Relaties
alle pijlers
Het Verlatingsangst-topic
vrijdag 6 juli 2007 om 12:12
Heb je verlatingsangst?
Denk je dat je verlatingsangst hebt?
Heeft je partner verlatingsangst?
Wil je je ei kwijt?
WIl je weten of je de enige in de wereld bent die zich zo voelt?
WELKOM!!!
Hoe normaal is het dat ik me ongerust maak dat mijn vriend of vriendin mij niet meer leuk vindt of misschien zelfs geen interesse meer heeft om nog met mij om te gaan? Zowel kinderen, adolescenten en volwassen worstelen hier wel eens met de angst om door de ander verlaten of verstoten te worden. Vaak is die ander iemand waar men liefde en afhankelijkheid bij voelt. Dit kunnen je ouders zijn, je partner, iemand waar je verliefd of trots op bent, of juist iemand die negatief over je zou kunnen oordelen waardoor je erg verdrietig en gekrenkt raakt. Als je leven erg gestuurd of beïnvloed wordt door de angst om door iemand verlaten te worden heeft dit grote invloed op je emoties, je gedachten, je gedragingen en vertrouwen in jezelf en anderen. Als de angst en onrustgevoelens je in de greep krijgen en je jezelf in de loop van weken en maanden kwellen zonder dat je hier goed de baas over kunt worden, ben je gevangen in een gevoel wat vaak wordt aangeduid met verlatingsangst. Deze angst wordt door diegene die daar aan leidt en/of door de omgeving als buitensporig beschouwd. Kortom er lijkt een maat te zijn voor normale en abnormale verlatingsangst. Abnormale verlatingsangst wordt bepaald door de lengte van de tijd dat men geplaagd wordt door de angst, de intensiteit van deze angst, de mate waarin je je gedachten en gedrag beïnvloed worden.
Iemand met verlatingsangst kan bijvoorbeeld bang zijn om zijn geliefde te verliezen. Om deze angst te neutraliseren ontstaan controlerende gedragingen om geruststelling te krijgen. Is de geliefde niet stiekem verliefd op een ander? Door iemand uit angst of jaloersie te controleren, door overdreven te ''vissen'' wat de geliefde heeft gedaan of denkt, door juist heel vaak bij je geliefde in de buurt te willen zijn, je zo gedragen dat je geliefde je moeilijk kan verwerpen krijgt verlatingsangst een extra complexiteit.
Vaak zijn mensen met buitensporige verlatingsangst zo gevangen in hun angst en verwarde gevoelens, negatieve gedachtegangen en neutraliserende gedragingen, dat ze er alleen niet uitkomen. Al onderkent men zijn/haar eigen verlatingsangst, de zuigende werking van de angst maakt dat men te weinig weerstand hieraan kan bieden. Wat dan? Praten over je angst en controlerende gedragingen met de partner kan in bepaalde gevallen het patroon doorbreken. Is dit niet mogelijk dan zijn wijze en goede vrienden diegene die een klankbord kunnen vormen en goede raad kunnen geven. Lukt ook dit niet ga dan naar je huisarts of een relatiedeskundige of psycholoog om het door te praten.
Denk je dat je verlatingsangst hebt?
Heeft je partner verlatingsangst?
Wil je je ei kwijt?
WIl je weten of je de enige in de wereld bent die zich zo voelt?
WELKOM!!!
Hoe normaal is het dat ik me ongerust maak dat mijn vriend of vriendin mij niet meer leuk vindt of misschien zelfs geen interesse meer heeft om nog met mij om te gaan? Zowel kinderen, adolescenten en volwassen worstelen hier wel eens met de angst om door de ander verlaten of verstoten te worden. Vaak is die ander iemand waar men liefde en afhankelijkheid bij voelt. Dit kunnen je ouders zijn, je partner, iemand waar je verliefd of trots op bent, of juist iemand die negatief over je zou kunnen oordelen waardoor je erg verdrietig en gekrenkt raakt. Als je leven erg gestuurd of beïnvloed wordt door de angst om door iemand verlaten te worden heeft dit grote invloed op je emoties, je gedachten, je gedragingen en vertrouwen in jezelf en anderen. Als de angst en onrustgevoelens je in de greep krijgen en je jezelf in de loop van weken en maanden kwellen zonder dat je hier goed de baas over kunt worden, ben je gevangen in een gevoel wat vaak wordt aangeduid met verlatingsangst. Deze angst wordt door diegene die daar aan leidt en/of door de omgeving als buitensporig beschouwd. Kortom er lijkt een maat te zijn voor normale en abnormale verlatingsangst. Abnormale verlatingsangst wordt bepaald door de lengte van de tijd dat men geplaagd wordt door de angst, de intensiteit van deze angst, de mate waarin je je gedachten en gedrag beïnvloed worden.
Iemand met verlatingsangst kan bijvoorbeeld bang zijn om zijn geliefde te verliezen. Om deze angst te neutraliseren ontstaan controlerende gedragingen om geruststelling te krijgen. Is de geliefde niet stiekem verliefd op een ander? Door iemand uit angst of jaloersie te controleren, door overdreven te ''vissen'' wat de geliefde heeft gedaan of denkt, door juist heel vaak bij je geliefde in de buurt te willen zijn, je zo gedragen dat je geliefde je moeilijk kan verwerpen krijgt verlatingsangst een extra complexiteit.
Vaak zijn mensen met buitensporige verlatingsangst zo gevangen in hun angst en verwarde gevoelens, negatieve gedachtegangen en neutraliserende gedragingen, dat ze er alleen niet uitkomen. Al onderkent men zijn/haar eigen verlatingsangst, de zuigende werking van de angst maakt dat men te weinig weerstand hieraan kan bieden. Wat dan? Praten over je angst en controlerende gedragingen met de partner kan in bepaalde gevallen het patroon doorbreken. Is dit niet mogelijk dan zijn wijze en goede vrienden diegene die een klankbord kunnen vormen en goede raad kunnen geven. Lukt ook dit niet ga dan naar je huisarts of een relatiedeskundige of psycholoog om het door te praten.
donderdag 9 december 2010 om 16:40
I know Stef! Eng he? Maar tegelijkertijd moet ik bekennen dat ik het wel fijn vind hoor, ZO getoord ben ik dus ook weer niet hahahaha. Jouw ex heeft dus ook aangegeven dat hij “op” is. De mijne ook, niet zo gek, ik heb hem helemaal leeggezogen en ook totaal geen ruimte gelaten voor zichzelf en voor hem om te zijn wie hij is. Het eerste jaar van onze relatie ging het eigenlijk allemaal prima. Toen zijn er een hele hoop gebeurtenissen geweest waardoor ik denk ik het gevoel had de “controle” te verliezen en is mijn extreme gedrag ontstaan.
Ik denk dat mijn ex emotioneel afstand heeft genomen van me als zelfbescherming. Ik probeer geen contact met hem te zoeken want wil zijn behoefte aan rust respecteren. Dat resulteert er wel in dat we de breuk ook nog niet echt besproken hebben en hij heeft tijdens een telefoongesprek wel aangegeven dat we kunnen zien hoe het in de toekomst gaat. We hebben zondag voor het eerst afgesproken, dan zie ik hem ook weer na 4 weken. Ik ben erg zenuwachtig voor het gesprek, dat zul je begrijpen. Komt ook omdat zoals ik al zei, geen praterd is. Dus dat laat mij weer een hoop ruimte voor interpretatie en hoop. Ik ben erg bang dat hij zondag de gevreesde woorden zal spreken; dat het definitief over is, hij geen relatie meer met mij wilt.
Je zegt dat mijn verhaal ook jouw verhaal is. Herken jij je ook in het bijna autistisch willen controleren van dingen (die je helemaal niet kan controleren) en dan heb ik het ook over praktische zaken, zoals helemaal over de zeik gaan als er een boodschap is vergeten? Als ik hem zelf vergeet zie ik het als falen van mezelf, als mijn ex hem vergat zag ik het als teken dat ik “dus niet van hem op aan kon”.
Al mijn gedrag komt eigenlijk alleen maar voort uit 1 emotie en dat is angst. Angst om verlaten te worden. Angst om in te steek gelaten te worden. Angst om alleen te zijn.
Ik heb besloten dat ik voorlopig alleen ga wonen. Ik weet verstandelijk gezien heus wel dat ik het wel red. Echt, ik ben een zelfstandige vrouw die van alles organiseert, met een leuk huisje, een leuke auto, goede baan, vrienden... ik red het wel. Maar ik ben nooit op mezelf geweest, heb nooit alleen gewoond. Dus ik hoop een beetje van de angst om “alleen” te zijn af te komen door nu eerst een tijd alleen te wonen en aan mezelf te laten zien dat ik me prima red. Sterker nog: ik kan soms echt genieten van het feit dat ik geen rekening meer met ex hoef te houden.
Mijn hoop m.b.t. ex is het volgende: ik ben blij dat hij eindelijk de moed had om weg te gaan. Ik zou zelf NOOIT de moed hebben gehad om te gaan. Ik ben ook TE loyaal naar andere mensen toe, ik zal mensen nooit zelf in de steek laten, dus een relatie verbreken vind ik verschrikkelijk moeilijk (en heb ik eigenlijk ook nooit gedaan).
Ik denk dat tijdelijk wat afstand van elkaar nemen ons goed zal doen, zoals het ging kan het ook niet meer. Ik zou wel willen proberen hoe het gaat dat hij een plek voor zichzelf gaat zoeken en ik blijf in mijn huis wonen alleen. En dan kunnen we misschien wel 1 of 2 x per week afspreken, misschien elkaar zien, of even bellen. Wat leuks doen of gewoon op de bank. Maar geen verwachtingen van elkaar hebben. Misschien kan ik me op die manier wat meer op mezelf richten, mezelf terugvinden en aan mezelf werken.
(kijk, ex heeft ook issues... maar of hij daar zelf last van heeft en of hij dat aan wilt pakken, dat is aan hem... de bedoeling is dat ik zelf weer in “mijn eigen kracht” ga staan (whatever that means hahahaha) en misschien na een tijd wel zeg: ik wil het zo eigenlijk niet meer! Maar ja, dat is allemaal rationeel, qua emotie gaat het nog alle kanten op hoor)
Ik denk dat mijn ex emotioneel afstand heeft genomen van me als zelfbescherming. Ik probeer geen contact met hem te zoeken want wil zijn behoefte aan rust respecteren. Dat resulteert er wel in dat we de breuk ook nog niet echt besproken hebben en hij heeft tijdens een telefoongesprek wel aangegeven dat we kunnen zien hoe het in de toekomst gaat. We hebben zondag voor het eerst afgesproken, dan zie ik hem ook weer na 4 weken. Ik ben erg zenuwachtig voor het gesprek, dat zul je begrijpen. Komt ook omdat zoals ik al zei, geen praterd is. Dus dat laat mij weer een hoop ruimte voor interpretatie en hoop. Ik ben erg bang dat hij zondag de gevreesde woorden zal spreken; dat het definitief over is, hij geen relatie meer met mij wilt.
Je zegt dat mijn verhaal ook jouw verhaal is. Herken jij je ook in het bijna autistisch willen controleren van dingen (die je helemaal niet kan controleren) en dan heb ik het ook over praktische zaken, zoals helemaal over de zeik gaan als er een boodschap is vergeten? Als ik hem zelf vergeet zie ik het als falen van mezelf, als mijn ex hem vergat zag ik het als teken dat ik “dus niet van hem op aan kon”.
Al mijn gedrag komt eigenlijk alleen maar voort uit 1 emotie en dat is angst. Angst om verlaten te worden. Angst om in te steek gelaten te worden. Angst om alleen te zijn.
Ik heb besloten dat ik voorlopig alleen ga wonen. Ik weet verstandelijk gezien heus wel dat ik het wel red. Echt, ik ben een zelfstandige vrouw die van alles organiseert, met een leuk huisje, een leuke auto, goede baan, vrienden... ik red het wel. Maar ik ben nooit op mezelf geweest, heb nooit alleen gewoond. Dus ik hoop een beetje van de angst om “alleen” te zijn af te komen door nu eerst een tijd alleen te wonen en aan mezelf te laten zien dat ik me prima red. Sterker nog: ik kan soms echt genieten van het feit dat ik geen rekening meer met ex hoef te houden.
Mijn hoop m.b.t. ex is het volgende: ik ben blij dat hij eindelijk de moed had om weg te gaan. Ik zou zelf NOOIT de moed hebben gehad om te gaan. Ik ben ook TE loyaal naar andere mensen toe, ik zal mensen nooit zelf in de steek laten, dus een relatie verbreken vind ik verschrikkelijk moeilijk (en heb ik eigenlijk ook nooit gedaan).
Ik denk dat tijdelijk wat afstand van elkaar nemen ons goed zal doen, zoals het ging kan het ook niet meer. Ik zou wel willen proberen hoe het gaat dat hij een plek voor zichzelf gaat zoeken en ik blijf in mijn huis wonen alleen. En dan kunnen we misschien wel 1 of 2 x per week afspreken, misschien elkaar zien, of even bellen. Wat leuks doen of gewoon op de bank. Maar geen verwachtingen van elkaar hebben. Misschien kan ik me op die manier wat meer op mezelf richten, mezelf terugvinden en aan mezelf werken.
(kijk, ex heeft ook issues... maar of hij daar zelf last van heeft en of hij dat aan wilt pakken, dat is aan hem... de bedoeling is dat ik zelf weer in “mijn eigen kracht” ga staan (whatever that means hahahaha) en misschien na een tijd wel zeg: ik wil het zo eigenlijk niet meer! Maar ja, dat is allemaal rationeel, qua emotie gaat het nog alle kanten op hoor)
donderdag 9 december 2010 om 20:01
Hoi Violetje,
Wat goed dat jij al therapie hiervoor volgt. Ik wil hier ook hulp voor gaan zoeken, want ik wil erg graag met dit probleem aan de slag. Ik vraag me af hoe de cognitieve gedragstherapie voor jou werkt? En hoe werkt het precies? Ik sta hier een beetje sceptisch tegenover namelijk, ik vraag me af of het niet heel lang duurt voordat je hier profijt van hebt en of het profijt wat je hebt niet meteen weer teniet gedaan kan worden met een negatieve gedachte? Ben erg benieuwd.
En wat goed dat jullie weer rustig aan daten zeg. Hoe gaat dat, ga je dan niet meteen weer alle kanten op met je gedachte's?
Violetje, je zegt dat je ook nogal autistisch aan bepaalde dingen kan vasthouden. Kun jij je bijvoorbeeld van een zaterdag al helemaal een beeld vormen (eerst doen we dit, dan dit) en als dat dan anders loopt (wat natuuuuurlijk altijd het geval is) hier heel moeilijk mee om kan gaan?
Wat goed dat jij al therapie hiervoor volgt. Ik wil hier ook hulp voor gaan zoeken, want ik wil erg graag met dit probleem aan de slag. Ik vraag me af hoe de cognitieve gedragstherapie voor jou werkt? En hoe werkt het precies? Ik sta hier een beetje sceptisch tegenover namelijk, ik vraag me af of het niet heel lang duurt voordat je hier profijt van hebt en of het profijt wat je hebt niet meteen weer teniet gedaan kan worden met een negatieve gedachte? Ben erg benieuwd.
En wat goed dat jullie weer rustig aan daten zeg. Hoe gaat dat, ga je dan niet meteen weer alle kanten op met je gedachte's?
Violetje, je zegt dat je ook nogal autistisch aan bepaalde dingen kan vasthouden. Kun jij je bijvoorbeeld van een zaterdag al helemaal een beeld vormen (eerst doen we dit, dan dit) en als dat dan anders loopt (wat natuuuuurlijk altijd het geval is) hier heel moeilijk mee om kan gaan?
vrijdag 10 december 2010 om 12:04
Oh mijn god, ik ben jullie verhalen aan het lezen en het is echt net alsof jullie mij beschrijven. Ik doe precies hetzelfde! Ik kon me soms helemaal op zaterdagavond verheugen en als mijn ex dan zei dat hij toch iets met vrienden ging doen, kon ik helemaal over de zeik raken! Ook ergerde ik me groen en geel als hij dingen vergat. We woonden samen en hij is erg laks. Als er zaken geregels moesten worden kwam dat vaak op mij neer, dan kan ik zo boos worden en echt voelen alsof alles op mij neer kwam!
Brugge mijn ex en ik zijn nu 3 maanden uitelkaar en delen nog ons huis. Mijn ex zit helemaal niet op contact te wachten en reageert of niet op mij, of heel af en toe. Hij date zelfs al met anderen. Het ging uit tussen ons omdat hij op zondagochtend zo zijn spullen heeft gepakt en is gegaan, ik zag het totaal niet aankomen.
Waar ik me ook in herken is dat ik nooit de relatie echt zou verbreken, dat durf ik dan weer niet. Ik herken me echt in jou, ik ben ook heel dominant, super communicatief vaardig en temperamentvol. Mijn ex is dit juist allemaal niet..
Wow, dat er meer mensen zijn zoals ik..
Ff een vraagje he? Hoe oud zijn jullie? (ik ben gewoon benieuwd).
Dikke knuffel!
Brugge mijn ex en ik zijn nu 3 maanden uitelkaar en delen nog ons huis. Mijn ex zit helemaal niet op contact te wachten en reageert of niet op mij, of heel af en toe. Hij date zelfs al met anderen. Het ging uit tussen ons omdat hij op zondagochtend zo zijn spullen heeft gepakt en is gegaan, ik zag het totaal niet aankomen.
Waar ik me ook in herken is dat ik nooit de relatie echt zou verbreken, dat durf ik dan weer niet. Ik herken me echt in jou, ik ben ook heel dominant, super communicatief vaardig en temperamentvol. Mijn ex is dit juist allemaal niet..
Wow, dat er meer mensen zijn zoals ik..
Ff een vraagje he? Hoe oud zijn jullie? (ik ben gewoon benieuwd).
Dikke knuffel!
vrijdag 10 december 2010 om 12:52
O dames, ik ben echt zo blij met deze herkenning!!
O Stef, wat lijkt me dat moeilijk als je nog in hetzelfde huis woont! En helemaal als je ex je zo negeert. Dat ik voor mij persoonlijk hetgene waar ik het heftigst op reageer. Als ik het gevoel heb dat ik genegeerd wordt. Of niet gehoord wordt. Vreeeeeselijk!
Hoe ga jij daar mee om? Heb je je ex inmiddels kunnen loslaten? Want het lijkt mij als dat niet het geval is, je het heel moeilijk hebt met je verlatingsangst nu: elkaar wel zien maar niet spreken en weten dat je “afgewezen” bent...
En idd, mijn ex is ook laks (ik denk dat wij ook een bepaald soort mannen “uitkiezen” hoor, want stiekem is het misschien wel fijn om alles te regelen, dan heb je het tenminste zelf in de hand) en ik organiseerde/regelde alles voor ons. Ik maakte me zelfs druk om hem! En daar is het ook fout gegaan, ik ben niet verantwoordelijk voor hem en zat hem constant achter zijn vodden aan. Aan de ene kant had ik hiermee steeds het gevoel me te moeten bewijzen, laten zien dat ik het heel goed kan regelen, maar ik werd er een totaal ongezellig mens van zonder enige ruimte voor spontaniteit en/of wijzigingen. Aan de andere kant kon ik het ook moeilijk laten want hierdoor had ik wel de illusie dat ik invloed op de situatie uitoefende.
Op het laatst communiceerden we eigenlijk alleen nog maar over zaken die geregeld moesten worden, het huishouden, wanneer wat gedaan moet worden etc... dit viel me wel op, maar ik wist ook echt niet waar ik het nog meer over moest hebben! Alles leek zo belachelijk onbelangrijk verder... heb me volledig op de dingetjes regelen gericht en vriend was ondertussen al volledig dichtgeklapt dus die kwam ook niet met veel aanzetten. Ik kon er gewoon allemaal niet mee omgaan.
Ik ben trouwens begin 30.
Violetje: don’t worry, ik heb het gegoogled en e.e.a. over gelezen. Vind het wel heel interessant. Mag ik vragen hoelang je nu bezig bent met je therapie?
Weet je wat ik me trouwens ineens realiseerde? Ik voel heel veel verdriet en paniek van de situatie waar ik nu inzit. Voel me afgewezen, in de steek gelaten, niet goed genoeg en alsof ik gefaald heb.
Toch voel ik ook opluchting. En die opluchting zal komen van het feit dat er nu wat meer rust is in mijn leven (want ik was altijd ontzettend met ex bezig) maar wat ik me realiseerde is dat ik eigenlijk al die tijd in mijn relatie heb “gewacht” op het einde. Want in mijn beleving komt dat onvermijdelijk. Heb al die tijd met een zwaard van damocles boven mijn hoofd geleefd.
En Violetje, ik heb ook zo’n enorme agenda. Ik kan hem tot in details helemaal invullen. Zo ook met boodschappenlijstjes. Ik weet precies wat ik in de vriezer heb liggen, wat ik deze week en volgende week ga eten, wat ik waar moet halen etc... En o wee als er dan wat vergeten was, want tja, heb ik zoveel energie gestoken in het “goed” krijgen van alles en dan gaat het fout door het stomme vergeten van iets! Of stel je voor dat er “spontaan” iets tussenkwam waardoor dus eigenlijk het hele eetschema in de war liep... pfffff... nu denk ik: al die nutteloze energie die daar in heeft gezeten en alle frustratie die eruit voortkwam... (ik moet er nog steeds op letten hoor)
Kijk, ik zal nooit een chaoot worden, maar ik hoop er wel wat rustiger mee om te kunnen gaan in de toekomst. Wat mij wel eens helpt als er iets gebeurt is denken: Doet het er over een jaar/maand nog toe? Eigenlijk is het antwoord altijd “nee”. Dus is het ook niet belangrijk.
En ik pik ook altijd het negatieve ergens uit. Of ik kan iets positiefs omdraaien naar iets negatiefs, ben heel erg selectief daarin. Het lijkt alsof ik een soort duiveltje op mijn schouder heb zitten die het negatieve eruit pikt om mijn “slechte” gedachte’s maar te voeden. Het helpt wel om dit te denken, soms denk ik: dat is het duiveltje die me dat wilt laten geloven, en dan gooi ik hem in gedachten van mijn schouder af. Hahahaha, beetje raar dit he?
Wat we dus eigenlijk doen dan is bevestiging blijven zoeken als goedkeuring om ons destructieve gedrag in stand te houden.
Hoe verknipt is dat!?
O Stef, wat lijkt me dat moeilijk als je nog in hetzelfde huis woont! En helemaal als je ex je zo negeert. Dat ik voor mij persoonlijk hetgene waar ik het heftigst op reageer. Als ik het gevoel heb dat ik genegeerd wordt. Of niet gehoord wordt. Vreeeeeselijk!
Hoe ga jij daar mee om? Heb je je ex inmiddels kunnen loslaten? Want het lijkt mij als dat niet het geval is, je het heel moeilijk hebt met je verlatingsangst nu: elkaar wel zien maar niet spreken en weten dat je “afgewezen” bent...
En idd, mijn ex is ook laks (ik denk dat wij ook een bepaald soort mannen “uitkiezen” hoor, want stiekem is het misschien wel fijn om alles te regelen, dan heb je het tenminste zelf in de hand) en ik organiseerde/regelde alles voor ons. Ik maakte me zelfs druk om hem! En daar is het ook fout gegaan, ik ben niet verantwoordelijk voor hem en zat hem constant achter zijn vodden aan. Aan de ene kant had ik hiermee steeds het gevoel me te moeten bewijzen, laten zien dat ik het heel goed kan regelen, maar ik werd er een totaal ongezellig mens van zonder enige ruimte voor spontaniteit en/of wijzigingen. Aan de andere kant kon ik het ook moeilijk laten want hierdoor had ik wel de illusie dat ik invloed op de situatie uitoefende.
Op het laatst communiceerden we eigenlijk alleen nog maar over zaken die geregeld moesten worden, het huishouden, wanneer wat gedaan moet worden etc... dit viel me wel op, maar ik wist ook echt niet waar ik het nog meer over moest hebben! Alles leek zo belachelijk onbelangrijk verder... heb me volledig op de dingetjes regelen gericht en vriend was ondertussen al volledig dichtgeklapt dus die kwam ook niet met veel aanzetten. Ik kon er gewoon allemaal niet mee omgaan.
Ik ben trouwens begin 30.
Violetje: don’t worry, ik heb het gegoogled en e.e.a. over gelezen. Vind het wel heel interessant. Mag ik vragen hoelang je nu bezig bent met je therapie?
Weet je wat ik me trouwens ineens realiseerde? Ik voel heel veel verdriet en paniek van de situatie waar ik nu inzit. Voel me afgewezen, in de steek gelaten, niet goed genoeg en alsof ik gefaald heb.
Toch voel ik ook opluchting. En die opluchting zal komen van het feit dat er nu wat meer rust is in mijn leven (want ik was altijd ontzettend met ex bezig) maar wat ik me realiseerde is dat ik eigenlijk al die tijd in mijn relatie heb “gewacht” op het einde. Want in mijn beleving komt dat onvermijdelijk. Heb al die tijd met een zwaard van damocles boven mijn hoofd geleefd.
En Violetje, ik heb ook zo’n enorme agenda. Ik kan hem tot in details helemaal invullen. Zo ook met boodschappenlijstjes. Ik weet precies wat ik in de vriezer heb liggen, wat ik deze week en volgende week ga eten, wat ik waar moet halen etc... En o wee als er dan wat vergeten was, want tja, heb ik zoveel energie gestoken in het “goed” krijgen van alles en dan gaat het fout door het stomme vergeten van iets! Of stel je voor dat er “spontaan” iets tussenkwam waardoor dus eigenlijk het hele eetschema in de war liep... pfffff... nu denk ik: al die nutteloze energie die daar in heeft gezeten en alle frustratie die eruit voortkwam... (ik moet er nog steeds op letten hoor)
Kijk, ik zal nooit een chaoot worden, maar ik hoop er wel wat rustiger mee om te kunnen gaan in de toekomst. Wat mij wel eens helpt als er iets gebeurt is denken: Doet het er over een jaar/maand nog toe? Eigenlijk is het antwoord altijd “nee”. Dus is het ook niet belangrijk.
En ik pik ook altijd het negatieve ergens uit. Of ik kan iets positiefs omdraaien naar iets negatiefs, ben heel erg selectief daarin. Het lijkt alsof ik een soort duiveltje op mijn schouder heb zitten die het negatieve eruit pikt om mijn “slechte” gedachte’s maar te voeden. Het helpt wel om dit te denken, soms denk ik: dat is het duiveltje die me dat wilt laten geloven, en dan gooi ik hem in gedachten van mijn schouder af. Hahahaha, beetje raar dit he?
Wat we dus eigenlijk doen dan is bevestiging blijven zoeken als goedkeuring om ons destructieve gedrag in stand te houden.
Hoe verknipt is dat!?
vrijdag 10 december 2010 om 13:26
De situatie tussen mijn ex en mij is verschrikkelijk. Helemaal omdat ik ergens nog de hoop heb dat het goedkomt (volledig ongegrond overigens want hij wil niks meer van me). Ik voel me zo verdrietig! Ik wist echt zeker dat hij de ware was en door mijn eigen gedrag is het gewoon klaar, voor hem helaas zo klaar als een klontje. Hij geeft nu aan dat het vooral is omdat hij al die tijd niet voor zichzelf is opgekomen.Het feit dat ik verlatingsangst heb weet ik zelfs pas sinds 3 weken ongeveer (therapie) en hij weet dit nog niet. Ik ben nu een mail aan het opstellen om hem het te gaan vertellen. Niet dat dit effect heeft want hij heeft niet echt inlevingsvermogen. Mijn angst (hebben we hem weer) is dat ik bang ben dat als hij mijn mail leest dat hij denkt dat ik gek ben en hij juist heel erg blij is dat hij van mij af is.. terwijl ik dit natuurlijk niet wil bereiken.
Vinden jullie dat ik die mail moet sturen? (ik vind dat ik hem dat verschuldigd ben) en zal ik dan mijn angst erin vermelden of niet?
Ik ben overigens 23.
Oh nog een reactie. Lijstjes maken die ik bijna niet, naja een boodschappenlijstje en mijn agenda hou ik bij, maar volgens mij niet extreem ofzo.
Vinden jullie dat ik die mail moet sturen? (ik vind dat ik hem dat verschuldigd ben) en zal ik dan mijn angst erin vermelden of niet?
Ik ben overigens 23.
Oh nog een reactie. Lijstjes maken die ik bijna niet, naja een boodschappenlijstje en mijn agenda hou ik bij, maar volgens mij niet extreem ofzo.
vrijdag 10 december 2010 om 13:28
O en Violetje, wat ontzettend fijn dat jouw ex jou zo goed begrijpt! Ik zou zeggen vasthouden die gozer. Mijn ex snapt helemaal niks van mij (zie mijn vorige berichtje, hij weet ook niks van mijn verlatingsangst af, wellicht dat dat er mee te maken heeft). Hij heeft niet echt inlevingsvermogen en is sociaal emotioneel niet zo sterk en nog erg onvolwassen soms, dat maakt het zo moeilijk voor mij. Dus ik jouw geval zou ik zeggen, vraag die kerel ten huwelijk 
(dat zou ik doen als ik ooit een man vind die mij snapt haha).
(dat zou ik doen als ik ooit een man vind die mij snapt haha).
vrijdag 10 december 2010 om 13:57
Hoi Stef,
Pffff, wat een moeilijke situatie voor je zeg! Hoe lang denk je nog in deze situatie te zitten? Is het mogelijk dat een van jullie ergens anders heen verhuisd misschien?
Ja, ik heb de hoop ook nog steeds dat het goedkomt. Mijn verstand zegt dat de kans heel klein is, maar toch blijf ik hopen. Heb erg veel moeite om helemaal los te laten.
Ben jij naar aanleiding van je verbroken relatie in therapie gegaan trouwens?
Tja en of je die mail moet sturen... moeilijk hoor. Ik denk dat het sowieso goed voor JOU is om die brief te schrijven. Of je hem dan wel of niet verstuurd doet er misschien niet zo toe.
Ik denk wel dat het beter is om hem face to face te vertellen van je verlatingsangst. Het lijkt me zo afstandelijk om via de email te communiceren als je nog met elkaar in 1 huis woont. Je moet dan denk ik wel proberen om jouw verwachtingen van zijn reactie niet op hem te projecteren. Dus niet boos worden als hij niet reageert zoals jij hoopt. Je vertelt het hem dan puur voor jezelf in eerste instantie en niet omdat je alsnog op een positieve reactie hoopt. Hij zal dit ook aan je merken dan.
Ik denk niet dat je je zorgen hoeft te maken over hoe hij dan over je denkt. Ik wil niet lullig overkomen, maar hij had al besloten je gedrag niet te trekken nog voordat jij er een naampje aan gegeven had. En misschien kan hij jouw gedrag nu wel makkelijker plaatsen en/of zelfs begrijpen!
Pffff, wat een moeilijke situatie voor je zeg! Hoe lang denk je nog in deze situatie te zitten? Is het mogelijk dat een van jullie ergens anders heen verhuisd misschien?
Ja, ik heb de hoop ook nog steeds dat het goedkomt. Mijn verstand zegt dat de kans heel klein is, maar toch blijf ik hopen. Heb erg veel moeite om helemaal los te laten.
Ben jij naar aanleiding van je verbroken relatie in therapie gegaan trouwens?
Tja en of je die mail moet sturen... moeilijk hoor. Ik denk dat het sowieso goed voor JOU is om die brief te schrijven. Of je hem dan wel of niet verstuurd doet er misschien niet zo toe.
Ik denk wel dat het beter is om hem face to face te vertellen van je verlatingsangst. Het lijkt me zo afstandelijk om via de email te communiceren als je nog met elkaar in 1 huis woont. Je moet dan denk ik wel proberen om jouw verwachtingen van zijn reactie niet op hem te projecteren. Dus niet boos worden als hij niet reageert zoals jij hoopt. Je vertelt het hem dan puur voor jezelf in eerste instantie en niet omdat je alsnog op een positieve reactie hoopt. Hij zal dit ook aan je merken dan.
Ik denk niet dat je je zorgen hoeft te maken over hoe hij dan over je denkt. Ik wil niet lullig overkomen, maar hij had al besloten je gedrag niet te trekken nog voordat jij er een naampje aan gegeven had. En misschien kan hij jouw gedrag nu wel makkelijker plaatsen en/of zelfs begrijpen!
vrijdag 10 december 2010 om 14:07
Nu zou ik jullie graag een situatie voorleggen:
Mijn ex en ik hebben elkaar sinds de 4 weken dat hij aangaf het niet meer te trekken, niet meer gezien. Omdat we heel weinig contact in de tussentijd gehad hebben en ik niet echt weet hoe onze situatie er nu precies voor staat (hij heeft in een telefoongesprek voorzichtig aangegeven dat hij een relatie met me in de toekomst niet uitsluit) en ook omdat we praktische zaken moeten bespreken hebben we voor a.s. zondag een afspraak gemaakt.
Ik maak me erg zenuwachtig om deze afspraak, ik heb nu nog een beetje hoop en het kan zo maar zijn dat hij die zondag de grond in boort. (omdat hij hele tegenstrijdige signalen afgeeft) Ik zie zondag als “the moment of truth”.
Omdat ik bang ben dat ik de afwijzing niet goed kan handelen en daardoor hysterisch kan gaan worden en boos en hem willen kwetsen, heb ik voorgesteld om op “neutraal” terrein af te spreken. Dan moet ik me wel inhouden toch? Ik heb voorgesteld om ergens te gaan wandelen (met de hond) en/of ergens koffie te gaan drinken.
Nu sms-ed ie me terug (pas na meer dan 24 uur, dus mijn gedachte’s zijn alweer alle kanten opgegaan) dat we OF in het bos kunnen gaan wandelen (daar zit geen restaurantje bij) OF op de hei bij een groot v&d restaurant (maar daar kunnen we niet zo goed wandelen).
Om e.o.a. reden lijkt dit nu een hele moeilijke beslissing.
Want het bos is heel groot en zijn weinig mensen dus zal ik me niet per se in hoeven houden en bij het v&d restaurant zijn weer heeeel veel mensen dus ben ik bang dat we niet zo goed kunnen praten.
Wat nu?
Mijn ex en ik hebben elkaar sinds de 4 weken dat hij aangaf het niet meer te trekken, niet meer gezien. Omdat we heel weinig contact in de tussentijd gehad hebben en ik niet echt weet hoe onze situatie er nu precies voor staat (hij heeft in een telefoongesprek voorzichtig aangegeven dat hij een relatie met me in de toekomst niet uitsluit) en ook omdat we praktische zaken moeten bespreken hebben we voor a.s. zondag een afspraak gemaakt.
Ik maak me erg zenuwachtig om deze afspraak, ik heb nu nog een beetje hoop en het kan zo maar zijn dat hij die zondag de grond in boort. (omdat hij hele tegenstrijdige signalen afgeeft) Ik zie zondag als “the moment of truth”.
Omdat ik bang ben dat ik de afwijzing niet goed kan handelen en daardoor hysterisch kan gaan worden en boos en hem willen kwetsen, heb ik voorgesteld om op “neutraal” terrein af te spreken. Dan moet ik me wel inhouden toch? Ik heb voorgesteld om ergens te gaan wandelen (met de hond) en/of ergens koffie te gaan drinken.
Nu sms-ed ie me terug (pas na meer dan 24 uur, dus mijn gedachte’s zijn alweer alle kanten opgegaan) dat we OF in het bos kunnen gaan wandelen (daar zit geen restaurantje bij) OF op de hei bij een groot v&d restaurant (maar daar kunnen we niet zo goed wandelen).
Om e.o.a. reden lijkt dit nu een hele moeilijke beslissing.
Want het bos is heel groot en zijn weinig mensen dus zal ik me niet per se in hoeven houden en bij het v&d restaurant zijn weer heeeel veel mensen dus ben ik bang dat we niet zo goed kunnen praten.
Wat nu?
vrijdag 10 december 2010 om 14:12
Brugge thanx voor je reactie! Ik zit erg te twijfelen of ik hem moet uitnodigen voor een gesprek of niet, ik weet namelijk niet zo goed of ik het in zijn gezicht zo kan vertellen en ik weet niet of hij ervoor open staat, ik ben misschien ook wel bang voor zijn reactie, maar misschien is dat wel het beste, ik weet het niet. Misschien is het ook wel een idee hem uit te nodigen voor een gesprek en hem dan mijn mail te laten lezen en er dan op door te gaan? Wat zou jij doen?
Oh en Brugge, we wonen niet samen in het huis, maar om en om, hij 2 weken dan ik 2 weken. We zien elkaar dus niet.
Ik schrik best van mezelf, ik heb me nog nooit zo bloot gegeven als hier op het forum. ik ga nu jouw stukje lezen.
Oh en Brugge, we wonen niet samen in het huis, maar om en om, hij 2 weken dan ik 2 weken. We zien elkaar dus niet.
Ik schrik best van mezelf, ik heb me nog nooit zo bloot gegeven als hier op het forum. ik ga nu jouw stukje lezen.
vrijdag 10 december 2010 om 14:16
Oke, heb je verhaal gelezen. Ik heb een tijdje terug in dezelfde situatie gezeten. Ik wilde aan het water afspreken en uiteindelijk smste hij hij liever in een cafe wat ging drinken ivm het weer. Ik moet eerlijk zeggen dat dat best goed ging, ik ben namelijk niet gaan flippen haha. Mocht jij van jezelf denken dat je dat wel gaat doen, spreek dan in het bos af, maar aan de andere kant kan juist het afspreken bij de V&D wel een stok achter de deur zijn, jij kan dan niet gaan flippen en laat je hem zien dat je niet meer de oude 'jij' bent, snap je?
Ik hoop dat je het snapt, want hoe communicatief vaardig ik ook ben, schriftelijk is het drie keer niks. Ik krijg nooit op papier hoe ik het zou zeggen haha.
Ik hoop dat je het snapt, want hoe communicatief vaardig ik ook ben, schriftelijk is het drie keer niks. Ik krijg nooit op papier hoe ik het zou zeggen haha.
vrijdag 10 december 2010 om 14:21
Aaaah Stef, dat maakt een hoop duidelijk dat jullie om en om in het huis wonen. Dit is een tijdelijke situatie neem ik aan?
Mmm, tja... de optie die jij geeft vind ik ook een goede: hem uitnodigen en dan de brief overhandigen.
Jullie hebben nu dus geen contact? En hoe lang hebben jullie elkaar niet gezien?
Mmm, tja... de optie die jij geeft vind ik ook een goede: hem uitnodigen en dan de brief overhandigen.
Jullie hebben nu dus geen contact? En hoe lang hebben jullie elkaar niet gezien?
vrijdag 10 december 2010 om 14:24
vrijdag 10 december 2010 om 15:40
Hallo allemaal,
Ik heb advies nodig. Zie dit stukje van mij:
Het feit dat ik verlatingsangst heb weet ik zelfs pas sinds 3 weken ongeveer (therapie) en hij weet dit nog niet. Ik ben nu een mail aan het opstellen om hem het te gaan vertellen. Niet dat dit effect heeft want hij heeft niet echt inlevingsvermogen. Mijn angst (hebben we hem weer) is dat ik bang ben dat als hij mijn mail leest dat hij denkt dat ik gek ben en hij juist heel erg blij is dat hij van mij af is.. terwijl ik dit natuurlijk niet wil bereiken.
Vinden jullie dat ik die mail moet sturen? (ik vind dat ik hem dat verschuldigd ben) en zal ik dan mijn angst erin vermelden of niet?
Brugge heeft mij aan het denken gezet, door aan te geven dat ik het hem face to face moet vertellen omdat het erg onpersoonlijk kan zijn. Ik weet niet of ik dit durf en ben heel erg bang dat hij niet niet op zit te wachten. Wat zouden jullie doen?
Ik heb nu ook de optie aangegeven om hem uit te nodigen mijn brief te overhandigen en er dan op door te gaan. Maar mijn ex is niet zo communicatief vaardig, maar wel schriftelijk (vind hij zelf, ik vraag me af of het niet de makkelijkste weg is) dus ik weet niet of er dan een gesprek komt.
Alvast bedankt!
Ik heb advies nodig. Zie dit stukje van mij:
Het feit dat ik verlatingsangst heb weet ik zelfs pas sinds 3 weken ongeveer (therapie) en hij weet dit nog niet. Ik ben nu een mail aan het opstellen om hem het te gaan vertellen. Niet dat dit effect heeft want hij heeft niet echt inlevingsvermogen. Mijn angst (hebben we hem weer) is dat ik bang ben dat als hij mijn mail leest dat hij denkt dat ik gek ben en hij juist heel erg blij is dat hij van mij af is.. terwijl ik dit natuurlijk niet wil bereiken.
Vinden jullie dat ik die mail moet sturen? (ik vind dat ik hem dat verschuldigd ben) en zal ik dan mijn angst erin vermelden of niet?
Brugge heeft mij aan het denken gezet, door aan te geven dat ik het hem face to face moet vertellen omdat het erg onpersoonlijk kan zijn. Ik weet niet of ik dit durf en ben heel erg bang dat hij niet niet op zit te wachten. Wat zouden jullie doen?
Ik heb nu ook de optie aangegeven om hem uit te nodigen mijn brief te overhandigen en er dan op door te gaan. Maar mijn ex is niet zo communicatief vaardig, maar wel schriftelijk (vind hij zelf, ik vraag me af of het niet de makkelijkste weg is) dus ik weet niet of er dan een gesprek komt.
Alvast bedankt!
vrijdag 10 december 2010 om 15:42
Brugge ik heb jou hele reactie over het hoofd gezien! Sorry! Ik hoop idd dat het tijdelijk is, omdat ik nog studeer is het voor mij erg lastig woonruimte te vinden..
Mijn ex hebben inprincipe geen contact (ik zin inprincipe want ik blijf contact zoeken). Ik heb hem 2,5 week geleden voor het laatst gezien.
Laat je me weten wat het zondag gaat worden bij jullie? Ik zal zondag aan je denken!
Mijn ex hebben inprincipe geen contact (ik zin inprincipe want ik blijf contact zoeken). Ik heb hem 2,5 week geleden voor het laatst gezien.
Laat je me weten wat het zondag gaat worden bij jullie? Ik zal zondag aan je denken!
