Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
vrijdag 3 december 2010 om 23:14
Marriss: Gelukkig dat het "goed" is gegaan. Wijs dat je het kort hebt gehouden. Ik hoop dat je de rust kunt vinden om zo te kunnen slapen.
Abc: Ik heb idd ervaring met de cognitieve gedragstherapie, en dan voornamelijk met de schema therapie.
Ik vind het erg goed werken. Je leert je gedachten te ontwarren, en ze te herkennen wat en waar het fout gaat. Gedrag is altijd een gevolg van een gedachte.
Dus als je weet waar je gedachte fout gaat, en dat kan corrigeren zal dat automatisch gevolgen hebben voor je gedrag.
Bij de schematherapie, gaan ze er van uit dat je in je kinderjaren bepaalde schema's aangeleerd hebt. (een schema is een manier van denken) Wat de oorzaak daarvan is doet er niet meer toe.
Een van mijn schema's is sociale isolatie, daar kan je op verschillende manieren mee omgaan. Zo kan je het bijvoorbeeld steunen, dan ben je extreem uitgelegd dus een kluizenaar in een hutje op de hei. Maar je kan ook de andere kant opgaan, en super sociaal zijn, op feestjes altijd heel aanwezig zijn. Jezelf onmisbaar maken, op bijvoorbeeld je werk. Dat laatste deed ik dus, maar ondertussen voelde ik me super onzeker.
Ik heb dus nooit geleerd om op een "gezonde" manier met die onzekerheid om te gaan, en heb het schema sociale isolatie ontwikkeld. Met de schema therapie leren ze je het herkennen, en er wel op een "normale" manier mee omgaan.
Ik hoop dat je het snapt, anders moet je maar eens even googelen. Soms moet je idd wel wat verder weg voor goede therapie, was hier ook zo. Ik moet ook 50 kilometer enkele reis. Maar ja, als je er dan wel wat aan hebt?
Abc: Ik heb idd ervaring met de cognitieve gedragstherapie, en dan voornamelijk met de schema therapie.
Ik vind het erg goed werken. Je leert je gedachten te ontwarren, en ze te herkennen wat en waar het fout gaat. Gedrag is altijd een gevolg van een gedachte.
Dus als je weet waar je gedachte fout gaat, en dat kan corrigeren zal dat automatisch gevolgen hebben voor je gedrag.
Bij de schematherapie, gaan ze er van uit dat je in je kinderjaren bepaalde schema's aangeleerd hebt. (een schema is een manier van denken) Wat de oorzaak daarvan is doet er niet meer toe.
Een van mijn schema's is sociale isolatie, daar kan je op verschillende manieren mee omgaan. Zo kan je het bijvoorbeeld steunen, dan ben je extreem uitgelegd dus een kluizenaar in een hutje op de hei. Maar je kan ook de andere kant opgaan, en super sociaal zijn, op feestjes altijd heel aanwezig zijn. Jezelf onmisbaar maken, op bijvoorbeeld je werk. Dat laatste deed ik dus, maar ondertussen voelde ik me super onzeker.
Ik heb dus nooit geleerd om op een "gezonde" manier met die onzekerheid om te gaan, en heb het schema sociale isolatie ontwikkeld. Met de schema therapie leren ze je het herkennen, en er wel op een "normale" manier mee omgaan.
Ik hoop dat je het snapt, anders moet je maar eens even googelen. Soms moet je idd wel wat verder weg voor goede therapie, was hier ook zo. Ik moet ook 50 kilometer enkele reis. Maar ja, als je er dan wel wat aan hebt?
vrijdag 3 december 2010 om 23:38
Mijn SPV-er is heel erg gericht op cognitieve gedragstherapie, dus ik denk dat ik dat altijd al een beetje krijg. Ik merk ook dat ik heel erg over mijn gedachten nadenk, dat ik de negatieve gedachtenspiraal heel snel herken bij mezelf. Ik kan er niet altijd wat mee, maar de herkenning is al heel goed, want dan zie je waar het misgaat. Ik vind dat (voor mij) het voordeel boven een psych denk ik.
zaterdag 4 december 2010 om 12:34
Goedemorgen goedemiddag,
het voelt voor mij als morgen, nog niet zo lang wakker... kon gisteravond natuurlijk niet slapen door de enorme hoofdpijn en drukte/chaos/storm in mn hoofd, gelukkig daarna nog wel een uur of 9 achter elkaar geslapen. Nu geen hoofdpijn meer, maar wel erg brak. Die enorme energie van gistermiddag lijkt alweer een eeuwigheid geleden... en daar had ik ook wel op gerekend, maar toch, het is wel jammer.
Ik merk trouwens dat, hoe dichterbij mn afspraak met ba komt, hoe meer ik ermee bezig ben en ermee in mn hoofd zit... en er tegenop zie! Ben zooo bang dat ie zegt dat ik al moet beginnen met opbouwen, en daar ben ik echt nog lang niet aan toe. Ik wil eerst weer iets van mn eigen ding kunnen doen, voordat ik weer naar mn werk ga. Ik bedoel, ik doe nu helemaal NIKS en zeg alles af, laat me eerst maar weer eens een beetje mn normale leventje op kunnen pakken. Of is dat een rare gedachte?
Abc, moesten jullie deze maand ook niet weer naar het ziekenhuis voor onderzoeken tav vruchtbaarheid? Of wil je daar liever niet over praten? Ik ben wel benieuwd, aangezien wij een beetje in hetzelfde schuitje zitten. En hoe is het nu met je oor, weet je al wat de vervolgstappen worden? Veel plezier met Sinterklaas, probeer er maar gewoon van te genieten!
Annemie, kan me voorstellen dat het een rare dag was. Aan de ene kant misschien niet verkeerd om het hoofdstuk af te sluiten, aan de andere kant... een nieuwe baan is ook altijd erg spannend en brengt ook wel weer spanning met zich mee. Hoe kijk je er tegenaan? Vol goede moed of ook wel erg nerveus? Wat een teleurstelling van die paar collega's. Hopelijk kan je het naast je neerleggen, probeer maar blij te zijn met de mensen die wel aandacht aan je hebben geschonken. Waarschijnlijk voelen zij zich nu ook rot, omdat ze niet wisten hoe ze op je moesten reageren.
Trouwens, ik las gister een stuk op internet over reintegratie na burnout. Daarin stond o.a. dat mensen die na een burnout bij een andere werkgever gaan werk, eerder/sneller/beter herstellen dan mensen die weer bij dezelfde werkgever aan de slag gaan. Misschien een fijn idee (ik kan het artikel wel even opzoeken als je wilt)
Kusje, ik sluit me aan bij de rest, ga maar even naar de huisarts met je verhaal... en als je weer in gesprek bent met je lg, probeer je grenzen aan te geven. Als zij zegt dat ze voor hetere vuren heeft gestaan, probeer dan te reageren in de trant van dat je daar begrip voor hebt, maar dat dit nu voor jou een belangrijk punt waar iets mee moet gebeuren. (ofzo) Ik snap dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, maar je kunt elkaars ellende niet met elkaar vergelijken, en ik zou me dan ook niet af laten schepen met zo'n antwoord. Zij is jouw lg en is verantwoordelijk voor jou(w werkdruk).
Oh vriend heeft een broodje voor me gesmeerd, ga eerst even eten.
het voelt voor mij als morgen, nog niet zo lang wakker... kon gisteravond natuurlijk niet slapen door de enorme hoofdpijn en drukte/chaos/storm in mn hoofd, gelukkig daarna nog wel een uur of 9 achter elkaar geslapen. Nu geen hoofdpijn meer, maar wel erg brak. Die enorme energie van gistermiddag lijkt alweer een eeuwigheid geleden... en daar had ik ook wel op gerekend, maar toch, het is wel jammer.
Ik merk trouwens dat, hoe dichterbij mn afspraak met ba komt, hoe meer ik ermee bezig ben en ermee in mn hoofd zit... en er tegenop zie! Ben zooo bang dat ie zegt dat ik al moet beginnen met opbouwen, en daar ben ik echt nog lang niet aan toe. Ik wil eerst weer iets van mn eigen ding kunnen doen, voordat ik weer naar mn werk ga. Ik bedoel, ik doe nu helemaal NIKS en zeg alles af, laat me eerst maar weer eens een beetje mn normale leventje op kunnen pakken. Of is dat een rare gedachte?
Abc, moesten jullie deze maand ook niet weer naar het ziekenhuis voor onderzoeken tav vruchtbaarheid? Of wil je daar liever niet over praten? Ik ben wel benieuwd, aangezien wij een beetje in hetzelfde schuitje zitten. En hoe is het nu met je oor, weet je al wat de vervolgstappen worden? Veel plezier met Sinterklaas, probeer er maar gewoon van te genieten!
Annemie, kan me voorstellen dat het een rare dag was. Aan de ene kant misschien niet verkeerd om het hoofdstuk af te sluiten, aan de andere kant... een nieuwe baan is ook altijd erg spannend en brengt ook wel weer spanning met zich mee. Hoe kijk je er tegenaan? Vol goede moed of ook wel erg nerveus? Wat een teleurstelling van die paar collega's. Hopelijk kan je het naast je neerleggen, probeer maar blij te zijn met de mensen die wel aandacht aan je hebben geschonken. Waarschijnlijk voelen zij zich nu ook rot, omdat ze niet wisten hoe ze op je moesten reageren.
Trouwens, ik las gister een stuk op internet over reintegratie na burnout. Daarin stond o.a. dat mensen die na een burnout bij een andere werkgever gaan werk, eerder/sneller/beter herstellen dan mensen die weer bij dezelfde werkgever aan de slag gaan. Misschien een fijn idee (ik kan het artikel wel even opzoeken als je wilt)
Kusje, ik sluit me aan bij de rest, ga maar even naar de huisarts met je verhaal... en als je weer in gesprek bent met je lg, probeer je grenzen aan te geven. Als zij zegt dat ze voor hetere vuren heeft gestaan, probeer dan te reageren in de trant van dat je daar begrip voor hebt, maar dat dit nu voor jou een belangrijk punt waar iets mee moet gebeuren. (ofzo) Ik snap dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, maar je kunt elkaars ellende niet met elkaar vergelijken, en ik zou me dan ook niet af laten schepen met zo'n antwoord. Zij is jouw lg en is verantwoordelijk voor jou(w werkdruk).
Oh vriend heeft een broodje voor me gesmeerd, ga eerst even eten.
zaterdag 4 december 2010 om 20:25
Kusje, verstandig. Ik zou direct maandagochtend even bellen als ik je was. Heb je dat gehad.... succes. Ruzie weer bijgelegd?
Ik had hier ook ruzie met vriend vanmiddag, dat krijg je toch wel wat sneller merk ik (herkernbaar voor de rest??) ik zit niet goed in mn vel en voor vriend is het af en toe ook wel heel lastig allemaal. Hij voelt zich machteloos om te zien hoe ik met mezelf in de knoop zit en als ik dan een rotbui heb (en dat is geregeld...) en me dan ook nog op hem afreageer.... euh ja, dat is niet altijd leuk. Gelukkig kunnen we er later ook wel weer goed over praten.
Waar is iedereen? Zijn jullie allemaal sinterklaas aan het vieren vandaag?
Wij zouden vanavond weer sint vieren, nu bij schoonfamilie. Iedereen moest alleen van ver komen, dus ivm weer is het uitgesteld. Nou ja, avondje op de bank met zn 2, terwijl het buiten sneeuwt is ook fijn.
Ik had hier ook ruzie met vriend vanmiddag, dat krijg je toch wel wat sneller merk ik (herkernbaar voor de rest??) ik zit niet goed in mn vel en voor vriend is het af en toe ook wel heel lastig allemaal. Hij voelt zich machteloos om te zien hoe ik met mezelf in de knoop zit en als ik dan een rotbui heb (en dat is geregeld...) en me dan ook nog op hem afreageer.... euh ja, dat is niet altijd leuk. Gelukkig kunnen we er later ook wel weer goed over praten.
Waar is iedereen? Zijn jullie allemaal sinterklaas aan het vieren vandaag?
Wij zouden vanavond weer sint vieren, nu bij schoonfamilie. Iedereen moest alleen van ver komen, dus ivm weer is het uitgesteld. Nou ja, avondje op de bank met zn 2, terwijl het buiten sneeuwt is ook fijn.
zaterdag 4 december 2010 om 22:21
Marriss: Misschien is het juist wel goed voor je om geen twee drukke dagen achter elkaar te hebben. Wanneer gaan jullie het nu vieren.
Ruzie en afreageren op mijn man doe ik ook regelmatig hoor. Gelukkig niet meer zo erg als een jaar geleden, toen gebruikte ik hem eigenlijk standaard als stootblok, totdat ik daar wel op terug gefloten werd door mijn psych.
Sindsdien probeer ik op iets anders mijn frustratie bot te vieren, maar helaas lukt dat niet altijd.
Wat mijn nieuwe baan betreft is het idd heel dubbel, aan de ene kant heb ik er zin in, aan de andere kant ben ik ook wel heel blij dat ik nog twee maanden te gaan heb, voordat ik daar begin. Zou je dat artikel nog even voor me willen linken?
Ik kan me er wel wat bij voorstellen, ik heb ook het gevoel dat ik straks met een schone lei kan beginnen.
Kusje: Wat jammer meis, dat je weer een rotochtend had, ik snap wel dat je boos was op je vriend, maar was het huishouden niet alleen de trigger, om andere dingen er uit te kunnen gooien?
Ik ben vandaag weer eens een keer wat langer wezen winkelen, en ik ben helemaal kapot. Ik vraag me wel eens af of het onbezorgd een middagje winkelen ooit nog wel eens terug komt. (en dan ook nog een man die niet reageert op nieuwe aankoop zoals ik gehoopt had Grrrrr.... ook hier ruzie dus)
Ruzie en afreageren op mijn man doe ik ook regelmatig hoor. Gelukkig niet meer zo erg als een jaar geleden, toen gebruikte ik hem eigenlijk standaard als stootblok, totdat ik daar wel op terug gefloten werd door mijn psych.
Sindsdien probeer ik op iets anders mijn frustratie bot te vieren, maar helaas lukt dat niet altijd.
Wat mijn nieuwe baan betreft is het idd heel dubbel, aan de ene kant heb ik er zin in, aan de andere kant ben ik ook wel heel blij dat ik nog twee maanden te gaan heb, voordat ik daar begin. Zou je dat artikel nog even voor me willen linken?
Ik kan me er wel wat bij voorstellen, ik heb ook het gevoel dat ik straks met een schone lei kan beginnen.
Kusje: Wat jammer meis, dat je weer een rotochtend had, ik snap wel dat je boos was op je vriend, maar was het huishouden niet alleen de trigger, om andere dingen er uit te kunnen gooien?
Ik ben vandaag weer eens een keer wat langer wezen winkelen, en ik ben helemaal kapot. Ik vraag me wel eens af of het onbezorgd een middagje winkelen ooit nog wel eens terug komt. (en dan ook nog een man die niet reageert op nieuwe aankoop zoals ik gehoopt had Grrrrr.... ook hier ruzie dus)
zondag 5 december 2010 om 00:02
Wow, nationale ruzie-dag zo te lezen...
Annemie, hier de link naar het artikel:
Klik!
Stonden wel interessante dingen in vond ik.
Annemie, ik vind het inderdaad niet heel erg dat de sinterklaasviering niet doorging, ik merk wel dat ik gister een zware avond heb gehad. Voel me brak en moe en ook nog ruzie gehad met vriend (gehuild) dus ook weer hoofdpijn helaas.
Was het ook druk in de stad waar je ging winkelen? Dat maakt denk ik ook wel verschil of niet? Jammer dat je het moet bezuren...
Hebben jullie ook momenten dat je je afvraagt of je ooit weer de oude wordt? Ik heb dat steeds meer, en ik word lichtelijk depressief van die gedachte... met korte termijn plannen ben ik al gestopt, maar zelfs langetermijn plannen durf ik niet aan. Nou, ik ga slapen. Truste allemaal, hoop morgen weer wat te horen lezen van jullie
Annemie, hier de link naar het artikel:
Klik!
Stonden wel interessante dingen in vond ik.
Annemie, ik vind het inderdaad niet heel erg dat de sinterklaasviering niet doorging, ik merk wel dat ik gister een zware avond heb gehad. Voel me brak en moe en ook nog ruzie gehad met vriend (gehuild) dus ook weer hoofdpijn helaas.
Was het ook druk in de stad waar je ging winkelen? Dat maakt denk ik ook wel verschil of niet? Jammer dat je het moet bezuren...
Hebben jullie ook momenten dat je je afvraagt of je ooit weer de oude wordt? Ik heb dat steeds meer, en ik word lichtelijk depressief van die gedachte... met korte termijn plannen ben ik al gestopt, maar zelfs langetermijn plannen durf ik niet aan. Nou, ik ga slapen. Truste allemaal, hoop morgen weer wat te horen lezen van jullie
zondag 5 december 2010 om 09:11
Hallo,
Alweer heel wat bijgeschreven en heb alles terug gelezen, maar weet alles niet zo goed meer. Probeer toch wat te reageren op mensen.
annemie, ik vind het heel erg knap van je dat je samen met je baas naar de plek bent gegaan, waar het is gebeurd! Superknap! Misschien helpt dit ook in je verwerking van je ongeluk. Dat je dubbele gevoelens hebt ivm opzegging werk en nieuwe baan over 2 maanden, tja dat is logisch. Het heeft allemaal een behoorlijk impact op je leven op dit moment.
kusje: idd naar de huisarts gaan en alles vertellen he?! En je l.g. daar kun je beter niets van aantrekken, want zij kan niet voor je voelen en bepalen hoe jij je voelt. En geen mens is gelijk. Je moet nu opkomen voor jezelf. Succes maandag!
mariss, toch heel knap van je dat je sinterklaas hebt gevierd. En dat je daarna zo belabberd hebt gevoeld, dat is dan niet anders. Heb je het voor de rest van die avond totdat het je teveel werd: genoten van de gezelligheid? Dan moet je dat mee nemen in je pocket. Oja en dat je de andere sinterklaasviering niet door hebt laten gaan omdat je het niet trok, is een goede beslissing geweest. Je kan nog niet alles doen! Wat ik van mijn vorige burn-out heb geleerd is dat ik niet alles kan doen. Dus constant keuzes maak (totdat ik dat ook niet meer deed en het weer de verkeerd kant op ging, ahum). Als ik dat doe, dan kan ik dat niet doen of dan moet dat verschoven worden. Zodat alles wat meer verspreid wordt gedaan en ik het beter aan kan ondanks dat ik het allemaal leuk vond/vind om te doen.
Gisteren en vrijdag drukke dagen gehad voor mijn beleving en vandaag ff heel weinig doen. Zou vanmorgen naar mijn andere werk, maar heb dat gisteravond afgebelt. Anders is het te veel en morgen wordt ik weer verwacht op mijn vaste werk en dat gaat voor. Gistermiddag druk met gordijnen bezig geweest om op maat te maken en naaien. Dacht: ooh dat doe ik wel samen met schoonmoeder in 1 middag: niet dus! Maar kan de hele week zo nu en dan wel wat doen en dan hangt het ook. Ik weet dat er nu drukke dagen aan komen ivm verhuizing en de puntjes op de i zetten in nieuwe huis. Maar als het echt niet gaat, dan doe ik dingen niet in huis of ga ik niet naar het werk.
Vanmiddag als het weer toe laat gaan we op visite naar mijn ouders en vanavond boer zoekt vrouw zien! Wie kijkt er ook?
Alweer heel wat bijgeschreven en heb alles terug gelezen, maar weet alles niet zo goed meer. Probeer toch wat te reageren op mensen.
annemie, ik vind het heel erg knap van je dat je samen met je baas naar de plek bent gegaan, waar het is gebeurd! Superknap! Misschien helpt dit ook in je verwerking van je ongeluk. Dat je dubbele gevoelens hebt ivm opzegging werk en nieuwe baan over 2 maanden, tja dat is logisch. Het heeft allemaal een behoorlijk impact op je leven op dit moment.
kusje: idd naar de huisarts gaan en alles vertellen he?! En je l.g. daar kun je beter niets van aantrekken, want zij kan niet voor je voelen en bepalen hoe jij je voelt. En geen mens is gelijk. Je moet nu opkomen voor jezelf. Succes maandag!
mariss, toch heel knap van je dat je sinterklaas hebt gevierd. En dat je daarna zo belabberd hebt gevoeld, dat is dan niet anders. Heb je het voor de rest van die avond totdat het je teveel werd: genoten van de gezelligheid? Dan moet je dat mee nemen in je pocket. Oja en dat je de andere sinterklaasviering niet door hebt laten gaan omdat je het niet trok, is een goede beslissing geweest. Je kan nog niet alles doen! Wat ik van mijn vorige burn-out heb geleerd is dat ik niet alles kan doen. Dus constant keuzes maak (totdat ik dat ook niet meer deed en het weer de verkeerd kant op ging, ahum). Als ik dat doe, dan kan ik dat niet doen of dan moet dat verschoven worden. Zodat alles wat meer verspreid wordt gedaan en ik het beter aan kan ondanks dat ik het allemaal leuk vond/vind om te doen.
Gisteren en vrijdag drukke dagen gehad voor mijn beleving en vandaag ff heel weinig doen. Zou vanmorgen naar mijn andere werk, maar heb dat gisteravond afgebelt. Anders is het te veel en morgen wordt ik weer verwacht op mijn vaste werk en dat gaat voor. Gistermiddag druk met gordijnen bezig geweest om op maat te maken en naaien. Dacht: ooh dat doe ik wel samen met schoonmoeder in 1 middag: niet dus! Maar kan de hele week zo nu en dan wel wat doen en dan hangt het ook. Ik weet dat er nu drukke dagen aan komen ivm verhuizing en de puntjes op de i zetten in nieuwe huis. Maar als het echt niet gaat, dan doe ik dingen niet in huis of ga ik niet naar het werk.
Vanmiddag als het weer toe laat gaan we op visite naar mijn ouders en vanavond boer zoekt vrouw zien! Wie kijkt er ook?
zondag 5 december 2010 om 12:05
Goedemorgen,
Marriss, fijn dat je toch een leuke avond hebt gehad, en helaas is het nu nog heel logisch dat je de dag erna dan brak bent. Hier ook regelmatig ruzie met min vriend, maar gelukkig wordt dat de laatste tijd weer beter. Ik blijf rustiger, huil nog wel, maar ben niet meer compleet in paniek en hysterisch. In mijn slechtste periode had ik nog wel eens de neiging om het dingen te gaan gooien of ergens op te slaan waardoor ik mezelf wel een pijn kon doen.
Je zei dat je het idee had dat je nooit meer beter zou worden, dat idee heb ik ook heel erg gehad. Ik kon me niet voorstellen dat ik me ooit weer ontspannen, tevreden en gelukkig zou voelen en weer energie zou hebben. Nou, ik kan je vertellen dat ik dat gevoel inmiddels wel weer gehad heb. Ik voelde me beter dan ik me in jaren gevoeld had. Daardoor had ik het idee dat ik de hele wereld weer aankon en deed ik weer veel te veel waardoor ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt werd dat ik er nog lang niet ben. Maar ik weet nu wel weer hoe goed ik me kan voelen en om dat gevoel weer terug te krijgen zal ik nu moeten afremmen en nog veel langzamer dan een paar weken terug weer moeten gaan opbouwen. Het komt echt goed .
We moeten trouwens komende week naar het ziekenhuis voor herhaling van het zaadonderzoek. Zodra daar de resultaten van bij de gynaecoloog liggen wordt er een behandelplan gemaakt en krijgen we een afspraak voor in januari waar dat besproken gaat worden.
Ak, verstandig dat je je bezoek bij je weekendbaan hebt afgezegd. Je vast baan gaat nu inderdaad voor. Zijn jullie goed op schema met je huis zodat jullie er voor de kerst in kunnen?
Lief, wat is een spv-er?
Kusje, goed dat jullie het bijgelegd hebben. Blijven praten is nu heel belangrijk. Ruzie ontstaan nu vaak om kleine dingen die helemaal niet de echte oorzaak zijn. Ik kon heel boos worden of heel erg gaan huilen omdat mijn aardappels en vlees niet op het zelfde moment klaar waren. Vaak liep ik dan al een poosje met iets wat ik niet onder woorden kon/durfde brengen en dan was zoiets stoms ineens de druppel waardoor er vanalles uitkwam. Goed dat je naar de huisarts gaat morgen, ik hoop dat hij/zij je serieus neemt iets voor je kan doen.
Annemie, als ik jouw stuk zo lees denk ik dat dat voor mij ook wel heel erg kan helpen. Ik merk nu al dat ik bepaalde dingen doe omdat ik daar gedachtes bij heb waarvan ik wel weet dat die niet kloppen/relevant zijn maar ik kan er nog niks aan veranderen.
Marriss, fijn dat je toch een leuke avond hebt gehad, en helaas is het nu nog heel logisch dat je de dag erna dan brak bent. Hier ook regelmatig ruzie met min vriend, maar gelukkig wordt dat de laatste tijd weer beter. Ik blijf rustiger, huil nog wel, maar ben niet meer compleet in paniek en hysterisch. In mijn slechtste periode had ik nog wel eens de neiging om het dingen te gaan gooien of ergens op te slaan waardoor ik mezelf wel een pijn kon doen.
Je zei dat je het idee had dat je nooit meer beter zou worden, dat idee heb ik ook heel erg gehad. Ik kon me niet voorstellen dat ik me ooit weer ontspannen, tevreden en gelukkig zou voelen en weer energie zou hebben. Nou, ik kan je vertellen dat ik dat gevoel inmiddels wel weer gehad heb. Ik voelde me beter dan ik me in jaren gevoeld had. Daardoor had ik het idee dat ik de hele wereld weer aankon en deed ik weer veel te veel waardoor ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt werd dat ik er nog lang niet ben. Maar ik weet nu wel weer hoe goed ik me kan voelen en om dat gevoel weer terug te krijgen zal ik nu moeten afremmen en nog veel langzamer dan een paar weken terug weer moeten gaan opbouwen. Het komt echt goed .
We moeten trouwens komende week naar het ziekenhuis voor herhaling van het zaadonderzoek. Zodra daar de resultaten van bij de gynaecoloog liggen wordt er een behandelplan gemaakt en krijgen we een afspraak voor in januari waar dat besproken gaat worden.
Ak, verstandig dat je je bezoek bij je weekendbaan hebt afgezegd. Je vast baan gaat nu inderdaad voor. Zijn jullie goed op schema met je huis zodat jullie er voor de kerst in kunnen?
Lief, wat is een spv-er?
Kusje, goed dat jullie het bijgelegd hebben. Blijven praten is nu heel belangrijk. Ruzie ontstaan nu vaak om kleine dingen die helemaal niet de echte oorzaak zijn. Ik kon heel boos worden of heel erg gaan huilen omdat mijn aardappels en vlees niet op het zelfde moment klaar waren. Vaak liep ik dan al een poosje met iets wat ik niet onder woorden kon/durfde brengen en dan was zoiets stoms ineens de druppel waardoor er vanalles uitkwam. Goed dat je naar de huisarts gaat morgen, ik hoop dat hij/zij je serieus neemt iets voor je kan doen.
Annemie, als ik jouw stuk zo lees denk ik dat dat voor mij ook wel heel erg kan helpen. Ik merk nu al dat ik bepaalde dingen doe omdat ik daar gedachtes bij heb waarvan ik wel weet dat die niet kloppen/relevant zijn maar ik kan er nog niks aan veranderen.
zondag 5 december 2010 om 12:13
Hoi Mensen
even snel, heb niets bijgelezen.
ik zit met een dillema, en wil even jullie mening.
Deze maand word mijn 1e winkel waar ik zo lang heb gewerkt gesloopt. de nieuwe winkel word een paar deuren verder geopend begin volgend jaar.
Deze winkel voelt een beetje als een vertrouwd huis voor mij.
aan de ene kant wil ik heel graag afscheid gaan nemen van mijn winkeltje, waar ik zo veel leuke dingen heb meegemaakt maar ook wel wat ellende.
Maar ik weet niet of ik het aan kan.Ik word heel verdrietig bij de gedachte dat k daar toch nooit meer kom te werken, ook niet in die nieuwe winkel waar ik zo zo lang naar uitgekeken heb. ikben daar weg gegaan met de belofte dat ik terug zou komen bij de opening en daar weer zou gaan werken, maar nu staan de zaken anders en mag ik er niet meer terug. aan de andere kant ben ik bang dat als ik er niet heen ga, niet nog een keer dat rondje loop, niet meer mijn kantoor door loop enz enz ik dan spijt krijg. en dan de opening van de nieuwe winkel. ik ben uitgenodigd door een aanal oud collega's om er bij te zijn, is altijd een hele happening. de drukte enzo maak ik me geen zorgen om, ik ben alleen bang dat ik er zo intens verdrietig van word, maar ook als ik dus niet ga.
wat zouden jullie doen??
ik zal het morgen met mijn psych overleggen wat hij er van denkt.
de afgelopen weken hebben me wel rust gegeven, maar nu begint de onrust toch weer te komen ik kan er niet dde vinger op leggen waar dat nou precies door komt. vorige week voede ik me echt goed en wilde ik weer werken en nu schiet ik weer in de stress.
even snel, heb niets bijgelezen.
ik zit met een dillema, en wil even jullie mening.
Deze maand word mijn 1e winkel waar ik zo lang heb gewerkt gesloopt. de nieuwe winkel word een paar deuren verder geopend begin volgend jaar.
Deze winkel voelt een beetje als een vertrouwd huis voor mij.
aan de ene kant wil ik heel graag afscheid gaan nemen van mijn winkeltje, waar ik zo veel leuke dingen heb meegemaakt maar ook wel wat ellende.
Maar ik weet niet of ik het aan kan.Ik word heel verdrietig bij de gedachte dat k daar toch nooit meer kom te werken, ook niet in die nieuwe winkel waar ik zo zo lang naar uitgekeken heb. ikben daar weg gegaan met de belofte dat ik terug zou komen bij de opening en daar weer zou gaan werken, maar nu staan de zaken anders en mag ik er niet meer terug. aan de andere kant ben ik bang dat als ik er niet heen ga, niet nog een keer dat rondje loop, niet meer mijn kantoor door loop enz enz ik dan spijt krijg. en dan de opening van de nieuwe winkel. ik ben uitgenodigd door een aanal oud collega's om er bij te zijn, is altijd een hele happening. de drukte enzo maak ik me geen zorgen om, ik ben alleen bang dat ik er zo intens verdrietig van word, maar ook als ik dus niet ga.
wat zouden jullie doen??
ik zal het morgen met mijn psych overleggen wat hij er van denkt.
de afgelopen weken hebben me wel rust gegeven, maar nu begint de onrust toch weer te komen ik kan er niet dde vinger op leggen waar dat nou precies door komt. vorige week voede ik me echt goed en wilde ik weer werken en nu schiet ik weer in de stress.
zondag 5 december 2010 om 12:27
Even een apart bericht over mijn dag gister, anders wordt het wel een heel lang stuk.
Gisterochtend voelde ik me echt beroerd. Ik was supermoe en was amper uit bed toen ik alweer zat te huilen. In eerste instantie dacht ik dat dat kwam doordat ik toch wel tegen sinterklaas op zag, maar uiteindelijk kwam de echte reden eruit (hier dus ook tranen getriggerd door iets anders dan de echte reden). Ik heb vrijdagavond bijna de hele avond op internet zitten zoeken naar en lezen over allerlei vormen van therapie en dat zat nog zo in min hoofd dat ik slecht geslapen had en me heel beroerd voelde. Het idee dat ik gedragstherapie nodig heb vond ik zo moeilijk te verwerken. Ik vond dat zo klinken alsof mijn gedrag fout en/of stom is, heel negatief. Mijn vriend vergeleek het echter met een communicatietraining of consultancy training. Daar heb ik er ook genoeg van gehad voor mijn werk en dat vind ik meestal heel leuke trainingen en helemaal niet raar. Hij zei dat je daarin ook gewoon je gedrag leert aanpassen. Sommige dingen die ik daar geleerd heb zijn inmiddels al zo natuurlijk gedrag geworden dat ik me er al niet eens meer bewust van wat dat ik dat op een training geleerd heb. Door die vergelijking kan ik veel beter accepteren dat ik dit nu gewoon nodig heb.
Sinterklaas 's middags was heel gezellig. Mijn middelste nichtje (3 jaar) was zo vreselijk schattig. Bij elk cadeautje dat ze kreeg stond ze te dansen en springen van plezier, knuffelde ze het pakje en riep steeds dat ze dat zo graag wilde. Echt zo schattig. Mijn andere nichtjes en neefje waren ook heel enthousiast en blij overal mee. Echt zo leuk om te zien. Ik heb onder andere de nieuwe cd van Marco Borsato gekregen, dus ik was ook blij. Uiteindelijk waren we voor half negen al thuis.
Mijn vriend vond dat zijn neefje (12 jr) ook een cadeautje moest hebben dus toen we thuis waren heeft hij een gedicht voor hem geschreven en daar geld bij gedaan zodat hij zelf iets kan kopen. Dat hebben we nog weggebracht, waardoor we alsnog heel laat weer thuis waren, maar het was heel gezellig en ik kon het redelijk volhouden.
Nu ben ik wel heel moe en heb ik helaas ook weer hoofdpijn, maar goed, dat had ik wel verwacht. Ik ben blij dat ik gewoon gegaan ben gister.
Gisterochtend voelde ik me echt beroerd. Ik was supermoe en was amper uit bed toen ik alweer zat te huilen. In eerste instantie dacht ik dat dat kwam doordat ik toch wel tegen sinterklaas op zag, maar uiteindelijk kwam de echte reden eruit (hier dus ook tranen getriggerd door iets anders dan de echte reden). Ik heb vrijdagavond bijna de hele avond op internet zitten zoeken naar en lezen over allerlei vormen van therapie en dat zat nog zo in min hoofd dat ik slecht geslapen had en me heel beroerd voelde. Het idee dat ik gedragstherapie nodig heb vond ik zo moeilijk te verwerken. Ik vond dat zo klinken alsof mijn gedrag fout en/of stom is, heel negatief. Mijn vriend vergeleek het echter met een communicatietraining of consultancy training. Daar heb ik er ook genoeg van gehad voor mijn werk en dat vind ik meestal heel leuke trainingen en helemaal niet raar. Hij zei dat je daarin ook gewoon je gedrag leert aanpassen. Sommige dingen die ik daar geleerd heb zijn inmiddels al zo natuurlijk gedrag geworden dat ik me er al niet eens meer bewust van wat dat ik dat op een training geleerd heb. Door die vergelijking kan ik veel beter accepteren dat ik dit nu gewoon nodig heb.
Sinterklaas 's middags was heel gezellig. Mijn middelste nichtje (3 jaar) was zo vreselijk schattig. Bij elk cadeautje dat ze kreeg stond ze te dansen en springen van plezier, knuffelde ze het pakje en riep steeds dat ze dat zo graag wilde. Echt zo schattig. Mijn andere nichtjes en neefje waren ook heel enthousiast en blij overal mee. Echt zo leuk om te zien. Ik heb onder andere de nieuwe cd van Marco Borsato gekregen, dus ik was ook blij. Uiteindelijk waren we voor half negen al thuis.
Mijn vriend vond dat zijn neefje (12 jr) ook een cadeautje moest hebben dus toen we thuis waren heeft hij een gedicht voor hem geschreven en daar geld bij gedaan zodat hij zelf iets kan kopen. Dat hebben we nog weggebracht, waardoor we alsnog heel laat weer thuis waren, maar het was heel gezellig en ik kon het redelijk volhouden.
Nu ben ik wel heel moe en heb ik helaas ook weer hoofdpijn, maar goed, dat had ik wel verwacht. Ik ben blij dat ik gewoon gegaan ben gister.
zondag 5 december 2010 om 12:36
Toffe, je dilemma lijkt op dat van Annemie van de week. Ik zou denk ik wel naar die oude winkel gaan. Dan kun je heel bewust afscheid nemen van een plek waar je jaren lang met plezier hebt gewerkt, maar helaas ook slechte dingen hebt meegemaakt. Als je er heen gaat kun je echt een punt achter zetten en het afsluiten. Als je niet kan het in je gedachten blijven hangen als iets dat niet af is.
De onrust komt denk ik juist omdat je nu goed voelt en bang bent voor het slechte gevoel wat je nu associeert met werk/extra activiteiten. Je voelt je goed en wilt dus weer meer gaan doen, maar je wilt dat goede gevoel ook vasthouden en door dingen weer te veranderen kan dat gevoel ook weer veranderen.
De onrust komt denk ik juist omdat je nu goed voelt en bang bent voor het slechte gevoel wat je nu associeert met werk/extra activiteiten. Je voelt je goed en wilt dus weer meer gaan doen, maar je wilt dat goede gevoel ook vasthouden en door dingen weer te veranderen kan dat gevoel ook weer veranderen.
zondag 5 december 2010 om 12:49
Toffe, ik zal kort en krachtig zijn: ik denk dat je beter spijt kunt hebben van iets wat je wél hebt gedaan, dan van iets wat je níet hebt gedaan... Ik zou gaan dus. En natuurlijk zal het emoties met zich meebrengen, maar die emoties mogen er gewoon zijn toch? Ik denk echt dat je het dan wel beter kunt afsluiten.
Abc, zelfde verhaal dus, kapot van de sinterklaas, maar toch met een goed gevoel, omdat we het leuk hebben gehad... je nichtje klinkt superschattig, van zulke kindjes (ik heb ook zo'n nichtje) moet ik altijd wel even extra slikken dat het bij ons niet lukt.
Wat een goeie vergelijking van je vriend, ben het er helemaal mee eens. Hopelijk heb je wat meer rust nu je er zelf ook anders tegenaan kan kijken. (al snap ik je gevoel wel heel goed, ik voel me soms ook heel rot omdat ik denk dat ik hele slechte karaktereigenschappen heb)
Ak, ik ben ook heel erg aan het spreiden / plannen... als ik dit wél doe, dan doe ik dat niet, etc. etc. Maar ik heb momenten dat ik daar gewoon enorm van baal, dat dat moet... Ik heb het al heel vaak gezegd, maar ik mis mezelf en mn normale leventje zo enorm... en op sommige momenten vraag ik me af of mn leuke ik en mn leuke leventje ooit wel weer terugkomen. (maar door Abc haar post krijg ik wel weer goeie hoop)
Lief, hoe is het met jou????
Trouwens, in dat artikel wat ik gisteren had gelinkt stond een gem. leeftijd van burnouters, bij vrouwen 40 jaar (althans, binnen dat onderzoek) Dat deed me afvragen hoe oud jullie zijn, willen jullie dat vertellen? Ik ben wel benieuwd... Niet mbt statistieken, maar gewoon uit interesse. Ik ben zelf 29.
Abc, zelfde verhaal dus, kapot van de sinterklaas, maar toch met een goed gevoel, omdat we het leuk hebben gehad... je nichtje klinkt superschattig, van zulke kindjes (ik heb ook zo'n nichtje) moet ik altijd wel even extra slikken dat het bij ons niet lukt.
Wat een goeie vergelijking van je vriend, ben het er helemaal mee eens. Hopelijk heb je wat meer rust nu je er zelf ook anders tegenaan kan kijken. (al snap ik je gevoel wel heel goed, ik voel me soms ook heel rot omdat ik denk dat ik hele slechte karaktereigenschappen heb)
Ak, ik ben ook heel erg aan het spreiden / plannen... als ik dit wél doe, dan doe ik dat niet, etc. etc. Maar ik heb momenten dat ik daar gewoon enorm van baal, dat dat moet... Ik heb het al heel vaak gezegd, maar ik mis mezelf en mn normale leventje zo enorm... en op sommige momenten vraag ik me af of mn leuke ik en mn leuke leventje ooit wel weer terugkomen. (maar door Abc haar post krijg ik wel weer goeie hoop)
Lief, hoe is het met jou????
Trouwens, in dat artikel wat ik gisteren had gelinkt stond een gem. leeftijd van burnouters, bij vrouwen 40 jaar (althans, binnen dat onderzoek) Dat deed me afvragen hoe oud jullie zijn, willen jullie dat vertellen? Ik ben wel benieuwd... Niet mbt statistieken, maar gewoon uit interesse. Ik ben zelf 29.
zondag 5 december 2010 om 13:09
Ik ben ook 29.
Ik heb niet zo'n moeite met kinderen, ik heb meer moeite met zwangerschappen op het moment. Als ik dan hoor van iemand dat ze zwanger is, dan moet ik even slikken.
Ik ga nu maar eens iets doen. Ben nog niet verder gekomen dan de bank vandaag. Ik ga een poging doen een glutenvrij brood te bakken voor mijn schoonvader.
We hebben gister snert meegekregen van mijn ouders, dus vanavond lekker en makkelijk eten.
Ik heb niet zo'n moeite met kinderen, ik heb meer moeite met zwangerschappen op het moment. Als ik dan hoor van iemand dat ze zwanger is, dan moet ik even slikken.
Ik ga nu maar eens iets doen. Ben nog niet verder gekomen dan de bank vandaag. Ik ga een poging doen een glutenvrij brood te bakken voor mijn schoonvader.
We hebben gister snert meegekregen van mijn ouders, dus vanavond lekker en makkelijk eten.
zondag 5 december 2010 om 14:31
quote:abc schreef op 05 december 2010 @ 13:09:
...
Ik ga een poging doen een glutenvrij brood te bakken voor mijn schoonvader.
...
... ????? En? Gelukt?
Ik ben 34.
Een SPV-er is een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige, de mijne werkt onder een psychiater.
Ze legde nog uit dat het verschil tussen psychologie en psychiatrie is dat de psycholoog veel graaft naar de oorzaak en de psychiater meer zoekt naar hoe om te gaan met iets (en dus vooral jezelf). Dat laatste klinkt mij ook meer naar cognitieve gedragstherapie.
Met mij gaat het redelijk. Gister twee uurtjes Sinterklaas gedaan en vandaag samen het huis gedaan, man veel meer dan ik. Ik ben erg draaierig, lijkt wel of ik lage bloeddruk heb, en ik kom langzaam vooruit. Maar ja, naar buiten hoef ik ook niet met die klieder, bah.
Gister nog wel door de sneeuw geploegd, dat was heel lekker. Wel zo rozig als de pest van, maar goed.
Kreeg gister nog een email van een collega, dat hij graag iets van me wilde horen, dat ze me missen enzo. Zo lief. Doet me goed, want ik loop me nu al druk te maken om mijn afspraak met baas volgende week en de gang van zaken met ba enzo.
...
Ik ga een poging doen een glutenvrij brood te bakken voor mijn schoonvader.
...
... ????? En? Gelukt?
Ik ben 34.
Een SPV-er is een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige, de mijne werkt onder een psychiater.
Ze legde nog uit dat het verschil tussen psychologie en psychiatrie is dat de psycholoog veel graaft naar de oorzaak en de psychiater meer zoekt naar hoe om te gaan met iets (en dus vooral jezelf). Dat laatste klinkt mij ook meer naar cognitieve gedragstherapie.
Met mij gaat het redelijk. Gister twee uurtjes Sinterklaas gedaan en vandaag samen het huis gedaan, man veel meer dan ik. Ik ben erg draaierig, lijkt wel of ik lage bloeddruk heb, en ik kom langzaam vooruit. Maar ja, naar buiten hoef ik ook niet met die klieder, bah.
Gister nog wel door de sneeuw geploegd, dat was heel lekker. Wel zo rozig als de pest van, maar goed.
Kreeg gister nog een email van een collega, dat hij graag iets van me wilde horen, dat ze me missen enzo. Zo lief. Doet me goed, want ik loop me nu al druk te maken om mijn afspraak met baas volgende week en de gang van zaken met ba enzo.
zondag 5 december 2010 om 15:21
Hallo allemaal
Marriss: Bedankt voor de link, ik ga zo even lezen. Ik ben trouwens 35.
De angst dat je nooit meer dezelfde zal zijn herken ik ook wel heel erg. Maar ik ben er inmiddels wel uit, en heb het ook geaccepteerd dat ik nooit meer dezelfde zal worden.
Niet gelijk schrikken, ik denk dat je beter en sterker word door deze periode. Het vormt je, je leert beter voor jezelf zorgen, je word milder tegenover jezelf maar ook voor je omgeving.
Probeer de positieve dingen er uit te halen, en laat de rest maar rusten.
Ik weet dat dat nu nog heel moeilijk voor je is, maar er komt een tijd dat je het zo wel kan zien.
Ik denk dat je de kaarten voor het festival wel kan bestellen hoor. Zoals ik van de week al zei met je vakantie, misschien ben je nog wel niet beter, maar ik denk wel dat je dan weer wat meer positieve momenten zal hebben.
Ak: De plaats waar ik samen met mijn baas geweest ben heeft niets te maken met het ongeluk hoor. Daar ben ik nog nooit heen geweest, misschien ooit, maar dat zou ik nu echt nog niet kunnen.
Goed dat je het ene werk afgebeld hebt. Lekker dat het nu op gaat schieten in jullie huis. Het was toch de bedoeling dat jullie met de kerst over zouden gaan? Denk je dat dat gaat lukken.
Succes morgen weer met je werk.
Kusje: Goed dat je wil blijven praten met je vriend. Ik vind het wel heel knap dat je nu je in deze fase zit een lijstje kan maken met neg en pos punten. Toen ik zover was, had ik echt geen positief punt van mijn man op papier kunnen krijgen, en had ik alle positieve punten die hij over mij op gezet zou hebben negatief geinterpreteerd.
Ik hoop dat het voor jou wel werkt, Succes morgen bij de huisarts. Misschien een idee, om een spiekbriefje mee te nemen?
Toffe: Ik zou absoluut wel gaan, maar niet samen met iedereen. Kan je niet op een avond samen met je man gaan?
Of iemand anders die je heel na staat. Je kan dan op je eigen tempo er nog een keer door heen lopen. Je kan stilstaan op plaatsen die voor jou belangrijk zijn, zonder dat er iemand op je staat te kijken. Je kan eventueele emoties laten gaan, zonder dat je er voor hoeft te schamen.
Een tip voor als die emoties je dreigen te overspoelen, probeer je er heel erg van bewust te zijn dat je met beide voeten op de grond staat. Mij hielp dat eergisteren heel erg, toen het moeilijk werd.
Abc: Ik vind het een hele goed vergelijking van je vriend. Ik vond het ook heel moeilijk om te accepteren dat ik in therapie moest gaan. (Ik heb zelfs een tijdje deeltijd gedaan, dus drie volle dagen in de week)
Maar idd, toen ik er mee stopte om het te zien als moeten, maar het meer zag als dat ik mocht leren zodat ik er zelf beter van werd, kon ik er wat mee.
Heerlijk dat je gisteren hebt kunnen genieten. Heb je de cd van marco al beluisterd?
Lief: Spv heb ik ook wel ervaring mee, voor mij was toch wel heel veel hetzelfde als een psycholoog. De psychiaters die ik tot nu toe gehad heb, waren meer voor diagnose stellen, en eventueel pillen voorschrijven. Ik heb er in ieder geval niks aangehad.
Psychiater is ook meer voor mensen die echt een psychiatrisch ziektebeeld hebben. Dus bijvoorbeeld bipolaire stoornis oid.
Jammer meis, dat je je weer zo druk maakt voor de afspraak met je baas, probeer het maar te zien, dat ze echt nog niks van je verwachten, je hoeft er alleen maar even te zijn.
Ik heb vandaag ook de kerstboom neergezet, en ik haat het. Ik word er zo supersjago van, overal is het dan een zooi. Ik heb dan gewoon geen overzicht. Nu ik eenmaal klaar ben, ben ik er wel blij mee. Maar ik denk dat ik toch morgen met pmt eens ga bespreken waar het vandaan komt, dat dingen die toch leuk en gezellig moeten zijn, mij zoveel stess bezorgen.
Marriss: Bedankt voor de link, ik ga zo even lezen. Ik ben trouwens 35.
De angst dat je nooit meer dezelfde zal zijn herken ik ook wel heel erg. Maar ik ben er inmiddels wel uit, en heb het ook geaccepteerd dat ik nooit meer dezelfde zal worden.
Niet gelijk schrikken, ik denk dat je beter en sterker word door deze periode. Het vormt je, je leert beter voor jezelf zorgen, je word milder tegenover jezelf maar ook voor je omgeving.
Probeer de positieve dingen er uit te halen, en laat de rest maar rusten.
Ik weet dat dat nu nog heel moeilijk voor je is, maar er komt een tijd dat je het zo wel kan zien.
Ik denk dat je de kaarten voor het festival wel kan bestellen hoor. Zoals ik van de week al zei met je vakantie, misschien ben je nog wel niet beter, maar ik denk wel dat je dan weer wat meer positieve momenten zal hebben.
Ak: De plaats waar ik samen met mijn baas geweest ben heeft niets te maken met het ongeluk hoor. Daar ben ik nog nooit heen geweest, misschien ooit, maar dat zou ik nu echt nog niet kunnen.
Goed dat je het ene werk afgebeld hebt. Lekker dat het nu op gaat schieten in jullie huis. Het was toch de bedoeling dat jullie met de kerst over zouden gaan? Denk je dat dat gaat lukken.
Succes morgen weer met je werk.
Kusje: Goed dat je wil blijven praten met je vriend. Ik vind het wel heel knap dat je nu je in deze fase zit een lijstje kan maken met neg en pos punten. Toen ik zover was, had ik echt geen positief punt van mijn man op papier kunnen krijgen, en had ik alle positieve punten die hij over mij op gezet zou hebben negatief geinterpreteerd.
Ik hoop dat het voor jou wel werkt, Succes morgen bij de huisarts. Misschien een idee, om een spiekbriefje mee te nemen?
Toffe: Ik zou absoluut wel gaan, maar niet samen met iedereen. Kan je niet op een avond samen met je man gaan?
Of iemand anders die je heel na staat. Je kan dan op je eigen tempo er nog een keer door heen lopen. Je kan stilstaan op plaatsen die voor jou belangrijk zijn, zonder dat er iemand op je staat te kijken. Je kan eventueele emoties laten gaan, zonder dat je er voor hoeft te schamen.
Een tip voor als die emoties je dreigen te overspoelen, probeer je er heel erg van bewust te zijn dat je met beide voeten op de grond staat. Mij hielp dat eergisteren heel erg, toen het moeilijk werd.
Abc: Ik vind het een hele goed vergelijking van je vriend. Ik vond het ook heel moeilijk om te accepteren dat ik in therapie moest gaan. (Ik heb zelfs een tijdje deeltijd gedaan, dus drie volle dagen in de week)
Maar idd, toen ik er mee stopte om het te zien als moeten, maar het meer zag als dat ik mocht leren zodat ik er zelf beter van werd, kon ik er wat mee.
Heerlijk dat je gisteren hebt kunnen genieten. Heb je de cd van marco al beluisterd?
Lief: Spv heb ik ook wel ervaring mee, voor mij was toch wel heel veel hetzelfde als een psycholoog. De psychiaters die ik tot nu toe gehad heb, waren meer voor diagnose stellen, en eventueel pillen voorschrijven. Ik heb er in ieder geval niks aangehad.
Psychiater is ook meer voor mensen die echt een psychiatrisch ziektebeeld hebben. Dus bijvoorbeeld bipolaire stoornis oid.
Jammer meis, dat je je weer zo druk maakt voor de afspraak met je baas, probeer het maar te zien, dat ze echt nog niks van je verwachten, je hoeft er alleen maar even te zijn.
Ik heb vandaag ook de kerstboom neergezet, en ik haat het. Ik word er zo supersjago van, overal is het dan een zooi. Ik heb dan gewoon geen overzicht. Nu ik eenmaal klaar ben, ben ik er wel blij mee. Maar ik denk dat ik toch morgen met pmt eens ga bespreken waar het vandaan komt, dat dingen die toch leuk en gezellig moeten zijn, mij zoveel stess bezorgen.
zondag 5 december 2010 om 15:50
annemie, ik denk dat er heel veel in je laatste zin zit:
.....bespreken waar het vandaan komt, dat dingen die toch leuk en gezellig moeten zijn, mij zoveel stress bezorgen.
Kan dat 't 'm zijn? Dat je een soort van verplichting hebt om van die dagen extra te genieten? Dat iedereen maar vindt dat iedereen het leuk moet vinden? Oh oh, heerlijke warme gezelligheid met familie en naaste vrienden?
Ik heb zelf een hekel aan december, vanwege jarenlang gezeik erover, ik kan dat hier niet toelichten. Jarenlang heb ik mij geirriteerd aan dat zogenaamde gezellige gedoe, terwijl ik elk jaar met ellende zat in die tijd. Ik werd daar heel boos en opstandig van. Totdat ik besefte dat ik die dagen associeer met gezeur (want ja, dat hed ik dus elke keer weer). Toen ben ik dat gaan zeggen tegen mensen en toen viel alles open en sindsdien vind ik het nog steeds niet leuk maar het is niet meer zo beladen, want iedereen weet dat ik er moeite mee heb. En (jawel!) ze doen het er maar mee.
Vaak staat er bij mij geen Kerstboom (geen kids in huis ook) en vorig jaar waren we zelfs samen weg. Dit jaar wil ik uitgebreid koken op één van de twee dagen en dan doe ik wel iets aan versiering denk ik.
abc, ik vind het zó spannend! Is het gelukt?
.....bespreken waar het vandaan komt, dat dingen die toch leuk en gezellig moeten zijn, mij zoveel stress bezorgen.
Kan dat 't 'm zijn? Dat je een soort van verplichting hebt om van die dagen extra te genieten? Dat iedereen maar vindt dat iedereen het leuk moet vinden? Oh oh, heerlijke warme gezelligheid met familie en naaste vrienden?
Ik heb zelf een hekel aan december, vanwege jarenlang gezeik erover, ik kan dat hier niet toelichten. Jarenlang heb ik mij geirriteerd aan dat zogenaamde gezellige gedoe, terwijl ik elk jaar met ellende zat in die tijd. Ik werd daar heel boos en opstandig van. Totdat ik besefte dat ik die dagen associeer met gezeur (want ja, dat hed ik dus elke keer weer). Toen ben ik dat gaan zeggen tegen mensen en toen viel alles open en sindsdien vind ik het nog steeds niet leuk maar het is niet meer zo beladen, want iedereen weet dat ik er moeite mee heb. En (jawel!) ze doen het er maar mee.
Vaak staat er bij mij geen Kerstboom (geen kids in huis ook) en vorig jaar waren we zelfs samen weg. Dit jaar wil ik uitgebreid koken op één van de twee dagen en dan doe ik wel iets aan versiering denk ik.
abc, ik vind het zó spannend! Is het gelukt?
zondag 5 december 2010 om 17:18
Lief: Dank je wel, ik denk dat je gelijk hebt. Dat is nou precies waarom ik zo veel heb aan dit forum. Ik zet bijna gedachtenloos iets neer, en een ander haalt er de essentie uit.
De maand december is voor mij ook heel erg moeilijk. 18 december is de dag van het ongeluk, met dat ongeluk is er nog iets gebeurd, wat het voor mij het meest moeilijk maakt, ik was zwanger van ons tweede kindje en dat heeft het niet overleefd. Ik heb nog steeds het gevoel dat ze vermoord is. Nu weten jullie het hele verhaal, en snappen jullie misschien ook waarom er zo verschrikkelijk veel emotie aan vastzit.
En ja, ik had die kerstboom zo verschrikkelijk graag met twee meiden neer willen zetten.
De maand december is voor mij ook heel erg moeilijk. 18 december is de dag van het ongeluk, met dat ongeluk is er nog iets gebeurd, wat het voor mij het meest moeilijk maakt, ik was zwanger van ons tweede kindje en dat heeft het niet overleefd. Ik heb nog steeds het gevoel dat ze vermoord is. Nu weten jullie het hele verhaal, en snappen jullie misschien ook waarom er zo verschrikkelijk veel emotie aan vastzit.
En ja, ik had die kerstboom zo verschrikkelijk graag met twee meiden neer willen zetten.
zondag 5 december 2010 om 17:22
Oooh kusje niet doen! Ik had precies hetzelfde in mn eerste weekend. Voelde me op zondagavond best ok, en dacht toen dat ik me gewoon niet zo aan moest stellen en dat ik gewoon weer heenkon maandag. Maar dat is juist zo typerend, die ups en downs. En door tijdens de ups te hard van stapel te lopen, worden de downs alleen maar erger... Ga nou gewoon naar de HA morgen en doe je verhaal. Daar is een HA voor!
Ik heb nog een vraagje, wilde ik al een tijdje vragen maar vergeet het steeds...ik heb het idee dat ik meer transpireer, en dan met name onder mn armen is dat herkenbaar? Ik kon een shirtje eerder wel twee dagen aan, nu is een halve dag wel het max, dan voel ik gewoon dat mn oksels nat zijn en stinkt mn shirt... apart?!?!?
Ik heb nog een vraagje, wilde ik al een tijdje vragen maar vergeet het steeds...ik heb het idee dat ik meer transpireer, en dan met name onder mn armen is dat herkenbaar? Ik kon een shirtje eerder wel twee dagen aan, nu is een halve dag wel het max, dan voel ik gewoon dat mn oksels nat zijn en stinkt mn shirt... apart?!?!?
