Relaties
alle pijlers
Man met alcoholprobleem
vrijdag 9 juli 2010 om 09:51
Hallo ,
Net een nieuw account aangemaakt ik ben bang voor herkenning.
Zoals mijn titel al zegt ik heb een relatie met een man met een alcoholprobleem. Hij is uit eigen beweging hulp gaan zoeken. Ik zie mijn man veranderen voor het eerst in jaren , nu constateer ik bij mezelf dat mijn vertrouwen in hem zo goed als weg is, en ik vraag mij af of dit ooit te herstellen is. Hij werkt hard aan zichzelf en het lukt mij maar moeilijk optimistisch te zijn. Is hier iemand die hier ervaring mee heeft? Hoe hiermee om te gaan? Ik hou veel van mijn man tegelijkertijd wil ik niet oud worden met een alcoholist. Allemaal erg dubbel. Zoals al die jaren alles om hem draaide ( zijn alcoholprobleem) zo draait nu nog steeds alles om hem, zijn alcoholprobleem, zijn gevecht , zijn herstel enzovoort. Dit is de kern van mijn probleem, ik kan niet geloven dat dit ooit gaat veranderen. We hebben samen 2 kinderen.
Ik hoop hier ervaringsdeskundigen te treffen van mensen met partners die in een herstelprogramma zijn gestapt.
Net een nieuw account aangemaakt ik ben bang voor herkenning.
Zoals mijn titel al zegt ik heb een relatie met een man met een alcoholprobleem. Hij is uit eigen beweging hulp gaan zoeken. Ik zie mijn man veranderen voor het eerst in jaren , nu constateer ik bij mezelf dat mijn vertrouwen in hem zo goed als weg is, en ik vraag mij af of dit ooit te herstellen is. Hij werkt hard aan zichzelf en het lukt mij maar moeilijk optimistisch te zijn. Is hier iemand die hier ervaring mee heeft? Hoe hiermee om te gaan? Ik hou veel van mijn man tegelijkertijd wil ik niet oud worden met een alcoholist. Allemaal erg dubbel. Zoals al die jaren alles om hem draaide ( zijn alcoholprobleem) zo draait nu nog steeds alles om hem, zijn alcoholprobleem, zijn gevecht , zijn herstel enzovoort. Dit is de kern van mijn probleem, ik kan niet geloven dat dit ooit gaat veranderen. We hebben samen 2 kinderen.
Ik hoop hier ervaringsdeskundigen te treffen van mensen met partners die in een herstelprogramma zijn gestapt.
zondag 25 juli 2010 om 22:24
Kan me goed indenken. Diegene bedoelde het w.s. goed, maar door te blijven verzorgen en helpen, houd je ook de patronen in stand he? Je maakt eigenlijk de weg vrij voor hem dan.
Daarom vind ik het (iemand zei dat hierboven) ook helemaal niet logisch om automatisch de contactpersonen erbij te betrekken. Vaak wel hoor, met goede redenen ook, en het past ook binnen mijn visie, aan de andere kant is het systeem blij om ontlast te worden zodra wij in beeld komen. Die kunnen dan eindelijk weer lucht happen en bijtrekken, en zich weer een beetje op zichzelf richten.
Daarom vind ik het (iemand zei dat hierboven) ook helemaal niet logisch om automatisch de contactpersonen erbij te betrekken. Vaak wel hoor, met goede redenen ook, en het past ook binnen mijn visie, aan de andere kant is het systeem blij om ontlast te worden zodra wij in beeld komen. Die kunnen dan eindelijk weer lucht happen en bijtrekken, en zich weer een beetje op zichzelf richten.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 25 juli 2010 om 22:27
Kaas, welke regio woon je, of wil je dat niet kwijt? Elke verslavings-GGZ heeft een partnergroep, waarin je onder professionele begeleiding (vaak van een gezinstherapeut, zoals bij ons het geval is) én met lotgenoten, dingen op een rijtje kan krijgen, en steun krijgt bij keuzes maken. Of gewoon van je af praten, en zien dat je niet de enige bent die zich zo voelt. Lijkt dat je niks?
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 25 juli 2010 om 23:03
quote:Kaasjeschaaf schreef op 25 juli 2010 @ 22:08:
[...]
Goede post. Ik heb ooit van een familielid van mijn man het advies mogen krijgen dat ik vooral mijn man moest steunen , en voor goed voor hem moest zorgen. Dat schoot me in het verkeerde keelgat .Kan me dat heel goed voorstellen! Door voor hem te zorgen zou je hem juist faciliteren. Grof gezegd: een alcoholist moet je eigenlijk laten barsten.
[...]
Goede post. Ik heb ooit van een familielid van mijn man het advies mogen krijgen dat ik vooral mijn man moest steunen , en voor goed voor hem moest zorgen. Dat schoot me in het verkeerde keelgat .Kan me dat heel goed voorstellen! Door voor hem te zorgen zou je hem juist faciliteren. Grof gezegd: een alcoholist moet je eigenlijk laten barsten.
zondag 25 juli 2010 om 23:33
quote:meharis schreef op 25 juli 2010 @ 17:19:
Ja KS, ik heb vele vernederingen daarvoor moeten doorstaan.
Het begon onschuldig; 's avonds een flesje rosè voor het eten want dat was wel zo cool.
Daarna werd het elke dag wel een fles, en de discussies werden langer, waar ik als kind tussen heb moeten zitten.
Later eindigde dat in hysterische buien, of toen ik al vroeg van huis ging in hysterische telefoontjes, niet alleen naar mij, maar ook naar vrienden. Ik heb me vaak geschaamd en mijn moeder is geen tokkie hoor, maar als je haar overdag zag een dame die werkte, voor die tijd heel hip en modern.
Maar dat veranderde deels door de alcohol, onze relatie is niet al te best, want ik weet; als ik moeilijkheden heb hoef ik daar niet naar toe, zelfs mijn dochter wil niets met oma te maken hebben. Oma beloofde altijd heel veel, maar kwam haar beloftes vaak niet na. Nu heeft mijn moeder een herseninfarct gehad en ik dacht; misschien wordt het beter, maar dat bleek tevergeefs.
Jouw kinderen moeten opaan van een stabiele ouder, en meestal kunnen ze, hoe klein ze ook zijn, treffend de situatie weergeven. Als jullie goed leven, lekker verder leven en laat je man maar eerst zien dat hij het meent en volhoudt, dan kan je altijd nog een andere relatie opbouwen. Gewoon als de vader van je kinderen, die je weer na een tijd kan vertrouwen, en niet meer.Vernederingen ? Zou je dat willen toelichten ? Als je niet wilt begrijp ik hoor.
Ja KS, ik heb vele vernederingen daarvoor moeten doorstaan.
Het begon onschuldig; 's avonds een flesje rosè voor het eten want dat was wel zo cool.
Daarna werd het elke dag wel een fles, en de discussies werden langer, waar ik als kind tussen heb moeten zitten.
Later eindigde dat in hysterische buien, of toen ik al vroeg van huis ging in hysterische telefoontjes, niet alleen naar mij, maar ook naar vrienden. Ik heb me vaak geschaamd en mijn moeder is geen tokkie hoor, maar als je haar overdag zag een dame die werkte, voor die tijd heel hip en modern.
Maar dat veranderde deels door de alcohol, onze relatie is niet al te best, want ik weet; als ik moeilijkheden heb hoef ik daar niet naar toe, zelfs mijn dochter wil niets met oma te maken hebben. Oma beloofde altijd heel veel, maar kwam haar beloftes vaak niet na. Nu heeft mijn moeder een herseninfarct gehad en ik dacht; misschien wordt het beter, maar dat bleek tevergeefs.
Jouw kinderen moeten opaan van een stabiele ouder, en meestal kunnen ze, hoe klein ze ook zijn, treffend de situatie weergeven. Als jullie goed leven, lekker verder leven en laat je man maar eerst zien dat hij het meent en volhoudt, dan kan je altijd nog een andere relatie opbouwen. Gewoon als de vader van je kinderen, die je weer na een tijd kan vertrouwen, en niet meer.Vernederingen ? Zou je dat willen toelichten ? Als je niet wilt begrijp ik hoor.
zondag 25 juli 2010 om 23:41
Verycherry, ik zit in omgeving Amsterdam. Ik weet nog niet of ik behoefte heb aan partnerbijeenkomsten of iets dergelijks. Ik zal daar toch tijd voor vrij moeten maken en gezien de zorg van onze kinderen al geheel op mij rust en mijn baan weet ik niet of ik dat op kan brengen . Ik denk daar wel over na .
In andere situaties waar partners even lucht kunnen happen omdat de hulpverlening het uit handen neemt wat ik mij goed kan voorstellen, is het voor mij juist een investering van tijd en energie om bijvoorbeeld betrokken te worden in het traject van mijn man, wat mij tegen staat, omdat ik niet weet hoe ik dat moet inpassen in mijn leven wat al druk en vol genoeg is met onze kinderen.
In andere situaties waar partners even lucht kunnen happen omdat de hulpverlening het uit handen neemt wat ik mij goed kan voorstellen, is het voor mij juist een investering van tijd en energie om bijvoorbeeld betrokken te worden in het traject van mijn man, wat mij tegen staat, omdat ik niet weet hoe ik dat moet inpassen in mijn leven wat al druk en vol genoeg is met onze kinderen.
zondag 25 juli 2010 om 23:51
Jellinek, Kaas, echt een kanjer van een organisatie, echt. Goeie site ook.
Nou dan investeer je toch even lekker niks? Je moet overigens zo'n partnergroep niet zien als investering in hem/ jullie maar in jezelf. In die groepen sta jij nou eens een keer centraal, niet hij. Maar dat doe je pas als en wanneer je daar zelf aan toe bent.
Nou dan investeer je toch even lekker niks? Je moet overigens zo'n partnergroep niet zien als investering in hem/ jullie maar in jezelf. In die groepen sta jij nou eens een keer centraal, niet hij. Maar dat doe je pas als en wanneer je daar zelf aan toe bent.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
maandag 26 juli 2010 om 00:30
quote:Kaasjeschaaf schreef op 25 juli 2010 @ 14:41:
Jive, natuurlijk weet mijn man dat mijn voorwaarde is dat hij helemaal stopt. En : mijn twijfels worden steeds minder, sinds ik dit bespreek op dit forum. Dat is zeker. Ik zie mijn eigen gedachten bevestigd hier . Misschien zat ik even in een illusie van dat ik eigenlijk graag zou willen dat we weer als een gezin samen zouden kunnen zijn, ik moet dat beeld gaan loslaten.
Meds, klopt, multi probleem kansloos verhaal, niet?Yep. Zo zonde van jouw energie.
Jive, natuurlijk weet mijn man dat mijn voorwaarde is dat hij helemaal stopt. En : mijn twijfels worden steeds minder, sinds ik dit bespreek op dit forum. Dat is zeker. Ik zie mijn eigen gedachten bevestigd hier . Misschien zat ik even in een illusie van dat ik eigenlijk graag zou willen dat we weer als een gezin samen zouden kunnen zijn, ik moet dat beeld gaan loslaten.
Meds, klopt, multi probleem kansloos verhaal, niet?Yep. Zo zonde van jouw energie.
maandag 26 juli 2010 om 07:56
Beste TO, ik heb niet alle posts doorgelezen vanwege tijdgebrek. Toch wil ik graag het volgende met je delen.
Ik heb 10 jaar lang een relatie gehad met een verslaafde, bij hem speelde drugs, maar in de kern komt het op hetzelfde neer. Ik kwam er na een jaar achter en mijn wereld stortte in. Daarnaast merkte ik dat hij ook moeite had met alcohol. De rem ontbrak, dus eén biertje was nooit genoeg, het werden er altijd veel meer. Op mijn intitiatief zijn we in therapie gegaan. Ik zeg bewust "we" want ik had soms een therapie voor partners. Vaak was hij allang uitbehandeld en was ik nog met de therapie bezig. Diverse soorten therapie hebben we gehad, maar hij heeft dat achteraf gewoon gedaan voor mij...om van het gezeur af te zijn....
Na tien jaar ben ik ermee gestopt. Ik was er zo ongelooflijk klaar mee. Alles draaide altijd om hem. Vertrouwen was 0%, iets dat naast liefde toch wel de basis in een relatie is. Het heeft mij leeggezogen. Gek genoeg hou ik nog steeds van hem, deze relatie was intensiever dan mijn eerdere relatie, juist vanwege de problematiek. Ik ben me er nu alleen van bewust dat dit zo'n ongezonde relatie was, zo ongelijkwaardig.
Bij jou is de complicerende factor natuurlijk dat er kinderen zijn, wat ik niet had met mijn ex. Dat is nog een extra drempel(terecht!) om afscheid van elkaar te nemen.
Ik hoop dat het in jullie geval echt zo is dat je man zijn probleem inziet en hij oprecht moeite doet de situaties waarin hij normaal gesproken dronk uit de weg te gaan. Ik hoop het zo voor je...
Liefs en heel veel sterkte!
Helmy
Ik heb 10 jaar lang een relatie gehad met een verslaafde, bij hem speelde drugs, maar in de kern komt het op hetzelfde neer. Ik kwam er na een jaar achter en mijn wereld stortte in. Daarnaast merkte ik dat hij ook moeite had met alcohol. De rem ontbrak, dus eén biertje was nooit genoeg, het werden er altijd veel meer. Op mijn intitiatief zijn we in therapie gegaan. Ik zeg bewust "we" want ik had soms een therapie voor partners. Vaak was hij allang uitbehandeld en was ik nog met de therapie bezig. Diverse soorten therapie hebben we gehad, maar hij heeft dat achteraf gewoon gedaan voor mij...om van het gezeur af te zijn....
Na tien jaar ben ik ermee gestopt. Ik was er zo ongelooflijk klaar mee. Alles draaide altijd om hem. Vertrouwen was 0%, iets dat naast liefde toch wel de basis in een relatie is. Het heeft mij leeggezogen. Gek genoeg hou ik nog steeds van hem, deze relatie was intensiever dan mijn eerdere relatie, juist vanwege de problematiek. Ik ben me er nu alleen van bewust dat dit zo'n ongezonde relatie was, zo ongelijkwaardig.
Bij jou is de complicerende factor natuurlijk dat er kinderen zijn, wat ik niet had met mijn ex. Dat is nog een extra drempel(terecht!) om afscheid van elkaar te nemen.
Ik hoop dat het in jullie geval echt zo is dat je man zijn probleem inziet en hij oprecht moeite doet de situaties waarin hij normaal gesproken dronk uit de weg te gaan. Ik hoop het zo voor je...
Liefs en heel veel sterkte!
Helmy
maandag 26 juli 2010 om 08:51
quote:Kaasjeschaaf schreef op 25 juli 2010 @ 21:28:
Je hebt gelijk hoor dat ouders die drinken meer met zichzelf bezig zijn dan met hun kinderen. Dat mag ik al jaren lang aan zien.Maar dat geldt toch ook voor jou en niet alleen voor de vader? Waarom ben jij niet al lang weg bij deze man om je kinderen te beschermen?
Je hebt gelijk hoor dat ouders die drinken meer met zichzelf bezig zijn dan met hun kinderen. Dat mag ik al jaren lang aan zien.Maar dat geldt toch ook voor jou en niet alleen voor de vader? Waarom ben jij niet al lang weg bij deze man om je kinderen te beschermen?
maandag 26 juli 2010 om 10:34
quote:wanda_p schreef op 26 juli 2010 @ 08:51:
[...]
Maar dat geldt toch ook voor jou en niet alleen voor de vader? Waarom ben jij niet al lang weg bij deze man om je kinderen te beschermen?Op zich heeft Wanda hier een punt Kaas. Er was die hele periode energie en tijd om in hem te stoppen, waarom zou je nu ineens geen tijd hebben om jezelf te laten helpen (door profs), ten bate van je kinderen?? Niet dat je het moet doen hoor, helemaal niet, maar tijd en energie zijn er altijd in overvloed geweest, om in zijn bodemloze put te pompen, dus die zijn er nu ook
[...]
Maar dat geldt toch ook voor jou en niet alleen voor de vader? Waarom ben jij niet al lang weg bij deze man om je kinderen te beschermen?Op zich heeft Wanda hier een punt Kaas. Er was die hele periode energie en tijd om in hem te stoppen, waarom zou je nu ineens geen tijd hebben om jezelf te laten helpen (door profs), ten bate van je kinderen?? Niet dat je het moet doen hoor, helemaal niet, maar tijd en energie zijn er altijd in overvloed geweest, om in zijn bodemloze put te pompen, dus die zijn er nu ook
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
maandag 26 juli 2010 om 11:03
Wanda, mijn man en ik zijn al jarenlang niet meer samen.
Na de geboorte van ons tweede kind begonnen de problemen, na een half jaar heb ik hem de deur gewezen. Wij zijn daarop ons eigen leven gaan leiden, voor mijn kinderen was dat moeilijker omdat zij hem nog zagen , zo nu en dan . Hij kwam ze niet vaak op halen vanwege zijn drinken .
Een half jaar ben ik intensief bezig geweest te redden wat er te redden viel dat klopt. Dat is lang geleden , nu hij weer toenadering zoekt zijn wij weer voor het eerst meer in contact met elkaar .
Jullie hebben gelijk betreft de hulp voor mezelf, sta ik open voor, eventjes dacht ik dat het ging om hulp voor hem , waar ik beter aan mee zou kunnen doen...Omdat ik denk dat hij altijd blijft drinken zal ik hulp nodig hebben vanwege mijn kinderen, om alles voor hun in goede banen te blijven leiden .
Helmy, dat is ook pittig wat jij hebt meegemaakt. Hoe heb jij de therapie voor jezelf ervaren ? 10 jaar samen met een verslaafde is erg lang, heb je het achter je kunnen laten ?
Ik herken wat je schrijft, dat alles om je ex draaide, dat ervaar ik ook bij mijn man. Omdat wij allang niet meer samen leven heb ik daar gelukkig weinig last van wij zijn al heel lang niet meer intiem. Dat lijkt mij ook onmogelijk met een verslaafde, juist vanwege dat egocentrische stuk . Ik kan mij voorstellen dat je je leegezogen hebt gevoeld. Ik heb even getwijfeld om weer met mijn man in zee te gaan, maar via het forum wordt alles duidelijk in mijn hoofd , ook als ik jouw post lees, weet ik dat ik daar niet aan kan beginnen. Nu mijn man bezig is met zijn herstel ( althans dat beweert hij ) staat dat weer op de voorgrond, het houdt nooit op.
Omdat wij kinderen samen hebben is het moeilijker denk ik om contact te verbreken, het feit dat mijn kinderen soms nog over de vloer komen bij hem heeft mij doen besluiten enigszins de deur een beetje open te houden, omdat mijn man dan meer open is over zijn drinken , problemen die hij met mijn kinderen ervaart. Onze kinderen willen niet altijd vertellen wat er gaande is of zij kunnen het niet, en voor mij is het nu belangrijk op de hoogte te zijn van mijn mans welbevinden, omdat dat direkt weerslag heeft op mijn kinderen . Als ik de deur helemaal dicht gooi voor mijn man zal er geen contact meer mogelijk zijn, dat is niet wenselijk .
Na de geboorte van ons tweede kind begonnen de problemen, na een half jaar heb ik hem de deur gewezen. Wij zijn daarop ons eigen leven gaan leiden, voor mijn kinderen was dat moeilijker omdat zij hem nog zagen , zo nu en dan . Hij kwam ze niet vaak op halen vanwege zijn drinken .
Een half jaar ben ik intensief bezig geweest te redden wat er te redden viel dat klopt. Dat is lang geleden , nu hij weer toenadering zoekt zijn wij weer voor het eerst meer in contact met elkaar .
Jullie hebben gelijk betreft de hulp voor mezelf, sta ik open voor, eventjes dacht ik dat het ging om hulp voor hem , waar ik beter aan mee zou kunnen doen...Omdat ik denk dat hij altijd blijft drinken zal ik hulp nodig hebben vanwege mijn kinderen, om alles voor hun in goede banen te blijven leiden .
Helmy, dat is ook pittig wat jij hebt meegemaakt. Hoe heb jij de therapie voor jezelf ervaren ? 10 jaar samen met een verslaafde is erg lang, heb je het achter je kunnen laten ?
Ik herken wat je schrijft, dat alles om je ex draaide, dat ervaar ik ook bij mijn man. Omdat wij allang niet meer samen leven heb ik daar gelukkig weinig last van wij zijn al heel lang niet meer intiem. Dat lijkt mij ook onmogelijk met een verslaafde, juist vanwege dat egocentrische stuk . Ik kan mij voorstellen dat je je leegezogen hebt gevoeld. Ik heb even getwijfeld om weer met mijn man in zee te gaan, maar via het forum wordt alles duidelijk in mijn hoofd , ook als ik jouw post lees, weet ik dat ik daar niet aan kan beginnen. Nu mijn man bezig is met zijn herstel ( althans dat beweert hij ) staat dat weer op de voorgrond, het houdt nooit op.
Omdat wij kinderen samen hebben is het moeilijker denk ik om contact te verbreken, het feit dat mijn kinderen soms nog over de vloer komen bij hem heeft mij doen besluiten enigszins de deur een beetje open te houden, omdat mijn man dan meer open is over zijn drinken , problemen die hij met mijn kinderen ervaart. Onze kinderen willen niet altijd vertellen wat er gaande is of zij kunnen het niet, en voor mij is het nu belangrijk op de hoogte te zijn van mijn mans welbevinden, omdat dat direkt weerslag heeft op mijn kinderen . Als ik de deur helemaal dicht gooi voor mijn man zal er geen contact meer mogelijk zijn, dat is niet wenselijk .
maandag 26 juli 2010 om 11:15
quote:Kaasjeschaaf schreef op 26 juli 2010 @ 11:03:
Wanda, mijn man en ik zijn al jarenlang niet meer samen.
.
Misschien moet je je openingsbericht dan aanpassen. Daarin staat namelijk:
ik heb een relatie met een man met een alcoholprobleem.
Ik hou veel van mijn man tegelijkertijd wil ik niet oud worden met een alcoholist.
Wanda, mijn man en ik zijn al jarenlang niet meer samen.
.
Misschien moet je je openingsbericht dan aanpassen. Daarin staat namelijk:
ik heb een relatie met een man met een alcoholprobleem.
Ik hou veel van mijn man tegelijkertijd wil ik niet oud worden met een alcoholist.
maandag 26 juli 2010 om 11:35
Wanda, je hebt gelijk, ik hoopte hier vrouwen te treffen die een relatie hebben met een partner die alcoholist zijn, vandaar mijn OP. Omdat wij nog steeds getrouwd zijn vind ik het vaak ook moeilijk hoe anders te definieren, voor de buitenwereld. ( zoals dit forum )
En ik hou zeker veel van mijn man , ook al leven wij gescheiden van elkaar.
En ik hou zeker veel van mijn man , ook al leven wij gescheiden van elkaar.
maandag 26 juli 2010 om 11:35
quote:Kaasjeschaaf schreef op 26 juli 2010 @ 00:56:
Ik heb zo geen zin hier nog langer over na te denken, is dat egoistisch ? Ik voel me schuldig naar mijn man en kinderen ....
Nee hoor, het lijkt erop alsof je jarenlang alles hebt gedaan wat er in je vermogen lag. Je kan niet trekken aan een dood paard. Bedenkt dat het juist ook voor je kinderen belangrijk is om te leren dat er situaties zijn dat je moet kiezen voor jezelf. En een relatie met een alcoholist is zo'n relatie. Jij en je man zijn namelijk de blauwdruk van het begrip relatie. Jouw kinderen zullen jullie relatie (waarin 1 drinkt en de ander reddert) zien als normaal, en zullen later ook geen grenzen trekken wanneer ze zelf in een soortgelijke situatie belanden.
Overigens is het voor kinderen ook verwarrend als ouders halfslachtig uit elkaar zijn. Ze blijven dan hopen op terugkomst van de ene ouder
Ik heb zo geen zin hier nog langer over na te denken, is dat egoistisch ? Ik voel me schuldig naar mijn man en kinderen ....
Nee hoor, het lijkt erop alsof je jarenlang alles hebt gedaan wat er in je vermogen lag. Je kan niet trekken aan een dood paard. Bedenkt dat het juist ook voor je kinderen belangrijk is om te leren dat er situaties zijn dat je moet kiezen voor jezelf. En een relatie met een alcoholist is zo'n relatie. Jij en je man zijn namelijk de blauwdruk van het begrip relatie. Jouw kinderen zullen jullie relatie (waarin 1 drinkt en de ander reddert) zien als normaal, en zullen later ook geen grenzen trekken wanneer ze zelf in een soortgelijke situatie belanden.
Overigens is het voor kinderen ook verwarrend als ouders halfslachtig uit elkaar zijn. Ze blijven dan hopen op terugkomst van de ene ouder
maandag 26 juli 2010 om 12:58
quote:Kaasjeschaaf schreef op 26 juli 2010 @ 11:35:
Wanda, je hebt gelijk, ik hoopte hier vrouwen te treffen die een relatie hebben met een partner die alcoholist zijn, vandaar mijn OP. Omdat wij nog steeds getrouwd zijn vind ik het vaak ook moeilijk hoe anders te definieren, voor de buitenwereld. ( zoals dit forum )
En ik hou zeker veel van mijn man , ook al leven wij gescheiden van elkaar.Nu begrijp ik het beter. Verder sluit ik me geheel bij meds aan (mooie posting!).
Wanda, je hebt gelijk, ik hoopte hier vrouwen te treffen die een relatie hebben met een partner die alcoholist zijn, vandaar mijn OP. Omdat wij nog steeds getrouwd zijn vind ik het vaak ook moeilijk hoe anders te definieren, voor de buitenwereld. ( zoals dit forum )
En ik hou zeker veel van mijn man , ook al leven wij gescheiden van elkaar.Nu begrijp ik het beter. Verder sluit ik me geheel bij meds aan (mooie posting!).
maandag 26 juli 2010 om 14:26
De therapie voor mezelf was in eerste instantie verhelderend. Later, toen er terugvallen bij mijn man bleven komen en ik dus ook weer verderging met de therapie, vond ik het steeds deprimerender. Je zit daar dan in zo'n wachtkamer tussen allemaal duidelijk verslaafden. Mijn gevoel van eigenwaarde ging er steeds meer aan onderdoor. Ik hoorde daar niet. Dus misschien kan een vorm van therapie goed zijn, maar ik ben er zo ongelooflijk klaar mee. Ik heb weleens de vraag gekregen van een hulpverlener "welke hoeveelheid drugs/welke gebruiksfrequentie vind jij acceptabel?" Tja..dan val ik echt van mijn stoel en ga ik aan mezelf twijfelen.
Ik herken wel wat je schrijft over het houden van. Deze man is feitelijk niet meer in mijn leven maar doordat hij mijn leven zo beïnvloed heeft, is mijn houden-van heel intensief geweest en nog... Ik hoop dat ik daar ooit helemaal vanaf kom. Ik hou namelijk van hem, maar de dingen die hij doet en zijn hele houding verafschuw ik.
Ik herken wel wat je schrijft over het houden van. Deze man is feitelijk niet meer in mijn leven maar doordat hij mijn leven zo beïnvloed heeft, is mijn houden-van heel intensief geweest en nog... Ik hoop dat ik daar ooit helemaal vanaf kom. Ik hou namelijk van hem, maar de dingen die hij doet en zijn hele houding verafschuw ik.
donderdag 29 juli 2010 om 20:14
Helmy, ik begrijp je posting goed, het gevoel dat je ergens zit waar jij niet hoort en wat niet bij je past. Dat zij jou vragen welke gebruiksconsequentie voor jouw acceptabel zou zijn, zou ik ook steil van achterover vallen. Je bent zo bezig met hem, zijn problemen, dat is niet gezond meer. Dat gevoel bekruipt mij al een tijd . Heb jij nog contact met je exvriend ?
Ik ben een tijdje naar mijn zus gegaan met de kinderen. Lekker uitwaaien op de Waddeneilanden, de wind door mijn hoofd laten gaan. Veel gepraat met mijn zus en haar man. Nu weer terug in de realtiteit. Ik kan mij niet geven aan mijn man is mijn conclusie.
Ik ben een tijdje naar mijn zus gegaan met de kinderen. Lekker uitwaaien op de Waddeneilanden, de wind door mijn hoofd laten gaan. Veel gepraat met mijn zus en haar man. Nu weer terug in de realtiteit. Ik kan mij niet geven aan mijn man is mijn conclusie.
donderdag 29 juli 2010 om 21:37
Dankje Meds, het gaat mij niet lukken, ik wil niet, ik kan niet. Heb al een leven opgebouwd met mijn kinderen voor zolang, daar wil ik alleen positieve factoren aan toevoegen.... Ik wil mijn gezin beschermen voor negativiteit, in die mate waarin dat mogelijk is.
Het zal altijd hun vader blijven, mijn kinderen zullen te dealen met hem zoals hij is en dat is al triest genoeg. Dat is iets waar ik niets aan kan veranderen. Maar mijn man weer volop betrekken in ons leven gaat mij te ver, ik kan het niet.
Het zal altijd hun vader blijven, mijn kinderen zullen te dealen met hem zoals hij is en dat is al triest genoeg. Dat is iets waar ik niets aan kan veranderen. Maar mijn man weer volop betrekken in ons leven gaat mij te ver, ik kan het niet.
vrijdag 30 juli 2010 om 07:30
Dank iedereen voor de reakties en inzichten.
Meds, gelijkwaardig kan dit nooit worden. Twinkle1001 mijn man krijgt nu hulp , wat positief is, maar hoe hij hieruit gaat komen en of hij hieruit gaat komen is voor iedereen een groot vraagteken. De gelijkwaardigheid zal nog lang ver te zoeken zijn, als die al ooit komt , hoop heb ik in ieder geval al heel lang niet meer, daarvoor zijn zijn problemen te langdurig geweest. En een alcoholist die geneest bestaat ook nog steeds niet. Hij/zij zal altijd alcoholist blijven, het egoisme , alle niet-leuke dingen zullen altijd blijven, daarbij het gevaar wat continu op de loer ligt dat iemand alsnog de mist in kan gaan, kan en wil ik niet mee leven. Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen, zij zijn mijn verantwoording.
Respect voor de moeders die dit wel kunnen en onder 1 dak wonen met een alcoholistische vader, het lijkt mij ontzettend zwaar. Voor mij is dat echt een stap te ver.
Meds, gelijkwaardig kan dit nooit worden. Twinkle1001 mijn man krijgt nu hulp , wat positief is, maar hoe hij hieruit gaat komen en of hij hieruit gaat komen is voor iedereen een groot vraagteken. De gelijkwaardigheid zal nog lang ver te zoeken zijn, als die al ooit komt , hoop heb ik in ieder geval al heel lang niet meer, daarvoor zijn zijn problemen te langdurig geweest. En een alcoholist die geneest bestaat ook nog steeds niet. Hij/zij zal altijd alcoholist blijven, het egoisme , alle niet-leuke dingen zullen altijd blijven, daarbij het gevaar wat continu op de loer ligt dat iemand alsnog de mist in kan gaan, kan en wil ik niet mee leven. Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen, zij zijn mijn verantwoording.
Respect voor de moeders die dit wel kunnen en onder 1 dak wonen met een alcoholistische vader, het lijkt mij ontzettend zwaar. Voor mij is dat echt een stap te ver.