Relaties
alle pijlers
Arabische Liefdes
donderdag 6 mei 2010 om 12:09
Voor het eerst in mijn leven heb ik een serieuze relatie met iemand uit een andere cultuur. Iets dat me op zich niets verbaast, het past op een bepaalde manier ook wel bij me.
Hij is opgegroeid in het Midden-Oosten en ondanks zijn vrij internationale leven (hij heeft op verschillende plekken op de wereld gewoond) blijft hij gewoon echt Arabisch; zijn visie op verschillende zaken, zijn temperament, zijn passie voor eten (ik noem maar wat), etc.
Zonder nu direct in detail te treden, zorgen deze dingen weleens voor grote verschillen in onze belevingswereld en dat is de reden dat ik dit topic open; een relatie heeft nooit eerder zo goed gevoeld voor me, maar met regelmaat verbaas ik me toch ietwat over onze verschillen in opvattingen (wat het uiteraard ook weer heel leuk en uitdagend laat zijn!).
Zijn er meer mensen met een Arabische liefde en vinden jullie het leuk jullie ervaringen binnen deze interculturele relatie te delen met elkaar?
Hij is opgegroeid in het Midden-Oosten en ondanks zijn vrij internationale leven (hij heeft op verschillende plekken op de wereld gewoond) blijft hij gewoon echt Arabisch; zijn visie op verschillende zaken, zijn temperament, zijn passie voor eten (ik noem maar wat), etc.
Zonder nu direct in detail te treden, zorgen deze dingen weleens voor grote verschillen in onze belevingswereld en dat is de reden dat ik dit topic open; een relatie heeft nooit eerder zo goed gevoeld voor me, maar met regelmaat verbaas ik me toch ietwat over onze verschillen in opvattingen (wat het uiteraard ook weer heel leuk en uitdagend laat zijn!).
Zijn er meer mensen met een Arabische liefde en vinden jullie het leuk jullie ervaringen binnen deze interculturele relatie te delen met elkaar?
donderdag 6 mei 2010 om 12:42
Ik heb ook een Arabische liefde en herken wat jij schrijft. Wij hebben vele discussies (gehad) over verscheidene onderwerpen. Het valt mij vooral op dat onze opvattingen soms totaal kunnen verschillen. Voornamelijk door onze opvoeding/de jaren op school/vrienden etc. Leuk is dat je je eigen mening kritischer gaat bekijken. Waarom vind ik dit eigenlijk? Waarom doe ik het eigenlijk zo? Waar ik in mijn vorige relatie dingen als 'normaal' aangenomen werden, omdat wij dit beiden zo gewend waren loop ik nu tegen kleine verschillen aan. Niet dat dit meteen een groot punt is, zeer zeker niet, het is voor mij (en ik denk voor mij vriend ook) juist een verrijking.
donderdag 6 mei 2010 om 12:46
quote:roef schreef op 06 mei 2010 @ 12:41:
Het zal altijd voor moeilijkheden blijven zorgen in je relatie.
Nu ben je nog jong en smoorverliefd, maar als die periode voorbij is wordt het alleen maar ellende.
Je moet al erg massochistisch ingesteld zijn, om het vol te houden.Hier ben ik het niet mee eens. Zolang je beiden bereid bent om open en eerlijk te zijn, en samen probeert een middenweg te vinden zal het niet altijd voor moeilijkheden zorgen.
Het zal altijd voor moeilijkheden blijven zorgen in je relatie.
Nu ben je nog jong en smoorverliefd, maar als die periode voorbij is wordt het alleen maar ellende.
Je moet al erg massochistisch ingesteld zijn, om het vol te houden.Hier ben ik het niet mee eens. Zolang je beiden bereid bent om open en eerlijk te zijn, en samen probeert een middenweg te vinden zal het niet altijd voor moeilijkheden zorgen.
donderdag 6 mei 2010 om 13:08
quote:roef schreef op 06 mei 2010 @ 12:41:
Het zal altijd voor moeilijkheden blijven zorgen in je relatie.
Nu ben je nog jong en smoorverliefd, maar als die periode voorbij is wordt het alleen maar ellende.
Je moet al erg massochistisch ingesteld zijn, om het vol te houden.
Wat een bekrompen en domme generalisatie.
Toegang hebben tot een andere cultuur is een verrijking. Vergelijk, neem het beste van beide en Voila.
Het zal altijd voor moeilijkheden blijven zorgen in je relatie.
Nu ben je nog jong en smoorverliefd, maar als die periode voorbij is wordt het alleen maar ellende.
Je moet al erg massochistisch ingesteld zijn, om het vol te houden.
Wat een bekrompen en domme generalisatie.
Toegang hebben tot een andere cultuur is een verrijking. Vergelijk, neem het beste van beide en Voila.
donderdag 6 mei 2010 om 13:11
Toegang hebben tot een andere cultuur kan een verrijking zijn. Maar het is een beperking als die cultuur JOU beperkingen oplegt omdat dat daar gebruikelijk is.
Stel dat je met iemand uit die cultuur een dochter krijgt. En jij gunt die dochter dezelfde vrijheid als je zoon:
- studeren wat ze wil
- de sport die ze wil
- uitgaan met wie ze wil
- de liefde die ze zelf kiest
en zijn cultuur laat dat niet toe. Wat dan>?
Hier gaat het over opvoeding van je kinderen. Dat is zo iets essentieels, als je dan niet op 1 lijn zit, dan zie ik de toekomst niet zitten.
Stel dat je met iemand uit die cultuur een dochter krijgt. En jij gunt die dochter dezelfde vrijheid als je zoon:
- studeren wat ze wil
- de sport die ze wil
- uitgaan met wie ze wil
- de liefde die ze zelf kiest
en zijn cultuur laat dat niet toe. Wat dan>?
Hier gaat het over opvoeding van je kinderen. Dat is zo iets essentieels, als je dan niet op 1 lijn zit, dan zie ik de toekomst niet zitten.
donderdag 6 mei 2010 om 13:13
Ik ben zelf een kind van een multi-cultureel huwelijk en sta open voor alle culturen, voel me ook thuis in oriëntaalse culturen ( wat dan dan ook moge zijn )
Maar helaas hier geen goeie ervaring met een Arabier.
Ik ging 2 jaar met een man uit Libanon ( soenitische moslim), maar dat is uitgelopen op lichamelijk geweld. Die man was gewoon zo stik jaloers, geen beginnen aan. Onze culturen bleken te verschillend.
Maar helaas hier geen goeie ervaring met een Arabier.
Ik ging 2 jaar met een man uit Libanon ( soenitische moslim), maar dat is uitgelopen op lichamelijk geweld. Die man was gewoon zo stik jaloers, geen beginnen aan. Onze culturen bleken te verschillend.
donderdag 6 mei 2010 om 13:13
Roef, dat klinkt vrij negatief en generaliseer je nu niet een beetje teveel? Waarom zijn deze relaties volgens jou altijd gedoemd te mislukken?
Ik weet niet wat je precies bedoelt met 'jong' en 'smoorverliefd', maar ik heb aardig op een rijtje wat ik verwacht van een relatie en vind het geweldig dat ik dat eindelijk eens heb kunnen vinden in iemand (die dan toevallig niet uit Nederland komt).
Ik sluit me aan bij wat jij zegt Lulua; ik vind het best bijzonder te merken dat mijn relatie met hem, de onderwerpen die we weleens bespreken, me aan het denken zetten. Waar bepaalde dingen in onze cultuur zo gewoon zijn, is het dat voor hem niet. En waar ik het in eerste instantie maar raar vind, kan ik uiteindelijk zijn visie op zaken toch wel erg waarderen.
Ik weet niet wat je precies bedoelt met 'jong' en 'smoorverliefd', maar ik heb aardig op een rijtje wat ik verwacht van een relatie en vind het geweldig dat ik dat eindelijk eens heb kunnen vinden in iemand (die dan toevallig niet uit Nederland komt).
Ik sluit me aan bij wat jij zegt Lulua; ik vind het best bijzonder te merken dat mijn relatie met hem, de onderwerpen die we weleens bespreken, me aan het denken zetten. Waar bepaalde dingen in onze cultuur zo gewoon zijn, is het dat voor hem niet. En waar ik het in eerste instantie maar raar vind, kan ik uiteindelijk zijn visie op zaken toch wel erg waarderen.
donderdag 6 mei 2010 om 13:14
quote:HansHier schreef op 06 mei 2010 @ 13:08:
[...]
Wat een bekrompen en domme generalisatie.
Toegang hebben tot een andere cultuur is een verrijking. Vergelijk, neem het beste van beide en Voila.
Nou jij generaliseert ook behoorlijk. Culturele zaken als vrouwenbesnijdenis, uithuwelijken, gebrek aan vrouwenrechten en dergelijke, zie je ook als een verrijking?
Het is politiek correct om een andere cultuur als verrijking te benoemen maar in de praktijk ligt het niet zo simpel.
Kym, ik denk dat je zelf het beste kan inzien of die man inderdaad de liefde van je leven is...dan blijf je vechten om de relatie in stand te houden. Hoewel een andere cultuur inderdaad veel positieve aanvullingen kan geven, kan het ook een serieus struikelblok zijn.
Ik zou je aanraden om te kijken of zijn basiswaarden overeenkomen met de jouwe en of zijn doel in zijn leven overeenkomt met de jouwe. Dat bespaart je veel ellende later.
[...]
Wat een bekrompen en domme generalisatie.
Toegang hebben tot een andere cultuur is een verrijking. Vergelijk, neem het beste van beide en Voila.
Nou jij generaliseert ook behoorlijk. Culturele zaken als vrouwenbesnijdenis, uithuwelijken, gebrek aan vrouwenrechten en dergelijke, zie je ook als een verrijking?
Het is politiek correct om een andere cultuur als verrijking te benoemen maar in de praktijk ligt het niet zo simpel.
Kym, ik denk dat je zelf het beste kan inzien of die man inderdaad de liefde van je leven is...dan blijf je vechten om de relatie in stand te houden. Hoewel een andere cultuur inderdaad veel positieve aanvullingen kan geven, kan het ook een serieus struikelblok zijn.
Ik zou je aanraden om te kijken of zijn basiswaarden overeenkomen met de jouwe en of zijn doel in zijn leven overeenkomt met de jouwe. Dat bespaart je veel ellende later.
donderdag 6 mei 2010 om 13:17
Hey Kym
Ik heb geen Arabische vriend zoals je weet, maar zelfs met mijn vriend die uit een andere westerse cultuur komt heb ik regelmatig het gevoel van hè?? Dat jij daar zo anders over denkt of anders mee om gaat. Dingen die voor mij de normaalste zaak van de wereld zijn moet ik vaak aan hem uitleggen. Nederland is maar een ruimdenkend landje!
Ik heb geen Arabische vriend zoals je weet, maar zelfs met mijn vriend die uit een andere westerse cultuur komt heb ik regelmatig het gevoel van hè?? Dat jij daar zo anders over denkt of anders mee om gaat. Dingen die voor mij de normaalste zaak van de wereld zijn moet ik vaak aan hem uitleggen. Nederland is maar een ruimdenkend landje!
donderdag 6 mei 2010 om 13:22
Ik denk dat het een risico is. Ook omdat achtergrond en vooral culturele zaken vaak pas op latere leeftijd echt van belang gaan zijn voor m.n. niet-westerse culturen.
Open staan voor andere denkbeelden is 1 ding maar it takes two to tango en het moet idd geen beperking voor jóu worden omdat dat toevallig in zíjn cultuur nou eenmaal zo gaat. Soms kan het moeilijk zijn denk ik om die twee dingen met elkaar te verenigen.
Maar je weet nooit van tevoren hoe iets uiteindelijk zal lopen.
Open staan voor andere denkbeelden is 1 ding maar it takes two to tango en het moet idd geen beperking voor jóu worden omdat dat toevallig in zíjn cultuur nou eenmaal zo gaat. Soms kan het moeilijk zijn denk ik om die twee dingen met elkaar te verenigen.
Maar je weet nooit van tevoren hoe iets uiteindelijk zal lopen.
donderdag 6 mei 2010 om 13:24
Hey Kapara!
Ja precies, mijn vriend is hyper-intelligent, maar waarom mannen op mannen vallen blijft voor hem een raadsel (is het nu een ziekte of is het iets genetisch? ) Zulke onderwerpen zijn voor mij 't lastigst (laat ik nu net uit een homo-familie komen) en apart om mijn idee te geven over deze dingen (net wat je zegt; in NL kan ook gewoon alles, niets is te gek en dat zet me dan aan het denken).
Rik, dank voor je reactie; ik wil alleen even benadrukken dat ik deze topic niet heb geopend omdat ik zou twijfelen aan mijn relatie, maar puur om ervaringen uit te wisselen. Te kletsen over de grappige discussies die je kunt hebben binnen een interculturele relatie, etc.
Ja precies, mijn vriend is hyper-intelligent, maar waarom mannen op mannen vallen blijft voor hem een raadsel (is het nu een ziekte of is het iets genetisch? ) Zulke onderwerpen zijn voor mij 't lastigst (laat ik nu net uit een homo-familie komen) en apart om mijn idee te geven over deze dingen (net wat je zegt; in NL kan ook gewoon alles, niets is te gek en dat zet me dan aan het denken).
Rik, dank voor je reactie; ik wil alleen even benadrukken dat ik deze topic niet heb geopend omdat ik zou twijfelen aan mijn relatie, maar puur om ervaringen uit te wisselen. Te kletsen over de grappige discussies die je kunt hebben binnen een interculturele relatie, etc.
donderdag 6 mei 2010 om 13:29
quote:Rik78 schreef op 06 mei 2010 @ 13:14:
[...]
Nou jij generaliseert ook behoorlijk. Culturele zaken als vrouwenbesnijdenis, uithuwelijken, gebrek aan vrouwenrechten en dergelijke, zie je ook als een verrijking?
Ik schreef " Neem het beste van beide".
(Dus niet klakkeloos een zootje onzinnige rituelen als acceptabel beschouwen, hierbij denk ik aan, om twee voorbeelden te noemen, de door jouw al genoemde besnijdenis (man als vrouw) en paaseitjes verstoppen en later weer opzoeken.)
Maar okay, laat ik zeggen '"Toegang tot een andere cultuur Kan een verrijking zijn."
[...]
Nou jij generaliseert ook behoorlijk. Culturele zaken als vrouwenbesnijdenis, uithuwelijken, gebrek aan vrouwenrechten en dergelijke, zie je ook als een verrijking?
Ik schreef " Neem het beste van beide".
(Dus niet klakkeloos een zootje onzinnige rituelen als acceptabel beschouwen, hierbij denk ik aan, om twee voorbeelden te noemen, de door jouw al genoemde besnijdenis (man als vrouw) en paaseitjes verstoppen en later weer opzoeken.)
Maar okay, laat ik zeggen '"Toegang tot een andere cultuur Kan een verrijking zijn."
donderdag 6 mei 2010 om 13:29
Bij mij zijn het dingen als: drinken en sex hebben voor dat je verantwoordelijk kan worden gehouden voor je daden is naar zijn mening met 21. Toen ik jong was ging ik uit toen ik 15 was en bestelde ik een Malibu-jus... Op mijn 16e mijn eerste vriendje toen ik natuurlijk al een tijdje aan de pil was. Wordt niet begrepen!
donderdag 6 mei 2010 om 13:32
Ik heb een relatie van ongeveer zeven jaar gehad met een man uit Irak en dat is allesbehalve goed afgelopen, zoals sommigen hier misschien wel weten.
Oh ja, toen er nog geen kinderen waren, ging alles goed. Toen was de andere cultuur een verrijking, dat voel(de) ik ook echt zo, en ik vond alles interessant. We hadden vele gesprekken over alles, ook over godsdienst (hij was moslim). Veel dingen spraken mij aan, met name dingen die ik in mijn eigen opvoeding/omgeving tekort was gekomen, zoals bijv. saamhorigheidsgevoel.
Alleen, toen er kinderen kwamen, was het gedaan met 'het beste van twee culturen meegeven', zoals we vantevoren zo leuk afgesproken hadden. Toen moest alles zoals hij het wilde. Toen werd het huis in de weekenden overgenomen door zijn vrienden en kennissen, en bleef ik nergens meer. Ik denk dat het niet alleen met cultuur te maken had, maar ook met zijn (dominante) karakter, dat ik uiteindelijk de relatie verbroken heb.
En hoewel hij de kinderen mocht zien zo vaak als hij wilde, is het toch misgegaan. Na een paar vakantiedagen bracht hij ze doodleuk niet meer terug. Dat is nu meer dan zeven jaar geleden en ik heb nooit meer iets gehoord. Mijn kinderen zijn nu 13 en 11.
De aandacht die zo'n man voor je heeft, dat is heel verleidelijk, veel aantrekkelijker dan een NL man, je voelt je een prinsesje. En ze zien er ook nog eens beter uit (vind ik dan). Maar ik ben nu heel gelukkig met een NL man - al blijft de situatie met mijn kinderen natuurlijk onverdraaglijk.
Ik weet niet of je een kinderwens hebt, of hoe serieus je relatie is, maar ik weet wél dat ik ook dacht: oké, wij gaan aan de wereld laten zien dat het kán, zo'n relatie. De werkelijkheid is dat ik niemand ken bij wie zo'n interculturele relatie heeft standgehouden. Ik zeg niet dat het niet goed zou kunnen gaan, maar als je het mij vraagt: ik heb er geen vertrouwen in. De belevingswerelden zijn té verschillend en je levert steeds meer (subtiel) je vrijheid in.
Oh ja, toen er nog geen kinderen waren, ging alles goed. Toen was de andere cultuur een verrijking, dat voel(de) ik ook echt zo, en ik vond alles interessant. We hadden vele gesprekken over alles, ook over godsdienst (hij was moslim). Veel dingen spraken mij aan, met name dingen die ik in mijn eigen opvoeding/omgeving tekort was gekomen, zoals bijv. saamhorigheidsgevoel.
Alleen, toen er kinderen kwamen, was het gedaan met 'het beste van twee culturen meegeven', zoals we vantevoren zo leuk afgesproken hadden. Toen moest alles zoals hij het wilde. Toen werd het huis in de weekenden overgenomen door zijn vrienden en kennissen, en bleef ik nergens meer. Ik denk dat het niet alleen met cultuur te maken had, maar ook met zijn (dominante) karakter, dat ik uiteindelijk de relatie verbroken heb.
En hoewel hij de kinderen mocht zien zo vaak als hij wilde, is het toch misgegaan. Na een paar vakantiedagen bracht hij ze doodleuk niet meer terug. Dat is nu meer dan zeven jaar geleden en ik heb nooit meer iets gehoord. Mijn kinderen zijn nu 13 en 11.
De aandacht die zo'n man voor je heeft, dat is heel verleidelijk, veel aantrekkelijker dan een NL man, je voelt je een prinsesje. En ze zien er ook nog eens beter uit (vind ik dan). Maar ik ben nu heel gelukkig met een NL man - al blijft de situatie met mijn kinderen natuurlijk onverdraaglijk.
Ik weet niet of je een kinderwens hebt, of hoe serieus je relatie is, maar ik weet wél dat ik ook dacht: oké, wij gaan aan de wereld laten zien dat het kán, zo'n relatie. De werkelijkheid is dat ik niemand ken bij wie zo'n interculturele relatie heeft standgehouden. Ik zeg niet dat het niet goed zou kunnen gaan, maar als je het mij vraagt: ik heb er geen vertrouwen in. De belevingswerelden zijn té verschillend en je levert steeds meer (subtiel) je vrijheid in.
elmervrouw wijzigde dit bericht op 06-05-2010 13:33
Reden: taalfoutje verbeterd
Reden: taalfoutje verbeterd
% gewijzigd
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 6 mei 2010 om 13:37
quote:Kym schreef op 06 mei 2010 @ 13:19:
Mijn vriend is ook Libanees (toevallig, zo'n klein landje ), maar geen moslim. En dat maakt toch een behoorlijk verschil denk ik wel (aangezien ik zelf geen moslim ben en dat ook nooit zou willen worden).
Weet ik niet. De cultuur heeft meer invloed dan het geloof. Het geloof bepaalt een cultuur wel een beetje, maar de invloed van de cultuur op het geloof is veel groter.
het is namelijk de cultuur die bepaalt hoe een geloof beleden wordt, hoe een bijbel of koran geinterpreteerd wordt.
En hier wordt niet beweerd dat het ALTIJD fout gaat, maar de percentages dat het fout gaat tussen een westerse vrouw en een man uit een arabische cultuur, die zijn hoog! Het gaat denk ik wel vaker fout dan goed en dat is best iets dat je in je achterhoofd mag houden.
Denk eens aan al die vrouwen met een arabische man die dachten "mijn man is niet zo" maar die uiteindelijk gescheiden zijn, ontsnapt, of die hun kinderen nooit meer zien.
Mijn vriend is ook Libanees (toevallig, zo'n klein landje ), maar geen moslim. En dat maakt toch een behoorlijk verschil denk ik wel (aangezien ik zelf geen moslim ben en dat ook nooit zou willen worden).
Weet ik niet. De cultuur heeft meer invloed dan het geloof. Het geloof bepaalt een cultuur wel een beetje, maar de invloed van de cultuur op het geloof is veel groter.
het is namelijk de cultuur die bepaalt hoe een geloof beleden wordt, hoe een bijbel of koran geinterpreteerd wordt.
En hier wordt niet beweerd dat het ALTIJD fout gaat, maar de percentages dat het fout gaat tussen een westerse vrouw en een man uit een arabische cultuur, die zijn hoog! Het gaat denk ik wel vaker fout dan goed en dat is best iets dat je in je achterhoofd mag houden.
Denk eens aan al die vrouwen met een arabische man die dachten "mijn man is niet zo" maar die uiteindelijk gescheiden zijn, ontsnapt, of die hun kinderen nooit meer zien.
donderdag 6 mei 2010 om 13:40
O jee, ik had de reactie van Elmervrouw hierboven nog niet eens gelezen en hoe illustratief is haar verhaal.......
Maar zoals ik al eerder schreef, zijn de opvattingen over het opvoeden van een dochter hetzelfde. MAar daar ben je niet inhoudelijk op in gegaan. Jammer. WIl je die vraag niet onder ogen zien? Wil je alleen het mooie zien, wat je nu hebt maar niet hetgeen waar het mogelijk in kan ontaarden?
Ik zeg niet dat het gebeurt, maar de mogelijkheid bestaat wel. En dat zul je onder ogen moeten zien.
Maar zoals ik al eerder schreef, zijn de opvattingen over het opvoeden van een dochter hetzelfde. MAar daar ben je niet inhoudelijk op in gegaan. Jammer. WIl je die vraag niet onder ogen zien? Wil je alleen het mooie zien, wat je nu hebt maar niet hetgeen waar het mogelijk in kan ontaarden?
Ik zeg niet dat het gebeurt, maar de mogelijkheid bestaat wel. En dat zul je onder ogen moeten zien.
donderdag 6 mei 2010 om 13:41
Elmervrouw, ik ken je verhaal, welke heel erg heftig blijft. Ik heb zelf geen kinderen en kan me er dan dus ook niets bij voorstellen hoe deze situatie voor je moet zijn. Een schrale troost, maar ik wens je wel alle geluk, ondanks het gemis. Ik weet verder niet goed wat ik er op moet zeggen en natuurlijk hoop ik dat ik nooit in jouw schoenen hoef te staan.
donderdag 6 mei 2010 om 13:48
Iones, natuurlijk zijn zijn normen en waarden gebaseerd op de cultuur waarin hij leeft, maar uitzondelijk genoeg is hij geen aanhanger van een bepaalde religie.
Je vragen over opvoeding van dochters slaan in mijn ogen niet echt op hem/ons; in grote lijnen denken wij hetzelfde over vrijheden van het kiezen voor liefdes, studies etc. Hij komt uit een ontwikkeld gezin waarin alle kinderen universitaire studies hebben afgerond, waarin alle dochters hun partner gewoon zelf hebben mogen uitkiezen etc.
Misschien heb je een bepaald beeld van zijn achtergrond die niet helemaal rijmt met de werkelijkheid, of ik begrijp je vraag verkeerd?
Je vragen over opvoeding van dochters slaan in mijn ogen niet echt op hem/ons; in grote lijnen denken wij hetzelfde over vrijheden van het kiezen voor liefdes, studies etc. Hij komt uit een ontwikkeld gezin waarin alle kinderen universitaire studies hebben afgerond, waarin alle dochters hun partner gewoon zelf hebben mogen uitkiezen etc.
Misschien heb je een bepaald beeld van zijn achtergrond die niet helemaal rijmt met de werkelijkheid, of ik begrijp je vraag verkeerd?
