Mijn euthanasie traject mogelijk triggers

Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.

Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.

Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.

Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.

Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !

Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.

*jaline schreef: ↑

30-07-2026 20:42

Dit.
Soms denk ik dat nabijheid een eng woord is voor hulpverleners
En wat jij beschrijft over dat zij dan zegt ik bel je morgen nog even om te checken hoe het gaat.
Ik mis dat ook vaak hoor. Gewoon die oprechte betrokkenheid en wat meer nabijheid

Hoe jij het beschrijft hoe jouw therapeut reageert: versterkt dat je crisis/ paniek/ angst dan ook op dat moment?

Het helpt niet om rustiger te worden. Als iemand een beetje onrustig om je heen drentelt en een kussentje naast je neerlegt en de tissues binnen handbereik zet en wel naast je gaat zitten, dit wel heel netjes vraagt, maar dan een beetje een paar seconden heel voorzichtig arm aanraakt.

Zowel hasr handelen en haar stem stralen totaal niet uit dat ze weet wat ze moet of kan doen.
En ff voor de duidelijkheid, ze is echt wel betrokken en heel lief ! Ze weet gewoon niet wat ze moet doen bij paniek.
Heel eerlijk gezegd vind ik dat best een tekortkoming bij een therapeut met tig jaar ervaring .

Maar ik mag haar echt ook heel erg !

June schreef: ↑

30-07-2026 21:32

Ik vind het merkwaardig dat een ander team jou niet kan/wil helpen gedurende het euthanasietraject. Dat zij alleen werken aan herstel is natuurlijk veel te nauw geïnterpreteerd. De richtlijn euthanasie adviseert ook multidisciplinaire samenwerking, waarbij de verantwoordelijkheden en taken helder worden vastgelegd. Ik vind het onbegrijpelijk dat zij daar geen rol voor zichzelf in zien? Heb je een idee waarom jouw team opnieuw in overleg moet om te bespreken of en hoe de begeleiding aan jou verder gaat?

Het ie ook treurig dat er niets is. Meest gehoorde feedback was.. euthanasie is geen doel...

Wat enorm kortzichtig, en of het een doel !

Waarom opnieuw in overleg? Heeft de geneesheer directeur bedacht. Geen idee waarom. Het team draaide nog maar 1.5 maand en dat ging prima.

Enige wat er mis is gegaan is dat regiebehandelaar geen vervanging had geregeld. Slordig ! Absuut maar om nu werkelijk alles overhoop te gooien slaat nergens op.

Ik heb ook aangegeven.. mijn rol is voor problemen zorgen jullie rol om te helpen oplossen. Zullen we die rollen weer gewoon oppakken?

Niemand weet nu waarom het is zoals het is. En verwijzen naar regiebehandelaar ( die er dus niet is) en naar geneesheer directeur die mij weigert te woord te staan.

Het is zo dom, bizar, onnodig . Er is GEEN probleem. Er moest alleen een vervanger komen. Dat heeft geneesheer directeur verboden ..
Waarom? Geen idee.

Maisnon3 schreef: ↑

30-07-2026 22:37

Ik heb net je hele topic doorgelezen Almost done. Wat weet je je worsteling van het euthanasie traject en alles wat daarbij komt kijken goed te verwoorden. Ik lees zoveel pijn en machteloosheid. Ik gun je dat je snel duidelijkheid krijgt, want het zweven in het niets lijkt voor mij een beetje leven met een zwaard van damocles boven je hoofd.

Voor het gedoe bij de GGZ heb ik geen goed woord over, wat een schande hoe dat gaat. Dat zou voor iedereen gelden, maar ik snap nooit iets van de reflex dat mensen met complexe problematiek zichzelf maar moeten zien te redden als het even niet lekker loopt of het vakantietijd is.

Overigens lees ik naast alles wat moeilijk is een ontzettend grote liefde voor je zoon. Ik hoop heel erg dat er nog een laatste contactmoment mogelijk is, maar dat hij in ieder geval ergens meekrijgt hoe ontzettend veel je van hem houdt.

Zwaard van Damocles . Alleen wil ik in tegenstelling tot de meeste mensen dat het zwaard valt.

Sebedeüs schreef: ↑

30-07-2026 23:55

Almostdone, wat ik me afvraag... Je hebt je aangemeld voor een euthanasietraject bij, neem ik aan, een speciale afdeling van het één of ander? Een centrum of iets van die geest?
Heb je een idee waarom vanuit die organisatie geen begeleiding voor jou geregeld kan worden? Bij voorkeur voor iedereen die dit traject ingaat als dat nodig is? Ik denk nl dat het een goede zaak zou zijn als je begeleid zou worden door mensen die hierin gespecialiseerd zijn. Zou zoiets bestaan?

Ik volg het traject via Expertisecentrum Euthanasie. En zij doen het traject, geven voorlichting, en leiden hulpverleners op.
Maar voor begeleiding moet jezelf zorgen.
Binnen deze ggz instelling bestaat het niet. Inmiddels vindt ook mijn regiebehandelaar dat dit wel zou moeten. Ga jk niets meer aan hebben.

Er is wel een stichting KEA . Die hebben een forum, helaas niet heel actief, 1 keer per maand een online bijeenkomst en ik heb een buddy , dat wilde ik graag. Ik heb pas een maand maar is wel fijn. Mijn buddy helpt met zaken regelen. Hoe pak ik het bv aan naar mijn moeder het beste kan aanpakken. Ook wel een beetje emotionele ondersteuning maar vooral het traject volgen en praktische zaken .

Mijn huis moet bv leeg, geen nabestaanden dus dat js een uitdaging. Heel fijn om hier een buddy voor te hebben! Ik heb echt mazzel, heel snel iemand en een man met enorm veel ervaring en wel een klik mee en humor kan en is er van beide. Voor mij een heel belangrijk iets.

Avocadeau schreef: ↑

31-07-2026 00:07

Nou, dan heb je voor nu rust, met therapeute ook op vakantie.
Rapportage lekker niet meer lezen, en regie behandelaar mailen met de vraag pas contact met jou op te nemen als er duidelijkheid is, omdat je de chaos niet trekt.
Dat je graag met het oude team verder wilt, als zij dat ook willen, en dat je het wel hoort als het rond is of als er een ander aanbod is.
Maar of zij jouw belangen kan behartigen, en kan zorgen dat je niets mee krijgt van de chaos en onzekerheid en onderlinge besprekingen en hun dilemmas. Alsjeblieft.

Is zoiets een optie?
En dat zal inderdaad een tijd onveilig voelen.
En hopelijk kunnen jullie dan afspraken maken over wat jij nodig hebt om weer wat vertrouwen te krijgen...

Je klinkt wat rustiger vandaag. Met iets meer helikopterview, en minder in de Golf van emotie.

Mijn regiebehandelaar kan rustig opstarten na haar vakantie echt wel vergeten :
Misschien dat dit haar helpt om in het vervolg haar zaakjes op orde te hebben.
Dat het zo enorm uit de klauwen js gelopen daar kan zij ook niets aandoen.

Idd mail dat ze of mag zorgen dat alles weer loopt zoals het liep. Of anders zorgen dat nijn uitschrijving soepel verloopt en vragen van de second opinion psychiater snel beantwoord worden en niet onnodig langzaam, binnen een paar werkdagen. Ik wil niet onnodig langer wachten op de euthanasie.

Ze mag geen contact opnemen om mij te vertellen hoeveel last zij hiervan heeft .. die trigger ga ik nog niet goed weerstaan ben ik bang.

En ja ik was vandaag rustiger, niet 1 paniekaanval, niet 1 herbeleving, dat was best fijn !

Ik waardeer jouw reacties enorm ! Van iedereen maar bij jou voel ik herkenning , weten hoe het is om te worstelen met jezelf en het leven. Dank ! Je helpt me echt!

En dan sta ik op na een best oke nacht , oke, 1 heftige nachtmerrie, maar verder goed en lang geslapen en dan is het direct als mis.

Lijf doet pijn, alles staat strak , moe, en labiel en volledig aanstaan.
Vooral laatste vindt ik naar. Alles staat op scherp.
Uit ervaring weet ik dat het een dag zal zijn met herbelevingen. IK WIL GEEN HERBELEVINGEN

Niemand bereikbaar want of op vakantie of vrij op vrijdag en dat geeft direct een gevoel van onrust.

Ik heb 4 " zo nodig" oxazepam die ik naar eigen inzicht mag inzetten. Krijg ik maandagmiddag en meestal zijn die voor woensdagavond op..
Nu niet en daar ben ik nu blij mee . Dan maar Zombie.

Over 1.5 week eerste gesprek met second opinion psychiater. Over 2.5 week begeleider terug van vakantie. Over 20 weken ben ik er hopelijk niet meer.

Aftellen... als is de laatste onzeker en heb ik daar weinig invloed op. Pas bij groen licht heb ik invloed op hoelang nog.
Eerder wilde ik dan een week of 6 de tijd nemen om alles te regelen. Zoon informeren .
Dingen opzeggen, huis moet leeg , wie gaat dat doen, afscheidsdiner organiseren , afscheid van mijn moeder nemen . Last but not least een plek voor mijn hond vinden .

Nu het langer duurt en het groene licht dichter bij december komt wil ik het inkorten naar 4 weken maar weet niet of dat realistisch is. Dan is de vraag of ik het netjes achterlaten belangrijker vind dan voor december dood?
Alles wat met kerst te maken heeft vindt ik afschuwelijk. Nare herinneringen, confronterend dat er weer een kerst alleen aankomt . Het is een maand die stijf staat van de triggers en ontwijken is geen beginnen aan. Of gaat het zo werken dat als ik weet dat ik groen licht heb dat me een gevoel van rust geeft en het allemaal minder hard binnenkomt?

Misschien moet ik wel wat meer " schijt" hebben en " iedereen " zoekt het maar uit. Ik ben dood dus niet meer mijn probleem.
Dat is een optie als ik maar wel weet dat zoon daar niet de dupe van gaat worden. Dat wil ik echt niet!

Eerst maar oxazepam.. hersenen naar de derde versnelling ipv vijfde .

Avocadeau schreef: ↑

31-07-2026 11:26

Fijn dat je er wat aan hebt, en dat je een betere dag hebt.

Heb je dit ook gemaild naar je regie behandelaar?

Soort van. Wel mail en komt grotendeels op dit neer. Of ze ook doet wat ik vraag in de mail dat is bij haar altijd afwachten..
Ze dendert zo over je grens heen...

Tijdje terug ook..
Belde ze en toen gaf ik aan.. je gaat nu over mijn grens ik wil dat je stopt.

Nee hoor, ik ga niet over je grens heen..

Ja dat doe je wel!

Deed ze niet en ze ging, met de beste bedoelingen, gewoon door.

Verbinding verbroken.
In de rapportage stond , belde patiente om te overleggen maar hing boos op.

Tja.. zo kun je het ook samenvatten. .

Avocadeau schreef: ↑

31-07-2026 15:40

Dat lijkt me enorm onveilig voelen zeg! Jeetje, wat zal je daar een naar gevoel van gehad hebben.

Krijg jij altijd reportage van je therapie of gesprekken? In geloof dat ik daar helemaal de weg kwijt van zou raken...


Sterkte vandaag.
Ik hoop dat de oxazepam de scherpe randjes eraf haalt voor je.

Zijn er dingen die je helpen in het hier en nu blijven?
Ik wandel oneindig veel, of blijf maar bezig met allerlei (zinloze) dingen die totaal niet opschieten, ondertussen podcast aan.
Geleide meditatie? Een sportles?
Iets om in je lijf te komen en te voelen dat het nu 2026 is.

Ja ik lees altijd rapportage. Na therapie om het nog ff weer helder te krijgen. Therapeute rapporteert best oke over het algemeen.

Niet lezen is een optie maar dan ontgaat mij helemaal de logica van keuzes.

In het hier en nu blijven, idd wandelen , serie kijken, schoonmaken.
Een dag als vandaag simpelweg te moe om die strijd aan te gaan.
Nwt wel weer 1.5 uur geslapen.
Dat elke dag vechten en bedenken hoe ik de dag nu weer zo schadevrij mogelijk doorkom. Ik ben het zo zat !
Mediteren werkt bijna nooit. Ook dan steeds tegen mezelf aan het praten.. stil en luister naar..

Mindfullnes werkt voor veel mensen. En ik snap waarom. Mij lukt het niet.

Het komt nu vast over alsof ik alle oplossingen afwijst. Dat is het echt niet. Door de jaren heen weet ik wat wel en niet werkt.

Ik ga kop koffiedrinken en mijn hond weer ff uitlaten.

En voor morgen een nieuw recept uitzoeken. Nu bezig, morgen met boodschappen en dan 's avonds aandacht bij koken moeten houden.
Moet ik niet te ver heen zijn want dan snijdt ik mezelf letterlijk in de vingers. Niet expres maar coördinatie is dan beroerd .