Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
dinsdag 26 oktober 2010 om 13:22
Het is gewoon lastig als iemand van het ene op het andere moment ineens beslissingen maakt die een relatie onmogelijk maken. Eerst geef je alles voor hem op en denkt gelukkig te zijn bij hem en dan een paar maanden later sta je plotsklaps op straat.
Emotioneel is dat gewoon lastig. Je kan eerst alles met je maatje, je partner delen en bent geliefd en dan ineens stopt die stroming en kan je gevoel nergens meer heen.
Helaas is degene die zomaar even stopt met de relatie, met van je houden, met communiceren, ook degene die de macht heeft. Hij laat jou met pijn achter en je kan nergens heen met die pijn, woede of verdriet. Mensen zijn er denk ik niet voor gemaakt om als een stoomketel alles op te potten, op een gegeven moment moet de druk er af.
Helaas kun je tegen iemand die niet meer met jou wil communiceren weinig anders meer doen. Dat voelt niet eerlijk, is ook niet eerlijk maar de beste oplossing is zo snel mogelijk zelf je leven weer op de rit te krijgen en ook hem te negeren. Hij is het niet waard. Beste optie is zelf weer gelukkig worden.
Emotioneel is dat gewoon lastig. Je kan eerst alles met je maatje, je partner delen en bent geliefd en dan ineens stopt die stroming en kan je gevoel nergens meer heen.
Helaas is degene die zomaar even stopt met de relatie, met van je houden, met communiceren, ook degene die de macht heeft. Hij laat jou met pijn achter en je kan nergens heen met die pijn, woede of verdriet. Mensen zijn er denk ik niet voor gemaakt om als een stoomketel alles op te potten, op een gegeven moment moet de druk er af.
Helaas kun je tegen iemand die niet meer met jou wil communiceren weinig anders meer doen. Dat voelt niet eerlijk, is ook niet eerlijk maar de beste oplossing is zo snel mogelijk zelf je leven weer op de rit te krijgen en ook hem te negeren. Hij is het niet waard. Beste optie is zelf weer gelukkig worden.
dinsdag 26 oktober 2010 om 17:33
Dank je wel Paekzwart, voor je fijne reactie. Het is prettig dat zoveel mensen me goed begrijpen en snappen dat ik zo reageer. Ik dacht even dat ik gek aan het worden was.
Maar goed, drie dagen marteling vind ik ondertussen wel genoeg. Maar het is precies zoals je schrijft. Ik was gewend alles met hem te delen, we belden elkaar als we tijd hadden en bespraken de dag alvast wanneer hij in de auto zat op weg naar huis. Als ik me rot voelde of wanneer er iets was nam hij de telefoon aan, wat er ook was.
En nu stopt die stroming inderdaad ineens. Vanaf het moment dat hij die (op z'n minst bedenkelijke) keuze maakte, zijn we gestopt met fatsoenlijk te communiceren. Ik was ook al te ver heen, bang alles kwijt te raken. En hij was niet meer te overtuigen.
Vanmiddag me weer eens ingelogd op Paiq. Niet om te daten, maar gewoon even voor de afleiding. Ik ben daar nog lang niet aan toe en dat is doodnormaal. Maar ook heb ik besloten me naar hem toe (mijn ex) niet meer zielig op te stellen.
Ook ik moet de deur dichtdoen. We zijn al eens eerder uit elkaar geweest en toen was het minder heftig, maar er was toen ook geen sprake van dat we ooit weer bij elkaar zouden komen. Ben toen heel bewust gaan afsluiten en mezelf 'stoer' gaan voordoen. Geen contact meer, mooie foto's van mezelf gemaakt en online gezet, overal de zielige teksten waarvan ik hoopte dat hij ze zou lezen weggehaald en me weer opgesteld als de sterke vrouw. Het voelde niet zo, maar het werkt wel op de lange termijn.
Uiteindelijk misten we elkaar toen te erg en is het weer goedgekomen. Het zal nu niet meer gebeuren en je moet het eigenlijk niet eens willen. Moet voor mezelf wel vaststellen dat ik hem niet terugkrijg door 'stoer' te gaan lopen doen. Als het uiteindelijk gebeurd is het wat anders, maar voor nu moet ik het echt afsluiten en erover heen zien te komen.
Ik had een solli brief geschreven, maar helaas niets op gehoord. Blijven proberen. Ik ga ze mailen zo.
Ik ga onderzoeken of ik afstands/schriftelijk onderwijs kan gaan volgen. Ik zit nl. niet op een handige locatie om op korte termijn een opleiding te kunnen gaan volgen.
Mijn rijbewijs zal wel een nieuw doel worden zodra ik dat financieel aankan.
Maar goed, drie dagen marteling vind ik ondertussen wel genoeg. Maar het is precies zoals je schrijft. Ik was gewend alles met hem te delen, we belden elkaar als we tijd hadden en bespraken de dag alvast wanneer hij in de auto zat op weg naar huis. Als ik me rot voelde of wanneer er iets was nam hij de telefoon aan, wat er ook was.
En nu stopt die stroming inderdaad ineens. Vanaf het moment dat hij die (op z'n minst bedenkelijke) keuze maakte, zijn we gestopt met fatsoenlijk te communiceren. Ik was ook al te ver heen, bang alles kwijt te raken. En hij was niet meer te overtuigen.
Vanmiddag me weer eens ingelogd op Paiq. Niet om te daten, maar gewoon even voor de afleiding. Ik ben daar nog lang niet aan toe en dat is doodnormaal. Maar ook heb ik besloten me naar hem toe (mijn ex) niet meer zielig op te stellen.
Ook ik moet de deur dichtdoen. We zijn al eens eerder uit elkaar geweest en toen was het minder heftig, maar er was toen ook geen sprake van dat we ooit weer bij elkaar zouden komen. Ben toen heel bewust gaan afsluiten en mezelf 'stoer' gaan voordoen. Geen contact meer, mooie foto's van mezelf gemaakt en online gezet, overal de zielige teksten waarvan ik hoopte dat hij ze zou lezen weggehaald en me weer opgesteld als de sterke vrouw. Het voelde niet zo, maar het werkt wel op de lange termijn.
Uiteindelijk misten we elkaar toen te erg en is het weer goedgekomen. Het zal nu niet meer gebeuren en je moet het eigenlijk niet eens willen. Moet voor mezelf wel vaststellen dat ik hem niet terugkrijg door 'stoer' te gaan lopen doen. Als het uiteindelijk gebeurd is het wat anders, maar voor nu moet ik het echt afsluiten en erover heen zien te komen.
Ik had een solli brief geschreven, maar helaas niets op gehoord. Blijven proberen. Ik ga ze mailen zo.
Ik ga onderzoeken of ik afstands/schriftelijk onderwijs kan gaan volgen. Ik zit nl. niet op een handige locatie om op korte termijn een opleiding te kunnen gaan volgen.
Mijn rijbewijs zal wel een nieuw doel worden zodra ik dat financieel aankan.
woensdag 27 oktober 2010 om 09:09
Krijg ik gisteravond ook nog een privé-tik van zijn ex-vriendin (moeder van zijn kids), of alles wel okay is met me.
Ze kan mijn persoonlijke Hyves niet bekijken, maar wel mijn Foto-Hyves en ze zal wel van d'r ex-schoonmoeder hebben gehoord dat het tussen mij en mijn ex foutgelopen is.
Ik vertrouw deze ex niet, heb wat vervelende ervaringen met haar, en ik weet niet wat ze hiermee wil. Of het belangstelling is of meer weet ik niet, en ik ga er voorlopig niet op in.
Wel weer raar...
Ze kan mijn persoonlijke Hyves niet bekijken, maar wel mijn Foto-Hyves en ze zal wel van d'r ex-schoonmoeder hebben gehoord dat het tussen mij en mijn ex foutgelopen is.
Ik vertrouw deze ex niet, heb wat vervelende ervaringen met haar, en ik weet niet wat ze hiermee wil. Of het belangstelling is of meer weet ik niet, en ik ga er voorlopig niet op in.
Wel weer raar...
woensdag 27 oktober 2010 om 10:21
DL(even afkorten hoor)
Wat zit jij nu in een emotionele 8baan.
Je bent wanhopig en dan ga je dingen doen die je eigenlijk niet moet doen, zoals je ex bellen, sms'n, mailen.,
Logisch..want er zijn nog gevoelens. En het is best heftig wat er gebeurd is.
Heb je ook iemand waarbij jij je hart kan uitstorten, dat is misschien wel fijn om te doen.
En afleiding zoeken met vriendinnen o.i.d?
Ontspanning, sporten(zeer heilzaam)
Dat je bang bent om alleen te blijven, kan ik mij voorstellen, want er tipt niemand aan je ex..althans..zo voelt dat nu.
Wanneer dit alles begint te slijten, want heus dat gebeurd echt, wordt je ook kritischer naar eventuele potentiele partners.
Bepaalde karakter trekken zul je herkennen en meteen schrappen.
Net wat peakzwart zegt..je moet ervoor zorgen dat je jezelf weer op de rit krijgt, en ervoor zorgen dat je gelukkig wordt.
En dat gaat je lukken, alleen kost het tijd, want feitelijk zit je nu in een rouwverwerking.(cliche hè?)
Wat moet je nu met die ex? Misschien dat zij enig herkenbaar iets(wat dat dan ook moge zijn)ziet?
Geen idee wat je hiermee moet doen. Je kan haar vragen waarom zij jou nu ineens een bericht stuurd? Of negeren.
Wens je veel sterkte..
Wat zit jij nu in een emotionele 8baan.
Je bent wanhopig en dan ga je dingen doen die je eigenlijk niet moet doen, zoals je ex bellen, sms'n, mailen.,
Logisch..want er zijn nog gevoelens. En het is best heftig wat er gebeurd is.
Heb je ook iemand waarbij jij je hart kan uitstorten, dat is misschien wel fijn om te doen.
En afleiding zoeken met vriendinnen o.i.d?
Ontspanning, sporten(zeer heilzaam)
Dat je bang bent om alleen te blijven, kan ik mij voorstellen, want er tipt niemand aan je ex..althans..zo voelt dat nu.
Wanneer dit alles begint te slijten, want heus dat gebeurd echt, wordt je ook kritischer naar eventuele potentiele partners.
Bepaalde karakter trekken zul je herkennen en meteen schrappen.
Net wat peakzwart zegt..je moet ervoor zorgen dat je jezelf weer op de rit krijgt, en ervoor zorgen dat je gelukkig wordt.
En dat gaat je lukken, alleen kost het tijd, want feitelijk zit je nu in een rouwverwerking.(cliche hè?)
Wat moet je nu met die ex? Misschien dat zij enig herkenbaar iets(wat dat dan ook moge zijn)ziet?
Geen idee wat je hiermee moet doen. Je kan haar vragen waarom zij jou nu ineens een bericht stuurd? Of negeren.
Wens je veel sterkte..
woensdag 27 oktober 2010 om 10:49
DL, eerst een !! Vervelend (understatement!) dat je zo'n rotweekend hebt gehad. Ik herken het eerlijk gezegd niet, het stalken. Ik heb mezelf daar altijd te goed voor gevonden en een soort van gevoel gehad 'als ik stoer doe naar hem (en ook een beetje de buitenwereld), dan word ik vanzelf weer stoer'. Voor mij werkte dat ook. Na iedere relatiebreuk (en ik heb ook een paar vervelende gehad) nam ik me altijd vrij snel voor om gewoon weer gelukkig te worden, zónder man(nen in het algemeen).
Daar kan ik je dus echt geen advies voor geven, anders dan wat je zelf al weet, je word er écht niet gelukkiger van en je krijgt hem er écht niet eerder (of later) mee terug.
En je was zo goed begonnen, door hem van je Hyves en MSN te gooien!
De ex... tja, ik zou het maar negeren. Of een heel nietszeggend berichtje terug sturen.
Verder hebben Jilzz en Peak goede dingen geschreven, dus ik laat het hier maar even bij.
Sterkte meid!
Daar kan ik je dus echt geen advies voor geven, anders dan wat je zelf al weet, je word er écht niet gelukkiger van en je krijgt hem er écht niet eerder (of later) mee terug.
En je was zo goed begonnen, door hem van je Hyves en MSN te gooien!
De ex... tja, ik zou het maar negeren. Of een heel nietszeggend berichtje terug sturen.
Verder hebben Jilzz en Peak goede dingen geschreven, dus ik laat het hier maar even bij.
Sterkte meid!
woensdag 27 oktober 2010 om 12:15
Dank jullie wel Jilz en Kastanjez.
Eerlijk gezegd dacht ik ook niet dat ik zó raar zou gaan doen. Ik wist niet dat ik zo overweldigend kon raken door verdriet en het is denk ik puur onmacht en het gevoel van 'dit is zo onterecht' dat je iemand blijft duidelijk proberen te maken dat dit toch echt niet kan zo. De overgang was voor mij zó groot...3 weken geleden was er praktisch niets aan de hand, waren we van plan om samen aan de toekomst te gaan werken en dan opeens maakt iemand zo'n bizarre beslissing.
Gelukkig heb ik mijn wijze moeder om mijn hart bij uit te storten. Ik heb me ingehouden vandaag en geen smsjes meer gestuurd. Gister heeft hij mijn afscheidsbrief per post gehad en wilde toch met een waardig gevoel (voor mezelf, ook als verwerking) afscheid nemen.
Ik weet niet of jullie dat herkennen, maar ik zou zo graag voldoening willen. En dan krijg ik niet, en dat is heel lastig voor me.
De ex krijgt denk ik een neutraal berichtje terug. Ik weet niet hoeveel ze weet en ik ga geen risico's nemen. Ik wil bovendien mijn eigen ex niet tegen me in het harnas werken. Het is allemaal al erg genoeg,
Eerlijk gezegd dacht ik ook niet dat ik zó raar zou gaan doen. Ik wist niet dat ik zo overweldigend kon raken door verdriet en het is denk ik puur onmacht en het gevoel van 'dit is zo onterecht' dat je iemand blijft duidelijk proberen te maken dat dit toch echt niet kan zo. De overgang was voor mij zó groot...3 weken geleden was er praktisch niets aan de hand, waren we van plan om samen aan de toekomst te gaan werken en dan opeens maakt iemand zo'n bizarre beslissing.
Gelukkig heb ik mijn wijze moeder om mijn hart bij uit te storten. Ik heb me ingehouden vandaag en geen smsjes meer gestuurd. Gister heeft hij mijn afscheidsbrief per post gehad en wilde toch met een waardig gevoel (voor mezelf, ook als verwerking) afscheid nemen.
Ik weet niet of jullie dat herkennen, maar ik zou zo graag voldoening willen. En dan krijg ik niet, en dat is heel lastig voor me.
De ex krijgt denk ik een neutraal berichtje terug. Ik weet niet hoeveel ze weet en ik ga geen risico's nemen. Ik wil bovendien mijn eigen ex niet tegen me in het harnas werken. Het is allemaal al erg genoeg,
woensdag 27 oktober 2010 om 12:49
Gelukkig DreamL, je klinkt nu weer een stuk verstandiger! Tip: als je nog eens de behoefte voelt te sms-en/mailen of wat dan ook, schrijf het op, maar verstuur het nog niet meteen. Als je dan 24u later nog steeds denkt dat het écht heel belangrijk is dat je ex dit leest, dan kan je het altijd nog versturen.
Mijn ex had twee kinderen. Ik leerde hem kennen toen hij al twee jaar gescheiden was. Toen we na 1,5 jaar serieuze samenwoonplannen begonnen te maken, was het de ene dag nog leuk en gezellig tussen ons, en de volgende dag wou hij terug naar zijn ex. Drie maanden later waren ze hertrouwd.
Niet om zielig te doen hoor, maar om aan te geven dat heeeeel veel mensen je verhaal zullen herkennen en je willen steunen om er door te komen. Zonder steun van mijn familie en vrienden had ik het ook niet gered. Het liefst was ik met mijn hoofd onder de dekens op bed blijven liggen, maar ik koos er iedere dag voor om dat niet te doen. En alleen dát, geeft je al een goed gevoel over jezelf!
Mijn ex had twee kinderen. Ik leerde hem kennen toen hij al twee jaar gescheiden was. Toen we na 1,5 jaar serieuze samenwoonplannen begonnen te maken, was het de ene dag nog leuk en gezellig tussen ons, en de volgende dag wou hij terug naar zijn ex. Drie maanden later waren ze hertrouwd.
Niet om zielig te doen hoor, maar om aan te geven dat heeeeel veel mensen je verhaal zullen herkennen en je willen steunen om er door te komen. Zonder steun van mijn familie en vrienden had ik het ook niet gered. Het liefst was ik met mijn hoofd onder de dekens op bed blijven liggen, maar ik koos er iedere dag voor om dat niet te doen. En alleen dát, geeft je al een goed gevoel over jezelf!
woensdag 27 oktober 2010 om 17:30
Hey dreamlogic,
Ik heb je verhaal gelezen en begrijp nogal weinig van je vriend...Wat je wel echt kan aanraden (uit ervaring) is om (HOE MOEILIJK OOK) absoluut niet meer achter hem aan te lopen!
Hij heeft blijkbaar een 'juiste' keuze gemaakt in zijn ogen, dan moet hij natuurlijk wel gaan voelen wat de consequenties daarvan zijn.
Iemand, die zo weinig rekening met jouw gevoelens houdt, zou je niet moeten willen. Als mijn vriend dit zo klakkeloos zou doen, had ik precies hetzelfde gedaan als jij: dicht die deur.
Wat mij absoluut hielp - om hem niet te gaan bellen, sms-en, rooksignalen geven - is wel een beetje de manier van kastjanez (te trots en te goed voelen om er achteraan te lopen), maar ook: AFLEIDING zoeken. In dingen, waarbij je echt de deur uit moet (afspreken met vrienden, alleen naar de kroeg, winkelen, etc.) en binnen de deur (heel lang douchen, lezen, knutselen, huis veranderen, dingen verzinnen om je kamer ruimer te laten lijken, uitgebrerid koken, DVD's halen en lekkere hapjes, etc.).
Maar ook ERIN DUIKEN: van je af schrijven, een brief schrijven naar hem, die je nooit op gaat sturen, met vriendinnen bellen en je hart even uitstorten, tekenen, forummen, etc.
En weet in ieder geval: het komt - hoe dan ook - goed met jou. Je gaat hem heus wel een keer weer spreken en dingen fatsoenlijk afsluiten en/of bespreken, maar NU even niet.
Ik hop dat je er wat aan hebt... Veel sterkte en blijf hier komen uithuilen, hoor!!
Ik heb je verhaal gelezen en begrijp nogal weinig van je vriend...Wat je wel echt kan aanraden (uit ervaring) is om (HOE MOEILIJK OOK) absoluut niet meer achter hem aan te lopen!
Hij heeft blijkbaar een 'juiste' keuze gemaakt in zijn ogen, dan moet hij natuurlijk wel gaan voelen wat de consequenties daarvan zijn.
Iemand, die zo weinig rekening met jouw gevoelens houdt, zou je niet moeten willen. Als mijn vriend dit zo klakkeloos zou doen, had ik precies hetzelfde gedaan als jij: dicht die deur.
Wat mij absoluut hielp - om hem niet te gaan bellen, sms-en, rooksignalen geven - is wel een beetje de manier van kastjanez (te trots en te goed voelen om er achteraan te lopen), maar ook: AFLEIDING zoeken. In dingen, waarbij je echt de deur uit moet (afspreken met vrienden, alleen naar de kroeg, winkelen, etc.) en binnen de deur (heel lang douchen, lezen, knutselen, huis veranderen, dingen verzinnen om je kamer ruimer te laten lijken, uitgebrerid koken, DVD's halen en lekkere hapjes, etc.).
Maar ook ERIN DUIKEN: van je af schrijven, een brief schrijven naar hem, die je nooit op gaat sturen, met vriendinnen bellen en je hart even uitstorten, tekenen, forummen, etc.
En weet in ieder geval: het komt - hoe dan ook - goed met jou. Je gaat hem heus wel een keer weer spreken en dingen fatsoenlijk afsluiten en/of bespreken, maar NU even niet.
Ik hop dat je er wat aan hebt... Veel sterkte en blijf hier komen uithuilen, hoor!!
Only dead fish go with the flow
woensdag 27 oktober 2010 om 18:06
Dreamglasses, dank je wel. Tuurlijk, ik heb veel aan je tips, en dat is ook wel wat ik al een beetje probeer te doen.
Ik zou vandaag afspreken met een vriendin, maar ik voelde me te somber en zij had ook liefdesperikelen, dus dat wordt een andere keer.
Ik merk wel dat goed uithuilen goed helpt, even mijn moeder 'lastig vallen' en dingen van me afschrijven. Forum, een dagboek, een brief die ik idd niet ga versturen hoe graag ik het ook zou willen...
Het is inderdaad bizar als je partner zo'n keuze maakt en dan vervolgens niet meer voor rede vatbaar is. Ik had dit nooit van hem verwacht, zeker omdat hij me ook helemaal naar hem toe had laten komen. Hij wist ook wel dat ik alles hier opgegeven heb om met hem te gaan samenwonen.
Hij was dan wel niet van plan om de relatie te beeindigen (in feite heb ik dat gedaan), maar wel om mij voor een tijdje op sabbatical te sturen. Eentje zonder einde, die ik ook niet waardeerde, en dat zou vragen zijn om ellende. Dus ook door dát te doen zet je je relatie op het spel en dat is op zijn minst bedenkelijk te noemen. Niemand die het echt begrijpt.
Ondertussen troost ik me er maar mee dat hij ook wel weet dat hij het verkloot heeft. Hij kan het alleen niet handelen en daarom sluit hij zich af en is hij niet meer gevoelig voor mijn stalk-gedrag. Hij is er op dit moment volledig klaar mee en in de toekomst zal hij spijt krijgen. Dan is het te laat...Ik ga daar niet op wachten en zou dat ook niet moeten willen.
Ik ben nog steeds stapelgek op hem, maar ik denk dat jullie wel begrijpen dat ik stapelgek ben op de man waar ik 3 weken geleden mee samenwoonde, niet op hoe hij zich gedragen heeft, namelijk als een klootzak die absoluut geen consequenties van zijn acties kan overzien. Stom van hem, maar boontje komt om zijn loontje, moet ik daar denken.
Voorlopig moet ik het idd laten voor wat het is. Mijn spullen komen vanzelf wel terug. Op een gegeven moment komt hij wel bij zinnen. Maar zoals je zegt DG, NU even niet.
Ik zou vandaag afspreken met een vriendin, maar ik voelde me te somber en zij had ook liefdesperikelen, dus dat wordt een andere keer.
Ik merk wel dat goed uithuilen goed helpt, even mijn moeder 'lastig vallen' en dingen van me afschrijven. Forum, een dagboek, een brief die ik idd niet ga versturen hoe graag ik het ook zou willen...
Het is inderdaad bizar als je partner zo'n keuze maakt en dan vervolgens niet meer voor rede vatbaar is. Ik had dit nooit van hem verwacht, zeker omdat hij me ook helemaal naar hem toe had laten komen. Hij wist ook wel dat ik alles hier opgegeven heb om met hem te gaan samenwonen.
Hij was dan wel niet van plan om de relatie te beeindigen (in feite heb ik dat gedaan), maar wel om mij voor een tijdje op sabbatical te sturen. Eentje zonder einde, die ik ook niet waardeerde, en dat zou vragen zijn om ellende. Dus ook door dát te doen zet je je relatie op het spel en dat is op zijn minst bedenkelijk te noemen. Niemand die het echt begrijpt.
Ondertussen troost ik me er maar mee dat hij ook wel weet dat hij het verkloot heeft. Hij kan het alleen niet handelen en daarom sluit hij zich af en is hij niet meer gevoelig voor mijn stalk-gedrag. Hij is er op dit moment volledig klaar mee en in de toekomst zal hij spijt krijgen. Dan is het te laat...Ik ga daar niet op wachten en zou dat ook niet moeten willen.
Ik ben nog steeds stapelgek op hem, maar ik denk dat jullie wel begrijpen dat ik stapelgek ben op de man waar ik 3 weken geleden mee samenwoonde, niet op hoe hij zich gedragen heeft, namelijk als een klootzak die absoluut geen consequenties van zijn acties kan overzien. Stom van hem, maar boontje komt om zijn loontje, moet ik daar denken.
Voorlopig moet ik het idd laten voor wat het is. Mijn spullen komen vanzelf wel terug. Op een gegeven moment komt hij wel bij zinnen. Maar zoals je zegt DG, NU even niet.
woensdag 27 oktober 2010 om 23:28
Eens met DG..
NU nog even niet. Want nu even niet werkt beter dan gedoceerd nu wel te doen.
Hè bent nu boos, verdrietig, gefrustreerd etc, dan ben je niet in een situatie om een normaal gesprek te voeten.
Daar is het voor nu te pijnlijk voor.
Ooit ooit kun je het goed afsluiten, echt.
En idd je moet er ook in kunnen duiken, in deze misère, dan kun je het ook gaan verwerken.
Fijn dat jij je moeder hebt om bij uit te huilen.
Ook doen.
Voor de rest zullen je emoties in n 8baan zitten.
Dan kan t goed gaan. Een uur later is het mis.
Geef eraan toe, maar.. raap jezelf op n gegeven moment ook bij elkaar.
Hoop dat je een beetje kan slapen..
NU nog even niet. Want nu even niet werkt beter dan gedoceerd nu wel te doen.
Hè bent nu boos, verdrietig, gefrustreerd etc, dan ben je niet in een situatie om een normaal gesprek te voeten.
Daar is het voor nu te pijnlijk voor.
Ooit ooit kun je het goed afsluiten, echt.
En idd je moet er ook in kunnen duiken, in deze misère, dan kun je het ook gaan verwerken.
Fijn dat jij je moeder hebt om bij uit te huilen.
Ook doen.
Voor de rest zullen je emoties in n 8baan zitten.
Dan kan t goed gaan. Een uur later is het mis.
Geef eraan toe, maar.. raap jezelf op n gegeven moment ook bij elkaar.
Hoop dat je een beetje kan slapen..
donderdag 28 oktober 2010 om 09:32
quote:Kastanjez schreef op 27 oktober 2010 @ 12:49:
Gelukkig DreamL, je klinkt nu weer een stuk verstandiger! Tip: als je nog eens de behoefte voelt te sms-en/mailen of wat dan ook, schrijf het op, maar verstuur het nog niet meteen. Als je dan 24u later nog steeds denkt dat het écht heel belangrijk is dat je ex dit leest, dan kan je het altijd nog versturen.
Dit is echt een hele goede tip!
Gelukkig DreamL, je klinkt nu weer een stuk verstandiger! Tip: als je nog eens de behoefte voelt te sms-en/mailen of wat dan ook, schrijf het op, maar verstuur het nog niet meteen. Als je dan 24u later nog steeds denkt dat het écht heel belangrijk is dat je ex dit leest, dan kan je het altijd nog versturen.
Dit is echt een hele goede tip!
donderdag 28 oktober 2010 om 09:41
quote:viennas schreef op 28 oktober 2010 @ 09:32:
[...]
Dit is echt een hele goede tip!
En hier komt nog een goede tip: haal zijn nummer uit je telefoon. Schrijf het nummer op een briefje -je hoeft het niet permanent kwijt te raken- en stop dat briefje goed weg.
Mocht je in de verleiding komen om te gaan sms-en of te bellen, dan moet je eerst het nummer opzoeken.
Deze tip werkt trouwens niet als je het nummer al uit je hoofd weet...
[...]
Dit is echt een hele goede tip!
En hier komt nog een goede tip: haal zijn nummer uit je telefoon. Schrijf het nummer op een briefje -je hoeft het niet permanent kwijt te raken- en stop dat briefje goed weg.
Mocht je in de verleiding komen om te gaan sms-en of te bellen, dan moet je eerst het nummer opzoeken.
Deze tip werkt trouwens niet als je het nummer al uit je hoofd weet...
donderdag 28 oktober 2010 om 11:16
Guinevieve, ik weet zijn telefoon nummer inderdaad uit mijn hoofd. Dus mocht ik toch in de verleiding komen...nee dan werkt die tip idd niet.
Smsjes heb ik ondertussen wel allemaal gewist en verder denk ik er gewoon veel aan. Ik kan het missen niet bevechten en de hoop, die ik ergens diep van binnen toch houd, niet laten varen.
Wat is er toch voor nodig om iemand het licht te laten zien?
Ik hoop nog steeds dat hij het licht ziet, wanneer is het toch eens genoeg?
Aan de andere kant, zo iemand kun je het beste laten. Blijkbaar leert hij niet van zijn fouten en is hij te koppig om toe te geven dat zijn methode van werken geen enkel levensgeluk brengt. Dat verantwoord hij waarschijnlijk naar zichzelf door te zeggen dat hij 't wel verdiend zal hebben....
Dat is zo'n cirkeltje waar je alleen en/of zonder hulp nooit uitkomt, dus het heeft weinig zin om te hopen. Maar de hoop is er...en daar kan ik ook niks aan doen.
Ondertussen wel nieuwe solli eruit gedaan. Dit bedrijf had mij al eens benaderd voor een gesprek, alleen hebben ze me daarna niet meer teruggebeld. Terwijl ze me wel uit wilden nodigen. Nu is dezelfde vacature vrij in de plaats waar ik wil gaan wonen, dus heb gelijk gemaild!
Smsjes heb ik ondertussen wel allemaal gewist en verder denk ik er gewoon veel aan. Ik kan het missen niet bevechten en de hoop, die ik ergens diep van binnen toch houd, niet laten varen.
Wat is er toch voor nodig om iemand het licht te laten zien?
Ik hoop nog steeds dat hij het licht ziet, wanneer is het toch eens genoeg?
Aan de andere kant, zo iemand kun je het beste laten. Blijkbaar leert hij niet van zijn fouten en is hij te koppig om toe te geven dat zijn methode van werken geen enkel levensgeluk brengt. Dat verantwoord hij waarschijnlijk naar zichzelf door te zeggen dat hij 't wel verdiend zal hebben....
Dat is zo'n cirkeltje waar je alleen en/of zonder hulp nooit uitkomt, dus het heeft weinig zin om te hopen. Maar de hoop is er...en daar kan ik ook niks aan doen.
Ondertussen wel nieuwe solli eruit gedaan. Dit bedrijf had mij al eens benaderd voor een gesprek, alleen hebben ze me daarna niet meer teruggebeld. Terwijl ze me wel uit wilden nodigen. Nu is dezelfde vacature vrij in de plaats waar ik wil gaan wonen, dus heb gelijk gemaild!
donderdag 28 oktober 2010 om 12:47
Jippertje, dat is ook zo en dat heb ik me ook vaak afgevraagd.
Het is een nobele daad hoor, dat je zoveel wil doen voor andere mensen, maar je relatie daarvoor op het spel zetten is van de gekken. Het is niet niks om 4 kleine kinderen, hun moeder die niet gezond is en hun hond voor onbepaalde tijd op te nemen in je huis. Dat zou voor de meeste mensen een grote opgave zijn.
Waar ik me inmiddels meer zorgen over maak zijn zijn eigen kinderen. De ex mailde mij wel héél toevallig. Ze schreef dat ze me bij haar vriendensuggesties op Hyves zag staan en ze vond dat raar en vroeg me daarom hoe het met me ging. Ja ja...Ik denk dat ze het allang weet en ik begrijp niet hoe mijn ex nou zo zijn eigen kinderen in de waagschaal durft te leggen.
Je relatie opofferen is al idioot, maar als de procedure zometeen start wordt hem ook gevraagd of hij zijn kinderen een fijne plek kan bieden.
Dan zal hém gevraagd worden of hij een stabiele omgeving beschikbaar heeft. Door die kinderen en die vriendin én die hond in huis te nemen geeft hij z'n ex gewoon een nieuw wapen.
Zijn kids, die zijn opgegroeid in dat huis. Die hadden eigen kamertjes daar. De kindjes van die vriendin gaan om 't weekend naar hun vader en dan zouden zijn kindjes op hun oude kamers kunnen slapen.
Maar die zijn doordeweeks bezet door andere kindjes...Ik kan me niet voorstellen dat dit goed zou staan bij een rechter. En in de praktijk werkt dat ook niet. Er hoeft er maar één een weekend te willen ruilen of één vader zal het dat weekend even niet uitkomen...
Goed het is zijn probleem. Ik moet me daar niet meer druk over maken.
Blijf me wél afvragen wanneer deze man in vredesnaam het licht gaat zien. Wat is er toch voor nodig om hem te ogen te doen openen? Voorgoed zijn kids niet meer zien? Snapt hij het risico wel wat hij neemt? Terwijl het zoooo anders had kunnen gaan.
Ik denk dat je daar als kind niet eens meer wílt zijn als je oude kamertjes door andere kindjes zijn ingepikt, want zo zou ik het wel als kind (van ook gescheiden ouders) wel voelen.
Nou ja....met mij loopt het iig wel goed af...
Het is een nobele daad hoor, dat je zoveel wil doen voor andere mensen, maar je relatie daarvoor op het spel zetten is van de gekken. Het is niet niks om 4 kleine kinderen, hun moeder die niet gezond is en hun hond voor onbepaalde tijd op te nemen in je huis. Dat zou voor de meeste mensen een grote opgave zijn.
Waar ik me inmiddels meer zorgen over maak zijn zijn eigen kinderen. De ex mailde mij wel héél toevallig. Ze schreef dat ze me bij haar vriendensuggesties op Hyves zag staan en ze vond dat raar en vroeg me daarom hoe het met me ging. Ja ja...Ik denk dat ze het allang weet en ik begrijp niet hoe mijn ex nou zo zijn eigen kinderen in de waagschaal durft te leggen.
Je relatie opofferen is al idioot, maar als de procedure zometeen start wordt hem ook gevraagd of hij zijn kinderen een fijne plek kan bieden.
Dan zal hém gevraagd worden of hij een stabiele omgeving beschikbaar heeft. Door die kinderen en die vriendin én die hond in huis te nemen geeft hij z'n ex gewoon een nieuw wapen.
Zijn kids, die zijn opgegroeid in dat huis. Die hadden eigen kamertjes daar. De kindjes van die vriendin gaan om 't weekend naar hun vader en dan zouden zijn kindjes op hun oude kamers kunnen slapen.
Maar die zijn doordeweeks bezet door andere kindjes...Ik kan me niet voorstellen dat dit goed zou staan bij een rechter. En in de praktijk werkt dat ook niet. Er hoeft er maar één een weekend te willen ruilen of één vader zal het dat weekend even niet uitkomen...
Goed het is zijn probleem. Ik moet me daar niet meer druk over maken.
Blijf me wél afvragen wanneer deze man in vredesnaam het licht gaat zien. Wat is er toch voor nodig om hem te ogen te doen openen? Voorgoed zijn kids niet meer zien? Snapt hij het risico wel wat hij neemt? Terwijl het zoooo anders had kunnen gaan.
Ik denk dat je daar als kind niet eens meer wílt zijn als je oude kamertjes door andere kindjes zijn ingepikt, want zo zou ik het wel als kind (van ook gescheiden ouders) wel voelen.
Nou ja....met mij loopt het iig wel goed af...
donderdag 28 oktober 2010 om 13:09
De situatie die je nu schetst voor zijn kinderen, daar had ik nog even helemaal niet bij stilgestaan... Maar nu ik er zo over nadenk, is het inderdaad ontzettend stom! Want die kinderen hebben juist hun eigen plekje nodig, bij papa én mama. Hoe wil hij ze het idee geven dat ze altijd bij papa kunnen zijn, als hun plekje wordt weg gegeven aan een ander? Hoe wil hij hen vertellen dat hij ze niet 'inruilt'?
Maar dat is nu gelukkig jouw zaak niet meer. Ik wens je heel veel succes met het opbouwen van je eigen leven, volgens mij ben je al een eind goed op weg. *knuffel*
Maar dat is nu gelukkig jouw zaak niet meer. Ik wens je heel veel succes met het opbouwen van je eigen leven, volgens mij ben je al een eind goed op weg. *knuffel*
donderdag 28 oktober 2010 om 15:58
Tjah ik zou hem een trap na kunnen geven en zijn ex op de hoogte stellen. Toevallig is zij ooit goed bevriend geweest met die vriendin die nu in dat huis getrokken is. Ze hebben ruzie gehad en schijnen nu geen contact meer met elkaar te hebben.
Maar ze komt er vanzelf wel achter en hij zoekt het maar uit.
Ik denk dat ze laaiend wordt als ik mijn verhaal aan haar vertel. Volgens mij is het haar levensmissie geworden om hem het zo moeilijk mogelijk te maken om ooit z'n kids nog terug te zien.
Ik heb helaas al eens eerder mijn hart bij haar uitgestort en toen heeft ze geprobeerd mij en hem tegen elkaar uit te spelen.
Ik vertrouw haar dus niet. Ze zal het niet zielig vinden voor mij of zo (ookal doet ze van wel, haar mailtje was erg lief toen ik haar 'bedankt voor je belangstelling maar met mij is alles okay' stuurde) en is er eerder op uit om deze nieuwe informatie tegen mijn en haar ex te gebruiken. Ook zo van: zie je nou wel dat-ie geen normale relatie kan hebben!
Ik wil het liever laten rusten dus ik doe er niks mee. Heb geen zin om in een nieuwe slangenkuil terecht te komen.
Maar ze komt er vanzelf wel achter en hij zoekt het maar uit.
Ik denk dat ze laaiend wordt als ik mijn verhaal aan haar vertel. Volgens mij is het haar levensmissie geworden om hem het zo moeilijk mogelijk te maken om ooit z'n kids nog terug te zien.
Ik heb helaas al eens eerder mijn hart bij haar uitgestort en toen heeft ze geprobeerd mij en hem tegen elkaar uit te spelen.
Ik vertrouw haar dus niet. Ze zal het niet zielig vinden voor mij of zo (ookal doet ze van wel, haar mailtje was erg lief toen ik haar 'bedankt voor je belangstelling maar met mij is alles okay' stuurde) en is er eerder op uit om deze nieuwe informatie tegen mijn en haar ex te gebruiken. Ook zo van: zie je nou wel dat-ie geen normale relatie kan hebben!
Ik wil het liever laten rusten dus ik doe er niks mee. Heb geen zin om in een nieuwe slangenkuil terecht te komen.
donderdag 28 oktober 2010 om 18:40
[quote]dreamlogic schreef op 28 oktober 2010 @ 11:16:
.[/b]
quote:dreamlogic schreef op 28 oktober 2010 @ 11:16:
Ik kan het missen niet bevechten en de hoop, die ik ergens diep van binnen toch houd, niet laten varen.
Guess what! Die hoef je ook niet te bevechten. Je mag hem best missen, hoor! En ergens diep van binnen hopen dat hij 'tot inkeer' komt. Je besluit alleen nu om dat gedeelte bij jezelf te houden en niet om hem daarmee te confronteren, omdat je weet dat het geen zin heeft.
Wat is er toch voor nodig om iemand het licht te laten zien?
De enige mogelijkheid? NU uit zijn buurt blijven. Als hij tot inkeer gaat komen, moet dat bij hem gebeuren en niet door jou.
Ik hoop nog steeds dat hij het licht ziet, wanneer is het toch eens genoeg?
Je bent nu nog niet toe aan acceptatie van jullie breuk. Ga dat bdan ook niet proberen. Maar houd het wel voor jezelf (daarmee bedoel ik: ga het niet met hem proberen te delen nu)
Aan de andere kant, zo iemand kun je het beste laten. Blijkbaar leert hij niet van zijn fouten en is hij te koppig om toe te geven dat zijn methode van werken geen enkel levensgeluk brengt. Dat verantwoord hij waarschijnlijk naar zichzelf door te zeggen dat hij 't wel verdiend zal hebben....
Je bent nu aan het invullen hoe hij zou kunnen denken. Heel begrijpelijk, maar dit scenario hoeft helemaal niet zo in elkaar te zitten. En ook al zou hij wel zo denken: daar heb je nu geen grip op en je kunt er niets mee.
Ondertussen wel nieuwe solli eruit gedaan. Dit bedrijf had mij al eens benaderd voor een gesprek, alleen hebben ze me daarna niet meer teruggebeld. Terwijl ze me wel uit wilden nodigen. Nu is dezelfde vacature vrij in de plaats waar ik wil gaan wonen, dus heb gelijk gemaild!
Helemaal goed!! Dit zijn de goede berichten. Stort je er volop in nu!!
.[/b]
quote:dreamlogic schreef op 28 oktober 2010 @ 11:16:
Ik kan het missen niet bevechten en de hoop, die ik ergens diep van binnen toch houd, niet laten varen.
Guess what! Die hoef je ook niet te bevechten. Je mag hem best missen, hoor! En ergens diep van binnen hopen dat hij 'tot inkeer' komt. Je besluit alleen nu om dat gedeelte bij jezelf te houden en niet om hem daarmee te confronteren, omdat je weet dat het geen zin heeft.
Wat is er toch voor nodig om iemand het licht te laten zien?
De enige mogelijkheid? NU uit zijn buurt blijven. Als hij tot inkeer gaat komen, moet dat bij hem gebeuren en niet door jou.
Ik hoop nog steeds dat hij het licht ziet, wanneer is het toch eens genoeg?
Je bent nu nog niet toe aan acceptatie van jullie breuk. Ga dat bdan ook niet proberen. Maar houd het wel voor jezelf (daarmee bedoel ik: ga het niet met hem proberen te delen nu)
Aan de andere kant, zo iemand kun je het beste laten. Blijkbaar leert hij niet van zijn fouten en is hij te koppig om toe te geven dat zijn methode van werken geen enkel levensgeluk brengt. Dat verantwoord hij waarschijnlijk naar zichzelf door te zeggen dat hij 't wel verdiend zal hebben....
Je bent nu aan het invullen hoe hij zou kunnen denken. Heel begrijpelijk, maar dit scenario hoeft helemaal niet zo in elkaar te zitten. En ook al zou hij wel zo denken: daar heb je nu geen grip op en je kunt er niets mee.
Ondertussen wel nieuwe solli eruit gedaan. Dit bedrijf had mij al eens benaderd voor een gesprek, alleen hebben ze me daarna niet meer teruggebeld. Terwijl ze me wel uit wilden nodigen. Nu is dezelfde vacature vrij in de plaats waar ik wil gaan wonen, dus heb gelijk gemaild!
Helemaal goed!! Dit zijn de goede berichten. Stort je er volop in nu!!
Only dead fish go with the flow
vrijdag 29 oktober 2010 om 11:42
Jippie, uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek...
Hoop zo dat ik een beetje kans maak! Volgende week donderdag pas, maar heb er zin in.
Ik heb ook het aanbod gekregen om in de oesters te gaan werken. Is nu seizoen en een goede vriend kan me ervoor aandragen. Ik denk dat ik het aankan, ik weet dat het hard werken is en misschien ook wel erg geestdodend. Maar het grote geld roept...
Hoop zo dat ik een beetje kans maak! Volgende week donderdag pas, maar heb er zin in.
Ik heb ook het aanbod gekregen om in de oesters te gaan werken. Is nu seizoen en een goede vriend kan me ervoor aandragen. Ik denk dat ik het aankan, ik weet dat het hard werken is en misschien ook wel erg geestdodend. Maar het grote geld roept...
vrijdag 29 oktober 2010 om 14:06
quote:dreamlogic schreef op 29 oktober 2010 @ 11:42:
Jippie, uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek...
Hoop zo dat ik een beetje kans maak! Volgende week donderdag pas, maar heb er zin in.
Gefeliciteerd! Je werkt hard om weer een beetje grip op je leven te krijgen. Knap hoor in deze emotioneel moeilijke periode!
Jippie, uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek...
Hoop zo dat ik een beetje kans maak! Volgende week donderdag pas, maar heb er zin in.
Gefeliciteerd! Je werkt hard om weer een beetje grip op je leven te krijgen. Knap hoor in deze emotioneel moeilijke periode!