlagen.
Alle reacties Link kopieren
Snoesje666 schreef:
14-09-2019 19:36
Wij krijgen het meeste uit zoon als hij naast één van ons zit, in de auto.
Ja! Dat werkt inderdaad heel goed
lilalinda schreef:
15-09-2019 10:32
Ja! Dat werkt inderdaad heel goed

Of tijdens een wandeling of de afwas oid. Zolang het maar niet verplicht is elkaar echt aan te kijken.
Alle reacties Link kopieren
Ha, hij vindt dat ik hem te veel 'bevraag'. We hebben eigenlijk nooit momenten dat we met z'n tweeën zijn, ik ben druk met huishouden goed laten lopen (man werkt om de week in het buitenland), werk en jongere kind. Hij is buiten school erg veel tijd kwijt buitenshuis met z'n hobby's. Ik heb ook niet de indruk dat hij zit te wachten op weggaan met mij, hij zit altijd op hete kolen (is nogal fanatiek in zijn sport, die hij elk moment van de dag kan beoefenen). Ik heb geen auto dus hoef hem ook nergens naartoe te brengen. Hij was wel altijd heel open, maar ik weet natuurlijk niet hoe dat nu is.

Op school is hij niet boos, wel kletserig en slecht geconcentreerd. De biologiedocente zei: "Mijn collega's maken er veel meer van, ik ben bioloog en weet dat het de puberteit is die gewoon weer voorbij gaat." Maar school en huiswerk zijn wel een zorg.

Vooralsnog dus geen problemen buitenshuis en/of criminaliteit, maar wel een pittig humeurtje hoor, dat ineens kan toeslaan. Hij komt net thuis en zegt dat hij wil solliciteren ergens, de wonderen zijn de wereld nog niet uit (de supermarkt werd niks helaas, was hij alleen maar kwaad vanwege het lage salaris).

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven