Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
dinsdag 15 september 2026 om 23:37
Ik bedoelde een condoleancekaart naar achterblijver, een vertrouwd persoon bijv.Almostdone1 schreef: ↑15-09-2026 18:56Ik snap geloof ik niet wat je bedoelt. Naar wie wil je een kaartje sturen?
woensdag 16 september 2026 om 00:53
Ah zo. Buiten een paar geweldige hulpverleners zijn er geen achterblijvers.
Ja mijn zoon is een achterblijver maar daar is geen contact mee . Verdere familie is ook geen contact meer mee.
Nou ja mijn moeder een soort van . Ze is dementerend heeft Parkinson en woont in een verzorgingshuis. Ik ga nog een keer naar haar toe om het te vertellen . Ik heb compassie voor haar maar ze is echt geen oke moeder geweest.
Er komt geen rouwkaart maar voor mijn moeder maak ik er zelf 1. Zodat ze die erbij kan pakken als ze ff niet meer weet hoe het zit en er vragen over heeft. Ze heeft nu ook nog heldere dagen. / momenten.
woensdag 16 september 2026 om 01:43
De afgelopen tijd heb ik je verhaal gevolgd. Ik heb nooit een account gehad hier, maar lees wel al jaren mee. Dit is de eerste keer dat ik het gevoel heb dat ik toch een account moet aanmaken om te kunnen reageren.
Allereerst wil ik zeggen dat ik je ongelooflijk dapper vind en dat ik heel erg blij voor je ben dat je nu eindelijk (voor 90%) groen licht hebt gekregen. Ik kan me voorstellen dat het enorm belangrijk voor je is om die erkenning te krijgen. Om de bevestiging te krijgen dat je niet gek bent, maar dat er ook door professionals gezien wordt dat jouw lijden ondraaglijk is.
Ik heb zelf recent van heel dichtbij meegemaakt dat iemand voor suïcide heeft gekozen. Dat was niet via een traject en het was volkomen onverwacht en diegene heeft nooit de keuze gemaakt om hulp te zoeken of zijn omgeving er op voor te bereiden. En op die wijze is het voor de omgeving nauwelijks te verwerken wat er gebeurd is. Helaas zie je dit steeds vaker gebeuren en ook al heb ik inmiddels begrip voor deze keuze, er worden zoveel levens door geruïneerd. Dus ik kan alleen maar respect hebben voor het feit dat jij het via de officiële weg doet. Ook al begrijp ik heel goed dat dat geen gemakkelijke keuze is vanwege alle obstakels die je tegenkomt en het systeem dat tegenwerkt.
Ik hoop dat je nu wellicht iets van rust kunt vinden en toch nog af en toe een heel klein beetje kunt genieten van wat mooie dagen. Ga alsjeblieft die reis naar de kust maken en ga de dingen doen waar je misschien nog een beetje blij van wordt. Ook al is dat misschien duur, je verdient het om nog wat geluksmomentjes te hebben.
Wat betreft je omgeving die amper reageert; Dat lijkt me ontzettend moeilijk om te moeten ervaren. Ik kan me haast niet voorstellen dat het echt niemand iets doet. Helaas is het merendeel van de mensheid tegenwoordig vooral op zichzelf gericht en wordt vaak vergeten dat het voor anderen ook fijn is om zich gezien te voelen. En die instelling zorgt voor heel veel eenzaamheid op deze wereld. Mijn partner heeft zich ook enorm alleen gevoeld en heeft ook gedacht dat niemand (buiten mij en mijn kinderen om) om hem gaf, maar na zijn dood bleek toch echt dat dit absoluut niet waar was. Ik hoop van harte dat dit bij jou ook het geval is. Dat het nu lijkt alsof het je omgeving niet interesseert, maar dat de werkelijkheid anders blijkt te zijn.
Ik hoop echt dat je iets hebt aan de mensen hier. Dat je weet dat er genoeg mensen zijn die wel met je meeleven en die jou wel zien, ook al is het in dit geval digitaal.
Allereerst wil ik zeggen dat ik je ongelooflijk dapper vind en dat ik heel erg blij voor je ben dat je nu eindelijk (voor 90%) groen licht hebt gekregen. Ik kan me voorstellen dat het enorm belangrijk voor je is om die erkenning te krijgen. Om de bevestiging te krijgen dat je niet gek bent, maar dat er ook door professionals gezien wordt dat jouw lijden ondraaglijk is.
Ik heb zelf recent van heel dichtbij meegemaakt dat iemand voor suïcide heeft gekozen. Dat was niet via een traject en het was volkomen onverwacht en diegene heeft nooit de keuze gemaakt om hulp te zoeken of zijn omgeving er op voor te bereiden. En op die wijze is het voor de omgeving nauwelijks te verwerken wat er gebeurd is. Helaas zie je dit steeds vaker gebeuren en ook al heb ik inmiddels begrip voor deze keuze, er worden zoveel levens door geruïneerd. Dus ik kan alleen maar respect hebben voor het feit dat jij het via de officiële weg doet. Ook al begrijp ik heel goed dat dat geen gemakkelijke keuze is vanwege alle obstakels die je tegenkomt en het systeem dat tegenwerkt.
Ik hoop dat je nu wellicht iets van rust kunt vinden en toch nog af en toe een heel klein beetje kunt genieten van wat mooie dagen. Ga alsjeblieft die reis naar de kust maken en ga de dingen doen waar je misschien nog een beetje blij van wordt. Ook al is dat misschien duur, je verdient het om nog wat geluksmomentjes te hebben.
Wat betreft je omgeving die amper reageert; Dat lijkt me ontzettend moeilijk om te moeten ervaren. Ik kan me haast niet voorstellen dat het echt niemand iets doet. Helaas is het merendeel van de mensheid tegenwoordig vooral op zichzelf gericht en wordt vaak vergeten dat het voor anderen ook fijn is om zich gezien te voelen. En die instelling zorgt voor heel veel eenzaamheid op deze wereld. Mijn partner heeft zich ook enorm alleen gevoeld en heeft ook gedacht dat niemand (buiten mij en mijn kinderen om) om hem gaf, maar na zijn dood bleek toch echt dat dit absoluut niet waar was. Ik hoop van harte dat dit bij jou ook het geval is. Dat het nu lijkt alsof het je omgeving niet interesseert, maar dat de werkelijkheid anders blijkt te zijn.
Ik hoop echt dat je iets hebt aan de mensen hier. Dat je weet dat er genoeg mensen zijn die wel met je meeleven en die jou wel zien, ook al is het in dit geval digitaal.
woensdag 16 september 2026 om 12:01
Klopt, om 2 uur belden ze terug. Ik was nog wakker.
Uiteindelijk wel wat geslapen. Nu een uurtje uit bed , aangekleed en met Sasha gewandeld en ik ben echt gesloopt.
Niet verrassend, ik heb ook CVS ( chronisch vermoeidheid syndroom) en na gisteren is mijn lijf uitgeput.
Vandaag stofzuigen en de was en dat is het. ( uiteraard wel met Sasha wandelen (
Ik mag van mezelf eten bestellen vanavond.
woensdag 16 september 2026 om 14:06
Almostdone1 schreef: ↑15-09-2026 19:00Volgende kan als ondankbaar gelezen worden maar ik ben serieus dankbaar voor jullie reacties en medeleven.
Mijn eigen omgeving reageren kort/ nauwelijks.
En hoewel dit 1 van de redenen is dat ik euthanasie wil doet het toch pijn.
Ik was zo graag vanavond niet alleen geweest.
Het maakt jullie reacties wel nog meer waardevol!
Dat is ook ontzettend pijnlijk. Je hebt nu erkenning dat jij ondraagelijk, uitzichtloos lijdt. De erkenning heb je 'zwart op wit'. En je zou die erkenning zo graag ook van je omgeving willen, kijk dan hier het bewijs! En nóg erkennen ze je niet.
Het is zo menselijk om daarop te blijven hopen en om telkens toch weer zo geraakt te worden.
woensdag 16 september 2026 om 15:04
Ja en tegelijkertijd ook zo dom en zinloos.S-Groot schreef: ↑16-09-2026 14:06Dat is ook ontzettend pijnlijk. Je hebt nu erkenning dat jij ondraagelijk, uitzichtloos lijdt. De erkenning heb je 'zwart op wit'. En je zou die erkenning zo graag ook van je omgeving willen, kijk dan hier het bewijs! En nóg erkennen ze je niet.
Het is zo menselijk om daarop te blijven hopen en om telkens toch weer zo geraakt te worden.
Waarom doe ik / de mens dat ? Hopen op het onmogelijke?
Ik had niet verwacht dat naast opluchting en blij het verdriet en zelfs wat teleurstelling er zo zou zijn. Ik verheug me op rust en ben enorm verdrietig dat ik echt nooit ga leven. Het is een mindfuck , winst en verlies tegelijkertijd.
woensdag 16 september 2026 om 15:21
Ja, lieve Almostdone, dat is het inderdaad: winst en verlies tegelijkertijd. Het is gewoon fijn dat je lijden erkend wordt en dat je mag gaan zoals jij dat wil, en tegelijkertijd is het zo verschrikkelijk verdrietig. Ik vind het niet raar dat je dus beide emoties hebt en tegelijkertijd zijn het 2 zulke tegenstrijdige emoties dat dat inderdaad 100% een mindfuck is. Ik heb bewondering voor je.
Ik hoop dat deze "gemeenschap" hier, die vrouwen die gisteren allemaal naast je op dat bankje zaten, je tot eind november op de een of andere manier tot steun en troost kunnen zijn.
woensdag 16 september 2026 om 21:34
Wat heftig om suicide van dichtbij te hebben meegemaakt. Ik begrijp dat het heel onverwacht was voor iedereen. Dat lijkt me echt heftig , het zou zoveel vragen bij mij oproepen.Lusi882 schreef: ↑16-09-2026 01:43De afgelopen tijd heb ik je verhaal gevolgd. Ik heb nooit een account gehad hier, maar lees wel al jaren mee. Dit is de eerste keer dat ik het gevoel heb dat ik toch een account moet aanmaken om te kunnen reageren.
Allereerst wil ik zeggen dat ik je ongelooflijk dapper vind en dat ik heel erg blij voor je ben dat je nu eindelijk (voor 90%) groen licht hebt gekregen. Ik kan me voorstellen dat het enorm belangrijk voor je is om die erkenning te krijgen. Om de bevestiging te krijgen dat je niet gek bent, maar dat er ook door professionals gezien wordt dat jouw lijden ondraaglijk is.
Ik heb zelf recent van heel dichtbij meegemaakt dat iemand voor suïcide heeft gekozen. Dat was niet via een traject en het was volkomen onverwacht en diegene heeft nooit de keuze gemaakt om hulp te zoeken of zijn omgeving er op voor te bereiden. En op die wijze is het voor de omgeving nauwelijks te verwerken wat er gebeurd is. Helaas zie je dit steeds vaker gebeuren en ook al heb ik inmiddels begrip voor deze keuze, er worden zoveel levens door geruïneerd. Dus ik kan alleen maar respect hebben voor het feit dat jij het via de officiële weg doet. Ook al begrijp ik heel goed dat dat geen gemakkelijke keuze is vanwege alle obstakels die je tegenkomt en het systeem dat tegenwerkt.
Ik hoop dat je nu wellicht iets van rust kunt vinden en toch nog af en toe een heel klein beetje kunt genieten van wat mooie dagen. Ga alsjeblieft die reis naar de kust maken en ga de dingen doen waar je misschien nog een beetje blij van wordt. Ook al is dat misschien duur, je verdient het om nog wat geluksmomentjes te hebben.
Wat betreft je omgeving die amper reageert; Dat lijkt me ontzettend moeilijk om te moeten ervaren. Ik kan me haast niet voorstellen dat het echt niemand iets doet. Helaas is het merendeel van de mensheid tegenwoordig vooral op zichzelf gericht en wordt vaak vergeten dat het voor anderen ook fijn is om zich gezien te voelen. En die instelling zorgt voor heel veel eenzaamheid op deze wereld. Mijn partner heeft zich ook enorm alleen gevoeld en heeft ook gedacht dat niemand (buiten mij en mijn kinderen om) om hem gaf, maar na zijn dood bleek toch echt dat dit absoluut niet waar was. Ik hoop van harte dat dit bij jou ook het geval is. Dat het nu lijkt alsof het je omgeving niet interesseert, maar dat de werkelijkheid anders blijkt te zijn.
Ik hoop echt dat je iets hebt aan de mensen hier. Dat je weet dat er genoeg mensen zijn die wel met je meeleven en die jou wel zien, ook al is het in dit geval digitaal.
Voor euthanasie kiezen is best een flinke uitdaging. Het duurt lang, anderen beslissen, en de kans op afwijzing is relatief groot. En veel redden het niet tot het einde . En die snap ik. Wat ben ik vaak wanhopig geweest!
Ik weet echt niet of het dapper js om voor euthanasie te kiezen. Het is veel eigenbelang en daarnaast ook rekening houden met o geving. Nog vragen kunnen stellen. , afscheid nemen, op een humane manier. Lichaam blijft in tact. En ik ga niet alleen dood. Daar hoort dan het traject bij. En ik vond zelf dat ik echt in aanmerking kom.
Ik denk niet dat het mensen allemaal niets interesseert. Ze hebben hun prioriteiten waar ze hun tijd tussen verdelen en ik sta niet op die prioriteiten lijst.
Het is dus niet perse fout van mensen . Voor mij , als ik bij niemand op de prioriteiten lijst sta wel eenszaam en een gevoel net niet belangrijk genoeg te zijn.
En eerlijk is eerlijk het is ook niet alledaags en heftig onderwerp.
Er is een vroegere vriendin waar ik sinds een aantal maanden weer contact mee heb. Heeft een druk leven . We zouden afspreken. Komt er niet van. Maar ik lees via app wel dat ze met allerlei mensen praat over hoe ze contact mer mij kan hebben. Dat snap ik niet... praat gewoon met mij ipv over mij met mensen die mij helemaal niet kennen.
En ik ervaar viva als een warm bad ! En voor mij is het echt wel meer dan maar een forum.
En er komen ook echt fijne en hele goede tips voorbi! Erg waardevol.
Over genieten van dingen. Dat kan ik absoluut! Van mensen , natuur, Sasha, zwarte humor, eten, fietstocht met begeleider, series kijken. Het is niet in balans met het nare gedeelte. Die is groter en vooral heftiger. [...]
moderatorviva wijzigde dit bericht op 18-09-2026 11:27
Reden: Negeren afspraken met Moderator.
Reden: Negeren afspraken met Moderator.
1.88% gewijzigd
.
donderdag 17 september 2026 om 11:34
Goedemorgen!
Vannacht redelijk geslapen . Dat is fijn want slaapgebrek trekt je naar beneden.
Gevoelens zijn nog steeds heel divers. Ik laat het er maar gewoon zijn . Het schijnt heel normaal te zijn volgens diverse mensen.
Vandaag ook geen begeleiding of buddy. Morgen komt begeleider weer. Gaan we ff stukje fietsen . Buddy komt zondag want heeft vandaag andere verplichtingen.
Ik merk wel dat nu alles met ggz rustiger is ik ook echt rustiger ben. Wel treurig eigenlijk dat contact met ggz , wat je zou moeten helpen , zo slecht georganiseerd is dat geen contact beter is dan wel. ..
Ik probeer mijn boosheid en teleurstelling tov ggz naast me neer te leggen.
Dat is beter maar wat hebben ze er een enorme chaos van gemaakt sinds vorig jaar oktober . De lijst met fouten is echt bizar lang, van slordig tot echt ernstige fouten . Tuchtraad ernstig. Dit ipv zorg geven die ik meer dan nodig had.
Sasha ligt op het balkon de boel in de gaten te houden. Als ik haar toch niet had !!
Vannacht redelijk geslapen . Dat is fijn want slaapgebrek trekt je naar beneden.
Gevoelens zijn nog steeds heel divers. Ik laat het er maar gewoon zijn . Het schijnt heel normaal te zijn volgens diverse mensen.
Vandaag ook geen begeleiding of buddy. Morgen komt begeleider weer. Gaan we ff stukje fietsen . Buddy komt zondag want heeft vandaag andere verplichtingen.
Ik merk wel dat nu alles met ggz rustiger is ik ook echt rustiger ben. Wel treurig eigenlijk dat contact met ggz , wat je zou moeten helpen , zo slecht georganiseerd is dat geen contact beter is dan wel. ..
Ik probeer mijn boosheid en teleurstelling tov ggz naast me neer te leggen.
Dat is beter maar wat hebben ze er een enorme chaos van gemaakt sinds vorig jaar oktober . De lijst met fouten is echt bizar lang, van slordig tot echt ernstige fouten . Tuchtraad ernstig. Dit ipv zorg geven die ik meer dan nodig had.
Sasha ligt op het balkon de boel in de gaten te houden. Als ik haar toch niet had !!
donderdag 17 september 2026 om 13:39
donderdag 17 september 2026 om 16:40
Net gehoord dat de aangevraagde ophoging WMO begeleiding is goedgekeurd! 
Van 6 naar 10 uur per week en 6 is eigenlijk de max.
Echt super van de gemeente !
En van mijn begeleider die dit heeft aangevraagd .
Nu blijft er ook nog wat tijd over om een ontspannende activiteit te doen. Echt heel fijn .
Gemeente zal wel denken... nog 10 weken..dan geen WMO meer en geen uitkering. Gemeente in 1 klap uit de rode cijfers
Van 6 naar 10 uur per week en 6 is eigenlijk de max.
Echt super van de gemeente !
En van mijn begeleider die dit heeft aangevraagd .
Nu blijft er ook nog wat tijd over om een ontspannende activiteit te doen. Echt heel fijn .
Gemeente zal wel denken... nog 10 weken..dan geen WMO meer en geen uitkering. Gemeente in 1 klap uit de rode cijfers
donderdag 17 september 2026 om 17:50
Wat fijn! Dat is echt een cadeautjeAlmostdone1 schreef: ↑17-09-2026 16:40Net gehoord dat de aangevraagde ophoging WMO begeleiding is goedgekeurd!
Van 6 naar 10 uur per week en 6 is eigenlijk de max.
Echt super van de gemeente !
En van mijn begeleider die dit heeft aangevraagd .
Nu blijft er ook nog wat tijd over om een ontspannende activiteit te doen. Echt heel fijn .
Gemeente zal wel denken... nog 10 weken..dan geen WMO meer en geen uitkering. Gemeente in 1 klap uit de rode cijfers
Dit is jouw week
donderdag 17 september 2026 om 19:03
Ah, wat fijn!Almostdone1 schreef: ↑17-09-2026 16:40Net gehoord dat de aangevraagde ophoging WMO begeleiding is goedgekeurd!
Van 6 naar 10 uur per week en 6 is eigenlijk de max.
Echt super van de gemeente !
En van mijn begeleider die dit heeft aangevraagd .
Nu blijft er ook nog wat tijd over om een ontspannende activiteit te doen. Echt heel fijn .
Gemeente zal wel denken... nog 10 weken..dan geen WMO meer en geen uitkering. Gemeente in 1 klap uit de rode cijfers
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
donderdag 17 september 2026 om 19:11
donderdag 17 september 2026 om 19:47
donderdag 17 september 2026 om 20:12
Tuurlijk is niemand hier gekwetst over wat je schreef. De enige voor wie hetgeen jij schreef verschrikkelijk is, ben jij.Almostdone1 schreef: ↑17-09-2026 19:11
Ik heb iig absoluut niet de intentie gehad om iemand hier te kwetsen of een naar gevoel te geven. Ik ervaar dit topic als veilig , fijn, respectvol.
Houd eens op, zeg. Je hebt niks verkeerds gedaan en de moderator is je op zijn minst een excuus schuldig. Alweer.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in