Relaties
alle pijlers
Middenweg? Kinderwens
zondag 5 juli 2026 om 00:48
Geen idee of ik in de juiste categorie zit, maar wil het volgende delen/vragen.
Mijn vriend wil heel graag kinderen en ik nog niet. Ik wil het wel sowieso, maar nog niet nu. Hij wil graag weten waar hij Ana toe is en ik wil het liefst helemaal nergens aan vast zitten of een perspectief schetsen. Hij kwam daarom met iets waar we mogelijk beiden mee kunnen leven. Dat is een datum vastzetten wanneer we het gaan proberen wel met de mogelijkheid dat als ik het op dat moment écht niet wil, dat ik wel de mogelijkheid heb om het niet te doen. Maar in principe staat die datum dan wel echt vast en kapt de anticonceptie.
Hoe kijken jullie hier tegenaan? Is dit een realistisch voorstel of kan hij dit niet van mij vragen? Of kan ik niet van hem vragen te wachten tot ik zeg wanneer ik het wil?
2 jaar geleden zijn deze gesprekken begonnen
Mijn vriend wil heel graag kinderen en ik nog niet. Ik wil het wel sowieso, maar nog niet nu. Hij wil graag weten waar hij Ana toe is en ik wil het liefst helemaal nergens aan vast zitten of een perspectief schetsen. Hij kwam daarom met iets waar we mogelijk beiden mee kunnen leven. Dat is een datum vastzetten wanneer we het gaan proberen wel met de mogelijkheid dat als ik het op dat moment écht niet wil, dat ik wel de mogelijkheid heb om het niet te doen. Maar in principe staat die datum dan wel echt vast en kapt de anticonceptie.
Hoe kijken jullie hier tegenaan? Is dit een realistisch voorstel of kan hij dit niet van mij vragen? Of kan ik niet van hem vragen te wachten tot ik zeg wanneer ik het wil?
2 jaar geleden zijn deze gesprekken begonnen
zondag 5 juli 2026 om 16:22
Zo lees ik het niet. Volgens mij wilde zij het gewoon echt wel, alleen zonder de enorme drang die sommigen hebben. Bij jou lees ik eigenlijk niet echt dat je het wilt.Peachaub schreef: ↑05-07-2026 15:57Bedankt voor al jullie reacties! De vraag over het willen willen of echt willen heb ik mezelf natuurlijk ook vaak gesteld, daar kwam ik ook niet uit. Ik zit er zo in als Claire. Ik ben niet iemand die er ooit 100 procent van overtuigd is en er helemaal vol voor wil gaan.
Ik twijfel overigens totaal niet aan mijn vriend dat hij niet beseft wat het betekent. Hij is nu al liever thuis met mij dan met vrienden op stap. Hij is helemaal toe aan het gezinsleventje, dus daar en ik niet zo bang voor. Je moet het altijd maar afwachten natuurlijk. Hoor ook veel stellen waarbij het blijkt dat ze niet hadden verwacht zo verschillend in het ouderschap te staan enzovoorts.
zondag 5 juli 2026 om 16:29
Ik heb trouwens ook best lang getwijfeld en nagedacht en afgewogen en links- en rechtsom gedacht, maar uiteindelijk kwam dat grote vuur nog steeds niet en besefte ik dat ik, als ik kinderen wilde (het plaatje, de toekomst, de fijne jeugd die ik zelf heb gehad en de saamhorigheid van een gezin), dat ik er dan maar op moest vertrouwen dat het goed kwam. Ik dacht vooral: waarom zou ik nou die ene uitzondering zijn op ál die mensen die het fantastisch vinden om kinderen te hebben? Zo ‘anders’ ben ik helemaal niet. Waarmee ik niet wil zeggen dat bewust kinderlozen per definitie anders zijn, maar ik denk wel dat ze een rotsvaste overtuiging hebben dat ze géén kinderen willen, om welke reden dan ook. Ik had dat niet, ik was alleen een beetje aarzelend en vond het ook wel jammer om mijn vrije, blije leventje vaarwel te zeggen en ‘volwassen’ te moeten worden. Wat achteraf erg meevielPeachaub schreef: ↑05-07-2026 15:57Bedankt voor al jullie reacties! De vraag over het willen willen of echt willen heb ik mezelf natuurlijk ook vaak gesteld, daar kwam ik ook niet uit. Ik zit er zo in als Claire. Ik ben niet iemand die er ooit 100 procent van overtuigd is en er helemaal vol voor wil gaan.
Ik twijfel overigens totaal niet aan mijn vriend dat hij niet beseft wat het betekent. Hij is nu al liever thuis met mij dan met vrienden op stap. Hij is helemaal toe aan het gezinsleventje, dus daar en ik niet zo bang voor. Je moet het altijd maar afwachten natuurlijk. Hoor ook veel stellen waarbij het blijkt dat ze niet hadden verwacht zo verschillend in het ouderschap te staan enzovoorts.
zondag 5 juli 2026 om 16:39
zondag 5 juli 2026 om 16:42
Er rust een groot taboe op spijt hebben van je kinderen, dus het is nogal lastig om waarheidsgetrouwe verhalen te krijgen
En veel mensen vinden de kinderen zelf vaak wel fantastisch, maar het ouderschap best zwaar.
Daar hoor je wel steeds meer realistische verhalen over. Moeders die hun werk 'vandaag even pauze' noemen.
zondag 5 juli 2026 om 16:44
Dit is een bijdehante vraag, maar het is eerlijk gezegd een beetje naïef te denken dat alle mannen die aan kinderen beginnen, allemaal zulke fantastische zelfstandige enthousiaste vaders worden als jullie partners. Keer op keer verschijnen er artikelen en statistieken van overwerkte en overvraagde moeders, vaders die niet part-time willen (“kunnen”!) werken, kdv’s die de vaders niet eens meer bellen want ze nemen nooit op, vaders die na scheiding nog steeds in ouderwetse weekendvaders veranderen etc etc. Ik vind dit dus zeer terechte vragen en dingen om goed te overleggen voor je aan kinderen begint. Mommy burn out bestaat. En dat is niet voor niks.Vivalafete25 schreef: ↑05-07-2026 16:21Ik heb de vraag ook al aan een ander gesteld; zijn er aanwijzingen dat deze man ze niet helemaal op een rijtje heeft ofzo?
zondag 5 juli 2026 om 16:51
Ik heb om mij heen zoveel vaders gehoord die enorm schrikken van de kinderopvangkosten (netto snel €2000 in onze omgeving), die weigeren de nachten mee te helpen “want ik heb écht mijn slaap nodig”, echt niet degene zijn die de vaccinaties/kapper/speelafspraakjes/kinderfeestjes/sport/etc coördineren. Dat wordt allemaal *magisch* geregeld. Door de vrouw. Maar goed ik raak off topic.
zondag 5 juli 2026 om 17:15
Ik ken dan weer vrijwel alleen vaders die gewoon hun verantwoordelijkheid nemen. En aan vrouwen die hier een topic openen over hun wens zwanger te worden vragen we ook niet of ze wel weten wat dat inhoudt.Appelflap schreef: ↑05-07-2026 16:51Ik heb om mij heen zoveel vaders gehoord die enorm schrikken van de kinderopvangkosten (netto snel €2000 in onze omgeving), die weigeren de nachten mee te helpen “want ik heb écht mijn slaap nodig”, echt niet degene zijn die de vaccinaties/kapper/speelafspraakjes/kinderfeestjes/sport/etc coördineren. Dat wordt allemaal *magisch* geregeld. Door de vrouw. Maar goed ik raak off topic.
zondag 5 juli 2026 om 17:18
Heel herkenbaar. Altijd wel het plaatje in mijn hoofd gehad van een 'later met kinderen', maar nooit een vuur dat ik nu direct een kind wilde.Claire45 schreef: ↑05-07-2026 16:29Ik heb trouwens ook best lang getwijfeld en nagedacht en afgewogen en links- en rechtsom gedacht, maar uiteindelijk kwam dat grote vuur nog steeds niet en besefte ik dat ik, als ik kinderen wilde (het plaatje, de toekomst, de fijne jeugd die ik zelf heb gehad en de saamhorigheid van een gezin), dat ik er dan maar op moest vertrouwen dat het goed kwam. Ik dacht vooral: waarom zou ik nou die ene uitzondering zijn op ál die mensen die het fantastisch vinden om kinderen te hebben? Zo ‘anders’ ben ik helemaal niet. Waarmee ik niet wil zeggen dat bewust kinderlozen per definitie anders zijn, maar ik denk wel dat ze een rotsvaste overtuiging hebben dat ze géén kinderen willen, om welke reden dan ook. Ik had dat niet, ik was alleen een beetje aarzelend en vond het ook wel jammer om mijn vrije, blije leventje vaarwel te zeggen en ‘volwassen’ te moeten worden. Wat achteraf erg meeviel
Uiteindelijk gaf mijn leeftijd de doorslag (32 jaar), maar het had voor mij ook 5 jaar later gemogen. Maar bewust van de biologische klok, er toch voor gegaan. Binnen 1e maand zwanger en moest heel erg schakelen. Echt blij was ik niet eens, vooral geschrokken. Zag mijn eigen vrije leven aan me voorbij gaan.
Toen kwam corona, dus zaten we toch aan huis gebonden en wende ik aan het thuis-zijn en de rust.
Inmiddels twee kinderen en kan me geen leven meer zonder voorstellen.
Ja, je leven verandert totaal, maar daar wen je aan, je groeit erin.
Maar ik zou goed voor jezelf op een rijtje zetten of je jezelf later met kinderen ziet of dat écht niet zitten en of je dat met je partner ziet zitten. Dan heb je wellicht een antwoord.
zondag 5 juli 2026 om 17:23
Ja wel goed om hierover in gesprek te gaan samen en afspraken te maken, maar dat lijkt me ook handig als je beiden overtuigd bent van het willen van een kind.
Oh en echt niet alle mannen zijn zoals jij omschrijft. Mijn man brengt de kinderen naar school, werkt 32 uur, doet de was, gaat met de kinderen naar de tandarts, samen 10-minutengesprek. Niet alle mannen zijn afschuwelijk of achterlijk.
zondag 5 juli 2026 om 17:51
Ja, spijt hebben van je kinderen is een taboe, maar het is nu eenmaal zo dat je een aantal keren in je leven een bepalende en onomkeerbare beslissing moet nemen, en het ouderschap hoort daar ook bij. Ik ben zelf iemand die daar dan gewoon verantwoordelijkheid voor neemt, ook als het tegenvalt. Het was mijn keuze, denk ik dan. Van mijn kind heb ik nooit spijt gehad maar van andere levensbepalende keuzes wel. Tja, ik was er zelf bij.Dropdrop schreef: ↑05-07-2026 16:42Er rust een groot taboe op spijt hebben van je kinderen, dus het is nogal lastig om waarheidsgetrouwe verhalen te krijgen
En veel mensen vinden de kinderen zelf vaak wel fantastisch, maar het ouderschap best zwaar.
Daar hoor je wel steeds meer realistische verhalen over. Moeders die hun werk 'vandaag even pauze' noemen.
Angst is een slechte raadgever, maar twijfel ook. Uiteindelijk moet er een knoop worden doorgehakt: ja of nee. Mensen die spijt hebben van het krijgen van kinderen hebben misschien minder zelfreflectie? Aan het kind zal het zelden liggen, lijkt mij, dus dan snapten deze ouders misschien niet zo goed wat ze nodig hebben om gelukkig te zijn? Ik zeg maar wat, kan me er niet zoveel bij voorstellen, maar het helpt wel om een beetje inzicht te hebben in wie je bent en wat je belangrijk vindt voordat je aan kinderen begint. En dan moet je ook rekening houden met de mogelijkheid dat dingen anders lopen dan je had gehoopt, en dus inschatten hoe flexibel en mentaal weerbaar je bent. En of je relatie dat gaat overleven. En of je nog steeds kinderen wilt als je dat allemaal incalculeert.
Ach, het blijft een bizarre sprong in het diepe. Doemscenario’s moeten absoluut in overweging worden genomen maar meestal gaat het gelukkig goed. Je moet een beetje gek zijn om aan kinderen durven te beginnen, dus blijkbaar zijn de meesten van ons een beetje gek.
zondag 5 juli 2026 om 17:55
Juist als een man een veel grotere kinderwens heeft dan zijn vrouw moet hij heel goed weten wat de praktische gevolgen van een kinderwens zijn. Omdat zij er dan ook vanuit moet kunnen gaan dat hij toch minstens de helft van de opvoeding en de 3e shift op zich neemt.Vivalafete25 schreef: ↑05-07-2026 16:21Ik heb de vraag ook al aan een ander gesteld; zijn er aanwijzingen dat deze man ze niet helemaal op een rijtje heeft ofzo?
Zeggen dat je een kind wil is makkelijk en romantisch. De dagelijkse zorg is heel veel werk en die wordt makkelijk vergeten.
zondag 5 juli 2026 om 18:00
Ik zou zeggen pure angst. Maar dat is gebaseerd op mijn eigen gevoel. Bang voor wat me te wachten staat, 'niet meer terug te kunnen'. Maar het bleek voor mij een hele goeie zet. Ben dolgelukkig met mijn kinderen en heb nooit een seconde spijt gehad.
Het 'vrije' leventje dat ik had was natuurlijk minder vrij. Maar dat werd het leven van steeds meer vrienden ook. Maar die ging ik dus niet minder zien, maar op andere momenten en plaatsen. Ipv naar het terras om te borrelen werd het een bbq bij iemand in de tuin of zo. Ik
Vond het helemaal prima zo!
zondag 5 juli 2026 om 18:22
Hier iemand die hetzelfde voelde en heeft gekozen om daarom geen kinderen te krijgen. Ik heb nooit een rotsvaste overtuiging gehad dat ik géén kinderen wilde, wel altijd dat plaatje van een gezin in mijn hoofd. Net als TO was ik er nooit echt klaar voor. Toen ik mezelf een ultimatum oplegde, voelde ik zoveel weerstand tegen zwanger zijn en daarna voor altijd verantwoordelijk zijn voor een kind, dat dat voor mij het teken was dat ik ze niet wilde. Ik heb daar nooit spijt van gehad, maar ik heb wel het gezinplaatje moeten aanpassen. Dat plaatje wordt heel sterk door media aan ons opgedrongen, dus het vraagt wel wat van je als je daar tegenin gaat.Claire45 schreef: ↑05-07-2026 16:29Ik heb trouwens ook best lang getwijfeld en nagedacht en afgewogen en links- en rechtsom gedacht, maar uiteindelijk kwam dat grote vuur nog steeds niet en besefte ik dat ik, als ik kinderen wilde (het plaatje, de toekomst, de fijne jeugd die ik zelf heb gehad en de saamhorigheid van een gezin), dat ik er dan maar op moest vertrouwen dat het goed kwam. Ik dacht vooral: waarom zou ik nou die ene uitzondering zijn op ál die mensen die het fantastisch vinden om kinderen te hebben? Zo ‘anders’ ben ik helemaal niet. Waarmee ik niet wil zeggen dat bewust kinderlozen per definitie anders zijn, maar ik denk wel dat ze een rotsvaste overtuiging hebben dat ze géén kinderen willen, om welke reden dan ook. Ik had dat niet, ik was alleen een beetje aarzelend en vond het ook wel jammer om mijn vrije, blije leventje vaarwel te zeggen en ‘volwassen’ te moeten worden. Wat achteraf erg meeviel
zondag 5 juli 2026 om 18:43
Dat snap ik wel, en het lijkt me belangrijk om voor jezelf te weten dat jíj die keuze helemaal bewust hebt gemaakt, want dat is genoeg.daffy schreef: ↑05-07-2026 18:22Hier iemand die hetzelfde voelde en heeft gekozen om daarom geen kinderen te krijgen. Ik heb nooit een rotsvaste overtuiging gehad dat ik géén kinderen wilde, wel altijd dat plaatje van een gezin in mijn hoofd. Net als TO was ik er nooit echt klaar voor. Toen ik mezelf een ultimatum oplegde, voelde ik zoveel weerstand tegen zwanger zijn en daarna voor altijd verantwoordelijk zijn voor een kind, dat dat voor mij het teken was dat ik ze niet wilde. Ik heb daar nooit spijt van gehad, maar ik heb wel het gezinplaatje moeten aanpassen. Dat plaatje wordt heel sterk door media aan ons opgedrongen, dus het vraagt wel wat van je als je daar tegenin gaat.
Wel irritant dat het ‘plaatje’ zo alomaanwezig en overheersend is, lijkt mij. Bijna alsof jouw beslissing steeds weer in twijfel wordt getrokken door de maatschappij.
Ik denk echt dat ik ook heel gelukkig was geweest zonder kind. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Maar mét kind ben ik ook heel gelukkig, hooguit besef ik dat alle andere levens die ik had kunnen hebben door mijn vingers heb laten glippen. Maar ja, we hebben helaas maar recht op één leven. Dan moet je keuzes maken. En zoals ik er nu naar kijk, had ik het niet anders willen doen in dat ene leven.
zondag 5 juli 2026 om 19:05
Nee ik zeg ook niet dat alle mannen zo zijn. Die van mij namelijk ook niet. Maar de statistieken geven een heel ander beeld dan dat.lenthe_ schreef: ↑05-07-2026 17:23Ja wel goed om hierover in gesprek te gaan samen en afspraken te maken, maar dat lijkt me ook handig als je beiden overtuigd bent van het willen van een kind.
Oh en echt niet alle mannen zijn zoals jij omschrijft. Mijn man brengt de kinderen naar school, werkt 32 uur, doet de was, gaat met de kinderen naar de tandarts, samen 10-minutengesprek. Niet alle mannen zijn afschuwelijk of achterlijk.
zondag 5 juli 2026 om 19:06
ladadieladieda schreef: ↑05-07-2026 15:16Jasorry!er ging wat mis! Wel wifi geen wifi wel verbinding geen verbinding….
Ik heb ondertussen het halve topic volgeschreven met een post die vooral ging of de vriend van to ook een praktische rol in de opvoeding voor zich ziet of dat hij vind dat de opvoeding bij de barende hoort?
er ging wat mis! Wel wifi geen wifi wel verbinding geen verbinding….Nondeju
.
zondag 5 juli 2026 om 19:09
Dat is heel waar. Dingen die je niet meer kunt veranderen, moet je geen spijt meer van hebben, of het nou wel kinderen krijgen of geen kinderen krijgen is. Dat ene leven is waar we het mee zullen moeten doen. Ik denk dat ik om die reden ook niet ongelukkig was geweest met kinderen als ze er per ongeluk toch gekomen waren.Claire45 schreef: ↑05-07-2026 18:43Dat snap ik wel, en het lijkt me belangrijk om voor jezelf te weten dat jíj die keuze helemaal bewust hebt gemaakt, want dat is genoeg.
Wel irritant dat het ‘plaatje’ zo alomaanwezig en overheersend is, lijkt mij. Bijna alsof jouw beslissing steeds weer in twijfel wordt getrokken door de maatschappij.
Ik denk echt dat ik ook heel gelukkig was geweest zonder kind. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Maar mét kind ben ik ook heel gelukkig, hooguit besef ik dat alle andere levens die ik had kunnen hebben door mijn vingers heb laten glippen. Maar ja, we hebben helaas maar recht op één leven. Dan moet je keuzes maken. En zoals ik er nu naar kijk, had ik het niet anders willen doen in dat ene leven.
zondag 5 juli 2026 om 19:12
Volgens mij beweert of denkt niemand dat.Appelflap schreef: ↑05-07-2026 16:44Dit is een bijdehante vraag, maar het is eerlijk gezegd een beetje naïef te denken dat alle mannen die aan kinderen beginnen, allemaal zulke fantastische zelfstandige enthousiaste vaders worden als jullie partners. Keer op keer verschijnen er artikelen en statistieken van overwerkte en overvraagde moeders, vaders die niet part-time willen (“kunnen”!) werken, kdv’s die de vaders niet eens meer bellen want ze nemen nooit op, vaders die na scheiding nog steeds in ouderwetse weekendvaders veranderen etc etc. Ik vind dit dus zeer terechte vragen en dingen om goed te overleggen voor je aan kinderen begint. Mommy burn out bestaat. En dat is niet voor niks.
zondag 5 juli 2026 om 19:13
Claire45 schreef: ↑05-07-2026 16:29Ik heb trouwens ook best lang getwijfeld en nagedacht en afgewogen en links- en rechtsom gedacht, maar uiteindelijk kwam dat grote vuur nog steeds niet en besefte ik dat ik, als ik kinderen wilde (het plaatje, de toekomst, de fijne jeugd die ik zelf heb gehad en de saamhorigheid van een gezin), dat ik er dan maar op moest vertrouwen dat het goed kwam. Ik dacht vooral: waarom zou ik nou die ene uitzondering zijn op ál die mensen die het fantastisch vinden om kinderen te hebben? Zo ‘anders’ ben ik helemaal niet. Waarmee ik niet wil zeggen dat bewust kinderlozen per definitie anders zijn, maar ik denk wel dat ze een rotsvaste overtuiging hebben dat ze géén kinderen willen, om welke reden dan ook. Ik had dat niet, ik was alleen een beetje aarzelend en vond het ook wel jammer om mijn vrije, blije leventje vaarwel te zeggen en ‘volwassen’ te moeten worden. Wat achteraf erg meeviel
Raar. Heel raar. Waarom zouden er geen vrouwen mensen zijn die bij het uitblijven van een zeer sterke kinderwens besluiten om dan niet aan kinderen te beginnen?
s-groot wijzigde dit bericht op 05-07-2026 19:33
0.61% gewijzigd
zondag 5 juli 2026 om 19:31
Nou, de vraagstellingen en opmerkingen over “het is toch geen kleuter” en “heeft hij een verstandelijke beperking?” insinueren een bepaalde mate van vanzelfsprekendheid dat man van TO dit heus allemaal wel doorheeft en zijn verantwoordelijkheid zal nemen als het er op aankomt. Ik zeg alleen: dat is niet zo vanzelfsprekend. Het is net wat makkelijker voor een man om het ouderschap te romantiseren dan voor een vrouw, alleen al vanwege het fysieke aspect en de noodzakelijke carrière-onderbreking bijv.
Zou zeker kunnen dat deze man in kwestie het heel goed weet. En wellicht nog meer hands on zou worden dan TO (mochten er ooit kinderen komen). Denk dat dat in mijn persoonlijke situatie ook wel het geval is eigenlijk. Ik voel mezelf af en toe best “de man” in het gezin. Maar ik wilde wel zelf heel graag kinderen, bij TO is dat nog niet helemaal zeker.
zondag 5 juli 2026 om 19:45
Je weet ook niet goed waar je dan ja op zegt. Je weet van te voren niet wat voor kind je krijgt. Misschien een heel makkelijk kind, maar misschien een kind wat veel aandacht en zorg nodig heeft.
Als ik andere ouders zag stoeien met de opvoeding, kind lag te krijsen op de grond oid dan dacht ik altijd ik ga het veel beter doen. Een kind wat niet slaapt? De ouders zullen wel iets verkeerds doen. Inmiddels heb ik een beetje het idee dat het bijna overal wel hetzelfde gaat.
Ik houd van m’n kinderen, absoluut, maar er zijn ook zeker momenten ja dat het heel zwaar is. Tot 3x toe naar de kapper geweest omdat kind het steeds op een krijsen zette. Je voelt je gewoon voor lul staan. Tandarts, dokter allemaal zelfde verhaal. In het vliegtuig. Op vakantie, want niet in een ander bed kunnen slapen. Je hebt gekookt en kind wil niet eten. Tijdens zwangerschap heel misselijk zijn. Je lichaam die waarschijnlijk een maat groter(of meer)wordt. Vriendschappen die verwateren want je bent gewoon
Kapot van een hele dag gehuil/gekrijs,geregel.
Je weet ook van te voren niet wat maandenlang slaaptekort met je doet. Van sommige dingen kom je daar dan wel achter.
Als ik andere ouders zag stoeien met de opvoeding, kind lag te krijsen op de grond oid dan dacht ik altijd ik ga het veel beter doen. Een kind wat niet slaapt? De ouders zullen wel iets verkeerds doen. Inmiddels heb ik een beetje het idee dat het bijna overal wel hetzelfde gaat.
Ik houd van m’n kinderen, absoluut, maar er zijn ook zeker momenten ja dat het heel zwaar is. Tot 3x toe naar de kapper geweest omdat kind het steeds op een krijsen zette. Je voelt je gewoon voor lul staan. Tandarts, dokter allemaal zelfde verhaal. In het vliegtuig. Op vakantie, want niet in een ander bed kunnen slapen. Je hebt gekookt en kind wil niet eten. Tijdens zwangerschap heel misselijk zijn. Je lichaam die waarschijnlijk een maat groter(of meer)wordt. Vriendschappen die verwateren want je bent gewoon
Kapot van een hele dag gehuil/gekrijs,geregel.
Je weet ook van te voren niet wat maandenlang slaaptekort met je doet. Van sommige dingen kom je daar dan wel achter.
zondag 5 juli 2026 om 20:23
Toen ik nog geen kinderen had leefde ik voor mezelf met de wetenschap ‘na mij de zonvloed’. Klinkt een beetje cru, maar ik voelde met het eindpunt, de laatste punt van een boek. Nu ik kinderenheb gaat het na mij door: dat maakt me heel kwetsbaar. Wat voor aarde en wereld krijgen onze kindskinderen om in te leven?
Dat vind ik de grootste verandering in mezelf en dat grijpt me bij tijd en wijle aan.
Dat vind ik de grootste verandering in mezelf en dat grijpt me bij tijd en wijle aan.
zondag 5 juli 2026 om 20:29
Zo ervaart iedereen dat weer anders. Ik had het al voordat ik kinderen had, dat ik erom gaf en dat ik snapte dat ik niet het eindpunt was van het universum, daarvoor hoefde ik niet eerst kinderen te krijgen.ladadieladieda schreef: ↑05-07-2026 20:23Toen ik nog geen kinderen had leefde ik voor mezelf met de wetenschap ‘na mij de zonvloed’. Klinkt een beetje cru, maar ik voelde met het eindpunt, de laatste punt van een boek. Nu ik kinderenheb gaat het na mij door: dat maakt me heel kwetsbaar. Wat voor aarde en wereld krijgen onze kindskinderen om in te leven?
Dat vind ik de grootste verandering in mezelf en dat grijpt me bij tijd en wijle aan.
zondag 5 juli 2026 om 21:56
Misschien omdat ze bang zijn of blijven twijfelen of wachten op ‘een teken’ of zo. Verder ook geen ramp. Maar bij mij was in elk geval duidelijk dat ik mijn toekomst voor me zag mét kinderen. Dat is op een bepaalde manier ook een rotsvaste overtuiging. Al voelde ik het vuur en het verlangen van de Grote Kinderwens niet echt. Andersom hebben de vrouwen uit jouw voorbeeld misschien een net iets groter verlangen naar iets anders dan een kind - vrijheid, avontuur, onafhankelijkheid, weet ik veel. Het zijn allemaal legitieme keuzes en gelukkig hoeft niemand kinderen te krijgen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in