Relaties
alle pijlers
partner erg hard
zondag 2 februari 2020 om 00:25
Hallo allemaal,
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
zondag 2 februari 2020 om 12:24
Helemaal eensanjer84 schreef: ↑02-02-2020 07:13Krijgt je man ook nog kans? Hij is ook net vader geworden. Loopt kennelijk over op het werk. Bijna een burn out en kan niet met zijn vrouw communiceren. Het klinkt inderdaad gek dat hij kwaad wordt over wanneer de baby wordt opgepakt maar er is wel van alles met je man aan de hand en jullie communiceren niet. Misschien heeft hij wel het gevoel dat jij alles beslist en bepaalt mbt jullie kind en hij geen ruimte krijgt. Dat kan zich uiten in dergelijke gefrustreerde reacties. Als je een kind krijgt komen vaak alle bestaande verschillen tussen partners weer keihard naar boven. Je moet elkaar opnieuw leren kennen. Verschillen waar je eerder misschien wel oplossingen voor had samen, komen weer terug. Je hebt slaapgebrek. Je koos er voor om met hem een kind te krijgen, jullie zijn samen ouders, jullie kind heeft jullie allebei even hard nodig en jij beslist niet alleen over de opvoeding van jullie kind. Nu loopt het stroef en ben jij half uitgecheckt terwijl je nog niet eens normaal gepraat hebt met elkaar. Dat is niet meer nodig? Want jij hebt je kind nu? Je bent dit aangegaan met hem dus jullie moeten dit oplossen. Hij was altijd al zo zeg je maar nu wil je dat ineens niet meer? Je zegt dat je al vaak genoeg hebt geprobeert te praten maar hoe doe je dat dan? Luister je ook naar hem of vertel je alleen maar hoe jij het ziet en probeer je hem te overtuigen van je gelijk? Dat is namelijk geen praten. Luisteren is veel belangrijker. Zoek asjeblieft hulp voor dat praten en luisteren. Jullie zijn het je kind verschuldigd.
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
zondag 2 februari 2020 om 12:43
Jeetje.....jouw man stelt zich kwetsbaar op. Verteld wat hij lastig vindt (wat een hoop mannen en vrouwen hebben bij het verkrijgen van een baby) hij vraagt tips, bied zijn excuses aan en dit is jouw antwoord....verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 11:38Bedankt voor alle reacties, ik heb nog niet alles kunnen bijlezen maar wilde even een update plaatsen. Hij kwam vanochtend met excuses en besefte dat hij fout zat en gewoon niet weet hoe hij met haar moet omgaan. Hij hoorde laatst gehuil in zijn hoofd terwijl ze boven lag te slapen en gewoon stil was en de babyfoon naast hem had. Hij zegt ook dat hij merkt dat ze wel rustig is bij mij en ik het van nature heel goed doe.
Hij zegt die nare dingen uit boosheid en meent het niet. Ik heb wel gezegd dat ik verwacht dat het niet de laatste keer zal zijn en mocht het nog een keer gebeuren, hij wel direct zijn spullen kan pakken en dat ik met haar hier blijf omdat zo'n situatie ook niet goed is voor haar. Daar was hij het mee eens en verwacht zelf dat het niet meer gaat gebeuren. Ik moet het eerst zien dan geloven.
Hij heeft gevraagd om hem tips te geven en we hebben afgesproken dat hij aangeeft dat als hij 's avonds moe is, hij dit ook aangeeft (dit deed hij nu dus niet en had het gevoel constant met werk en baby bezig te zijn). En hij gaat minder op zijn telefoon zitten.
Allemaal heel leuk en aardig nu, ik wil het eerst zien, dan geloven. Vind het jammer dat we na zo'n escalatie pas een gesprek kunnen voeren. Maar hoop dat het wel beter gaat, wil het uiteraard wel een kans geven.
Kom op...zorg dat je er voor je man bent, dat je hem helpt waar nodig, hem tips geeft waar hij wat mee kan zodat het vaderschap voor hem ook leuk gaat worden.
Hoe zou jij het vinden als je je man uitlegt wat je lastig vindt, je kwetsbaar opstelt en zijn reactie is, dit zal vast nog vaker gebeuren maar dan mag je je spullen pakken.
Ik zou jullie willen adviseren in therapie te gaan. Leer luisteren naar elkaar en hier ook naar te handelen.
zondag 2 februari 2020 om 12:53
Eens met Tess. Jij en je man hebben beiden een nare manier van met elkaar omgaan.
Als jullie daar niets aan doen groeit je kind straks op als kind van gescheiden ouders en dat is voor haar niet fijn.
Het is hoognodig dat jullie beiden serieus aan jullie relatie gaan werken.
Dat hadden jullie eigenlijk moeten doen voor je zwanger raakte.
Al was gewoon uitmaken toen ook nog een optie. Nu niet meer.
Jullie zijn het aan jullie kind verplicht om er alles aan te doen om deze relatie te laten slagen.
Als jullie daar niets aan doen groeit je kind straks op als kind van gescheiden ouders en dat is voor haar niet fijn.
Het is hoognodig dat jullie beiden serieus aan jullie relatie gaan werken.
Dat hadden jullie eigenlijk moeten doen voor je zwanger raakte.
Al was gewoon uitmaken toen ook nog een optie. Nu niet meer.
Jullie zijn het aan jullie kind verplicht om er alles aan te doen om deze relatie te laten slagen.
zondag 2 februari 2020 om 12:55
Ik heb echt wel naar hem geluisterd en ook gevraagd wat hij nodig heeft en ga daar zeker rekening mee houden. Echter heb ik al vaker met hem proberen te praten en na zulke kwetsende opmerkingen stelt hij zich dus wel kwetsbaar op. Ik had dat liever op een andere manier gehad. Ik heb ook de halve nacht lopen huilen en voel me ontzettend moe vandaag.Tess1981 schreef: ↑02-02-2020 12:43Jeetje.....jouw man stelt zich kwetsbaar op. Verteld wat hij lastig vindt (wat een hoop mannen en vrouwen hebben bij het verkrijgen van een baby) hij vraagt tips, bied zijn excuses aan en dit is jouw antwoord....
Kom op...zorg dat je er voor je man bent, dat je hem helpt waar nodig, hem tips geeft waar hij wat mee kan zodat het vaderschap voor hem ook leuk gaat worden.
Hoe zou jij het vinden als je je man uitlegt wat je lastig vindt, je kwetsbaar opstelt en zijn reactie is, dit zal vast nog vaker gebeuren maar dan mag je je spullen pakken.
Ik zou jullie willen adviseren in therapie te gaan. Leer luisteren naar elkaar en hier ook naar te handelen.
Op dat moment was ik nog boos en verdrietig en voelde dat voor mij ook zo en floepte dat er dus uit
zondag 2 februari 2020 om 12:55
Fijn dat hij dit inzicht nu heeft. Hij heeft dus wel goede intenties. Nu is het zaak voor jou om sterk te staan. Lees je goed in over babys en hechting (lees bijvoorbeeld eens wat artikelen op kiind.nl) zorg dat je weet waar je over praat en laat hem ook dingen lezen. Misschien dat hij dan ook niet meer bang is om haar te 'verwennen', dit zijn achterhaalde ideeën die hij blijkbaar via zijn moeder heeft meegekregen. Het is belangrijk dat hij daarop leert vertrouwen en jij ook. Oma kan vanalles vinden maar het is jullie kind en dit is hoe jullie het doen, punt. Echt, zelfvertrouwen op dit gebied is heel, heel belangrijk.verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 11:38Bedankt voor alle reacties, ik heb nog niet alles kunnen bijlezen maar wilde even een update plaatsen. Hij kwam vanochtend met excuses en besefte dat hij fout zat en gewoon niet weet hoe hij met haar moet omgaan. Hij hoorde laatst gehuil in zijn hoofd terwijl ze boven lag te slapen en gewoon stil was en de babyfoon naast hem had. Hij zegt ook dat hij merkt dat ze wel rustig is bij mij en ik het van nature heel goed doe.
Hij zegt die nare dingen uit boosheid en meent het niet. Ik heb wel gezegd dat ik verwacht dat het niet de laatste keer zal zijn en mocht het nog een keer gebeuren, hij wel direct zijn spullen kan pakken en dat ik met haar hier blijf omdat zo'n situatie ook niet goed is voor haar. Daar was hij het mee eens en verwacht zelf dat het niet meer gaat gebeuren. Ik moet het eerst zien dan geloven.
Hij heeft gevraagd om hem tips te geven en we hebben afgesproken dat hij aangeeft dat als hij 's avonds moe is, hij dit ook aangeeft (dit deed hij nu dus niet en had het gevoel constant met werk en baby bezig te zijn). En hij gaat minder op zijn telefoon zitten.
Allemaal heel leuk en aardig nu, ik wil het eerst zien, dan geloven. Vind het jammer dat we na zo'n escalatie pas een gesprek kunnen voeren. Maar hoop dat het wel beter gaat, wil het uiteraard wel een kans geven.
zondag 2 februari 2020 om 13:08
zondag 2 februari 2020 om 13:25
Jullie zijn beide wel van het eruit floeppen he?! Midden 30 en een baby, doe hier iets aan Met jullie gefloep maken jullie beide met kapot dan jullie lief is. De ervaring leert dat jullie hier samen niet zelf uitkomen dus zoek hulp voor jullie dochter. Zij kan er niks aan doen.verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 12:55Ik heb echt wel naar hem geluisterd en ook gevraagd wat hij nodig heeft en ga daar zeker rekening mee houden. Echter heb ik al vaker met hem proberen te praten en na zulke kwetsende opmerkingen stelt hij zich dus wel kwetsbaar op. Ik had dat liever op een andere manier gehad. Ik heb ook de halve nacht lopen huilen en voel me ontzettend moe vandaag.
Op dat moment was ik nog boos en verdrietig en voelde dat voor mij ook zo en floepte dat er dus uit
anoniem_63cc130a49eac wijzigde dit bericht op 02-02-2020 14:39
0.30% gewijzigd
zondag 2 februari 2020 om 13:32
Jullie moeten allebei leren dat niet alleen je eigen manier de enige juiste is, de andere manier kan ook prima zijn.
Ja, zelf had je het misschien anders gedaan maar ik neem aan dat je niet van plan bent om de rest van je leven alles zelf te doen omdat het anders niet op jou manier gaat.
En w.b. je schoonmoeder; het kan echt dat dingen die bij jou lukken, niet lukken bij haar. Dat heeft niks te maken met gemakzucht maar met een kindje dat aanvoelt dat iets anders dan normaal is. Maar anders is niet hetzelfde als verkeerd. Probeer dat los te laten. De oppas/kdv/gastouder zal ook ongetwijfeld wel eens tegen zoiets aanlopen.
Ja, zelf had je het misschien anders gedaan maar ik neem aan dat je niet van plan bent om de rest van je leven alles zelf te doen omdat het anders niet op jou manier gaat.
En w.b. je schoonmoeder; het kan echt dat dingen die bij jou lukken, niet lukken bij haar. Dat heeft niks te maken met gemakzucht maar met een kindje dat aanvoelt dat iets anders dan normaal is. Maar anders is niet hetzelfde als verkeerd. Probeer dat los te laten. De oppas/kdv/gastouder zal ook ongetwijfeld wel eens tegen zoiets aanlopen.
zondag 2 februari 2020 om 13:37
Je man laat zich veel te veel leiden door anderen. De kraamtijd is gewoon een beetje pittig en ik vind het jammer dat jullie geen modus hebben waarin jullie wat meer kunnen genieten.
Ik weet niet hoe jullie ggd is maar hier had ik dat soort dingen gewoon gevraagd.
Daarnaast vind ik nu mijn kinderen groter zijn het heel jammer dat ik ideeën heb gehad over verwennen en verschillende huiltjes. Toen ik gewoon ging knuffelen bij ieder huiltje was het allemaal veel relaxter en mijn kinderen huilen nu echt niet meer de hele dag en hoeven om 3 uur 's nachts ook geen eten meer, zijn 6 en 11
Ik weet niet hoe jullie ggd is maar hier had ik dat soort dingen gewoon gevraagd.
Daarnaast vind ik nu mijn kinderen groter zijn het heel jammer dat ik ideeën heb gehad over verwennen en verschillende huiltjes. Toen ik gewoon ging knuffelen bij ieder huiltje was het allemaal veel relaxter en mijn kinderen huilen nu echt niet meer de hele dag en hoeven om 3 uur 's nachts ook geen eten meer, zijn 6 en 11
zondag 2 februari 2020 om 13:38
Vooral dit.
Het kan toch ook best dat TO een moeder is die van mening is dat zij, en zij alleen weet wat het beste is voor haar kind. Als een havik waakt over het welbevinden van haar kind en alles wat voorheen deel uitmaakte van het hebben van een sociale relatie met partner en omgeving uit het oog is verloren.
Ik wordt dan ook een beetje iebel van al die opmerkingen over ‘jij als moeder weet het het beste” “En volg je gevoel”
Daar zit ook een risico aan he?
TO heeft per slot van rekening ook nul ervaring hierin. Alles en iedereen om je heen maar uit je handen laten vallen, want jij bent nu moeder , en hebt maar 1 prioriteit is natuurlijk veel te kort door de bocht.
We lezen het verhaal hier maar van 1 kant.
Toch klinkt man van TO als iemand voor wie het ouderschap in eerste instantie niet echt als intrinsieke behoefte wordt gevoeld.
Iets wat je volgens mij bij veel meer vaders ziet.
Komt er dan een kink in de kabel, in de vorm van een kind wat net wat meer aandacht vraagt, of een vrouw voor wie ze op het tweede plan komen dan haken ze al gauw af.
Tel hierbij op dat de relatie in de basis al niet geweldig was, een stressvolle baan en ziedaar... de emmer loopt over.
Let wel: Ik vind het gedrag van de man van TO niet ok. Maar ik kan wel snappen waar het vandaan komt. Dat pleit de man niet vrij. Hooguit heeft hij, door een kind te maken, in mijn ogen een minder verstandige keuze gemaakt.
Een beetje vent zou dat in deze situatie moeten erkennen en er in dat geval alles aan doen om er het beste van te maken. Voor alle betrokkenen.
Denk dat zowel TO als haar man er goed aan doen kritisch naar ieders eigen houding en gedrag te kijken. Vervolgens eerlijk uitspreken hoe ze de toekomst voor zich zien en vervolgens werken naar een oplossing.
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
zondag 2 februari 2020 om 13:41
Ik zou daar dan ook even op terugkomen. Jullie hebben zo te zien veel liefde voor elkaar, zoals jij hem vergeeft vergeeft hij jou. En leer ervan en let op wat je zegt.verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 12:55Ik heb echt wel naar hem geluisterd en ook gevraagd wat hij nodig heeft en ga daar zeker rekening mee houden. Echter heb ik al vaker met hem proberen te praten en na zulke kwetsende opmerkingen stelt hij zich dus wel kwetsbaar op. Ik had dat liever op een andere manier gehad. Ik heb ook de halve nacht lopen huilen en voel me ontzettend moe vandaag.
Op dat moment was ik nog boos en verdrietig en voelde dat voor mij ook zo en floepte dat er dus uit
En dat huilen hadden wij hier ook, wij hoorden dat gehuil ook de hele tijd.
Dat toont dat hij een betrokken vader is.
Mijn ene broer presteerde het om als kind een keertje doorsliep ineens in zijn slaap uit bed te springen en te krijsen: WAT MOET IK DOEN DE BABY SLAAPT. zijn vrouw was daar heel blij mee (not).
slaapgebrek is echt een bitch.
zondag 2 februari 2020 om 13:45
Hoe zou jij het vinden?Tess1981 schreef: ↑02-02-2020 12:43Jeetje.....jouw man stelt zich kwetsbaar op. Verteld wat hij lastig vindt (wat een hoop mannen en vrouwen hebben bij het verkrijgen van een baby) hij vraagt tips, bied zijn excuses aan en dit is jouw antwoord....
Kom op...zorg dat je er voor je man bent, dat je hem helpt waar nodig, hem tips geeft waar hij wat mee kan zodat het vaderschap voor hem ook leuk gaat worden.
Hoe zou jij het vinden als je je man uitlegt wat je lastig vindt, je kwetsbaar opstelt en zijn reactie is, dit zal vast nog vaker gebeuren maar dan mag je je spullen pakken.
Ik zou jullie willen adviseren in therapie te gaan. Leer luisteren naar elkaar en hier ook naar te handelen.
Nou, dit is dus precíes wat haar man bij haar deed. Dus natuurlijk is ze nu niet in een keer weer helemaal lief en blij, beter niet zelfs. Hij valt namelijk steeds weer terug in dit gedrag.
Je kunt een pasbevallen vrouw in mijn ogen níet gelijk trekken met haar partner. Dat zij nu voor hem moet gaan zorgen, nee dat vind ik echt de omgekeerde wereld.
zondag 2 februari 2020 om 14:02
Dan ga je weg, maar doe dan alsjeblieft niet alsof het alleen aan hem ligt want jij stelt ook wel heel veel eisen, wil het ook alleen op jouw manier en hebt ook meerdere keren geroepen dat je er klaar mee bent. Jij wil zo niet behandeld worden, maar je behandelt hem wel zo.verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 00:42Bedankt voor jullie reacties.
Heb al zo vaak geprobeerd om een serieus gesprek met hem te hebben en op dat moment lijken we het uit te praten en zodra de baby lastig is, ontploft hij weer. Ik heb geeneens zin om nog een gesprek met hem te voeren, het gaat toch niks opleveren.
Meten met twee maten heet dat.
Of, je gaat samen in therapie en jullie gaan leren om op een constructieve manier te communiceren. Is denk ik wel leuker voor jullie kind.
zondag 2 februari 2020 om 14:34
Heb inmiddels alles gelezen, bedankt voor alle reacties en adviezen.
We zijn al 10 jaar bij elkaar en het is wel echt een goede man, hij heeft me ook in moeilijke tijden gesteund en staat altijd voor me klaar.
Maar sinds de komst van de baby is hij erg onzeker geworden. Hij had een ander beeld erbij en laat zich behoorlijk beïnvloeden door zijn omgeving waarbij verschillende vrienden de schone schijn ophouden, wat uiteraard niet meehelpt. Zijn frustratie heeft hij een aantal keer op mij geuit, maar hij heeft het ook regelmatig niet uitgesproken en vervolgens ontploft hij. Dat vind ik gewoon niet oke en dit is zeker een punt waar we aan moeten werken. Ondanks de negatieve punten die ik heb genoemd, hou ik veel van hem en is het ook wel echt een goede man. Hij staat ook altijd voor anderen klaar.
We vinden allebei dat de baby het erg goed doet, alleen eind van de middag/begin avond is ze heel onrustig; afgeleid tijdens drinken en daardoor niet willen drinken, niet willen slapen terwijl ze oververmoeid is en dan zijn we de hele avond bezig haar te wiegen. En op die momenten vinden we haar wel 'lastig' ja.
Er zijn in onze omgeving een aantal kinderen die heel aanhankelijk zijn naar hun moeder en die kinderen zijn altijd veel opgepakt en daar hij is bang voor.
Wat betreft het dreigen met uit elkaar gaan. Dit ging tot de bevalling heel goed, we hebben hier destijds goede gesprekken over gevoerd en het ging heel goed maar sinds de geboorte van onze dochter vervallen we toch in deze oude slechte gewoonte. Zowel hij als ik, want tot een paar weken terug zei ik het elke dag tegen hem en daar was hij ook heel verdrietig over. Dus ja, we hebben zeker allebei een aandeel hierin en we menen het allebei niet maar het komt wel heel kwetsend op de ander over en vannacht zat ik er wel behoorlijk doorheen en keek naar alle negatieve dingen.
Het snel oppakken is het grootste probleem en hij gaf vanochtend aan dat hij vindt dat ik hierin gelijk heb, dus dat we haar gewoon moeten oppakken. We hebben haar eigenlijk ook altijd direct opgepakt wanneer ze huilde totdat het consultatiebureau zei om haar 5 minuten te laten liggen. Sindsdien doen we dat maar vaak pak ik haar al eerder op.
We zijn het er ook over eens dat we haar wel moeten laten liggen als ze aan het jengelen is want de keren dat ik haar toen elke keer oppakte bleef ze door jengelen, terwijl ze binnen 20-30 min sliep wanneer ik haar liet liggen. Dat bedoel ik vooral met een aandachtshuiltje.
Ik ben ook niet meer boos eigenlijk maar hoop wel oprecht dat het over een paar weken niet nog een keer gebeurd, daar heb ik nog wel een hard hoofd in. Zodra het weer gebeurd, ga ik wel direct opperen om in relatietherapie te gaan.
We zijn al 10 jaar bij elkaar en het is wel echt een goede man, hij heeft me ook in moeilijke tijden gesteund en staat altijd voor me klaar.
Maar sinds de komst van de baby is hij erg onzeker geworden. Hij had een ander beeld erbij en laat zich behoorlijk beïnvloeden door zijn omgeving waarbij verschillende vrienden de schone schijn ophouden, wat uiteraard niet meehelpt. Zijn frustratie heeft hij een aantal keer op mij geuit, maar hij heeft het ook regelmatig niet uitgesproken en vervolgens ontploft hij. Dat vind ik gewoon niet oke en dit is zeker een punt waar we aan moeten werken. Ondanks de negatieve punten die ik heb genoemd, hou ik veel van hem en is het ook wel echt een goede man. Hij staat ook altijd voor anderen klaar.
We vinden allebei dat de baby het erg goed doet, alleen eind van de middag/begin avond is ze heel onrustig; afgeleid tijdens drinken en daardoor niet willen drinken, niet willen slapen terwijl ze oververmoeid is en dan zijn we de hele avond bezig haar te wiegen. En op die momenten vinden we haar wel 'lastig' ja.
Er zijn in onze omgeving een aantal kinderen die heel aanhankelijk zijn naar hun moeder en die kinderen zijn altijd veel opgepakt en daar hij is bang voor.
Wat betreft het dreigen met uit elkaar gaan. Dit ging tot de bevalling heel goed, we hebben hier destijds goede gesprekken over gevoerd en het ging heel goed maar sinds de geboorte van onze dochter vervallen we toch in deze oude slechte gewoonte. Zowel hij als ik, want tot een paar weken terug zei ik het elke dag tegen hem en daar was hij ook heel verdrietig over. Dus ja, we hebben zeker allebei een aandeel hierin en we menen het allebei niet maar het komt wel heel kwetsend op de ander over en vannacht zat ik er wel behoorlijk doorheen en keek naar alle negatieve dingen.
Het snel oppakken is het grootste probleem en hij gaf vanochtend aan dat hij vindt dat ik hierin gelijk heb, dus dat we haar gewoon moeten oppakken. We hebben haar eigenlijk ook altijd direct opgepakt wanneer ze huilde totdat het consultatiebureau zei om haar 5 minuten te laten liggen. Sindsdien doen we dat maar vaak pak ik haar al eerder op.
We zijn het er ook over eens dat we haar wel moeten laten liggen als ze aan het jengelen is want de keren dat ik haar toen elke keer oppakte bleef ze door jengelen, terwijl ze binnen 20-30 min sliep wanneer ik haar liet liggen. Dat bedoel ik vooral met een aandachtshuiltje.
Ik ben ook niet meer boos eigenlijk maar hoop wel oprecht dat het over een paar weken niet nog een keer gebeurd, daar heb ik nog wel een hard hoofd in. Zodra het weer gebeurd, ga ik wel direct opperen om in relatietherapie te gaan.
zondag 2 februari 2020 om 14:38
Echt? Serieus?Ladenkastje87 schreef: ↑02-02-2020 12:22Idd lekker positief en hoopvol!
Help hem waar je kan. Het is ook voor hem nieuw en wennen!
Moet TO ook hem nog gaan helpen.
Help jezelf TO en leer hoe je je grenzen duidelijk aangeeft zonder te veel drama.
En laat hem zichzelf maar helpen, het is een volwassen man, geen kleuter die je ook nog moet opvoeden.
zondag 2 februari 2020 om 14:49
Pas bevallen? Ze zijn al heel wat weken verder.DeKenau schreef: Hoe zou jij het vinden?
Nou, dit is dus precíes wat haar man bij haar deed. Dus natuurlijk is ze nu niet in een keer weer helemaal lief en blij, beter niet zelfs. Hij valt namelijk steeds weer terug in dit gedrag.
Je kunt een pasbevallen vrouw in mijn ogen níet gelijk trekken met haar partner. Dat zij nu voor hem moet gaan zorgen, nee dat vind ik echt de omgekeerde wereld.
Wat heeft helpen met opvoeden te maken?Luci_Morgenster schreef: ↑02-02-2020 14:38Echt? Serieus?
Moet TO ook hem nog gaan helpen.
Help jezelf TO en leer hoe je je grenzen duidelijk aangeeft zonder te veel drama.
En laat hem zichzelf maar helpen, het is een volwassen man, geen kleuter die je ook nog moet opvoeden.
Ik snap zulke reacties echt niet.
We hebben toch allemaal wel eens een periode in je leven dat je het lastig hebt? Ben je niet samen om die momenten ook samen op te vangen? Een baby krijgen is een ingrijpende gebeurtenis voor beide ouders, niet alleen voor de moeder. Ik denk zelfs dat het voor een vader nog wat pittiger kan zijn. Een moeder ontwikkeld een band tijdens de zwangerschap en handeld na de geboorte vanuit een soort instinct. Voor een vader is dat heel anders. Mag hij daar moeite mee hebben? Ja net zoals een vrouw hier moeite mee mag hebben. Hij roept nare dingen en dat doet TO net zo goed daar moeten ze allebei mee stoppen.
Maar TO mag partner ook ondersteunen wanneer hij het moeilijk heeft, daar heb je een relatie voor.
zondag 2 februari 2020 om 15:00
Hahaha pittiger voor een vader. Echt, hou toch op. Keertje klaarkomen en zijn taak zit erop. Vrouw is 9 maanden zwanger en van een bevalling zijn de meesten niet in een paar weekjes hersteld, nee. Stampvol hormonen ook. Een beetje man weet dat je je vrouw dan extra in de watten moet leggen om ervoor te zorgen dat ze goed kan herstellen. Dat doet je relatie pas goed. En natuurlijk moet hij ook wennen en is het allemaal nieuw. Maar ik vind dat een man zich dienstbaar op moet stellen tijdens zwangerschap en na de bevalling. Is geen populaire mening (want vrouwen moeten niet zeuren en hun lot dragen) maar imho wel heel gezond voor je relatie.Tess1981 schreef: ↑02-02-2020 14:49Pas bevallen? Ze zijn al heel wat weken verder.
Wat heeft helpen met opvoeden te maken?
Ik snap zulke reacties echt niet.
We hebben toch allemaal wel eens een periode in je leven dat je het lastig hebt? Ben je niet samen om die momenten ook samen op te vangen? Een baby krijgen is een ingrijpende gebeurtenis voor beide ouders, niet alleen voor de moeder. Ik denk zelfs dat het voor een vader nog wat pittiger kan zijn. Een moeder ontwikkeld een band tijdens de zwangerschap en handeld na de geboorte vanuit een soort instinct. Voor een vader is dat heel anders. Mag hij daar moeite mee hebben? Ja net zoals een vrouw hier moeite mee mag hebben. Hij roept nare dingen en dat doet TO net zo goed daar moeten ze allebei mee stoppen.
Maar TO mag partner ook ondersteunen wanneer hij het moeilijk heeft, daar heb je een relatie voor.
zondag 2 februari 2020 om 15:03
Echt, pittiger voor de man?Tess1981 schreef: ↑02-02-2020 14:49Pas bevallen? Ze zijn al heel wat weken verder.
Wat heeft helpen met opvoeden te maken?
Ik snap zulke reacties echt niet.
We hebben toch allemaal wel eens een periode in je leven dat je het lastig hebt? Ben je niet samen om die momenten ook samen op te vangen? Een baby krijgen is een ingrijpende gebeurtenis voor beide ouders, niet alleen voor de moeder. Ik denk zelfs dat het voor een vader nog wat pittiger kan zijn. Een moeder ontwikkeld een band tijdens de zwangerschap en handeld na de geboorte vanuit een soort instinct. Voor een vader is dat heel anders. Mag hij daar moeite mee hebben? Ja net zoals een vrouw hier moeite mee mag hebben. Hij roept nare dingen en dat doet TO net zo goed daar moeten ze allebei mee stoppen.
Maar TO mag partner ook ondersteunen wanneer hij het moeilijk heeft, daar heb je een relatie voor.
Wauw.
zondag 2 februari 2020 om 15:04
Met de baby! Blijkbaar vindt hij het met tijd en wijle lastig! Minder ervaring wellicht.Luci_Morgenster schreef: ↑02-02-2020 14:38Echt? Serieus?
Moet TO ook hem nog gaan helpen.
Help jezelf TO en leer hoe je je grenzen duidelijk aangeeft zonder te veel drama.
En laat hem zichzelf maar helpen, het is een volwassen man, geen kleuter die je ook nog moet opvoeden.
Ik heb het niet over zijn gedrag!
