Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
maandag 29 november 2010 om 10:57
Ak, ik denk niet dat medicatie nodig is. Ik heb de afgelopen twee weken weer veel gehuild en dat is voor mij een teken dat ik het rustiger aan moet doen. Ik moet accepteren dat ik niet zo snel kan als ik wil. In mijn omgeving is heel veel begrip, maar ik begin wel te merken dat sommigen wel eens vergeten dat ik thuis zit omdat ik ziek ben en niet omdat ik dat nu zo leuk vind. Mijn baas en collega's zijn zich er wel heel erg van bewust hoor. Maar ik moet me daar zelf nog wat bewuster van worden.
Succes op je werk vanmiddag. Probeer het een beetje bij bijkletsen te houden en niet meteen vol in je werk te duiken. Dat doe ik wel heel erg en daar moet ik mee oppassen.
Wat voor neusspray en medicijnen gebruik je? Ik ben ook chronisch verkouden en heb een aantal verschillende neussprays gebruikt en ik ben heel tevreden over die die ik nu heb (budesonide). Ik moet straks weer naar de longverpleegkundige voor controle van longen en neus. Ik gebruik mijn pufjes minder dan zou moeten, dus ik zal wel weer op mijn kop krijgen als ik dat vertel.
Heb je een beetje goede verwarming in jullie caravan? Het lijkt me zo koud om nu in een caravan te zitten. Nog een paar weekjes geduld en dan kan je in je nieuwe huis. Wat zal dat een opluchting zijn.
Het sporten was weer zwaar vanmorgen, maar wel heel gezellig. We hadden een vervangende fysio en hij was niet zo gewend aan onze warming up en cooling down. Tijdens de warming up (bewegen op muziek) hebben we dus vooral veel gelachen, zag er niet uit zoals hij voor ons stond. Tijdens de cooling down deed hij ook andere oefeningen dan we gewend zijn en die waren heel leuk. Moeilijk, maar heel leuk en heel goed voor mijn spieren volgens mij.
Succes op je werk vanmiddag. Probeer het een beetje bij bijkletsen te houden en niet meteen vol in je werk te duiken. Dat doe ik wel heel erg en daar moet ik mee oppassen.
Wat voor neusspray en medicijnen gebruik je? Ik ben ook chronisch verkouden en heb een aantal verschillende neussprays gebruikt en ik ben heel tevreden over die die ik nu heb (budesonide). Ik moet straks weer naar de longverpleegkundige voor controle van longen en neus. Ik gebruik mijn pufjes minder dan zou moeten, dus ik zal wel weer op mijn kop krijgen als ik dat vertel.
Heb je een beetje goede verwarming in jullie caravan? Het lijkt me zo koud om nu in een caravan te zitten. Nog een paar weekjes geduld en dan kan je in je nieuwe huis. Wat zal dat een opluchting zijn.
Het sporten was weer zwaar vanmorgen, maar wel heel gezellig. We hadden een vervangende fysio en hij was niet zo gewend aan onze warming up en cooling down. Tijdens de warming up (bewegen op muziek) hebben we dus vooral veel gelachen, zag er niet uit zoals hij voor ons stond. Tijdens de cooling down deed hij ook andere oefeningen dan we gewend zijn en die waren heel leuk. Moeilijk, maar heel leuk en heel goed voor mijn spieren volgens mij.
maandag 29 november 2010 om 11:41
Zo, dit wordt een megalange ego-post. Geen idee waar ik moet beginnen.
Het ging heel goed, donderdag en vrijdag, had een beetje overzicht, dingen waar ik aan begon kon ik ook afmaken en ik slaap weer heel redelijk. Het duurt korter voordat ik in slaap val, ik wordt niet meer elke twee uur wakker en ik heb minder nachtmerries. Zaterdag gingen we onze hobby uitoefenen. Ik ben nogal herkenbaar als ik zeg wat we doen, maar laten we het erop houden dat het alleen buiten is en dat je er flink wat spullen voor nodig hebt. Dus we stonden daar, stapten uit de auto, en er komt me toch een sneeuwbui op ons hoofd zeg. Ik vond het niet zo erg, hou erg van sneeuw, dus was lekker vrolijk met uitladen en voorbereiden. Maar ja, dan loop je dus als een soort dikgekleed Michelinmannetje in de rondte, waardoor alles veel zwaarder wordt, en tegen de tijd dat we klaar waren met opbouwen, liep ik al te hijgen als een molenpaard. En dan die verdomde vermoeidheid. Waardoor ik het ook nog koud kreeg. En om het warm te krijgen wilde ik bewegen maar dat gaat niet zo heel goed als je een burnout hebt dus ik stortte gewoon door mijn knieen en daar werd ik nóg moeier van. Huilbui. Depressieve bui. (ik verpest het altijd als we leuke dingen doen, ik ben altijd de spelbreker die moe is en naar huis moet, het is mijn eigen schuld want ik had me warmer moeten kleden, en ik had gewoon niet zo hard moeten werken, ik heb het mezelf allemaal aangedaan dus eigen schuld dikke bult, enzenzenz). Verdorie.
Manlief drong erop aan dat we huiswaaarts zoduen gaan, en na lang sputteren heb ik toegegeven. Toen ik eenmaal weer tot op het bot verkleumd in de auto zat, ging ik me beter voelen. Voelde me nog altijd spelbreker, maar was wel opgelucht dat ik thuis op de bank kon met een dekentje.
En dan valt het me zo tegen dat dat herstelvermogen zo slecht is. Ik ben er namelijk nu nog moe van. Ben net pas wakker en gesloopt. Had vannacht weer een nachtmerrie over werk (moest eigenlijk vandaag naar de ba maar is nu uitgesteld naar morgen) en werd verdrietig en huilend en boos wakker.
Ik kom nu op het punt dat ik me soms echt verveel thuis. Ik wil graag weer wat doen, maar ik denk ook dat dat vluchtgedrag zou kunnen zijn. Omdat blijkbaar mijn rotgevoel er nog wel is, maar ik het dus toch weg kan drukken als er niet teveel gebeurt. Gister was ik ook op een verjaardag (voor her eerst sinds ik ziek ben, jemig wat een kippenhok zeg) en er was gewoon helemaal niets te eten voor mij (glutenallergie). Geen taartje, niks.... En dan vind ik het vooral stom van hun hoor, ze zouden inmiddels wel wat handiger moeten zijn daarmee, maar die irritatie erover die blijft nog heel lang hangen.
En ik wordt zo depri van het idee dat ik niet op korte termijn weer beter ben. Dat het nog zo irritant lang gaat duren, als ik jullie zo lees. Ik wil gewoon dat het over is. Ik wil niet zo moeilijk moeten doen over alles. Ik kan nog steeds niet geloven dat het mij overkomt en dat ik zo ziek ben dat je met een paar maanden moet rekening houden. Ik wil leven!
Het ging heel goed, donderdag en vrijdag, had een beetje overzicht, dingen waar ik aan begon kon ik ook afmaken en ik slaap weer heel redelijk. Het duurt korter voordat ik in slaap val, ik wordt niet meer elke twee uur wakker en ik heb minder nachtmerries. Zaterdag gingen we onze hobby uitoefenen. Ik ben nogal herkenbaar als ik zeg wat we doen, maar laten we het erop houden dat het alleen buiten is en dat je er flink wat spullen voor nodig hebt. Dus we stonden daar, stapten uit de auto, en er komt me toch een sneeuwbui op ons hoofd zeg. Ik vond het niet zo erg, hou erg van sneeuw, dus was lekker vrolijk met uitladen en voorbereiden. Maar ja, dan loop je dus als een soort dikgekleed Michelinmannetje in de rondte, waardoor alles veel zwaarder wordt, en tegen de tijd dat we klaar waren met opbouwen, liep ik al te hijgen als een molenpaard. En dan die verdomde vermoeidheid. Waardoor ik het ook nog koud kreeg. En om het warm te krijgen wilde ik bewegen maar dat gaat niet zo heel goed als je een burnout hebt dus ik stortte gewoon door mijn knieen en daar werd ik nóg moeier van. Huilbui. Depressieve bui. (ik verpest het altijd als we leuke dingen doen, ik ben altijd de spelbreker die moe is en naar huis moet, het is mijn eigen schuld want ik had me warmer moeten kleden, en ik had gewoon niet zo hard moeten werken, ik heb het mezelf allemaal aangedaan dus eigen schuld dikke bult, enzenzenz). Verdorie.
Manlief drong erop aan dat we huiswaaarts zoduen gaan, en na lang sputteren heb ik toegegeven. Toen ik eenmaal weer tot op het bot verkleumd in de auto zat, ging ik me beter voelen. Voelde me nog altijd spelbreker, maar was wel opgelucht dat ik thuis op de bank kon met een dekentje.
En dan valt het me zo tegen dat dat herstelvermogen zo slecht is. Ik ben er namelijk nu nog moe van. Ben net pas wakker en gesloopt. Had vannacht weer een nachtmerrie over werk (moest eigenlijk vandaag naar de ba maar is nu uitgesteld naar morgen) en werd verdrietig en huilend en boos wakker.
Ik kom nu op het punt dat ik me soms echt verveel thuis. Ik wil graag weer wat doen, maar ik denk ook dat dat vluchtgedrag zou kunnen zijn. Omdat blijkbaar mijn rotgevoel er nog wel is, maar ik het dus toch weg kan drukken als er niet teveel gebeurt. Gister was ik ook op een verjaardag (voor her eerst sinds ik ziek ben, jemig wat een kippenhok zeg) en er was gewoon helemaal niets te eten voor mij (glutenallergie). Geen taartje, niks.... En dan vind ik het vooral stom van hun hoor, ze zouden inmiddels wel wat handiger moeten zijn daarmee, maar die irritatie erover die blijft nog heel lang hangen.
En ik wordt zo depri van het idee dat ik niet op korte termijn weer beter ben. Dat het nog zo irritant lang gaat duren, als ik jullie zo lees. Ik wil gewoon dat het over is. Ik wil niet zo moeilijk moeten doen over alles. Ik kan nog steeds niet geloven dat het mij overkomt en dat ik zo ziek ben dat je met een paar maanden moet rekening houden. Ik wil leven!
maandag 29 november 2010 om 12:10
Lief, , zo herkenbaar. Ik voel me ook vaak een spelbreker en kan ook nog steeds niet accepteren dat dit gewoon maanden gaat duren voor het beter is en dat het altijd een zwakke plek zal blijven.
Verjaardagen en andere plekken met veel mensen kosten mij ook vreselijk veel energie. Ik zie dus ook best op tegen Sinterklaas volgende week. Mijn neefje en nichtjes zullen wel helemaal door het dolle heel zijn en daar kan ik nog niet zo goed tegen.
Mijn schoonvader heeft ook glutenallergie (en diabetes) en hij voelt zich ook heel vaak vergeten als mensen niks voor hem in huis hebben. Hij is helemaal niet zo moeilijk en is heel snel tevreden (beetje light drinken en een stukje kaas of worst en hij is tevreden), maar mensen die hem helemaal vergeten kan hij heel slecht tegen.
Ik weet niet of je van bakken houdt, maar ik heb een paar lekkere recepten onder andere voor een soort kokosboterkoekjes, chocoladetaart en kruidkoek. Mijn schoonvader vindt ze heerlijk.
En voor wat betreft de sneeuw, je bent welkom hoor. Het gaat steeds harder en de weg is al helemaal wit.
Verjaardagen en andere plekken met veel mensen kosten mij ook vreselijk veel energie. Ik zie dus ook best op tegen Sinterklaas volgende week. Mijn neefje en nichtjes zullen wel helemaal door het dolle heel zijn en daar kan ik nog niet zo goed tegen.
Mijn schoonvader heeft ook glutenallergie (en diabetes) en hij voelt zich ook heel vaak vergeten als mensen niks voor hem in huis hebben. Hij is helemaal niet zo moeilijk en is heel snel tevreden (beetje light drinken en een stukje kaas of worst en hij is tevreden), maar mensen die hem helemaal vergeten kan hij heel slecht tegen.
Ik weet niet of je van bakken houdt, maar ik heb een paar lekkere recepten onder andere voor een soort kokosboterkoekjes, chocoladetaart en kruidkoek. Mijn schoonvader vindt ze heerlijk.
En voor wat betreft de sneeuw, je bent welkom hoor. Het gaat steeds harder en de weg is al helemaal wit.
maandag 29 november 2010 om 12:17
He gadver wat weer een herkenning in jullie berichten!
Ook hier wat te hard van stapel gelopen dit weekend, voelde me weer wat beter na mn verrotte week, dus direct vanalles gedaan... met als gevolg gisteravond weer barstende koppijn (was zo blij dat ik daar vanaf was, althans.. dat ik het niet meer dagelijks had), daardoor slecht geslapen, en over mn werk gedroomd. Ik was op vakantie met mn vriend, reed daar ineens onze bedrijfsauto (waar ik altijd in rij) met collega's. Kwamen ze naast ons op de camping staan... Zelfs in mn droom kreeg ik het spaans benauwd van die bedrijfsauto, heel apart.
Wat jij beschrijft Abc is voor mij ook heel herkenbaar. Ik durf nog niet zo goed te zeggen dat het soms best goed gaat, want dan wordt er weer vanalles van me verwacht wat ik nog niet aankan en aandurf. (althans, dat denk ik) Dat was ook de reden dat ik in mn eerste week na een paar dagen ben gestopt met de St Janskruid. Ik dacht: maar als ik me nou door die pillen over een paar weken weer goed voel, dan moet ik dus ook meteen weer aan het werk, maar dat kan ik helemaal niet... dus gestopt met die pillen. Stom he, dat je zo denkt... ben nu trouwens wel weer aan de St Janskruid, voelde me vorige week zo ongelukkig en depri dat ik dacht: baadt het niet, het schaadt ook niet....
Lief, kl*te he, dat je je hobby niet eens uit kan voeren. Blijkbaar is dat inderdaad nu ook te veel. En helaas... is het niet anders dan dat je je daar even bij neer moet leggen. Ik lees bij jou best veel boosheid, boos op jezelf en op de situatie. Ik kan me dat heel goed voorstellen, heb het zelf ook wel (vooral in het begin) maar het verandert de situatie niets. Ik probeer nu steeds te denken: het ís nu eenmaal zo, sommige dingen lukken nu even niet, maar dat komt wel weer. En die overtuiging geeft mij wel hoop, ik weet 100% zeker dat er weer een dag komt dat ik wél weer mezelf ben, en alles kan doen wat ik leuk vind. Vriend zegt dat ook steeds tegen mij, en dat helpt me wel goed. Zoals vorig weekend dat we ons weekendje weg af moesten zeggen, het enige wat vriend dan doet is me een dikke knuffel geven en zeggen: lieverd, er komen nog genoeg weekendjes weg. We maken er nu gewoon een gezellig weekend thuis van. Zijn woorden (en zo voelt hij het ook écht) helpen mij wel om het ook zo te voelen. Net als mijn sport, ook mn grote hobby, deed ik altijd 5 uur per week, en dat lukt nu niet. Ik speelde sindskort in het hoogste team. Mijn team had gisteren een wedstrijd, en daar ben ik dus even wezen kijken. Verschrikkelijk om te zien dat er iemand anders op mijn plek speelt... en als ik er naar kijk, mis ik het ook echt verschrikkelijk. Ik mis mn spor
Ook hier wat te hard van stapel gelopen dit weekend, voelde me weer wat beter na mn verrotte week, dus direct vanalles gedaan... met als gevolg gisteravond weer barstende koppijn (was zo blij dat ik daar vanaf was, althans.. dat ik het niet meer dagelijks had), daardoor slecht geslapen, en over mn werk gedroomd. Ik was op vakantie met mn vriend, reed daar ineens onze bedrijfsauto (waar ik altijd in rij) met collega's. Kwamen ze naast ons op de camping staan... Zelfs in mn droom kreeg ik het spaans benauwd van die bedrijfsauto, heel apart.
Wat jij beschrijft Abc is voor mij ook heel herkenbaar. Ik durf nog niet zo goed te zeggen dat het soms best goed gaat, want dan wordt er weer vanalles van me verwacht wat ik nog niet aankan en aandurf. (althans, dat denk ik) Dat was ook de reden dat ik in mn eerste week na een paar dagen ben gestopt met de St Janskruid. Ik dacht: maar als ik me nou door die pillen over een paar weken weer goed voel, dan moet ik dus ook meteen weer aan het werk, maar dat kan ik helemaal niet... dus gestopt met die pillen. Stom he, dat je zo denkt... ben nu trouwens wel weer aan de St Janskruid, voelde me vorige week zo ongelukkig en depri dat ik dacht: baadt het niet, het schaadt ook niet....
Lief, kl*te he, dat je je hobby niet eens uit kan voeren. Blijkbaar is dat inderdaad nu ook te veel. En helaas... is het niet anders dan dat je je daar even bij neer moet leggen. Ik lees bij jou best veel boosheid, boos op jezelf en op de situatie. Ik kan me dat heel goed voorstellen, heb het zelf ook wel (vooral in het begin) maar het verandert de situatie niets. Ik probeer nu steeds te denken: het ís nu eenmaal zo, sommige dingen lukken nu even niet, maar dat komt wel weer. En die overtuiging geeft mij wel hoop, ik weet 100% zeker dat er weer een dag komt dat ik wél weer mezelf ben, en alles kan doen wat ik leuk vind. Vriend zegt dat ook steeds tegen mij, en dat helpt me wel goed. Zoals vorig weekend dat we ons weekendje weg af moesten zeggen, het enige wat vriend dan doet is me een dikke knuffel geven en zeggen: lieverd, er komen nog genoeg weekendjes weg. We maken er nu gewoon een gezellig weekend thuis van. Zijn woorden (en zo voelt hij het ook écht) helpen mij wel om het ook zo te voelen. Net als mijn sport, ook mn grote hobby, deed ik altijd 5 uur per week, en dat lukt nu niet. Ik speelde sindskort in het hoogste team. Mijn team had gisteren een wedstrijd, en daar ben ik dus even wezen kijken. Verschrikkelijk om te zien dat er iemand anders op mijn plek speelt... en als ik er naar kijk, mis ik het ook echt verschrikkelijk. Ik mis mn spor
maandag 29 november 2010 om 12:28
Lief, je bent hier ook welkom, het sneeuwt nu echt heel hard! Mijn katten liggen met grote ogen in de vensterbank naar buiten te staren
Abc, hier hetzelfde met sinterklaas. Wij vieren het altijd met mijn schoonfamilie, en daar zijn dus 5 kinderen bij in de leeftijd van 1 t/m 6 jaar. Vooral met sinterklaas is het altijd een drukte van jewelste, ze zijn door het dolle heen en krijg de wereld aan speelgoed (en al het speelgoed maakt tegenwoordig lawaai). Daarna gaan we altijd eten met zn allen, dan gaan de kids naar bed en vieren wij het met de volwassenen. Ik heb dit jaar al aan de familie laten weten dat ik na het eten kom, als de kinderen in bed liggen dus. Tsja, lullig misschien dat tante Marriss er niet bij is dit jaar, maar het is niet anders, ik ga dat echt niet trekken. En volgend jaar is het weer sinterklaas... (en het jaar daarop, en daarop...)
Kan jij ook niet zoiets afspreken met je familie? Als je er nu al tegenop ziet... denk om jezelf meis, je familie zal het heus begrijpen.
Abc, hier hetzelfde met sinterklaas. Wij vieren het altijd met mijn schoonfamilie, en daar zijn dus 5 kinderen bij in de leeftijd van 1 t/m 6 jaar. Vooral met sinterklaas is het altijd een drukte van jewelste, ze zijn door het dolle heen en krijg de wereld aan speelgoed (en al het speelgoed maakt tegenwoordig lawaai). Daarna gaan we altijd eten met zn allen, dan gaan de kids naar bed en vieren wij het met de volwassenen. Ik heb dit jaar al aan de familie laten weten dat ik na het eten kom, als de kinderen in bed liggen dus. Tsja, lullig misschien dat tante Marriss er niet bij is dit jaar, maar het is niet anders, ik ga dat echt niet trekken. En volgend jaar is het weer sinterklaas... (en het jaar daarop, en daarop...)
Kan jij ook niet zoiets afspreken met je familie? Als je er nu al tegenop ziet... denk om jezelf meis, je familie zal het heus begrijpen.
maandag 29 november 2010 om 12:38
quote:abc schreef op 29 november 2010 @ 12:10:
Mijn schoonvader heeft ook glutenallergie (en diabetes) en hij voelt zich ook heel vaak vergeten als mensen niks voor hem in huis hebben. Hij is helemaal niet zo moeilijk en is heel snel tevreden (beetje light drinken en een stukje kaas of worst en hij is tevreden), maar mensen die hem helemaal vergeten kan hij heel slecht tegen.
Ik weet niet of je van bakken houdt, maar ik heb een paar lekkere recepten onder andere voor een soort kokosboterkoekjes, chocoladetaart en kruidkoek. Mijn schoonvader vindt ze heerlijk.
En voor wat betreft de sneeuw, je bent welkom hoor. Het gaat steeds harder en de weg is al helemaal wit.
Ik heb zomaar de indruk dat jij heel ver bij mij vandaan woont want in deze regio is 't niet voorspeld vandaag. Hoewel het wel heul donker wordt nu.
Ja weet je, ik had ook zoiets van: als die #@$!@ taart er dan niet is (die werd dan weer door een ander meegenomen, maar die was laat, en had een bevroren taart mee....) geef me dan een stukje chocola of kaas of worst ofzo, of een chippie. Vráág gewoon of je iets anders voor me kan regelen! Gewoon, dat ik ook iets in mijn handen krijg. Maar nee, er werd gezegd dat de taart er nog niet was, en dat was het dus. DENK EVEN NA!!!! Nou goed, bedankt voor het luisteren.
En ja, ik ben heel benieuwd naar die recepten, ze klinken slecht voor de diabetes, maar ja.... Vooral kruidkoek. Ik heb dat een paar keer gemaakt maar het is nog niet geweldig. Ik heb nog wel een paar goeie broodrecepten voor hem maar dan moeten we maar een apart topic openen he
Ben nou toch wel benieuwd wat hij met deze combi-ziekten doet, hoe hij ermee omgaat, want ik vind het soms behoorlijk k^t (heb pas sinds twee jaar de diagnose coeliakie).
Mijn schoonvader heeft ook glutenallergie (en diabetes) en hij voelt zich ook heel vaak vergeten als mensen niks voor hem in huis hebben. Hij is helemaal niet zo moeilijk en is heel snel tevreden (beetje light drinken en een stukje kaas of worst en hij is tevreden), maar mensen die hem helemaal vergeten kan hij heel slecht tegen.
Ik weet niet of je van bakken houdt, maar ik heb een paar lekkere recepten onder andere voor een soort kokosboterkoekjes, chocoladetaart en kruidkoek. Mijn schoonvader vindt ze heerlijk.
En voor wat betreft de sneeuw, je bent welkom hoor. Het gaat steeds harder en de weg is al helemaal wit.
Ik heb zomaar de indruk dat jij heel ver bij mij vandaan woont want in deze regio is 't niet voorspeld vandaag. Hoewel het wel heul donker wordt nu.
Ja weet je, ik had ook zoiets van: als die #@$!@ taart er dan niet is (die werd dan weer door een ander meegenomen, maar die was laat, en had een bevroren taart mee....) geef me dan een stukje chocola of kaas of worst ofzo, of een chippie. Vráág gewoon of je iets anders voor me kan regelen! Gewoon, dat ik ook iets in mijn handen krijg. Maar nee, er werd gezegd dat de taart er nog niet was, en dat was het dus. DENK EVEN NA!!!! Nou goed, bedankt voor het luisteren.
En ja, ik ben heel benieuwd naar die recepten, ze klinken slecht voor de diabetes, maar ja.... Vooral kruidkoek. Ik heb dat een paar keer gemaakt maar het is nog niet geweldig. Ik heb nog wel een paar goeie broodrecepten voor hem maar dan moeten we maar een apart topic openen he
Ben nou toch wel benieuwd wat hij met deze combi-ziekten doet, hoe hij ermee omgaat, want ik vind het soms behoorlijk k^t (heb pas sinds twee jaar de diagnose coeliakie).
maandag 29 november 2010 om 13:51
Heb jij ook diabetes en coeliakie, Lief? Mijn baksels zijn over het algemeen niet heel goed voor zijn suiker, maar daar houdt hij rekening mee. Goede broodrecepten zijn welkom hier, hij vindt het glutenvrije brood niet te eten. Misschien moeten we er een apart topic voor openen, of gewoon over de mail wat recepten uitwisselen.
Wij vieren Sinterklaas altijd met mijn broer, zus en gezinnen bij mijn ouders. Mijn oma komt dit jaar ook. We doen voor de kinderen en volwassenen tegelijk en na die tijd samen eten. Er zijn vier kinderen tussen de 2,5 en 5. Op zich denk ik dat ik het wel vol kan houden, maar na afgelopen weekend heb ik wel twijfels. Ik probeer het gewoon en als het niet gaat, gaan we gewoon voor het eten weer naar huis.
Ik zit inderdaad ook in één van de genoemde provincies. En dan niet de mooiste . Het sneeuwt hier trouwens nu niet meer.
Marriss, het lijkt me heel moeilijk voor je om te zien dat je plaats in het team is ingenomen door iemand anders. Dat geeft heel duidelijk aan dat je vervangbaar bent en dat kan heel hard aankomen. Maar je bent er al weer geweest en dat lukte je een paar weken geleden nog niet, dus dat is alweer een positief punt.
Wij vieren Sinterklaas altijd met mijn broer, zus en gezinnen bij mijn ouders. Mijn oma komt dit jaar ook. We doen voor de kinderen en volwassenen tegelijk en na die tijd samen eten. Er zijn vier kinderen tussen de 2,5 en 5. Op zich denk ik dat ik het wel vol kan houden, maar na afgelopen weekend heb ik wel twijfels. Ik probeer het gewoon en als het niet gaat, gaan we gewoon voor het eten weer naar huis.
Ik zit inderdaad ook in één van de genoemde provincies. En dan niet de mooiste . Het sneeuwt hier trouwens nu niet meer.
Marriss, het lijkt me heel moeilijk voor je om te zien dat je plaats in het team is ingenomen door iemand anders. Dat geeft heel duidelijk aan dat je vervangbaar bent en dat kan heel hard aankomen. Maar je bent er al weer geweest en dat lukte je een paar weken geleden nog niet, dus dat is alweer een positief punt.
maandag 29 november 2010 om 14:22
Ja ik heb ook allebei abc. Je hoort (nog) niet vaak dat ze samen voorkomen, vandaar mijn interesse.
Ik heb je tot vriend uitgenodigd, ik vermoed dat we dan berichten kunnen versturen (?) en dan kunnen we emailadressen uitwisselen. Ik wil nl. mijn emailadres niet hier neerzetten en het emailadres dat ik voor forums aanhoud, gebruik ik niet veel.
Ik zat net even mijn werkemail te lezen en ik zag de forecast voor volgend jaar voor onze afdeling en daar staat heel veel follow-up van mijn werk bij.... kreeg het er echt benauwd van! Een paniekgolf, hartkloppingen. Ben nog niet beter dus....
En ik ben ook aan het bedenken hoe het nu anders moet als ik weer aan het werk ga. Ik had bedacht dat ik me even niet ga bezighouden met het maken van carriere, met mijn ontwikkeling, maar gewoon even mijn eigen werk te doen en niet allerlei extra dingen waar ik niet voor wordt betaald. Zeker aangezien ze vinden dat ik niet een schaal omhoog hoef, ga ik er nu ook even geen werk voor doen. Maar ja, als je dan ziet hoeveel van dat werk voor volgend jaar staat ingepland, dan slaat de twijfel wel weer toe hoor. Want het is wèl leuk werk. Gelukkig is er nog heel veel ander leuk werk ook, maar toch...... En dan krijg ik ook de zenuwen, want aangezien ik al heel lang dat werk doe (waar ik dus niet voor wordt betaald), zal men erop rekenen dat ik dat ook blijf doen, dus ik moet heel stellig dat standpunt in gaan nemen en dat zal me niet in dank worden afgenomen want ik zit in een groep die dat als doel heeft, dat werk.
Beetje krom eigenlijk als ik het zo opschrijf.
Ik heb je tot vriend uitgenodigd, ik vermoed dat we dan berichten kunnen versturen (?) en dan kunnen we emailadressen uitwisselen. Ik wil nl. mijn emailadres niet hier neerzetten en het emailadres dat ik voor forums aanhoud, gebruik ik niet veel.
Ik zat net even mijn werkemail te lezen en ik zag de forecast voor volgend jaar voor onze afdeling en daar staat heel veel follow-up van mijn werk bij.... kreeg het er echt benauwd van! Een paniekgolf, hartkloppingen. Ben nog niet beter dus....
En ik ben ook aan het bedenken hoe het nu anders moet als ik weer aan het werk ga. Ik had bedacht dat ik me even niet ga bezighouden met het maken van carriere, met mijn ontwikkeling, maar gewoon even mijn eigen werk te doen en niet allerlei extra dingen waar ik niet voor wordt betaald. Zeker aangezien ze vinden dat ik niet een schaal omhoog hoef, ga ik er nu ook even geen werk voor doen. Maar ja, als je dan ziet hoeveel van dat werk voor volgend jaar staat ingepland, dan slaat de twijfel wel weer toe hoor. Want het is wèl leuk werk. Gelukkig is er nog heel veel ander leuk werk ook, maar toch...... En dan krijg ik ook de zenuwen, want aangezien ik al heel lang dat werk doe (waar ik dus niet voor wordt betaald), zal men erop rekenen dat ik dat ook blijf doen, dus ik moet heel stellig dat standpunt in gaan nemen en dat zal me niet in dank worden afgenomen want ik zit in een groep die dat als doel heeft, dat werk.
Beetje krom eigenlijk als ik het zo opschrijf.
maandag 29 november 2010 om 14:33
Lief, ik snap dat wel, dat je eigenlijk niet meer werk wil doen dan waar je voor betaald wordt, maar het leuke werk wel wilt doen. Daar vind ik niks kroms aan. Bij ons zijn alle functies overhoop gehaald en alles opnieuw ingedeeld en als ik mijn nieuwe functiebeschrijving dan zie, dan zou ik eigenlijk ook in een hogere schaal moeten zitten. Ik heb er nu in mijn fg niks over gezegd, maar ben van plan dat over drie maanden wel te doen (wij hebben een keer jaar fg en drie keer evaluatie per jaar). En niet meer in je werkmail kijken als je er zo benauwd van wordt.
Ik heb net een mailtje naar mijn baas gestuurd dat ik nog niet weet of ik me deze week aan mijn planning kan houden ivm rotweekend en ben nu dus ook al weer met andere mails bezig. Ik ga mijn laptop zo maar gewoon uitzetten anders ben ik weer de hele middag met mijn werk bezig en dat moet maar even niet.
Ik heb je geaccepteerd als vriend geloof ik. Je mag me ook gewoon mailen naar vivaforumabc@gmail.com, dat vind ik makkelijker. Een aantal artsen hebben tegen mijn schoonvader gezegd dat het een veel voorkomende combinatie is en anderen zeggen dat het een uitzonderlijke combi is. Mijn schoonvader heeft nu 4 jaar coeliakie en ook zijn diabetes heeft hij op latere leeftijd gekregen (toen hij 30 - 35 was geloof ik). De combinatie is heel lastig, maar goed we gaan wel verder op de mail over dit onderwerp.
Ik heb net een mailtje naar mijn baas gestuurd dat ik nog niet weet of ik me deze week aan mijn planning kan houden ivm rotweekend en ben nu dus ook al weer met andere mails bezig. Ik ga mijn laptop zo maar gewoon uitzetten anders ben ik weer de hele middag met mijn werk bezig en dat moet maar even niet.
Ik heb je geaccepteerd als vriend geloof ik. Je mag me ook gewoon mailen naar vivaforumabc@gmail.com, dat vind ik makkelijker. Een aantal artsen hebben tegen mijn schoonvader gezegd dat het een veel voorkomende combinatie is en anderen zeggen dat het een uitzonderlijke combi is. Mijn schoonvader heeft nu 4 jaar coeliakie en ook zijn diabetes heeft hij op latere leeftijd gekregen (toen hij 30 - 35 was geloof ik). De combinatie is heel lastig, maar goed we gaan wel verder op de mail over dit onderwerp.
maandag 29 november 2010 om 15:06
Hee meiden, wat is er weer al een hoop geschreven vandaag. Ik ben ook wel jaloers op jullie, hier nog geen sneeuw, misschien vanavond nog. ( ik zit op een van de eilanden)
Ik ben ook echt wel een liefhebber, alleen hebben wij het hier niet zo vaak, met al dat water om ons heen.
Toffe: Wat een verschil he als de druk van werk wegvalt, maar ik denk dat het verschil nog veel groter is, omdat jij nu even geaccepteerd hebt dat het niet anders is.
Ik zou even je cao nalezen, hoe het geregeld is i.v.m je loon. Bij ons word nl twee jaar lang je loon 100% doorbetaald, en bouw je na een jaar geen vakantiedagen meer op. Is dus erg per branche verschillend.
Abc: Ik denk dat het idd vooral de acceptatie is wat je dwars zit. Ik weet zeker dat niemand iets van je verwacht, maar jij blijft voor jezelf de lat ontzetend hoog leggen. Op mij komt het over dat je inmiddels met je verstand prima kan beredeneren hoe het werkt, maar dat je gevoel hier nog heel anders over denkt. Ik ben het wel met je vriend eens, dat jou psych misschien niet helemaal uitblinkt op zijn vakgebied. Misschien toch eens kijken voor een andere?
Lief: Wat jammer dat je je zo eenzaam voelt op dit moment. Als niemand rekening houd met de beperkingen waar je zelf op dit moment al heel erg je handen aan vol hebt is dat heel zuur.
Hoe harder jij gaat roepen dat je beter moet zijn, hoe moeilijker dat het word. Probeer goed voor jezelf te zorgen, en begin dan maar om wat liever voor jezelf te zijn. En vooral jezelf niet kwalijk nemen dat ze voor jou eerder naar huis moeten. Ze doen het met liefde.
AK: Wat goed van je dat je deze week al een aantal keren naar je werk gaat. Ik hoop echt voor je dat het lukt.
Marriss: Wat is het lastig he, om een balans te vinden. Ik heb ook wel eens gezegd: Het leven is een snelweg, en iedereen rijd 120, Maar je mag ook 80, alleen is dan niet iedereen even blij met je. Toch is het belangrijk om nu even 80 te rijden, want als je harder rijd, blaas je je motor op, en weet je zeker dat je van de snelweg af moet.
Wel goed van je dat je gezegd hebt dat je pas na het eten komt, alleen je nu niet schuldig over gaan voelen he?
Wij doen helemaal niets meer een sinterklaas, dus dat is wel lekker rustig.
Ik ben vanmorgen weer naar pmt geweest, en eigenlijk helemaal gesloopt. Pfff het is iedere keer zo heftig. We hebben het deze keer gehad over het moment van het ongeluk. Of eigenlijk de fractie ervoor. Dat heel mijn lichaam in verzet komt, en het eigenlijk van me weg wil duwen. Op dat moment kon dat natuurlijk niet, want dan was het niet gebeurd. Maar die beweging zit nog wel in mijn lijf. Dus vanmorgen kreeg ik de kans om die beweging af te maken. Ik heb nu letterlijk het gevoel dat ik meer lucht heb.
En de emotie die los komt, ik had het veilig in het puntje van mijn hart gestopt, en afgedekt met een loden plaat, en nu begint zo af en toe die loden plaat wat te lichten. Alleen lijkt het wel of al mijn emoties nu weer gaan leven, en dat is best heftig.
Ik ben ook echt wel een liefhebber, alleen hebben wij het hier niet zo vaak, met al dat water om ons heen.
Toffe: Wat een verschil he als de druk van werk wegvalt, maar ik denk dat het verschil nog veel groter is, omdat jij nu even geaccepteerd hebt dat het niet anders is.
Ik zou even je cao nalezen, hoe het geregeld is i.v.m je loon. Bij ons word nl twee jaar lang je loon 100% doorbetaald, en bouw je na een jaar geen vakantiedagen meer op. Is dus erg per branche verschillend.
Abc: Ik denk dat het idd vooral de acceptatie is wat je dwars zit. Ik weet zeker dat niemand iets van je verwacht, maar jij blijft voor jezelf de lat ontzetend hoog leggen. Op mij komt het over dat je inmiddels met je verstand prima kan beredeneren hoe het werkt, maar dat je gevoel hier nog heel anders over denkt. Ik ben het wel met je vriend eens, dat jou psych misschien niet helemaal uitblinkt op zijn vakgebied. Misschien toch eens kijken voor een andere?
Lief: Wat jammer dat je je zo eenzaam voelt op dit moment. Als niemand rekening houd met de beperkingen waar je zelf op dit moment al heel erg je handen aan vol hebt is dat heel zuur.
Hoe harder jij gaat roepen dat je beter moet zijn, hoe moeilijker dat het word. Probeer goed voor jezelf te zorgen, en begin dan maar om wat liever voor jezelf te zijn. En vooral jezelf niet kwalijk nemen dat ze voor jou eerder naar huis moeten. Ze doen het met liefde.
AK: Wat goed van je dat je deze week al een aantal keren naar je werk gaat. Ik hoop echt voor je dat het lukt.
Marriss: Wat is het lastig he, om een balans te vinden. Ik heb ook wel eens gezegd: Het leven is een snelweg, en iedereen rijd 120, Maar je mag ook 80, alleen is dan niet iedereen even blij met je. Toch is het belangrijk om nu even 80 te rijden, want als je harder rijd, blaas je je motor op, en weet je zeker dat je van de snelweg af moet.
Wel goed van je dat je gezegd hebt dat je pas na het eten komt, alleen je nu niet schuldig over gaan voelen he?
Wij doen helemaal niets meer een sinterklaas, dus dat is wel lekker rustig.
Ik ben vanmorgen weer naar pmt geweest, en eigenlijk helemaal gesloopt. Pfff het is iedere keer zo heftig. We hebben het deze keer gehad over het moment van het ongeluk. Of eigenlijk de fractie ervoor. Dat heel mijn lichaam in verzet komt, en het eigenlijk van me weg wil duwen. Op dat moment kon dat natuurlijk niet, want dan was het niet gebeurd. Maar die beweging zit nog wel in mijn lijf. Dus vanmorgen kreeg ik de kans om die beweging af te maken. Ik heb nu letterlijk het gevoel dat ik meer lucht heb.
En de emotie die los komt, ik had het veilig in het puntje van mijn hart gestopt, en afgedekt met een loden plaat, en nu begint zo af en toe die loden plaat wat te lichten. Alleen lijkt het wel of al mijn emoties nu weer gaan leven, en dat is best heftig.
maandag 29 november 2010 om 15:27
annemie, ben jij aangereden door een auto ofzo, of wil je dat hier niet zeggen?
Wat een heftigheid zeg, met die emoties rond het ongeluk. Het lijkt me ook niet raar hoor, als je moet overleven na een ongeluk ga je dat vast eerst fysiek doen, waardoor je emoties ondersneeuwen. Ellendig dat je daar dan toch nog last van krijgt. Was het voor of nadat je thuis kwam te zitten?
Ik heb net mijn collega gebeld. Degene die mijn project overneemt. En die zei dat hij er een hele dagtaak aan heeft om het in goede orde te regelen. En dat hij veel meer mensen heeft om het uit te voeren. En hij heeft veel meer ervaring dan ik. Ik heb gezegd dat het me goed doet dat hij er ook een uitdaging aan heeft. En dat ik denk dat ik misschien volgende week een keer kom koffiedrinken. Maar dat ik er nog even over moet nadenken. Heb ook nog heel even over werkinhoud gesproken en de richting die ik destijds in dacht, blijkt toch wel de juiste te zijn. Vind het haast fijn dat mijn project zo in goede handen terecht is gekomen.
Het sneeuwt hier nu ook licht. Weet nu ook waarom ik hoofdpijn heb: Sneeuw dus (ik heb dat heel sterk).
Abc, ik stuur je straks een email.
Wat een heftigheid zeg, met die emoties rond het ongeluk. Het lijkt me ook niet raar hoor, als je moet overleven na een ongeluk ga je dat vast eerst fysiek doen, waardoor je emoties ondersneeuwen. Ellendig dat je daar dan toch nog last van krijgt. Was het voor of nadat je thuis kwam te zitten?
Ik heb net mijn collega gebeld. Degene die mijn project overneemt. En die zei dat hij er een hele dagtaak aan heeft om het in goede orde te regelen. En dat hij veel meer mensen heeft om het uit te voeren. En hij heeft veel meer ervaring dan ik. Ik heb gezegd dat het me goed doet dat hij er ook een uitdaging aan heeft. En dat ik denk dat ik misschien volgende week een keer kom koffiedrinken. Maar dat ik er nog even over moet nadenken. Heb ook nog heel even over werkinhoud gesproken en de richting die ik destijds in dacht, blijkt toch wel de juiste te zijn. Vind het haast fijn dat mijn project zo in goede handen terecht is gekomen.
Het sneeuwt hier nu ook licht. Weet nu ook waarom ik hoofdpijn heb: Sneeuw dus (ik heb dat heel sterk).
Abc, ik stuur je straks een email.
maandag 29 november 2010 om 16:31
Even ego, merk dat ik wat nerveus begin te worden, baas belt rond 17u... en weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Pfff.
En...ik ben trots op mezelf! Vriend is nu met sintsurprises bezig, ik dacht: 'waarom doet ie dat nou zo, en niet zo?!' dus dat wou ik vragen, en op het moment dat ik mn mond open deed, bedacht ik me dat dát dus typisch is voor mij. Dus mond weer dicht, en vraag ingeslikt. Ik dacht: 'laat hem nou gewoon bezig zijn met die surprise, op zijn eigen manier'
Loslaten & vertrouwen, haha.
En...ik ben trots op mezelf! Vriend is nu met sintsurprises bezig, ik dacht: 'waarom doet ie dat nou zo, en niet zo?!' dus dat wou ik vragen, en op het moment dat ik mn mond open deed, bedacht ik me dat dát dus typisch is voor mij. Dus mond weer dicht, en vraag ingeslikt. Ik dacht: 'laat hem nou gewoon bezig zijn met die surprise, op zijn eigen manier'
Loslaten & vertrouwen, haha.
maandag 29 november 2010 om 16:31
Lief: Het is al een aantal jaar geleden, maar het was wel een ernstig ongeluk. Ik was een fietser, en dat neem je het niet zo makkelijk op tegen over een vrachtauto.
Maar ik was er altijd heel lackoniek in, het was nu eenmaal zo, en ik moest maken wat er nog van te maken viel. En omdat ik, net als bijv abc, regelmatig van mijn werk moest verzuimen om naar het zkh te gaan, werkte ik in de tijd dat ik wel op mijn werk was dubbel zo hard, om de verloren tijd in te halen.
En ik wilde bewijzen dat het in mijn bekken zat, en niet tussen mijn oren. Als ik al emoties had, dan stopte ik die mijlenver weg, want ook die konden de situatie niet veranderen. Nu bijna twee jaar geleden was het genoeg geweest, en gaf mijn lichaam (ook nog wel een stukje gevolg ongeluk) het op. Met als gevolg een hartstilstand. En nog drong het niet door. Ik bleef door gaan en dacht maar aan een ding, mijn ploeg moest draaiende gehouden worden. Ik was er zo van overtuigd dat zonder mij alles in het honderd zou lopen.
Mensen vroegen wel aan me, of ik bang was om dood te gaan. Daar had ik helemaal geen tijd voor. Want ik moest nog zoveel regelen voor mijn baas. Hard als staal was ik, niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Totdat ik er geestelijk onderdoor ging, Afijn zoals je weet, ik kon niks meer. En nu begint de ijsklomp te smelten, en komen er emoties los, waarvan ik nooit vermoed had, dat ik ze had. En nu komt er uit dat ik wel degelijk bang ben, om dood te gaan. Ze zeggen dat het echt zo werkt, dat je eerst de negatieve emoties moet leren kennen, eer dat je wat kunt met de positieve. Dat hoop ik dan maar.
Maar ik was er altijd heel lackoniek in, het was nu eenmaal zo, en ik moest maken wat er nog van te maken viel. En omdat ik, net als bijv abc, regelmatig van mijn werk moest verzuimen om naar het zkh te gaan, werkte ik in de tijd dat ik wel op mijn werk was dubbel zo hard, om de verloren tijd in te halen.
En ik wilde bewijzen dat het in mijn bekken zat, en niet tussen mijn oren. Als ik al emoties had, dan stopte ik die mijlenver weg, want ook die konden de situatie niet veranderen. Nu bijna twee jaar geleden was het genoeg geweest, en gaf mijn lichaam (ook nog wel een stukje gevolg ongeluk) het op. Met als gevolg een hartstilstand. En nog drong het niet door. Ik bleef door gaan en dacht maar aan een ding, mijn ploeg moest draaiende gehouden worden. Ik was er zo van overtuigd dat zonder mij alles in het honderd zou lopen.
Mensen vroegen wel aan me, of ik bang was om dood te gaan. Daar had ik helemaal geen tijd voor. Want ik moest nog zoveel regelen voor mijn baas. Hard als staal was ik, niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Totdat ik er geestelijk onderdoor ging, Afijn zoals je weet, ik kon niks meer. En nu begint de ijsklomp te smelten, en komen er emoties los, waarvan ik nooit vermoed had, dat ik ze had. En nu komt er uit dat ik wel degelijk bang ben, om dood te gaan. Ze zeggen dat het echt zo werkt, dat je eerst de negatieve emoties moet leren kennen, eer dat je wat kunt met de positieve. Dat hoop ik dan maar.
maandag 29 november 2010 om 17:07
Annemie, ik denk ook dat het bij mij nog heel veel acceptatie is. Ik wil/kan nog steeds niet toegeven dat ik niet (meer) zo kan functioneren als ik deed. Dat moet ik ook niet willen, want dat heeft er toe geleid dat ik ziek thuis zit nu. Misschien moet ik inderdaad een andere psych zoeken. Ik ga denk ik proberen voor de volgende keer wat op papier te zetten. Misschien kan ik haar op die manier duidelijk maken wat ik nodig heb en waar ik problemen heb. Misschien helpt het ook wel als ik op de vraag hoe het gaat niet meer standaard 'Goed' antwoord.
Je pmt klinkt weer heel heftig, maar wederom wel nuttig. Wat grappig dat je die vergelijking maakt dat er een loden plaat op je emoties ligt. Dat zegt mijn vriend ook vaak, dat ik al mijn emoties onder een dikke plaat staal heb begraven en dat ik die niet weg durf te halen (kan halen) uit angst voor wat er allemaal omhoog komt.
Hoe is dat om te wonen op een van de eilanden? Ik vind het er prachtig en Ameland is absoluut mijn favoriete vakantieplek, maar om te wonen lijkt het me wel beperkt. Voor ziekenhuis, winkelen en misschien ook wel werken moet je toch elke keer naar het vaste land en dat kost wel veel tijd. Ik zit met Oud & Nieuw op de wadden, misschien ben ik dan wel vlak bij je.
Succes met je telefoongesprek Marriss. Als je baas op tijd belt, ben je nu met hem aan de telefoon. Goed dat je je niet bemoeid hebt met de surprise die je vriend aan het maken is.
Toffe, je hebt me op een idee gebracht met je verhaal over rundvlees. Ik heb nu ook lekker rundvlees op staan. Ook hier bijna aangebrand omdat ik ook alweer vergeten was dat ik het opgezet had en met andere dingen bezig was. Gelukkig heb ik het op tijd kunnen redden. Wat balen voor je trouwens dat je zoveel bent aangekomen nu je thuis zit. Ik heb minder behoefte aan snoep en slik juist doordat ik een stuk minder stress heb. Ik ben een echte emo-eter en snoepte vooral heel veel als ik net thuis was uit mijn werk, vervolgens had ik tijdens het eten geen trek en at ik dus te weinig waardoor ik 's avonds laat weer ging snaaien. Vaak deed ik meteen vanuit mijn werk boodschappen en kocht ik te veel lekkere dingen. Als ik nu boodschappen doe, kan ik me veel beter inhouden en ook met wat er wel in huis is kan ik me inhouden. Er ligt hier al maanden een zak drop in de la, die nog niet eens open is.
Lief, wat lekker dat je collega er ook moeite mee heeft en extra mensen nodig heeft. En dat jouw ideeën goed waren. Ik zal straks mijn mail bekijken.
Je pmt klinkt weer heel heftig, maar wederom wel nuttig. Wat grappig dat je die vergelijking maakt dat er een loden plaat op je emoties ligt. Dat zegt mijn vriend ook vaak, dat ik al mijn emoties onder een dikke plaat staal heb begraven en dat ik die niet weg durf te halen (kan halen) uit angst voor wat er allemaal omhoog komt.
Hoe is dat om te wonen op een van de eilanden? Ik vind het er prachtig en Ameland is absoluut mijn favoriete vakantieplek, maar om te wonen lijkt het me wel beperkt. Voor ziekenhuis, winkelen en misschien ook wel werken moet je toch elke keer naar het vaste land en dat kost wel veel tijd. Ik zit met Oud & Nieuw op de wadden, misschien ben ik dan wel vlak bij je.
Succes met je telefoongesprek Marriss. Als je baas op tijd belt, ben je nu met hem aan de telefoon. Goed dat je je niet bemoeid hebt met de surprise die je vriend aan het maken is.
Toffe, je hebt me op een idee gebracht met je verhaal over rundvlees. Ik heb nu ook lekker rundvlees op staan. Ook hier bijna aangebrand omdat ik ook alweer vergeten was dat ik het opgezet had en met andere dingen bezig was. Gelukkig heb ik het op tijd kunnen redden. Wat balen voor je trouwens dat je zoveel bent aangekomen nu je thuis zit. Ik heb minder behoefte aan snoep en slik juist doordat ik een stuk minder stress heb. Ik ben een echte emo-eter en snoepte vooral heel veel als ik net thuis was uit mijn werk, vervolgens had ik tijdens het eten geen trek en at ik dus te weinig waardoor ik 's avonds laat weer ging snaaien. Vaak deed ik meteen vanuit mijn werk boodschappen en kocht ik te veel lekkere dingen. Als ik nu boodschappen doe, kan ik me veel beter inhouden en ook met wat er wel in huis is kan ik me inhouden. Er ligt hier al maanden een zak drop in de la, die nog niet eens open is.
Lief, wat lekker dat je collega er ook moeite mee heeft en extra mensen nodig heeft. En dat jouw ideeën goed waren. Ik zal straks mijn mail bekijken.
maandag 29 november 2010 om 17:49
Gesprek viel wel mee. Maar misschien moet hij toch eens beter luisteren, hij heeft al 3x gevraagd of ik ook medicijnen gebruik en hij vroeg nu voor de 2e x of ik ook hulp krijg, terwijl ik elke week vertel dat ik bij de mw ben geweest. Ik heb ook verteld dat er ook een stuk in mijn karakter ligt, dat ik me te verantwoordelijk voel, dat ik niet kan delegeren, dat ik een controlfreak ben... en dat er dus ook iets in mn karakter zal moeten veranderen. Hij gaf aan dat we daar nog wel verder over zullen praten, want dat dat ook dingen zijn waarbij ik waarschijnlijk wel ondersteuning nodig heb van mijn lg en collega's. Heb wel gezegd dat ik dat enórm moeilijk vind, dat ik altijd al zo ben, en dat ik mijn karakter niet 1,2,3 kan veranderen.
Ga nu even boerenkool maken.
Ga nu even boerenkool maken.
maandag 29 november 2010 om 17:59
Hi,
Vanmiddag anderhalf uur op mijn werk geweest. Eerst bakje thee gedronken met 2 collega's en daarna met mijn vaste collega van de groep haar geholpen met het opruimen van de herfstspullen in het lokaal en versieren in de sinterklaasstijl.
Ondertussen wat bij gepraat en morgen ga ik verder met wat opruimen van de groep en het versieren (t is zo leuk werk, behalve t opruimen vanzelfs). Het ging verder goed, maar kreeg zo nu en dan wat hoofdpijnsteken. Na anderhalf uur keurig naar huis gegaan. Morgenmiddag 2 uren en dan zie ik de kinderen weer sinds een hele tijd. Had trouwens op de heenreis op de fiets wel wat last van zenuwen denk ik. Ik was wat kortademig en mijn hart zat in de keel toen ik bij de verkeerslichten zat te wachten....
Vanmiddag anderhalf uur op mijn werk geweest. Eerst bakje thee gedronken met 2 collega's en daarna met mijn vaste collega van de groep haar geholpen met het opruimen van de herfstspullen in het lokaal en versieren in de sinterklaasstijl.
Ondertussen wat bij gepraat en morgen ga ik verder met wat opruimen van de groep en het versieren (t is zo leuk werk, behalve t opruimen vanzelfs). Het ging verder goed, maar kreeg zo nu en dan wat hoofdpijnsteken. Na anderhalf uur keurig naar huis gegaan. Morgenmiddag 2 uren en dan zie ik de kinderen weer sinds een hele tijd. Had trouwens op de heenreis op de fiets wel wat last van zenuwen denk ik. Ik was wat kortademig en mijn hart zat in de keel toen ik bij de verkeerslichten zat te wachten....
maandag 29 november 2010 om 18:03
Abc: Haha, sorry dat ik je op het verkeerde been gezet heb, maar ik zit op een van de zh eilanden. Het lijkt wel heel veel op Ameland hoor.
Maar idd als we willen winkelen, of als ik bijv. naar therapie ga, moet ik wel 50 km rijden, en dat is best lastig.
Dat standaard antwoord goed is wel een hele bekende, maar o zo moeilijk om te veranderen. Het is zo een gewoonte, en als ik er dan over nadenk dan heb ik het al gezegd. Alleen de mensen die ik echt ken, vragen vaak nog een keer: en hoe is het nu echt?
Marriss: Fijn dat je gesprek meeviel. Wees je er wel van bewust dat je niet alles aan je lg hoeft te vertellen, sommige dingen kunnen later tegen je gebruikt worden. Maar ja, dat is best lastig. Lekker he boerenkool, staat hier ook op.
Begin inmiddels wel aardig last te krijgen vvan afkicken. Mijn spieren gaan zeer doen, ik ga lopen geeuwen en rillen. Waaaaahhh.
Maar idd als we willen winkelen, of als ik bijv. naar therapie ga, moet ik wel 50 km rijden, en dat is best lastig.
Dat standaard antwoord goed is wel een hele bekende, maar o zo moeilijk om te veranderen. Het is zo een gewoonte, en als ik er dan over nadenk dan heb ik het al gezegd. Alleen de mensen die ik echt ken, vragen vaak nog een keer: en hoe is het nu echt?
Marriss: Fijn dat je gesprek meeviel. Wees je er wel van bewust dat je niet alles aan je lg hoeft te vertellen, sommige dingen kunnen later tegen je gebruikt worden. Maar ja, dat is best lastig. Lekker he boerenkool, staat hier ook op.
Begin inmiddels wel aardig last te krijgen vvan afkicken. Mijn spieren gaan zeer doen, ik ga lopen geeuwen en rillen. Waaaaahhh.
maandag 29 november 2010 om 18:13
annemie, ik heb je stuk gelezen over je ongeluk en wat er daarna allemaal met je gebeurde: best wel heftig zeg! Heel veel sterkte en kracht voor nu, voor het afbouwen van de medicatie!
Er vroeg ook iemand die wilde weten wat voor medicatie ik gebruik voor mijn chronische verkoudheid: nu tijdelijk codeinefosfaat 10 pch en neusspray xylometazoline hydrochloride. Anders dagelijks: fluticasonpropionaat Sandoz 50.
mariss, gelukkig dat het gesprek mee viel enne wij krijgen....HUTSPOT!! En t is bijna klaar...
Jouw karaktertrekken heb ik ook en ook ik moet hier verandering in brengen, maar heb ook steun nodig van collega's. Best wel moeilijk om dat straks te doen en te vragen...
Er vroeg ook iemand die wilde weten wat voor medicatie ik gebruik voor mijn chronische verkoudheid: nu tijdelijk codeinefosfaat 10 pch en neusspray xylometazoline hydrochloride. Anders dagelijks: fluticasonpropionaat Sandoz 50.
mariss, gelukkig dat het gesprek mee viel enne wij krijgen....HUTSPOT!! En t is bijna klaar...
Jouw karaktertrekken heb ik ook en ook ik moet hier verandering in brengen, maar heb ook steun nodig van collega's. Best wel moeilijk om dat straks te doen en te vragen...
