Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 09:32
Ik vind het absurd dat je in een langdurig huwelijk niet van je partner zou kunnen vragen om mee te werken aan een nieuwe stap voor jullie samen. Je zit toch met z’n tweeën in dat huwelijk?
Natuurlijk moet je ook niet alles bij je partner neerleggen. Maar een relatie gaat toch over gezamenlijk geluk en niet alleen 2x individueel geluk en een gezamenlijke rekening?
Natuurlijk moet je ook niet alles bij je partner neerleggen. Maar een relatie gaat toch over gezamenlijk geluk en niet alleen 2x individueel geluk en een gezamenlijke rekening?
maandag 4 mei 2020 om 09:48
Zoek eerst een job in de stad. Ik woon in een dorpje maar werk in een bruisende stad. Ik pendel 1,5 uur heen. Geen seconde spijt. Ik hou van de chaos in de stad maar ben dolgelukkig als ik in m'n rustig dorp kan thuiskomen.
Ik denk dat je probleem vooral verveling is en dat de kaarten snel anders gaan liggen eens je een job hebt. Dat 30 min pendelen al teveel gevraagd is, vind ik eigenlijk wel veelzeggend.
Ik denk dat je probleem vooral verveling is en dat de kaarten snel anders gaan liggen eens je een job hebt. Dat 30 min pendelen al teveel gevraagd is, vind ik eigenlijk wel veelzeggend.
maandag 4 mei 2020 om 09:51
Wat heb je in hemelsnaam nog zoveel te begeleiden aan jongvolwassenen dat je je baan ervoor moet opgeven? Ik vind dat een hele vreemde beslissing.
Ga eerst weer een fulltime baan zoeken hier waar je nu bent, dat zou je onrust al een heel stuk indammen denk ik. Geef het een jaar en kijk dan nog eens naar je leven. Wil je dan nog steeds weg, dan ga je zelf, heb je in ieder geval je eigen centen om te gaan.
Ga eerst weer een fulltime baan zoeken hier waar je nu bent, dat zou je onrust al een heel stuk indammen denk ik. Geef het een jaar en kijk dan nog eens naar je leven. Wil je dan nog steeds weg, dan ga je zelf, heb je in ieder geval je eigen centen om te gaan.
maandag 4 mei 2020 om 09:58
Dat eerste vraag ik me ook af. Die zitten op school/werk of bij vrienden. Wat ga je daar fulltime thuis mee doen?Lillybit schreef: ↑04-05-2020 09:51Wat heb je in hemelsnaam nog zoveel te begeleiden aan jongvolwassenen dat je je baan ervoor moet opgeven? Ik vind dat een hele vreemde beslissing.
Ga eerst weer een fulltime baan zoeken hier waar je nu bent, dat zou je onrust al een heel stuk indammen denk ik. Geef het een jaar en kijk dan nog eens naar je leven. Wil je dan nog steeds weg, dan ga je zelf, heb je in ieder geval je eigen centen om te gaan.
Jij wil een ander leven en je man moet het oplossen. Zelf durf je daar geen stappen voor te ondernemen en zoekt zelfs vacatures voor hem. Neem die baan 30 km verderop en bouw zelf iets op om misschien later uiteindelijk te verhuizen.
maandag 4 mei 2020 om 10:05
maandag 4 mei 2020 om 10:17
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 09:08Goeie vraag Viva-amber.
Ik weet ook niet of dat zo is; ik zie alleen niet hoe anders. Dit is natuurlijk al een proces van jaren: de weerstand om naar dit gedeelte van het land te verhuizen, het wonen in een dorp enz
Ik heb mijzelf altijd voorgehouden dat ik dit deed voor het gezin en dat ‘mijn tijd ‘ later wel weer zou komen al de kinderen uit huis zouden zijn.
Ik ben altijd heel zelfstandig geweest en een baan is ook niet het probleem.
Ik denk dat ik wil dat hij nu ook wat voor mij over zou kunnen hebben door te solliciteren op de vacature in de Randstad.
Of dat hij wil verhuizen zodat we beide een concessie doen. Nu voelt het alsof ik alles wat ik fijn en belangrijk vind op geef om hem het leven te laten leiden wat hij fijn vindt.
Het is niet opeens nu. Jullie hebben samen besloten om met je gezin te verhuizen voor de baan van je man. Maar ik lees uit je verhaal dat je al 16 jaar geen zelfstandig bent geweest en een eigen baan. Jullie keuze was dat jouw baan thuis bij de kinderen was. Is ook een baan.
Alleen had jij kennelijk in je gedachte dat het allemaal tijdelijk zou zijn. Tot de kinderen het huis uit waren. Dat jullie dan wel weer zouden gaan verhuizen. Dus heb je nooit geprobeerd om echt te integreren. Net zoals veel gastarbeiders dachten ook weer terug zouden verhuizen naar het land van herkomst.
In de praktijk gaat het vaak anders. En nu realiseer jij je opeens dat jullie hier gesetteld zijn. Je man heeft het naar zijn zin in zijn woonomgeving en bij zijn huidige baan. Die zit niet te wachten op een nieuwe werkkring en op nieuw ergens beginnen.
En jij? je kinderen zijn het huis uit, je woont ergens wat nooit je thuisomgeving is geworden, en geen baan.
Opnieuw beginnen in een nieuwe omgeving klinkt aantrekkelijk. Maar is dat echt de oplossing? De Randstad en de grote steden zijn veranderd. Zeker wanneer je er gaat wonen.
Zoals veel ouders, vooral moeders, heb je het empty-nest gevoel. Wie of wat ben je nu, je kinderen redden het alleen wel, en nu zie je jezelf alleen maar als partner-van. Je moet jezelf opnieuw uitvinden. En de woonplaats is maar een klein onderdeel hiervan.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 4 mei 2020 om 10:17
Sorry, maar je vraagt natuurlijk echt iets belachelijks van je man. Natuurlijk gaat die niet zijn baan opgeven omdat jij een midlifecrisis hebt, het idee alleen al.
Zeker niet omdat jij kennelijk nog niet eens weet wat je precies in de stad wil gaan doen, getuige de opleidingsmogelijkheden die je noemt?
Als je toch geen kinderen meer thuis hebt en dus eigenlijk weer alleen aan jezelf hoeft te denken, dan kun je toch makkelijk forenzen? Zoek een baan, pak de trein en gaan met die banaan.
Zeker niet omdat jij kennelijk nog niet eens weet wat je precies in de stad wil gaan doen, getuige de opleidingsmogelijkheden die je noemt?
Als je toch geen kinderen meer thuis hebt en dus eigenlijk weer alleen aan jezelf hoeft te denken, dan kun je toch makkelijk forenzen? Zoek een baan, pak de trein en gaan met die banaan.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 10:38
Ik zou niet te veel vasthouden aan de concessies die je in het verleden hebt gedaan, want dat zijn besluiten die je samen hebt genomen en die goed voor het gezin waren. Geen spijt van hebben dus.
Nu kun je gaan dromen over de toekomst. Hoe ziet jouw ideale dag eruit? Hoe ziet zijn ideale dag eruit? Wat is een middenweg waar je allebei mee kunt leven? Dan is er wellicht meer mogelijk dan dat je hem meteen met een baan confronteert waar hij op moet solliciteren. Laat hem ook meedenken over een oplossing, dan is het iets wat je samen kunt doen in plaats van deze patstelling.
Nu kun je gaan dromen over de toekomst. Hoe ziet jouw ideale dag eruit? Hoe ziet zijn ideale dag eruit? Wat is een middenweg waar je allebei mee kunt leven? Dan is er wellicht meer mogelijk dan dat je hem meteen met een baan confronteert waar hij op moet solliciteren. Laat hem ook meedenken over een oplossing, dan is het iets wat je samen kunt doen in plaats van deze patstelling.
maandag 4 mei 2020 om 10:48
Het lijkt mij best lastig om op je 50ste ergens een nieuw leven op te bouwen, lastiger dan als twintiger, dertiger, dus in die zin snap ik je man wel.
Wat maken de banen in de Randstad zo anders voor jou, dan in de stad 30 km verderop? Als je dat voor jezelf duidelijk hebt, dan is het makkelijker overleggen en beslissingen maken.
Een verhuizing naar de Randstad zou je de relatie kunnen kosten. Zou je dat er voor over hebben? Zo ja, dan zou je het kunnen proberen en gaan latten. Zo nee, dan zou ik beginnen met werk zoeken in de stad nabij en gaan forenzen: 30 km kun je zelfs op een ebike nog makkelijk doen.
Wat maken de banen in de Randstad zo anders voor jou, dan in de stad 30 km verderop? Als je dat voor jezelf duidelijk hebt, dan is het makkelijker overleggen en beslissingen maken.
Een verhuizing naar de Randstad zou je de relatie kunnen kosten. Zou je dat er voor over hebben? Zo ja, dan zou je het kunnen proberen en gaan latten. Zo nee, dan zou ik beginnen met werk zoeken in de stad nabij en gaan forenzen: 30 km kun je zelfs op een ebike nog makkelijk doen.
maandag 4 mei 2020 om 10:49
Och, als ze VIG of verpleegkundige is: geen punt...nerdopviva schreef: ↑04-05-2020 10:05Heb je al een baan? Je schrijft zo makkelijk dat een baan geen probleem is, maar is dat echt zo? Je bent boven de 50 en je hebt de afgelopen 5 jaar niet gewerkt. Over het algemeen vinden werkgevers dat niet zo aantrekkelijk.
Chocolade, altijd goed!
maandag 4 mei 2020 om 10:51
Ik vind het nogal wat om van je man te vragen om zijn baan op te geven waar hij met plezier werkt. Het is ook nog maar de vraag of hij aangenomen wordt bij die andere baan en stel dat hij aangenomen zou worden en hij komt zijn proeftijd niet door dan zitten jullie allebei zonder werk. Ik zou zo'n risico niet willen nemen.
maandag 4 mei 2020 om 10:53
Echt, hoor krijg je het je toetsenbord weer uit.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 10:17Sorry, maar je vraagt natuurlijk echt iets belachelijks van je man. Natuurlijk gaat die niet zijn baan opgeven omdat jij een midlifecrisis hebt, het idee alleen al.
Zeker niet omdat jij kennelijk nog niet eens weet wat je precies in de stad wil gaan doen, getuige de opleidingsmogelijkheden die je noemt?
Als je toch geen kinderen meer thuis hebt en dus eigenlijk weer alleen aan jezelf hoeft te denken, dan kun je toch makkelijk forenzen? Zoek een baan, pak de trein en gaan met die banaan.
Ze woont waar ze niet wil wonen. Het minste dat die kerel kan doen is luisteren naar wat zij wil en een tikkie mee bewegen.
Deze zegt alleen maar NEE: nou, dat is gezellig.
Chocolade, altijd goed!
maandag 4 mei 2020 om 10:53
Dit dus.starbright schreef: ↑04-05-2020 09:32Ik vind het absurd dat je in een langdurig huwelijk niet van je partner zou kunnen vragen om mee te werken aan een nieuwe stap voor jullie samen. Je zit toch met z’n tweeën in dat huwelijk?
Natuurlijk moet je ook niet alles bij je partner neerleggen. Maar een relatie gaat toch over gezamenlijk geluk en niet alleen 2x individueel geluk en een gezamenlijke rekening?
Chocolade, altijd goed!
maandag 4 mei 2020 om 10:54
Dat lijkt mij niet, want TO zegt dat de opleidingen en banen in haar vakgebied in de Randstad voor haar duidelijk uitdagender zijn.
maandag 4 mei 2020 om 10:57
maandag 4 mei 2020 om 10:58
Die zijn er ook gewoon buiten de Randstad...
maandag 4 mei 2020 om 11:02
ze vraagt hem een andere baan te zoeken, dat gaat echt te verTheeMetChocolade schreef: ↑04-05-2020 10:53Echt, hoor krijg je het je toetsenbord weer uit.
Ze woont waar ze niet wil wonen. Het minste dat die kerel kan doen is luisteren naar wat zij wil en een tikkie mee bewegen.
Deze zegt alleen maar NEE: nou, dat is gezellig.
Ze kan best zelf gaan werken, zonder dat het direct effect heeft op hem
maandag 4 mei 2020 om 11:07
TO, laat even weten wat je zo erg mist aan de randstad? Wat wil je zó graag, dat je bijna bereid bent om je huwelijk daarvoor te stoppen?
Ik denk dat je gewoon uitdaging mist, reuring. Je kunt het beste een baan gaan zoeken, een tijdje gaan werken daar en kijken hoe je je dan voelt. Wellicht is die onrust in je lijf dan wel een stuk verminderd.
Mocht dat niet zo zijn, dan vind ik dat jouw partner ook best water bij de wijn mag doen. Wellicht in of nabij de stad wonen, maar dan in de oostelijke provincies bijvoorbeeld. Zo heb je beide wat. Nu de kinderen uit huis zijn, heb je niks meer aan een groot huis met het oog op de toekomst qua onderhoud/huishouden etc.
Ik denk dat je gewoon uitdaging mist, reuring. Je kunt het beste een baan gaan zoeken, een tijdje gaan werken daar en kijken hoe je je dan voelt. Wellicht is die onrust in je lijf dan wel een stuk verminderd.
Mocht dat niet zo zijn, dan vind ik dat jouw partner ook best water bij de wijn mag doen. Wellicht in of nabij de stad wonen, maar dan in de oostelijke provincies bijvoorbeeld. Zo heb je beide wat. Nu de kinderen uit huis zijn, heb je niks meer aan een groot huis met het oog op de toekomst qua onderhoud/huishouden etc.
maandag 4 mei 2020 om 11:11
Ze vraagt hem in eerste instantie samen met haar na te denken over een andere woonplaats. Daarop kwam een "nee, want te ver weg van werk". Dat ze daarna oppert een andere baan te zoeken is logisch.
Chocolade, altijd goed!
maandag 4 mei 2020 om 11:13
Maar ze heeft helemaal nog geen planTheeMetChocolade schreef: ↑04-05-2020 11:11Ze vraagt hem in eerste instantie samen met haar na te denken over een andere woonplaats. Daarop kwam een "nee, want te ver weg van werk". Dat ze daarna oppert een andere baan te zoeken is logisch.
ze vertelt wat ze allemaal niet wil, en hoe haar van alles overkomen is
Ik snap best, dat hij op basis van dit soort 'gevoelens' niet het leven om gooit
Vandaar, dat ik opper, dat ze zelf de veranderingen in gang zet: ze zoekt zelf een baan, gaat forensen of in een B&B wonen
Dan heb je daarna een basis om samen te kijken waar je toekomst ligt
maandag 4 mei 2020 om 11:14
Ik snap jouw man wel. Die vindt het dorp blijkbaar niet saai, heeft een fijne baan en jij wilt nu dat hij solliciteert op jouw droombaan, om vervolgens te verhuizen naar jouw droomlocatie. Ik snap dat jij concessies hebt gedaan, maar dat heb je vooral ook voor je kinderen gedaan.
Wij zitten in een vergelijkbare situatie, behalve dan dat we momenteel nog op onze plek zijn. Maar we hebben afgesproken dat we het huis verkopen als mijn man met pensioen gaat en dan een appartement gaan zoeken waar we wat dichter bij winkels en zorg zitten. Want als we wachten totdat ik ook met pensioen ben, is hij bijna 80. Dat moet echt eerder.
Intussen heb ik een baan op 40 km afstand. Ja, ik vertrek een uur voordat ik moet beginnen. Voor zover het leven te plannen is, is het de bedoeling dat ik dat de komende tien jaar blijf doen, daarna is Man met pensioen en dan willen we dus verhuizen.
Is dat voor jou geen optie? Je beweert dat je makkelijk een baan kunt vinden. Dertig km is echt geen dramatische afstand. Veertig of vijftig trouwens ook niet.
Jouw grootste probleem is dat je alleen maar focust op de Randstad. Maar het gras van de buren.... Juist. Probeer eens te kijken naar wat je wel hebt en vanuit daar te kijken naar de opties om deze situatie te verbeteren.
En ik werk weliswaar op 40 km afstand, maar nu, door de corona, werk ik thuis. Juist in dit saaie dorp is dat ideaal, want ik kan met mijn laptop buiten zitten als het lekker weer is. Heerlijk.
Wij zitten in een vergelijkbare situatie, behalve dan dat we momenteel nog op onze plek zijn. Maar we hebben afgesproken dat we het huis verkopen als mijn man met pensioen gaat en dan een appartement gaan zoeken waar we wat dichter bij winkels en zorg zitten. Want als we wachten totdat ik ook met pensioen ben, is hij bijna 80. Dat moet echt eerder.
Intussen heb ik een baan op 40 km afstand. Ja, ik vertrek een uur voordat ik moet beginnen. Voor zover het leven te plannen is, is het de bedoeling dat ik dat de komende tien jaar blijf doen, daarna is Man met pensioen en dan willen we dus verhuizen.
Is dat voor jou geen optie? Je beweert dat je makkelijk een baan kunt vinden. Dertig km is echt geen dramatische afstand. Veertig of vijftig trouwens ook niet.
Jouw grootste probleem is dat je alleen maar focust op de Randstad. Maar het gras van de buren.... Juist. Probeer eens te kijken naar wat je wel hebt en vanuit daar te kijken naar de opties om deze situatie te verbeteren.
En ik werk weliswaar op 40 km afstand, maar nu, door de corona, werk ik thuis. Juist in dit saaie dorp is dat ideaal, want ik kan met mijn laptop buiten zitten als het lekker weer is. Heerlijk.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
