Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
woensdag 6 mei 2020 om 11:13
pas op met je aannames, we hebben geen idee of er een plan wasTanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 10:34Gelukkig zegt zij dit ook niet tegen hem. Ze wijst hem alleen op hun oorspronkelijke plan om in de stad te gaan wonen, zoals zij hun hele relatie al wil. Hij weet dit ook, dat zij dit al die tijd liever had gewild. Ze is dus op zoek naar mogelijkheden om nu eindelijk die stap te gaan zetten.
Ze noemt alle opties die ze hem heeft voorgehouden heel duidelijk. Waarom haar voorstellen door sommige forummers volledig uit hun verband worden gerukt, begrijp ik niet. Ze is bezig alternatieven te zoeken en deze met hem te bespreken, waardoor haar man gewoon aan het werk kan blijven en zijzelf ook een goede baan kan aannemen en zich verder kan ontwikkelen op een plek waar ze zich prettig voelt.
Of terugkeer naar de stad ooit besproken is
we weten enkel, dat TO liever niet naar dorp ging, en dat haar man dat weet. Maar over terug naar de stad/beloftes/plannen, weten we helemaal niks!
woensdag 6 mei 2020 om 11:23
Citaat uit de OP: "Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn."
Over beloftes wordt niks gezegd, nee, maar onder deze omstandigheden valt moeilijk vol te houden dat de man deze bui niet voelde hangen. Die mensen zijn getrouwd, ze geven samen hun leven vorm. Dan weet je dit soort dingen van elkaar. Of je er iets mee doet, is een tweede - maar niks doen en je poot stijf houden is ronduit onaardig.
woensdag 6 mei 2020 om 11:33
TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 07:41In een relatie overleg je dit soort dingen als ze ook impact hebben op de ander. En als je een lang huwelijk hebt en drie kinderen, dan heeft zoiets als een nieuwe baan altijd impact op de ander, dus dan heb je het daarover nog voor je het gesprek aangaat.
Zeker wanneer 5 jaar geleden je noodgedwongen hebt moeten stoppen met werken omdat er een onhoudbare situatie ontstond. Ik heb juist het idee dat jij in een andere wereld leeft. Niet alle pubers gaan en kunnen bijvoorbeeld naar school. Soms is de problematiek zo heftig dat een kind niet meer naar school kan en er echt zorg nodig is. En dus niet van een nanny, waarvan jij denkt dat het 1 op 1 inwisselbaar is met een ouder.
Als je dan weer de stap gaat nemen te werken en je wil graag naar de stad, aangezien dat altijd al het idee was, dan praat je daarover met elkaar. Het idee dat een derde partij met een zak geld de ander om moet kopen en je dan pas recht van spreken hebt, klinkt naar mijn idee belachelijk. Als je dan niet zo'n goede onderhandelingspositie hebt dan kun je dus nooit meer ergens weg en heb je geen recht van spreken.
Wat leef je dan in een gevangenis als partner-van? Daar hebben weinig mensen zin in denk ik. Je geeft dan je autonomie en al je rechten op, omdat die ander toevallig meer geld verdient.
[...]
communitymanagerviva wijzigde dit bericht op 06-05-2020 12:11
Reden: op de man
Reden: op de man
6.35% gewijzigd
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 11:35
en daar gaat het dus omsamarinde schreef: ↑06-05-2020 11:23Citaat uit de OP: "Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn."
Over beloftes wordt niks gezegd, nee, maar onder deze omstandigheden valt moeilijk vol te houden dat de man deze bui niet voelde hangen. Die mensen zijn getrouwd, ze geven samen hun leven vorm. Dan weet je dit soort dingen van elkaar. Of je er iets mee doet, is een tweede - maar niks doen en je poot stijf houden is ronduit onaardig.
Je kunt namelijk net zo hard dit stukje omdraaien. Haar man kan denken: als ze het echt zo erg had gevonden, was ze niet meegegaan
woensdag 6 mei 2020 om 11:35
Ik heb wel degelijk relaties gehad, natuurlijk. Ik ben zelfs met een partner geëmigreerd dus natuurlijk weet ik hoe dat werkt.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 07:59Maar jij hebt geen relatie, toch? Dus misschien is het voor jou ook wat lastig om je voor te stellen hoe het is om echt rekening te houden met een ander? En dan dus niet door de ander om te kopen met een zak geld om maar jouw droom achterna te kunnen, maar werkelijk interesse op te brengen voor die ander en mee te denken over waar iemand gelukkig van wordt en hoe je samen een situatie kunt realiseren waarin dit mogelijk is?
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 11:41
Ik weet ook niet waar je omkopen vandaan haalt, maar het is vrij normaal om als je samen wil verhuizen of emigreren voor de carrièrekansen of droom van een van de partners, dat je dan voor degene die zijn leven on hold zet ook dingen regelt en compenseert dat hij/zij van alles opgeeft. En wat die compensatie is hangt af van de wensen van je partner. Dat hij/zij ook in dat land kan werken, bijvoorbeeld. Of dat hij/zij dan eindelijk die studie kan doen waar hij/zij normaal niet aan toe komt. Of dat hij/zij dan de exacte woonplaats en het huis mag kiezen. Of dat je dan samen voor een kind gaat. Of de harde afspraak dat je dan over x jaar de rollen omdraait.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 07:59Maar jij hebt geen relatie, toch? Dus misschien is het voor jou ook wat lastig om je voor te stellen hoe het is om echt rekening te houden met een ander? En dan dus niet door de ander om te kopen met een zak geld om maar jouw droom achterna te kunnen, maar werkelijk interesse op te brengen voor die ander en mee te denken over waar iemand gelukkig van wordt en hoe je samen een situatie kunt realiseren waarin dit mogelijk is?
Zo ga ik daar in ieder geval mee om en zo doen mijn vriendinnen, van wie er veel inderdaad voor hun eigen of hun partners droom geëmigreerd of verhuisd zijn of banen hebben opgegeven, dat ook.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 11:44
Nou, precies dit dus.lilalinda schreef: ↑06-05-2020 08:20TO (en jij) moeten het bij het NU laten
niet het verleden erbij slepen, als TO daar niet had willen wonen, had ze duidelijk moeten zijn, 16 jaar terug
Het NU is: TO wil een baan, huppetee, ga die zoeken!
Maar zoek eerst die baan en gooi dan een gezin op zijn kop. Er woont ook nog een kind thuis.
Stappenplan:
- Baan zoeken
- En NL is niet zo heel groot, gemiddeld reizen forensen 50 minuten. Gemiddeld, dus wat langer kan ook gerust. Stel dat TO in Giesbeek woont, dan is ze binnen een uur in Utrecht.
- Veel meer reistijd? Dan wellicht een B&B? Niet voor de hele week, maar 1 a 2 nachten en een dag thuiswerken (dat blijkt eenvoudig te kunnen)
- Bevalt de baan, bevalt zij? Krijgt ze na een jaar een vastcontract? Dan eens met man overleggen: Hoe leuk hebben we het nog samen? Wat wil jij de komende jaren? Wat wil ik? Past dat? Is er een compromis mogelijk?
- Uitvoeren compromis of uit elkaar
Maar nog voor je een baan hebt alles op scherp zetten door gezamenlijke keuzes van 16 jaar terug, dat eindigt zeker in een scheiding
Wat een rare jaren vijftig relaties hebben sommige mensen in dit topic zeg.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 11:44
lilalinda schreef: ↑06-05-2020 08:23Ik leef al heel lang in een relatie en ik snap de man van TO volkomen
als mijn man thuiskomt met:
Schat, ik wil dat WE alles anders gaan doen. Ik ga binnenkort een andere baan nemen, maar dan moet JIJ nu vast in Westerwolde gaan werken (hier, deze vacature, schrijf je even) en we gaan verhuizen
Dan denk ik, dat hij ze niet allemaal op een rijtje heeft
Als mijn man thuis komt en zegt: Schat ik ben ongelukkig en ik wil een (andere) baan, dan gaan we samen zitten, samen een baan voor hem zoeken en als dat leuk is, wellicht eens kijken of we dan moeten verhuizen.
En wederom woord voor woord mee eens.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 11:46
Ik woon in een iets grotere gemeente (geen stad en geen dorp dus). Het enige (van alle voordelen die jij opnoemt) dat we hier niet hebben is een bioscoop. En er is uiteraard maar een beperkte keus in restaurants en terrassen. Als ik een keer naar de film of een (ander) restaurant wil kan dat ook binnen een half uurtje.
Dat zijn voor mij dus niet genoeg voordelen om de nadelen van het wonen in een grote stad voor lief te nemen.
woensdag 6 mei 2020 om 11:46
Hoe kom je hier nu weer bij? Ook dit heb je gewoon verzonnen, TO heeft dit helemaal niet geschreven.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 08:27Haar man zegt al jaren dat een baan elders in het land echt, echt niet mogelijk is. Het kon 16 jaar geleden niet en nu er dan eindelijk iets voorbijkomt in zijn vakgebied is het nog steeds echt, echt niet mogelijk. Ik snap wel dat dit steekt, want TO wacht al jaren op het moment dat ze eindelijk weg kunnen. En nu is er een kans en zegt haar man glashard dat hij niet wil. Vertaling: jouw wensen, dromen en ambities boeien me geen reet.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 11:49
Hahahaha, precies.DS1971 schreef: ↑06-05-2020 08:44Ze hebben 16 kaar gewoon waar ze samen omwille van het gezin wilden wonen.
En manlief is gehecht aan de plek waar hij woont. Dat is niet abnormaal. Hij wil niet verhuizen. Mag hij dat willen? Dat is toch net zo valide als wel willen verhuizen?
Het probleem is gewoon dat wel/niet verhuizen heel binair is. Er is geen tussenvorm een beetje verhuizen. Dus het kan niet dat beiden hun zin krijgen. Je kan hoogstens gaan uitruilen.
Maar to stelt voor dat zij haar gewenste woonplek krijgt, zij haar gewenste baan, dat manlief zijn baan en woonplek maar op moet geven en als dank daarvoor mag hij met haar getrouwd blijven ofzo.
Nou, als hij medisch specialist is, dan kent hij vast nog wel een leuke verpleegster die zijn huidige werk en woning geen probleem vindt.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 11:54
Het was en is helemaal niet laaTdunkend bedoeld. Gewoon realistisch. 23 jaar werkervaring waarvan de laatste werkervaring van minstens 5 jaar geleden en onder je niveau, terwijl je ook al in de 50 bent en op een ongunstige locatie woont maakt je kansen op de arbeidsmarkt echt zo goed als nihil.Billy_Mean schreef: ↑06-05-2020 08:57Wat doe je laagdunkend over TO.
Niet fijn om een topic te openen en zo neergesabeld te worden. Heeft niks met hard maar eerlijk te maken.
Een vriendin van mij is ook in de vijftig en die had tot zes weken geleden nog een functie op haar eigen niveau en heeft meer dan 30 jaar ervaring op dat niveau en die wordt ook overal alleen maar afgewezen want te oud en te duur in een crisis. Daar vrees ik zelf ook voor, want voor iedere veertiger en vijftiger heb je ook bergen dertigers die inmiddels ook al 10+ jaar ervaring hebben en dus even interessant qua senioriteit zijn maar wel veel goedkoper of flexibeler.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 11:56
Er is niets normaals aan om kleiner te gaan worden als je eindelijk van je grote tuin kunt gaan genieten natuurlijk! Eindelijk de trampoline eruit en het zwembad, bubblebad, sauna whatever er in! Eindelijk tijd om te relaxten en borrelen zonder dat er elke keer iets met de kinderen geregeld moet worden of die je tuin als voetbalveld gebruiken.Selina0102 schreef: ↑06-05-2020 01:32Ik begrijp je heel goed, ik hou ook erg van de randstad en zou voor geen goud in het oosten willen wonen.
Daarom snap ik het ook niet dat je daarmee akkoord bent gegaan en het 16 jaar vol heb gehouden. Je man had ook een baan kunnen zoeken in de randstad en dat jullie dan in een dorp daar vlakbij hadden kunnen gaan wonen.
Maar jij heb dus altijd het gevoel gehad dat het tijdelijk was en nu word je dus voor de keuze gesteld: of voor altijd in dat oosten blijven, of bij je man weg.
Ik vind je man ook niet heel leuk overkomen dat hij niet eens na wil denken om het voor jou leuker te maken.
Het lijkt me normaal dat als de kinderen de deur uit zijn mensen kleiner gaan wonen. En dat hij perse met de fiets naar z’n werk wil kunnen en dat jij dan maar 2 uur moet rijden is ook belachelijk.
En wat maakt het voor kinderen uit als het ouderlijk huis verkocht wordt? Het gaat er toch om waar de ouders zijn, niet in welk huis?
Dat hij zijn baan niet op wil zeggen snap ik wel, maar je kan ook in het oosten in een stad wonen van waaruit hij een half uur kan rijden naar zijn werk.
Maar goed, gezamenlijke beslissingen zijn lekker makkelijk, als 1 persoon nee zegt gebeurd het ook niet. En de ander moet dan maar lekker ongelukkig zitten wezen een half uur rijden van de bewoonde wereld af.
Echt, zeg hem als hij niet wil dat jullie apart van elkaar gaan leven. Dat hij dan ook wel een keer mag luisteren naar wat jij wil.
Want je heb genoeg compromissen bedacht, maar sommige mensen willen gewoon nooit dat er iets veranderd als het voor diegene niet nodig is en dat werkt gewoon niet als je in een huwelijk zit.
woensdag 6 mei 2020 om 11:57
Dat kan, maar het hoeft natuurlijk niet. Het kan ook zijn dat je samen tot de conclusie komt dat bepaalde dromen niet verenigbaar zijn met die van de ander, of met andere verantwoordelijkheden die je samen bent aangegaan (zoals kinderen om maar een kleinigheidje te noemen).fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 11:41Ik weet ook niet waar je omkopen vandaan haalt, maar het is vrij normaal om als je samen wil verhuizen of emigreren voor de carrièrekansen of droom van een van de partners, dat je dan voor degene die zijn leven on hold zet ook dingen regelt en compenseert dat hij/zij van alles opgeeft. En wat die compensatie is hangt af van de wensen van je partner. Dat hij/zij ook in dat land kan werken, bijvoorbeeld. Of dat hij/zij dan eindelijk die studie kan doen waar hij/zij normaal niet aan toe komt. Of dat hij/zij dan de exacte woonplaats en het huis mag kiezen. Of dat je dan samen voor een kind gaat. Of de harde afspraak dat je dan over x jaar de rollen omdraait.
Zo ga ik daar in ieder geval mee om en zo doen mijn vriendinnen, van wie er veel inderdaad voor hun eigen of hun partners droom geëmigreerd of verhuisd zijn of banen hebben opgegeven, dat ook.
In een gezonde, gelijkwaardige relatie praat je eerst samen. Je gaat dus niet zonder overleg het gesprek aan met een potentiële werkgever en dan samen met die derde partij allerlei voordeeltjes bedenken om de partner te paaien terwijl dat eigenlijk niet tegemoetkomt aan de werkelijke wensen van je man/vrouw.
TO wil alleen maar met haar man in gesprek gaan over mogelijkheden buiten dat gezapige dorp, terwijl haar man gewoon zijn normale baan behoudt, of een gelijkwaardige baan krijgt, maar haar man wil het gesprek niet eens aangaan, laat staan dat hij haar tegemoet wil komen.
woensdag 6 mei 2020 om 12:02
TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 08:58Zo lees ik het niet, dat TO verwacht dat hij alles opgeeft. Ze heeft hem alleen gevraagd om serieus na te denken over mogelijke andere opties, waardoor het mogelijk wordt dat TO ook een leuk leven heeft (ze is nu ongelukkig). En jawel, er zijn zeker een paar opties waar ze over na kunnen denken. Latten bijvoorbeeld, of TO die een klein appartement huurt (en later misschien koopt) in de stad waar ze komt te werken. Of TO die een paar nachten in de week in een hotel logeert vlakbij haar werk. Drie nachten daar, vier nachten in het dorp. Zulke constructies zijn zeer zeker wel mogelijk wanneer je geen zorgbehoevende kinderen meer hebt.
Een constructie in ieder geval waarin zij beiden gelukkig zijn en werk kunnen doen waar zij zich goed bij voelen. En dus niet dat de ene doodongelukkig op een plek zit waar ze zich niet goed voelt, terwijl de ander het allemaal wel best vindt en geen millimeter toegeeft. Voorop staat wel dat nu eerst TO aan zet is, daar ben ik het wel over eens. Eerst maar eens die droombaan vinden in haar droomstad en vervolgens komen de andere stappen wel.
Die laatste toevoeging vind ik trouwens erg raar. Wat heeft die verpleegster er nu ineens mee te maken. Dit is dus het idee dat meespeelt: een vrouw moet zich aanpassen, doet ze dit niet, dan heeft ze grote kans dat haar man er met een ander vandoor gaat. Volgens mij stamt dit idee nog uit de achttiende eeuw toen vrouwen compleet afhankelijk waren van hun man en maar moesten doen wat hij wilde, want anders was je gedoemd alleen achter te blijven en ergens in de goot weg te kwijnen.
Nee, dat heeft natuurlijk niks met seksisme te maken, sleep dat er toch niet steeds zo aan de haren bij. Ik ben een vrouw en als een mannelijke partner met wie ik samenwoon ineens aankondigt dat ie wil gaan latten omdat ie aan de andere kant van het land wil gaan wonen, dan betekent dat het einde van onze relatie. Niet omdat hij een man is, maar omdat ik geen LAT relatie of langeafstandsrelatie wil. Daarom kies ik ook een partner die in de buurt woont en die wil samenwonen. Dan kan die partner wel ineens na jaren de spelregels wijzigen, maar dan mag ik natuurlijk net zo goed besluiten dat onze relatie dan ophoudt.
En vooralsnog heeft TO helemaal geen baan en dus ook geen inkomen, dus waar gaat ze dat appartement in de stad überhaupt van betalen? Ook daar heb je als partner natuurlijk gewoon het volste recht om het geld waar je zelf voor werkt niet uit te willen geven aan een appartement waar je niet om vraagt, dat je niet wil en waar je nooit zult gaan wonen. Of is het in jouw relatie wel normaal dat je partner van jouw salaris een zeilboot koopt terwijl je niet kan zwemmen, niet kan zeilen, allergisch bent voor zeewater en nooit zult gaan zeilen?
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 12:02
TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 08:27Haar man zegt al jaren dat een baan elders in het land echt, echt niet mogelijk is. Het kon 16 jaar geleden niet en nu er dan eindelijk iets voorbijkomt in zijn vakgebied is het nog steeds echt, echt niet mogelijk. Ik snap wel dat dit steekt, want TO wacht al jaren op het moment dat ze eindelijk weg kunnen. En nu is er een kans en zegt haar man glashard dat hij niet wil. Vertaling: jouw wensen, dromen en ambities boeien me geen reet.
Huh? Waar heb je dit allemaal gelezen?
En inderdaad, er is een kans maar niet meer dan dat. Er is dus eigenlijk -nog- helemaal niets om je leven voor overhoop te gooien.
woensdag 6 mei 2020 om 12:07
vindt jij echt, dat het allemaal aan de man ligt?TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 11:57Dat kan, maar het hoeft natuurlijk niet. Het kan ook zijn dat je samen tot de conclusie komt dat bepaalde dromen niet verenigbaar zijn met die van de ander, of met andere verantwoordelijkheden die je samen bent aangegaan (zoals kinderen om maar een kleinigheidje te noemen).
In een gezonde, gelijkwaardige relatie praat je eerst samen. Je gaat dus niet zonder overleg het gesprek aan met een potentiële werkgever en dan samen met die derde partij allerlei voordeeltjes bedenken om de partner te paaien terwijl dat eigenlijk niet tegemoetkomt aan de werkelijke wensen van je man/vrouw.
TO wil alleen maar met haar man in gesprek gaan over mogelijkheden buiten dat gezapige dorp, terwijl haar man gewoon zijn normale baan behoudt, of een gelijkwaardige baan krijgt, maar haar man wil het gesprek niet eens aangaan, laat staan dat hij haar tegemoet wil komen.
woensdag 6 mei 2020 om 12:08
Even los van alle omstandigheden, als je merkt, ziet en weet dat je man/vrouw niet gelukkig is, dan doe je er toch alles aan om het beter te maken voor de persoon waar je het meeste van houdt? Er is toch geen bal aan om samen te wonen met iemand die doodongelukkig is en eigenlijk heel andere dingen wil? Hoe leuk is je eigen leven dan als je samenwoont met iemand die ongelukkig is en zich opgesloten voelt?
Voor die man lijkt het me ook geen fijne situatie. Dan kun je zelf nog zo´n mooie carrière hebben en in een groot vrijstaand huis wonen, maar de basis klopt dan van geen kant en daar wordt je zelf ook niet gelukkig van. Of je moet een narcist zijn zonder enig inlevingsvermogen, misschien dat je dan wel op je gemak bent in zo´n situatie, maar ieder mens met een beetje gevoel en empathie zal toch willen dat de ander ook gelukkig is? Ook kansen krijgt? Ook ergens woont waar ze/hij zich prettig voelt?
Voor die man lijkt het me ook geen fijne situatie. Dan kun je zelf nog zo´n mooie carrière hebben en in een groot vrijstaand huis wonen, maar de basis klopt dan van geen kant en daar wordt je zelf ook niet gelukkig van. Of je moet een narcist zijn zonder enig inlevingsvermogen, misschien dat je dan wel op je gemak bent in zo´n situatie, maar ieder mens met een beetje gevoel en empathie zal toch willen dat de ander ook gelukkig is? Ook kansen krijgt? Ook ergens woont waar ze/hij zich prettig voelt?
woensdag 6 mei 2020 om 12:12
Ook zo raar. Er zijn hier meerdere werkende vrouwen die vragen en opmerkingen stellen over de arbeidsmarkt. En bovendien allerlei tips en ideeën (vaak uit eigen ervaring) naar boven brengen hoe je een hotel, leaseauto en/of thuiswerkdag kunt uitonderhandelen. Omdat het nou eenmaal best wel logisch en financieel verstandig is om eerst je zaakjes te regelen voordat je alles op het spel zet, zéker in een crisis. (hell, als het aan het forum ligt mag je pas aan kinderen beginnen met 20k buffer).
Maar nu wordt dat opeens vertaald naar willen theekransen en dat je wel geen verstand of voorstelling zult hebben van goede banen.
Wie is er dan precies seksistisch?
Maar nu wordt dat opeens vertaald naar willen theekransen en dat je wel geen verstand of voorstelling zult hebben van goede banen.
Wie is er dan precies seksistisch?
woensdag 6 mei 2020 om 12:18
We weten niet waarom TO niet gelukkig is, ze denkt nu dat het komt door het dorp (waarom is ze nooit geaard in het dorp?) ze denkt dat het overgaat door naar de stad te verhuizen (waar ze al 16 jaar weg is, wat ze zoekt is niet meer).TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 12:08Even los van alle omstandigheden, als je merkt, ziet en weet dat je man/vrouw niet gelukkig is, dan doe je er toch alles aan om het beter te maken voor de persoon waar je het meeste van houdt? Er is toch geen bal aan om samen te wonen met iemand die doodongelukkig is en eigenlijk heel andere dingen wil? Hoe leuk is je eigen leven dan als je samenwoont met iemand die ongelukkig is en zich opgesloten voelt?
Voor die man lijkt het me ook geen fijne situatie. Dan kun je zelf nog zo´n mooie carrière hebben en in een groot vrijstaand huis wonen, maar de basis klopt dan van geen kant en daar wordt je zelf ook niet gelukkig van. Of je moet een narcist zijn zonder enig inlevingsvermogen, misschien dat je dan wel op je gemak bent in zo´n situatie, maar ieder mens met een beetje gevoel en empathie zal toch willen dat de ander ook gelukkig is? Ook kansen krijgt? Ook ergens woont waar ze/hij zich prettig voelt?
Ze is 50+, overgang, kinderen huis uit, het is DE leeftijd waarop je gaat nadenken over je toekomst, over je relatie, spijt krijgt van keuzes etc.
Het is DE leeftijd dat mannen er met een jong meisje vandoor gaan.
ze heeft hele irreële toekomstverwachtingen, alles komt goed, als ze maar DIE baan (ze heeft nog geen gesprek gehad) heeft in DIE stad (haar fantasiebeeld).
Als mijn man ongelukkig is, gaan we praten, praten, praten. Als mijn man ongelukkig is en me vraagt Mijn baan op te zeggen en dat WE moeten verhuizen, neem ik dat niet serieus. Zijn ongelukkigheid wel, zijn oplossingen niet
woensdag 6 mei 2020 om 12:19
En nog volhouden dat jullie niet denigrerend doen tegen TO.DS1971 schreef: ↑06-05-2020 08:44Ze hebben 16 kaar gewoon waar ze samen omwille van het gezin wilden wonen.
En manlief is gehecht aan de plek waar hij woont. Dat is niet abnormaal. Hij wil niet verhuizen. Mag hij dat willen? Dat is toch net zo valide als wel willen verhuizen?
Het probleem is gewoon dat wel/niet verhuizen heel binair is. Er is geen tussenvorm een beetje verhuizen. Dus het kan niet dat beiden hun zin krijgen. Je kan hoogstens gaan uitruilen.
Maar to stelt voor dat zij haar gewenste woonplek krijgt, zij haar gewenste baan, dat manlief zijn baan en woonplek maar op moet geven en als dank daarvoor mag hij met haar getrouwd blijven ofzo.
Nou, als hij medisch specialist is, dan kent hij vast nog wel een leuke verpleegster die zijn huidige werk en woning geen probleem vindt.
Ik mag hopen dat ze een vetbetaalde baan krijgt, waar ze helemaal los kan gaan.
woensdag 6 mei 2020 om 12:20
Maar als die man zijn huis/woonplaats opgeeft wéét hij dat hij ongelukkig wordt. Dat uitproberen doe je op je 20e, niet op je 50e, dan weet je wel waar je thuis bent.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 12:08Even los van alle omstandigheden, als je merkt, ziet en weet dat je man/vrouw niet gelukkig is, dan doe je er toch alles aan om het beter te maken voor de persoon waar je het meeste van houdt? Er is toch geen bal aan om samen te wonen met iemand die doodongelukkig is en eigenlijk heel andere dingen wil? Hoe leuk is je eigen leven dan als je samenwoont met iemand die ongelukkig is en zich opgesloten voelt?
Voor die man lijkt het me ook geen fijne situatie. Dan kun je zelf nog zo´n mooie carrière hebben en in een groot vrijstaand huis wonen, maar de basis klopt dan van geen kant en daar wordt je zelf ook niet gelukkig van. Of je moet een narcist zijn zonder enig inlevingsvermogen, misschien dat je dan wel op je gemak bent in zo´n situatie, maar ieder mens met een beetje gevoel en empathie zal toch willen dat de ander ook gelukkig is? Ook kansen krijgt? Ook ergens woont waar ze/hij zich prettig voelt?
Wat ze wel kunnen doen is vaker een weekend op citytrip, het stadsleven induiken. En TO kan zelf ook af en toe een paar dagen naar familie in de stad als ze daar baat bij heeft.
anoniem_109047 wijzigde dit bericht op 06-05-2020 12:23
7.15% gewijzigd
woensdag 6 mei 2020 om 12:21
oh, maar die baan, die gunt werkelijk iedereen haar hierparbleumondieu schreef: ↑06-05-2020 12:19
Ik mag hopen dat ze een vetbetaalde baan krijgt, waar ze helemaal los kan gaan.
woensdag 6 mei 2020 om 12:27
Ze zal toch wel eens dat dorp uitkomen en weten hoe een stad er in 2020 uitziet? Waarom zou een vrouw van 50 geen idee hebben van wat zich buiten haar dorp afspeelt? Ze is toch niet ineens een debieltje geworden, omdat ze getrouwd is en een paar jaar niet heeft gewerkt? Waarom behandelen mensen haar dan ineens zo?lilalinda schreef: ↑06-05-2020 12:18We weten niet waarom TO niet gelukkig is, ze denkt nu dat het komt door het dorp (waarom is ze nooit geaard in het dorp?) ze denkt dat het overgaat door naar de stad te verhuizen (waar ze al 16 jaar weg is, wat ze zoekt is niet meer).
Ze is 50+, overgang, kinderen huis uit, het is DE leeftijd waarop je gaat nadenken over je toekomst, over je relatie, spijt krijgt van keuzes etc.
Het is DE leeftijd dat mannen er met een jong meisje vandoor gaan.
ze heeft hele irreële toekomstverwachtingen, alles komt goed, als ze maar DIE baan (ze heeft nog geen gesprek gehad) heeft in DIE stad (haar fantasiebeeld).
Als mijn man ongelukkig is, gaan we praten, praten, praten. Als mijn man ongelukkig is en me vraagt Mijn baan op te zeggen en dat WE moeten verhuizen, neem ik dat niet serieus. Zijn ongelukkigheid wel, zijn oplossingen niet
Iedereen weet toch dat wonen in een grote stad heel anders is dan wonen in een klein dorp? Wat is daar ireeel aan? Ik heb jarenlang in een dorp gewoond en daarna 10+ jaar in een grote stad en dat is echt een wereld van verschil. Sommige mensen bloeien volledig op in de stad. Anderen worden er na een paar uur al gek. En er zijn ook mensen die in bepaalde levensfasen kiezen voor een bepaalde omgeving, omdat dit er beter bij past. Dat is zo persoonlijk. Ik ken heel wat 50-55+ ers die na een tijd in een suburb toch weer kiezen voor een kleinere woning midden in de stad, omdat de vrijheid die zij verkrijgen wanneer de kinderen uit huis zijn ervoor zorgt dat zij weinig meer in die suburb te zoeken hebben. Wat met kleine kinderen een voordeel is, de ruimte, de rust, de overzichtelijkheid, kan in die levensfase ineens beklemmend zijn, voor sommige mensen.
Van een vrouw van 50 mag je verwachten dat ze zichzelf kent. Ik vind het erg denigrerend om te doen alsof zij een totale waanvoorstelling heeft van wat het leven in een stad inhoudt.
