Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
maandag 24 januari 2011 om 00:02
@Polly: wat een klotesituatie zeg. Dat iemand zegt dat hij TEveel om je geeft en daarom niet samen met je kan zijn...Hij verliest zichzelf misschien in de relatie en kan daarom niet meer zichzelf zijn? (ik heb niet alles heel grondig gelezen, dus misschien zeggen anderen dit ook al, sorry als ik spuit 11 ben!). Ik kan me er iets bij voorstellen, omdat ik mijzelf ook niet meer leuk vond in mijn relatie. Terwijl ik hem absoluut niet kwijt wilde. Ik voel me nu meer mezelf, ben relaxter, vast ook leuker en heb meer rust. Maar HEM wil ik nog steeds niet kwijt! (ook al heb ik geen keuze) Kan dus heel tegenstrijdig zijn, de relatie zorgt misschien voor stress en hij denkt dat de oplossing stoppen is? Imo is de oplossing: aan jezelf werken en dat wil hij misschien alleen doen? Hoe dan ook: heel veel sterkte!
@PJ: Balen dat jullie met die gezamenlijke vriendengroep zitten. Dat maakt het behoorlijk ingewikkeld kan ik me goed voorstellen. Is het een grote groep? Heb verder geen advies daarover, kan me iig wel voorstellen dat het voor je vrienden ook een dubbele situatie is.. Even medeleven van mijn kant dus!
Zit ik zelf (natuurlijk) ook weer ergens mee: ik merk dat ik TOCH wil reageren op de laatste mail van ex over zijn twijfels en daar hele goede argumenten (vind ik zelf) voor verzin. Misschien kunnen jullie ze voor me weerleggen?
- Ex denkt vaak dat ik hem niet begrijp, dat doe ik echter wel, ik denk dat hij het gewoon echt allemaal niet weet op dit moment en geloof hem daar echt in. Omdat ik niet wil dat hij met een rotgevoel over mij de relatie uitstapt is een aardige/nuchtere reactie misschien op zijn plaats? Ik ben bang dat hij bij niet reageren denkt: sohee, zij is zeker weer op haar teentjes getrapt. Dat ben ik niet.
Oke: 1 argument dus. Ben bang dat niet reageren kinderachtig/onvolwassen overkomt. Daarbij is ex iemand die altijd bang is iets verkeerd te doen, zeker naar mij toe. Hij neemt ook elke keer de moeite me nogmaals uit te leggen hoe hij erin staat...
Vinden jullie dit een stom argument? Dan hoor ik het graag!
@PJ: Balen dat jullie met die gezamenlijke vriendengroep zitten. Dat maakt het behoorlijk ingewikkeld kan ik me goed voorstellen. Is het een grote groep? Heb verder geen advies daarover, kan me iig wel voorstellen dat het voor je vrienden ook een dubbele situatie is.. Even medeleven van mijn kant dus!
Zit ik zelf (natuurlijk) ook weer ergens mee: ik merk dat ik TOCH wil reageren op de laatste mail van ex over zijn twijfels en daar hele goede argumenten (vind ik zelf) voor verzin. Misschien kunnen jullie ze voor me weerleggen?
- Ex denkt vaak dat ik hem niet begrijp, dat doe ik echter wel, ik denk dat hij het gewoon echt allemaal niet weet op dit moment en geloof hem daar echt in. Omdat ik niet wil dat hij met een rotgevoel over mij de relatie uitstapt is een aardige/nuchtere reactie misschien op zijn plaats? Ik ben bang dat hij bij niet reageren denkt: sohee, zij is zeker weer op haar teentjes getrapt. Dat ben ik niet.
Oke: 1 argument dus. Ben bang dat niet reageren kinderachtig/onvolwassen overkomt. Daarbij is ex iemand die altijd bang is iets verkeerd te doen, zeker naar mij toe. Hij neemt ook elke keer de moeite me nogmaals uit te leggen hoe hij erin staat...
Vinden jullie dit een stom argument? Dan hoor ik het graag!
maandag 24 januari 2011 om 00:08
Niet doen muisje... niet doen.
Als hij in de war is -net als bij mij eigenlijk- dan moet hij de warboel ook weer uit elkaar halen. Wij stoppen er alleen maar nieuwe impulsen in, die de boel niet minder in de war maken, maar grote kans wel verwarder...
Maar goed, ik heb net ook iets gestuurd, waar ik nu al zo'n spijt van heb. Wat ik overigens ook heb verstuurd met de melding dat ik gewoon even te emotioneel ben
Volgende keer beter tot 1.000.000 tellen...
En over mijn situatie, het is niet dat hij zich teveel verliest in mij, het voelt zich alleen zonder mij. Hij wil geen afstandsrelatie.
Als hij in de war is -net als bij mij eigenlijk- dan moet hij de warboel ook weer uit elkaar halen. Wij stoppen er alleen maar nieuwe impulsen in, die de boel niet minder in de war maken, maar grote kans wel verwarder...
Maar goed, ik heb net ook iets gestuurd, waar ik nu al zo'n spijt van heb. Wat ik overigens ook heb verstuurd met de melding dat ik gewoon even te emotioneel ben
Volgende keer beter tot 1.000.000 tellen...
En over mijn situatie, het is niet dat hij zich teveel verliest in mij, het voelt zich alleen zonder mij. Hij wil geen afstandsrelatie.
maandag 24 januari 2011 om 00:11
@Alice: Je vroeg of het nu definitief over is en er niet meer gered hoeft te worden in mijn relatie. Vind ik overigens helemaal geen vervelende vraag hoor! Kan me voorstellen dat die 100 pagina's doorploegen hier wat teveel van het goede is..
Het is eigenlijk vanaf moment 1 altijd "uit" gebleven. We hebben nog wel wat geprobeerd, geen contact, wel contact, even rust, weinig contact, veel contact. Maar uiteindelijk heeft het bij ons nergens toe geleid, ik denk vooral omdat ex aangeeft graag te willen dat hij het zou willen. Hij wil wel proberen rationeel gezien, maar zijn gevoel werkt niet meer mee (vul ik voor hem in, maar denk echt wel dat dit klopt). Ruimte is de enige manier om ooit te voelen wat je nou voelt. Dus het is over inderdaad. Al gaat ex er dus wel met twijfel uit, maar dat is bij veel breuken wel zo denk ik, makkelijk is het natuurlijk nooit echt (als je een goede relatie had ooit), ook niet voor de "dumper".
Het is eigenlijk vanaf moment 1 altijd "uit" gebleven. We hebben nog wel wat geprobeerd, geen contact, wel contact, even rust, weinig contact, veel contact. Maar uiteindelijk heeft het bij ons nergens toe geleid, ik denk vooral omdat ex aangeeft graag te willen dat hij het zou willen. Hij wil wel proberen rationeel gezien, maar zijn gevoel werkt niet meer mee (vul ik voor hem in, maar denk echt wel dat dit klopt). Ruimte is de enige manier om ooit te voelen wat je nou voelt. Dus het is over inderdaad. Al gaat ex er dus wel met twijfel uit, maar dat is bij veel breuken wel zo denk ik, makkelijk is het natuurlijk nooit echt (als je een goede relatie had ooit), ook niet voor de "dumper".
maandag 24 januari 2011 om 00:13
@muisje zo blijf je toch bezig? het gaat er nu juist al een paar dagen/weken? om dat er juist even rust en geen contact is...begrijp echt niet waarom je er maar op door blijft gaan..geef me daar eens echt een goed argument voor. Want je bent nu vanalles aan het invullen voor hem, maar hij heeft echt gewoon getypt in je laatste mail hoe hij zich voelt. Dus .....doorbreek het patroon en over een week kun je altijd nog iets laten horen hoor!
maandag 24 januari 2011 om 01:38
@Amy, bedankt voor je heldere reactie. Alles wat ik hier lees zet me aan het denken.
Wij kennen elkaar nu exact drie jaar en drie dagen. Ik ben lang getrouwd geweest, gescheiden, een jaar lang alleen geweest en niet op zoek naar een man. Ex had een flink probleem met drank en drugs en het laatste waar ik behoefte aan had was een man in mijn leven. Was druk met mijn kinderen (die inmiddels studeren), mijn werk, mijn eigen studie. Toen kwam ik hem tegen en dat was echt de slagroom op de taart.
Afgelopen jaar zijn er een aantal niet zo leuke dingen voorgevallen, die eigenlijk nooit echt uitgepraat zijn. Vorige week ontdekte ik puur bij toeval dat hij zich op relatieplanet had aangemeld. Dat was voor mij de druppel. Is veel gebeurd afgelopen week. Ben moe van het denken. Kan het hier niet in een paar regels opschrijven.
Vanavond heb ik hem gesproken en nu is de verwarring compleet. We hebben alles besproken (aan de telefoon) en al mijn twijfels van het afgelopen jaar zijn eindelijk door hem gehoord en kon er eindelijk met hem over praten. Hij heeft zo overtuigend verteld dat ik voor hem de ware ben. Dat hij met mij oud wil worden. Dat ik zijn tweede-persoon ben. Was een heftig en goed gesprek. Maar nu is de verwarring bij mij compleet. Was ik vanmorgen nog ervan overtuigd dat het beter was, ondanks het verdriet, om de relatie te stoppen, nu weet ik het niet meer.
Hij klonk zo oprecht. Dinsdagavond komt hij hier om te praten. Sjeesus, ik ben compleet in de war.
Ik denk dat er in onze relatie echt veel dingen zijn die het absoluut waard zijn om het nog een te proberen. Maar er zijn het afgelopen jaar ook een paar dingen voorgevallen die voor mij een reden zijn om ermee te stoppen.
Volgens mij klink ik nu zeer onsamenhangend, maarja, zo voel ik me ook.
In de laatste jaren heb ik met alcohol en drugs zoveel ellende meegemaakt. Ik heb in die jaren zo hard geknokt voor mijn huwelijk en daarna om mijn eigen leven weer op de rit te krijgen, dat ik eigenlijk mezelf een ongecompliceerde relatie gun. Maar ik geloof niet dat dat bestaat. Ik denk dat het beter is dat ik nu ga slapen, morgen moet ik er weer op tijd uit...
Wij kennen elkaar nu exact drie jaar en drie dagen. Ik ben lang getrouwd geweest, gescheiden, een jaar lang alleen geweest en niet op zoek naar een man. Ex had een flink probleem met drank en drugs en het laatste waar ik behoefte aan had was een man in mijn leven. Was druk met mijn kinderen (die inmiddels studeren), mijn werk, mijn eigen studie. Toen kwam ik hem tegen en dat was echt de slagroom op de taart.
Afgelopen jaar zijn er een aantal niet zo leuke dingen voorgevallen, die eigenlijk nooit echt uitgepraat zijn. Vorige week ontdekte ik puur bij toeval dat hij zich op relatieplanet had aangemeld. Dat was voor mij de druppel. Is veel gebeurd afgelopen week. Ben moe van het denken. Kan het hier niet in een paar regels opschrijven.
Vanavond heb ik hem gesproken en nu is de verwarring compleet. We hebben alles besproken (aan de telefoon) en al mijn twijfels van het afgelopen jaar zijn eindelijk door hem gehoord en kon er eindelijk met hem over praten. Hij heeft zo overtuigend verteld dat ik voor hem de ware ben. Dat hij met mij oud wil worden. Dat ik zijn tweede-persoon ben. Was een heftig en goed gesprek. Maar nu is de verwarring bij mij compleet. Was ik vanmorgen nog ervan overtuigd dat het beter was, ondanks het verdriet, om de relatie te stoppen, nu weet ik het niet meer.
Hij klonk zo oprecht. Dinsdagavond komt hij hier om te praten. Sjeesus, ik ben compleet in de war.
Ik denk dat er in onze relatie echt veel dingen zijn die het absoluut waard zijn om het nog een te proberen. Maar er zijn het afgelopen jaar ook een paar dingen voorgevallen die voor mij een reden zijn om ermee te stoppen.
Volgens mij klink ik nu zeer onsamenhangend, maarja, zo voel ik me ook.
In de laatste jaren heb ik met alcohol en drugs zoveel ellende meegemaakt. Ik heb in die jaren zo hard geknokt voor mijn huwelijk en daarna om mijn eigen leven weer op de rit te krijgen, dat ik eigenlijk mezelf een ongecompliceerde relatie gun. Maar ik geloof niet dat dat bestaat. Ik denk dat het beter is dat ik nu ga slapen, morgen moet ik er weer op tijd uit...
maandag 24 januari 2011 om 11:19
maandag 24 januari 2011 om 12:21
quote:Amygdala schreef op 23 januari 2011 @ 17:45:
Polly, meid wat zul jij er emotioneel moe van geworden zijn. Heftig gesprek meid!
Maar wel goed dat jullie die frustraties hebben uitgesproken, wat goed dat je weet dat hij het gevoel heeft dat hij faalt.
Mijn voorstel is dat je hem even een dagje met rust laat. En dat je hem maandagavond, of dinsdag ofzo even belt (niet mailen/smssen enzo) en aangeeft dat het gesprek er wel ingehakt heeft, maar wel veel duidelijk heeft gemaakt. Dat je het met hem eens bent dat je niet terug wil naar hoe het was, maar dat je wel wil kijken hoe jullie hier goed mee om kunnen gaan, als twee individuen naast elkaar, met beiden eigen wensen, verlangen en gevoelens.
Dat gevoel van falen komt waarschijnlijk doordat jij toch het gevoel hebt dat je wat tekomrt komt, en hij dat ook wel ziet, maar niet weet wat hij moet veranderen.
Overigens: die top 5 gaat om een top 5 uit 10 categorien, die je in de juiste (voor jou) volgorde moet zetten. Dat zijn eigenlijk de hoofdcategorien van emotionele behoeften. Ik denk dat dat jullie nog wat meer inzicht zal geven. Ik heb ze ergens wel gepost in dit topic.
Sterkte meid. Diep ademhalen. Probeer dit als verhelderend te zien...Bij dit bericht dat ik (net als Polly): hij wil niet en dan houdt het wel op. Je kunt niet trekken en duwen aan iemand die niet wil. Wat je zegt over zijn falen is niet wat ik uit de verhalen van Polly haal. Zij geeft hem geen gevoel van falen, zij kwam niet iets te kort. Hij voelt dat hij faalt in alles wat hij doet, en het feit dat hij nu een punt achter de relatie zet ziet hij ook als falen. Dat is niet polly die hem dat gevoel geeft omdat ze iets te kort zou komen bij hem. Dit is iets wat niet met goede communicatie tussen partners kan worden opgelost. Wat ik zeker weet, is dat als mensen met zichzelf in de knoop zitten op alle fronten, dat je als partner niet kunt helpen, je bent iemand's partner en niet therapeut.
Polly, meid wat zul jij er emotioneel moe van geworden zijn. Heftig gesprek meid!
Maar wel goed dat jullie die frustraties hebben uitgesproken, wat goed dat je weet dat hij het gevoel heeft dat hij faalt.
Mijn voorstel is dat je hem even een dagje met rust laat. En dat je hem maandagavond, of dinsdag ofzo even belt (niet mailen/smssen enzo) en aangeeft dat het gesprek er wel ingehakt heeft, maar wel veel duidelijk heeft gemaakt. Dat je het met hem eens bent dat je niet terug wil naar hoe het was, maar dat je wel wil kijken hoe jullie hier goed mee om kunnen gaan, als twee individuen naast elkaar, met beiden eigen wensen, verlangen en gevoelens.
Dat gevoel van falen komt waarschijnlijk doordat jij toch het gevoel hebt dat je wat tekomrt komt, en hij dat ook wel ziet, maar niet weet wat hij moet veranderen.
Overigens: die top 5 gaat om een top 5 uit 10 categorien, die je in de juiste (voor jou) volgorde moet zetten. Dat zijn eigenlijk de hoofdcategorien van emotionele behoeften. Ik denk dat dat jullie nog wat meer inzicht zal geven. Ik heb ze ergens wel gepost in dit topic.
Sterkte meid. Diep ademhalen. Probeer dit als verhelderend te zien...Bij dit bericht dat ik (net als Polly): hij wil niet en dan houdt het wel op. Je kunt niet trekken en duwen aan iemand die niet wil. Wat je zegt over zijn falen is niet wat ik uit de verhalen van Polly haal. Zij geeft hem geen gevoel van falen, zij kwam niet iets te kort. Hij voelt dat hij faalt in alles wat hij doet, en het feit dat hij nu een punt achter de relatie zet ziet hij ook als falen. Dat is niet polly die hem dat gevoel geeft omdat ze iets te kort zou komen bij hem. Dit is iets wat niet met goede communicatie tussen partners kan worden opgelost. Wat ik zeker weet, is dat als mensen met zichzelf in de knoop zitten op alle fronten, dat je als partner niet kunt helpen, je bent iemand's partner en niet therapeut.
maandag 24 januari 2011 om 12:27
quote:muisje23 schreef op 24 januari 2011 @ 00:02:
Zit ik zelf (natuurlijk) ook weer ergens mee: ik merk dat ik TOCH wil reageren op de laatste mail van ex over zijn twijfels en daar hele goede argumenten (vind ik zelf) voor verzin. Misschien kunnen jullie ze voor me weerleggen?
- Ex denkt vaak dat ik hem niet begrijp, dat doe ik echter wel, ik denk dat hij het gewoon echt allemaal niet weet op dit moment en geloof hem daar echt in. Omdat ik niet wil dat hij met een rotgevoel over mij de relatie uitstapt is een aardige/nuchtere reactie misschien op zijn plaats? Ik ben bang dat hij bij niet reageren denkt: sohee, zij is zeker weer op haar teentjes getrapt. Dat ben ik niet.
Nee, niet doen. Het gaat nergens over, je vult van alles voor hem in. En je wilt niet dat hij met een rotgevoel de relatie uitstapt? Hoe weet je nou wat hij voelt nu, laat staan dat je het met een mailtje even gaat veranderen allemaal. Ophouden met invullen en loslaten, hij was duidelijk: geen contact meer!
Oke: 1 argument dus. Ben bang dat niet reageren kinderachtig/onvolwassen overkomt. Daarbij is ex iemand die altijd bang is iets verkeerd te doen, zeker naar mij toe. Hij neemt ook elke keer de moeite me nogmaals uit te leggen hoe hij erin staat...
Door het steeds blijven reageren en argumenten te vinden om te blijven reageren, houdt het gewoon nooit op. De afspraak was: geen contact. Jouw voornemen was: loslaten. Doe dit dan ook!
Als je nu weer gaat mailen zit je eerst te piekeren dat hij niets van zich laat horen, dan laat hij wat van zich horen en dan ga je de inhoud weer analyseren. Om daarna weer te bedenken wat je terug gaat mailen. Ergens houdt dit ook op en is hij dit ook echt helemaal zat, dan maak je nog meer stuk.
Vinden jullie dit een stom argument? Dan hoor ik het graag! Ja het is een stom argument, het is een excuus om weer contact te hebben omdat je niet los kunt laten. LAAT LOS! Hang die op je computer als reminder
Zit ik zelf (natuurlijk) ook weer ergens mee: ik merk dat ik TOCH wil reageren op de laatste mail van ex over zijn twijfels en daar hele goede argumenten (vind ik zelf) voor verzin. Misschien kunnen jullie ze voor me weerleggen?
- Ex denkt vaak dat ik hem niet begrijp, dat doe ik echter wel, ik denk dat hij het gewoon echt allemaal niet weet op dit moment en geloof hem daar echt in. Omdat ik niet wil dat hij met een rotgevoel over mij de relatie uitstapt is een aardige/nuchtere reactie misschien op zijn plaats? Ik ben bang dat hij bij niet reageren denkt: sohee, zij is zeker weer op haar teentjes getrapt. Dat ben ik niet.
Nee, niet doen. Het gaat nergens over, je vult van alles voor hem in. En je wilt niet dat hij met een rotgevoel de relatie uitstapt? Hoe weet je nou wat hij voelt nu, laat staan dat je het met een mailtje even gaat veranderen allemaal. Ophouden met invullen en loslaten, hij was duidelijk: geen contact meer!
Oke: 1 argument dus. Ben bang dat niet reageren kinderachtig/onvolwassen overkomt. Daarbij is ex iemand die altijd bang is iets verkeerd te doen, zeker naar mij toe. Hij neemt ook elke keer de moeite me nogmaals uit te leggen hoe hij erin staat...
Door het steeds blijven reageren en argumenten te vinden om te blijven reageren, houdt het gewoon nooit op. De afspraak was: geen contact. Jouw voornemen was: loslaten. Doe dit dan ook!
Als je nu weer gaat mailen zit je eerst te piekeren dat hij niets van zich laat horen, dan laat hij wat van zich horen en dan ga je de inhoud weer analyseren. Om daarna weer te bedenken wat je terug gaat mailen. Ergens houdt dit ook op en is hij dit ook echt helemaal zat, dan maak je nog meer stuk.
Vinden jullie dit een stom argument? Dan hoor ik het graag! Ja het is een stom argument, het is een excuus om weer contact te hebben omdat je niet los kunt laten. LAAT LOS! Hang die op je computer als reminder
maandag 24 januari 2011 om 12:48
Dat denk ik inderdaad ook steeds. Wil zijn geliefde zijn, niet zijn therapeut.
Als het goed is komen nu zijn ouders naar Nederland om hem te ondersteunen en kijken of hij weer enigszins een beetje op de rails te zetten is. Hoop dat dat gaat lukken, niet eens voor ons, maar met name voor hem.
Daarna zien we wel verder. Ik hoop van alles, maar verwacht niets. Ben momenteel te emotioneel om me zelf met hem te bemoeien. Dus neem weer even afstand.
Als het goed is komen nu zijn ouders naar Nederland om hem te ondersteunen en kijken of hij weer enigszins een beetje op de rails te zetten is. Hoop dat dat gaat lukken, niet eens voor ons, maar met name voor hem.
Daarna zien we wel verder. Ik hoop van alles, maar verwacht niets. Ben momenteel te emotioneel om me zelf met hem te bemoeien. Dus neem weer even afstand.
maandag 24 januari 2011 om 14:04
quote:_avril_ schreef op 24 januari 2011 @ 12:21:
[...]
Bij dit bericht dat ik (net als Polly): hij wil niet en dan houdt het wel op. Je kunt niet trekken en duwen aan iemand die niet wil. Wat je zegt over zijn falen is niet wat ik uit de verhalen van Polly haal. Zij geeft hem geen gevoel van falen, zij kwam niet iets te kort. Hij voelt dat hij faalt in alles wat hij doet, en het feit dat hij nu een punt achter de relatie zet ziet hij ook als falen. Dat is niet polly die hem dat gevoel geeft omdat ze iets te kort zou komen bij hem. Dit is iets wat niet met goede communicatie tussen partners kan worden opgelost. Wat ik zeker weet, is dat als mensen met zichzelf in de knoop zitten op alle fronten, dat je als partner niet kunt helpen, je bent iemand's partner en niet therapeut.
Klopt... Polly is niet verantwoordelijk voor hoe hij zich voelt. Zij geeft hem ookniet het gevoel van falen. Maar hij heeft het wel. En dat zou kunnen komen doordat hij ziet/denkt/bedacht heeft dat zij niet gelukkig is met de situatie. In zijn hoofd gebeurt er dan vanalles... wat niet perse hoeft te kloppen met hoe Polly het beleeft.
Maar inderdaad: als hij niet wil, dan wil hij niet. Dwingen heeft sowieso geen zin. Als hij niet open staat voor de mogelijkheid dat er openingen zijn om anders met een situatie om te gaan, heeft het ook geen zin.
Als hij alleen maar samen wil wonen, en dat op dit moment niet tot de mogelijkheden behoort, dan sluit hij daarmee ook zelf bepaalde wegen af. Dat is jammer. Het lijkt me zelfs beter als bepaalde problemen al opgelost worden voor je gaat samenwonen.
[...]
Bij dit bericht dat ik (net als Polly): hij wil niet en dan houdt het wel op. Je kunt niet trekken en duwen aan iemand die niet wil. Wat je zegt over zijn falen is niet wat ik uit de verhalen van Polly haal. Zij geeft hem geen gevoel van falen, zij kwam niet iets te kort. Hij voelt dat hij faalt in alles wat hij doet, en het feit dat hij nu een punt achter de relatie zet ziet hij ook als falen. Dat is niet polly die hem dat gevoel geeft omdat ze iets te kort zou komen bij hem. Dit is iets wat niet met goede communicatie tussen partners kan worden opgelost. Wat ik zeker weet, is dat als mensen met zichzelf in de knoop zitten op alle fronten, dat je als partner niet kunt helpen, je bent iemand's partner en niet therapeut.
Klopt... Polly is niet verantwoordelijk voor hoe hij zich voelt. Zij geeft hem ookniet het gevoel van falen. Maar hij heeft het wel. En dat zou kunnen komen doordat hij ziet/denkt/bedacht heeft dat zij niet gelukkig is met de situatie. In zijn hoofd gebeurt er dan vanalles... wat niet perse hoeft te kloppen met hoe Polly het beleeft.
Maar inderdaad: als hij niet wil, dan wil hij niet. Dwingen heeft sowieso geen zin. Als hij niet open staat voor de mogelijkheid dat er openingen zijn om anders met een situatie om te gaan, heeft het ook geen zin.
Als hij alleen maar samen wil wonen, en dat op dit moment niet tot de mogelijkheden behoort, dan sluit hij daarmee ook zelf bepaalde wegen af. Dat is jammer. Het lijkt me zelfs beter als bepaalde problemen al opgelost worden voor je gaat samenwonen.
maandag 24 januari 2011 om 14:06
quote:PoIIy schreef op 24 januari 2011 @ 12:48:
Dat denk ik inderdaad ook steeds. Wil zijn geliefde zijn, niet zijn therapeut.
Als het goed is komen nu zijn ouders naar Nederland om hem te ondersteunen en kijken of hij weer enigszins een beetje op de rails te zetten is. Hoop dat dat gaat lukken, niet eens voor ons, maar met name voor hem.
Daarna zien we wel verder. Ik hoop van alles, maar verwacht niets. Ben momenteel te emotioneel om me zelf met hem te bemoeien. Dus neem weer even afstand.
Wat je voor hem kunt doen is inderdaad beperkt. Liefde, een luisterend oor en meedenken kunnen erg helpen. Maar als er echt wat fout zit, is dat niet aan jou. Steunen daarintegen wel, als je een relatie (vriendschap/liefde) hebt.
Ik vind dit een heel verstandig bericht meid. Hoe naar dan ook. Maar ik denk dat je hier een wijs besluit neemt.
Fijn dat zijn ouders komen. Hoef jij ook niet het gevoel te hebben dat je de enige bent die er voor hem is.
Probeer jij ondertussen ook voor jezelf de dingen weer even op een rijtje te krijgen en jezelf weer te hervinden?
Dat denk ik inderdaad ook steeds. Wil zijn geliefde zijn, niet zijn therapeut.
Als het goed is komen nu zijn ouders naar Nederland om hem te ondersteunen en kijken of hij weer enigszins een beetje op de rails te zetten is. Hoop dat dat gaat lukken, niet eens voor ons, maar met name voor hem.
Daarna zien we wel verder. Ik hoop van alles, maar verwacht niets. Ben momenteel te emotioneel om me zelf met hem te bemoeien. Dus neem weer even afstand.
Wat je voor hem kunt doen is inderdaad beperkt. Liefde, een luisterend oor en meedenken kunnen erg helpen. Maar als er echt wat fout zit, is dat niet aan jou. Steunen daarintegen wel, als je een relatie (vriendschap/liefde) hebt.
Ik vind dit een heel verstandig bericht meid. Hoe naar dan ook. Maar ik denk dat je hier een wijs besluit neemt.
Fijn dat zijn ouders komen. Hoef jij ook niet het gevoel te hebben dat je de enige bent die er voor hem is.
Probeer jij ondertussen ook voor jezelf de dingen weer even op een rijtje te krijgen en jezelf weer te hervinden?
maandag 24 januari 2011 om 15:01
maandag 24 januari 2011 om 18:36
quote:PoIIy schreef op 24 januari 2011 @ 16:43:
Dat weet hij denk ik ook wel. Hij weet dat hij een emotioneel (depressief) probleem heeft. Alleen wil hij dat alleen opknappen.
O ja, en mij geen verdriet doen... Dat laatste is geloof ik beetje mislukt.
Ben al 5kg kwijt! En zoveel had ik al niet...
Dat gaat hem niet lukken denk ik, daarvoor heeft hij echt zijn familie en vrienden nodig, en vooral: professioneel inzicht!
Arme jij, ik hoop dat je snel wat minder verdrietig voelt. Blijf goed voor jezelf zorgen!
Dat weet hij denk ik ook wel. Hij weet dat hij een emotioneel (depressief) probleem heeft. Alleen wil hij dat alleen opknappen.
O ja, en mij geen verdriet doen... Dat laatste is geloof ik beetje mislukt.
Ben al 5kg kwijt! En zoveel had ik al niet...
Dat gaat hem niet lukken denk ik, daarvoor heeft hij echt zijn familie en vrienden nodig, en vooral: professioneel inzicht!
Arme jij, ik hoop dat je snel wat minder verdrietig voelt. Blijf goed voor jezelf zorgen!
maandag 24 januari 2011 om 20:09
Polly: Allerrotste gevoel: buitengesloten worden, terwijl je zo graag mee wil doen..
Ik zit alweer allemaal "supergoede" reacties op de mail te bedenken. Zoals bijvoorbeeld gewoon iets nuchters/grappigs..om de zwaarte van de zaak/mij te halen. Maar ja, moet ik maar niet doen he? Nee...moet je doen muisje..
Ik zit alweer allemaal "supergoede" reacties op de mail te bedenken. Zoals bijvoorbeeld gewoon iets nuchters/grappigs..om de zwaarte van de zaak/mij te halen. Maar ja, moet ik maar niet doen he? Nee...moet je doen muisje..
maandag 24 januari 2011 om 20:40
Vorige bericht was al genoeg om me van het piekeren af te halen gelukkig. Waar ik maar niet vanaf kom; de hoop dat we ooit wel weer bij elkaar komen! Terwijl het al 4 maanden bijna uit is...Het is wel maar pas echt definitief/zonder proberen uit, maar die hoop blijft gewoon. Komt ook wel door zijn twijfels etc. en dat hij uitspreekt dat hij denkt dat het misschien over een tijdje wel weer zou kunnen. Ook al zegt hij erachteraan dat hij dat niet kan zeggen..
maandag 24 januari 2011 om 20:45
Misschien houdt die hoop je wel een beetje op de been...
Als je maar niet andere kansen in je leven uitsluit omdat je die hoop hebt...
Ik heb ook hoop.
Hoop dat hij er uit komt.
Hoop dat zijn vader komt.
Hoop dat hij toch weer een relatie wil met (tijdelijk) afstand.
Hoop dat het weer wordt zoals het was.
En ja, ik weet dat hij mogelijk ieder jaar weer aanvallen heeft van depressieve gevoelens, maar zolang ik niet zo buiten gesloten wordt kan ik er wel mee omgaan...
Maar zo niet...
Maar goed. Afstand momenteel voor mij
Als je maar niet andere kansen in je leven uitsluit omdat je die hoop hebt...
Ik heb ook hoop.
Hoop dat hij er uit komt.
Hoop dat zijn vader komt.
Hoop dat hij toch weer een relatie wil met (tijdelijk) afstand.
Hoop dat het weer wordt zoals het was.
En ja, ik weet dat hij mogelijk ieder jaar weer aanvallen heeft van depressieve gevoelens, maar zolang ik niet zo buiten gesloten wordt kan ik er wel mee omgaan...
Maar zo niet...
Maar goed. Afstand momenteel voor mij
maandag 24 januari 2011 om 20:50