Psyche
alle pijlers
misofonie
maandag 7 september 2026 om 23:37
Ik heb misofonie en ik weet niet hoe ik ermee moet om gaan in een bepaalde situatie.
Ik ga namelijk 1x in de maand eten bij mijn ouders en ik stoor mij dan ontzettend aan mijn neefjes en nichtje die veel eetgeluiden maken.
Ik kan daardoor niet ontspannen eten en heb al aangegeven dat er echt wat moet veranderen.
Mijn zus zegt steeds het te begrijpen maar doet er niets aan. Het zijn niet alleen de kinderen maar soms ook de volwassenen die de misofonie triggeren. Ik vind het erg dat er geen rekening wordt gehouden en vraag mij af of ze dit wel serieus nemen??
Ik ga namelijk 1x in de maand eten bij mijn ouders en ik stoor mij dan ontzettend aan mijn neefjes en nichtje die veel eetgeluiden maken.
Ik kan daardoor niet ontspannen eten en heb al aangegeven dat er echt wat moet veranderen.
Mijn zus zegt steeds het te begrijpen maar doet er niets aan. Het zijn niet alleen de kinderen maar soms ook de volwassenen die de misofonie triggeren. Ik vind het erg dat er geen rekening wordt gehouden en vraag mij af of ze dit wel serieus nemen??
woensdag 9 september 2026 om 17:34
Goed zo! Voor jezelf opkomen is heel dapper en jij bent degene die jouw leven leuker en fijner moet maken. Dus met de etentjes stoppen en het contact verminderen is de juiste keuze. Hoe jij behandeld wordt is uitermate triest. Jouw aandoening niet serieus willen nemen en het niet willen aanpassen van jouw familie is erg verdrietig.
Ik heb zo'n zelfde situatie aan de hand gehad. En ook het contact op een lager pitje gezet. Nu mijn zus een kind heeft met dezelfde aandoening als ik heb, is ze meer begripvol geworden. Omdat ze nu pas ervaart wat het inhoudt. Ik denk dat jouw siblings zich gewoonweg niet in jou kunnen inleven. Dan maar jezelf op nummer 1 zetten. Ik ben trots op je.
The ocean healed my soul
woensdag 9 september 2026 om 17:46
Ik krijg tranen door jouw reactie. Dankjewel.Sirena schreef: ↑09-09-2026 17:33Goed zo! Voor jezelf opkomen is heel dapper en jij bent degene die jouw leven leuker en fijner moet maken. Dus met de etentjes stoppen en het contact verminderen is de juiste keuze. Hoe jij behandeld wordt is uitermate triest. Jouw aandoening niet serieus willen nemen en het niet willen aanpassen van jouw familie is erg verdrietig.
Ik heb zo'n zelfde situatie aan de hand gehad. En ook het contact op een lager pitje gezet. Nu mijn zus een kind heeft met dezelfde aandoening als ik heb, is ze meer begripvol geworden. Omdat ze nu pas ervaart wat het inhoudt. Ik denk dat jouw siblings zich gewoonweg niet in jou kunnen inleven. Dan maar jezelf op nummer 1 zetten. Ik ben trots op je.
woensdag 9 september 2026 om 19:29
Als je siblings zelfs mee zijn geweest naar voorlichtingsavonden dan waren ze echt wel geïnteresseerd hoor. Dus daaruit zou ik juist halen dat ze echt interesse hadden. Dat ze niet de hele tijd hun kinderen corrigeren komt denk ik door 2 dingen: ze zijn er ontzettend veel minder mee bezig dan jij en als ze dan gezellig aan het kletsen zijn en genieten van het etentje is jouw misofonie voor hen compleet naar de achtergrond verdwenen. Dus ze letten er gewoon niet op. Niet leuk voor jou, maar wel heel normaal en menselijk. En ze voeden de kinderen natuurlijk op naar hun maatstaven, niet naar die van jou. Jouw maatstaven klinken behoorlijk streng voor kinderen van die leeftijd. Dat is nog work in progess, ze hebben ze nog niet afgeleverd als volwassene. Ze gaan echt nog wel netter eten als ze ouder worden (en helemaal als er vriendjes en vriendinnetjes in beeld komen), maar altijd zo eten als tante Sisi wil, daar zal niet elke dag aandacht voor zijn. En dus lukt het nog niet naar jouw normen.Sisi schreef: ↑09-09-2026 17:33Dat klopt inderdaad. Er is heel wat onbegrip. Mijn siblings zijn een aantal keren mee geweest naar voorlichtingsavonden en ik praat ook heel open erover, daarom snap ik het ook niet dat ze er makkelijk overheen walsen. Ik denk niet dat het zin heeft om te analyseren waarom ze dit doen, want ik kom alleen tot pijnlijke conclusies. Doordat ik er nu veel over nadenk komen er ook herinneringen naar boven, situaties waarin er veel lak is geweest aan mij. Mijn brein zegt gooi alles eruit, nu is je kans. Het zal wel opluchten maar begrip zal ik waarschijnlijk niet ontvangen. Dus ik doe het (nog) niet.
woensdag 9 september 2026 om 20:01
Misofonie gaat een stuk verder dat “iets irritant vinden”. Het geluid dat iemand maakt tijdens het eten kan tot op het bot gaan. Je krijgt er echt bijna moordneigingen van. Mijn vader heeft het en ik ook in vrij ernstige mate. Mijn vader heeft vooral last als men iets hards eet. Ik heb er vooral last van bij zachter dingen en op de manier hoe het gekauwd wordt. Als mijn gezin aan tafel eet zit ik vaak een paar meter verderop op de bank. Toen ze klein waren toen had ik er geen last van. Maar als ze wat ouder worden gaan ze anders eten qua geluid lijkt wel.
woensdag 9 september 2026 om 20:57
Nee dat is het niet, het is héél erg onredelijk om te verwachten dat bij een ‘traditie’ als een maandelijks familiediner de (klein)kinderen bij een oppas geparkeerd worden.
Het is ook heel onredelijk om het als ‘oplossing’ aan te dragen maar dan niet aan te bieden die oppas dan ook zelf te betalen trouwens, heb je dat wel gedaan?
Is dat zo of dénk je dat dat zo is? Hebben ze dat zo uitgesproken of leid je dat er zelf van af vanuit jouw positie/loopgraaf?maar dat willen zij niet, omdat het idee van mij afkomt. Dan hebben ze het gevoel dat ze iets voor mij moeten inleveren en daar hebben ze altijd moeite mee gehad.
Dus de kwestie is hiermee opgelost? Of draai je je hiermee zelf nog verder in een vicieuze cirkel waarin je alleen jezelf nog hebt om je eigen veronderstelde minderwaardigheid te bevestigen?Ik heb in de familieapp gedeeld dat ik erg teleurgesteld ben en stopt met de maandelijkse etentjes. Eigenlijk wil ik helemaal de nabijheid van mijn siblings niet meer zoals voorheen. Ik zie nu heel scherp hoe ze mij altijd hebben behandeld en het is niet ok.
Ik herken herken de uitdaging die je hebt met (eet)geluiden deels maar heb het gelukkig maar met hele uitzonderlijke geluiden. Als iemand de la van de vriezer opentrekt wordt mijn vel twee maten te klein voor mijn lijf door de kippenvel die overal komt en als iemand in waterijs bijt met de tanden krijg ik de neiging een vork in je oog te rammen maar ik ga dat dus actief uit de weg. Blootstellingstherapie werkt in ieder geval niet, of te langzaam waardoor ik al in de cel zit voordat ik effect opmerk.
Maar voorstellen dat de kinderen dan maar geen waterijs meer krijgen? Geen moment bij me opgekomen omdat dat onredelijk is in verhouding tot wat ik er zelf aan kan doen. Ik heb mijn eigen kinderen wel meermaals gevraagd er rekening mee te houden het niet in mijn nabijheid te doen, dus gevraagd en niet opgedragen.
Zit de weerstand bij de rest van de familie niet óók in de manier van bespreken? Ze lijken best wel betrokken als ze meegaan naar de voorlichtingsavonden en zouden misschien best nog wel naar je willen luisteren als je feitelijk blijft en niet vervalt in verwijtende oordelen over dat ze hun shitlings niet (goed/genoeg) opvoeden (naar jouw standaard) en ze niks voor jou overhebben?
woensdag 9 september 2026 om 21:04
Dat was toen wij nog in het ouderlijk huis woonde en mijn ouders nog wat invloed hadden. Voor nu ben ik wel klaar met geduld hebben en kies ik voor mijn eigen rust.aikidoka schreef: ↑09-09-2026 19:29Als je siblings zelfs mee zijn geweest naar voorlichtingsavonden dan waren ze echt wel geïnteresseerd hoor. Dus daaruit zou ik juist halen dat ze echt interesse hadden. Dat ze niet de hele tijd hun kinderen corrigeren komt denk ik door 2 dingen: ze zijn er ontzettend veel minder mee bezig dan jij en als ze dan gezellig aan het kletsen zijn en genieten van het etentje is jouw misofonie voor hen compleet naar de achtergrond verdwenen. Dus ze letten er gewoon niet op. Niet leuk voor jou, maar wel heel normaal en menselijk. En ze voeden de kinderen natuurlijk op naar hun maatstaven, niet naar die van jou. Jouw maatstaven klinken behoorlijk streng voor kinderen van die leeftijd. Dat is nog work in progess, ze hebben ze nog niet afgeleverd als volwassene. Ze gaan echt nog wel netter eten als ze ouder worden (en helemaal als er vriendjes en vriendinnetjes in beeld komen), maar altijd zo eten als tante Sisi wil, daar zal niet elke dag aandacht voor zijn. En dus lukt het nog niet naar jouw normen.
woensdag 9 september 2026 om 21:07
Dit idd.
The best things in life are the ones you can't afford.
Week 37 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 37 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 9 september 2026 om 21:23
Herkenbaar, toen mijn neefjes en nichtjes erg jong waren had ik er ook niet zo een erge last van. Het harde smakken en onbehoorlijk gedrag kwam later. Sindsdien zijn de etentjes een nachtmerrie. Afstand nemen is uiteindelijk inderdaad het beste denk ik.Mae schreef: ↑09-09-2026 20:01Misofonie gaat een stuk verder dat “iets irritant vinden”. Het geluid dat iemand maakt tijdens het eten kan tot op het bot gaan. Je krijgt er echt bijna moordneigingen van. Mijn vader heeft het en ik ook in vrij ernstige mate. Mijn vader heeft vooral last als men iets hards eet. Ik heb er vooral last van bij zachter dingen en op de manier hoe het gekauwd wordt. Als mijn gezin aan tafel eet zit ik vaak een paar meter verderop op de bank. Toen ze klein waren toen had ik er geen last van. Maar als ze wat ouder worden gaan ze anders eten qua geluid lijkt wel.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in