partner erg hard

Hallo allemaal,

Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.

Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.

Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.

Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?

bedankt voor het lezen!

Bedankt voor alle reacties, ik heb nog niet alles kunnen bijlezen maar wilde even een update plaatsen. Hij kwam vanochtend met excuses en besefte dat hij fout zat en gewoon niet weet hoe hij met haar moet omgaan. Hij hoorde laatst gehuil in zijn hoofd terwijl ze boven lag te slapen en gewoon stil was en de babyfoon naast hem had. Hij zegt ook dat hij merkt dat ze wel rustig is bij mij en ik het van nature heel goed doe.
Hij zegt die nare dingen uit boosheid en meent het niet. Ik heb wel gezegd dat ik verwacht dat het niet de laatste keer zal zijn en mocht het nog een keer gebeuren, hij wel direct zijn spullen kan pakken en dat ik met haar hier blijf omdat zo'n situatie ook niet goed is voor haar. Daar was hij het mee eens en verwacht zelf dat het niet meer gaat gebeuren. Ik moet het eerst zien dan geloven.
Hij heeft gevraagd om hem tips te geven en we hebben afgesproken dat hij aangeeft dat als hij 's avonds moe is, hij dit ook aangeeft (dit deed hij nu dus niet en had het gevoel constant met werk en baby bezig te zijn). En hij gaat minder op zijn telefoon zitten.
Allemaal heel leuk en aardig nu, ik wil het eerst zien, dan geloven. Vind het jammer dat we na zo'n escalatie pas een gesprek kunnen voeren. Maar hoop dat het wel beter gaat, wil het uiteraard wel een kans geven.

iemand vroeg of we jong waren, we zijn allebei midden 30.. dus tja, best wel onvolwassen wanneer we ruzie hebben