Kinderen
alle pijlers
Koppige peuter
dinsdag 19 april 2011 om 21:33
Ik ben moeder van een heerlijk meisje dat in juni 3 jaar wordt. Ze is een dame met een eigen willetje. Dat is natuurlijk op een bepaalde manier een leuke eigenschap, maar momenteel zit ze in een enorme koppigheidfase en is het heel lastig. Ook op de creche hebben ze heel wat met haar te stellen. 2 voorbeelden van vandaag:
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
woensdag 20 april 2011 om 10:12
Heb nog niet alles gelezen, maar heb ook een dochter die half mei drie wordt en deze dame heeft ook een heel eigen willetje en drijft me soms tot wanhoop. Ze heeft ook veel 'veranderingen' in korte tijd gehad wat denk ik niet helpt: met kerst is ze zindelijk geworden overdag, ze is sinds 1 feb naar de drie plus groep gegaan op het kdv, ze heeft 7 maart een broertje gekregen, ze is sinds een paar weken van haar middagdutje af en is sinds kort van haar speen af...
Maar ze kan opeens zomaar de kont tegen de krib gooien en gewoon niet luisteren. Ze doet dit met name met naar bed gaan, al heeft het weg laten van haar slaapje wel geholpen.
Maar, ik lees dis graag mee voor tips!
Maar ze kan opeens zomaar de kont tegen de krib gooien en gewoon niet luisteren. Ze doet dit met name met naar bed gaan, al heeft het weg laten van haar slaapje wel geholpen.
Maar, ik lees dis graag mee voor tips!
woensdag 20 april 2011 om 10:18
woensdag 20 april 2011 om 11:51
Ok!
Wb de voorbeelden die je noemt. Het slaan: Nee, dat is niet acceptabel. Maar waarom haar verplichten sorry te zeggen? Als het haar niet spijt (en voor kleintjes is reflecteren op het eigen gedrag nog verdraaid moeilijk, zo niet onmogelijk) zijn het loze woorden. Je gaat een strijd aan om woorden te horen die ze niet meent, omdat die (nog) niets voor haar betekenen. Daarmee maak je jezelf verontschuldigen tot iets wat je puur voor de vorm doet, niet omdat het je werkelijk spijt.
Ik zou ook niet ingaan op 'lief/niet lief' daar heeft het m.i. niet zoveel mee te maken, en je loopt het risico dat ze zichzelf als niet-lief ziet ipv het slaan. Voor kinderen is het lastig om te scheiden dat slaan niet lief is maar zijzelf wel. Want zij sloeg toch? Ik zou het heel erg bij jezelf houden, wat het met jou doet, niet wat haar gedrag haar maakt (lief/niet lief). Je kunt proberen uit te vissen waarom ze het deed, als ze normaal niet zo heftig reageert lijkt het me dat er iets achter zit (er zit altijd iets achter gedrag). Voelde ze zich genegeerd, had ze eerder weinig aandacht gekregen, is het jaloezie? Of iets (in onze ogen) heel kleins misschien? Niet om het goed te praten maar om samen met haar te achterhalen waarom ze het deed, en met haar te bekijken hoe ze het een volgende keer anders op zou kunnen lossen. Dat kun je zelfs oefenen in een soort rollenspel (en de rollen omdraaien, kan heel leuk zijn)
Dat ze boos bleef, kan het zijn dat ze ook boos op zichzelf was omdat ze 'niet lief' was en wel lief gevonden wil worden, zich onmachtig voelde, gefrustreerd dat ze haar gevoelens op die manier uitte (en dat alles op 2-jarigen-niveau dus met onbegrip voor de eigen gevoelens, verwarring)?
Wb de creche / niet aan willen kleden. Het lijkt me dat daar een trigger aan vooraf gegaan moet zijn (want weer, er zit altijd iets achter gedrag). Dat kan iets heel kleins zijn hoor. Misschien had ze ergens het gevoel van controleverlies gekregen, en probeerde ze zo weer grip te krijgen. Of zaten haar kleren niet lekker. Of had ze het warm.
Daar kom je lang niet altijd achter, maar als je het onder koppigheid schaart, zie je denk ik over het hoofd dat er wel degelijk een reden voor kan zijn, en dat dit haar manier kan zijn om invloed uit te oefenen, om wat autonomie terug te winnen.
En: waarom niet in haar ondergoed naar buiten? Ik snap dat een leidster dat niet zo snel doet, maar thuis, als je kind volhoudt dat ze geen kleren aan wil buiten, waarom niet? Het is lekker weer, kleren mee voor als ze aangeeft het koud te krijgen. Of schoenen mee voor als ze het lopen op sokken beu is. Sommige dingen moet je gewoon zelf ervaren om in te zien dat het niet zo handig is. En dan sta jij klaar met de kleren/schoenen/whatever. Ik ben daar heel makkelijk in misschien, maar als Bloem op haar sloffen in de auto wil, of in haar ondergoed naar buiten wil, joh prima, ervaar het maar. Ik oefen natuurlijk wel wat invloed er op uit in haar blote kont buiten de tuin doen we maar niet, maar dan hangen we dus wat langer in de tuin rond tot ze er flauw van is.
En dan verder kijkend dan de voorbeelden die je noemt: (want dat is heel erg situatie-afhankelijk natuurlijk, soms kan iets wel, soms kan iets niet)
Als ze 's ochtends niet aan wil kleden, kun je dan niet (op een ander moment, als er geen druk op staat) met haar overleggen wat ze wil? Of zelf dingen aandragen. Misschien kleedt ze zich liever aan voor het ontbijt, of juist erna (heeft ze honger en wordt ze daar chagrijnig van). Of vindt ze het prettig om het in stukjes en beetjes te doen. Of 's avonds al een deel van de kleren voor overdag aantrekken (gejat van Alfie Kohn ). Kun je met haar samen bekijken hoe je de ochtend prettiger kunt laten verlopen? Dat jij op tijd moet zijn zegt haar natuurlijk nog niet zo veel.
En nog verder kijkend :
We vinden heel vaak dat iets 'moet' omdat het nu eenmaal zo gaat in onze beleving. Voor een peuter is dat heel anders, die zit nog niet vast in die patronen. Dat is aan de ene kant heel mooi, want peuters kunnen daardoor ons helpen om minder vastgeroest te raken (denk aan wat je ineens onderweg allemaal ziet als je met een peuter loopt - bloemetjes, spinnetjes, kleuren op huizen). En aan de andere kant kun je daardoor tegen een muur aanlopen, omdat je peuter een ander idee heeft dan jij. Ik denk dat het dan de kunst is om er samen uit te komen, een oplossing te vinden die voor jullie allebei acceptabel is. Dus niet 'toegeven' want dat is (op z'n Gordons) verlies voor jou, maar ook niet 'niets te willen, hup' want dat is verlies voor je kind. En dat werkt frustratie en kont-tegen-de-krib in de hand, misschien niet op dat moment maar dan wel later, op een moment dat het je nog slechter uitkomt. Als je allebei kunt leven met een oplossing heb je allebei je gevoel voor autonomie. En da's dan weer fijn voor de relatie.
Soms kan het niet op het moment zelf, omdat je dus wél over 10 minuten weg moet naar je werk (en dan moet je creatief zijn of over je verwachtingen heenstappen - of toch dwingen, maar dat zou mijn laatste optie pas zijn). Maar dat neemt niet weg dat je op een ander moment samen kunt kijken naar de redenen dat het niet lekker loopt, bij haar en bij jezelf, en een oplossing kunt zoeken.
Ik weet dat veel mensen van mijn opvoedstijl denken dat ik altijd toegeef (en 'dus' een softie ben), maar dat doe ik dus juist niet. Ik vind mijn eigen behoeften en wensen net zo belangrijk als die van mijn dochter, dus zoeken we naar een manier om allebei tevreden te zijn. Dat vraagt vaak om creativiteit en buiten de gebaande paden denken, maar mán wat is dat leuk en bevredigend en leerzaam. En ik merk dat mijn dochter ook steeds behendiger wordt in het aandragen van oplossingen (op heel klein niveau natuurlijk nog, maar zij leert er ook veel van).
Wb de voorbeelden die je noemt. Het slaan: Nee, dat is niet acceptabel. Maar waarom haar verplichten sorry te zeggen? Als het haar niet spijt (en voor kleintjes is reflecteren op het eigen gedrag nog verdraaid moeilijk, zo niet onmogelijk) zijn het loze woorden. Je gaat een strijd aan om woorden te horen die ze niet meent, omdat die (nog) niets voor haar betekenen. Daarmee maak je jezelf verontschuldigen tot iets wat je puur voor de vorm doet, niet omdat het je werkelijk spijt.
Ik zou ook niet ingaan op 'lief/niet lief' daar heeft het m.i. niet zoveel mee te maken, en je loopt het risico dat ze zichzelf als niet-lief ziet ipv het slaan. Voor kinderen is het lastig om te scheiden dat slaan niet lief is maar zijzelf wel. Want zij sloeg toch? Ik zou het heel erg bij jezelf houden, wat het met jou doet, niet wat haar gedrag haar maakt (lief/niet lief). Je kunt proberen uit te vissen waarom ze het deed, als ze normaal niet zo heftig reageert lijkt het me dat er iets achter zit (er zit altijd iets achter gedrag). Voelde ze zich genegeerd, had ze eerder weinig aandacht gekregen, is het jaloezie? Of iets (in onze ogen) heel kleins misschien? Niet om het goed te praten maar om samen met haar te achterhalen waarom ze het deed, en met haar te bekijken hoe ze het een volgende keer anders op zou kunnen lossen. Dat kun je zelfs oefenen in een soort rollenspel (en de rollen omdraaien, kan heel leuk zijn)
Dat ze boos bleef, kan het zijn dat ze ook boos op zichzelf was omdat ze 'niet lief' was en wel lief gevonden wil worden, zich onmachtig voelde, gefrustreerd dat ze haar gevoelens op die manier uitte (en dat alles op 2-jarigen-niveau dus met onbegrip voor de eigen gevoelens, verwarring)?
Wb de creche / niet aan willen kleden. Het lijkt me dat daar een trigger aan vooraf gegaan moet zijn (want weer, er zit altijd iets achter gedrag). Dat kan iets heel kleins zijn hoor. Misschien had ze ergens het gevoel van controleverlies gekregen, en probeerde ze zo weer grip te krijgen. Of zaten haar kleren niet lekker. Of had ze het warm.
Daar kom je lang niet altijd achter, maar als je het onder koppigheid schaart, zie je denk ik over het hoofd dat er wel degelijk een reden voor kan zijn, en dat dit haar manier kan zijn om invloed uit te oefenen, om wat autonomie terug te winnen.
En: waarom niet in haar ondergoed naar buiten? Ik snap dat een leidster dat niet zo snel doet, maar thuis, als je kind volhoudt dat ze geen kleren aan wil buiten, waarom niet? Het is lekker weer, kleren mee voor als ze aangeeft het koud te krijgen. Of schoenen mee voor als ze het lopen op sokken beu is. Sommige dingen moet je gewoon zelf ervaren om in te zien dat het niet zo handig is. En dan sta jij klaar met de kleren/schoenen/whatever. Ik ben daar heel makkelijk in misschien, maar als Bloem op haar sloffen in de auto wil, of in haar ondergoed naar buiten wil, joh prima, ervaar het maar. Ik oefen natuurlijk wel wat invloed er op uit in haar blote kont buiten de tuin doen we maar niet, maar dan hangen we dus wat langer in de tuin rond tot ze er flauw van is.
En dan verder kijkend dan de voorbeelden die je noemt: (want dat is heel erg situatie-afhankelijk natuurlijk, soms kan iets wel, soms kan iets niet)
Als ze 's ochtends niet aan wil kleden, kun je dan niet (op een ander moment, als er geen druk op staat) met haar overleggen wat ze wil? Of zelf dingen aandragen. Misschien kleedt ze zich liever aan voor het ontbijt, of juist erna (heeft ze honger en wordt ze daar chagrijnig van). Of vindt ze het prettig om het in stukjes en beetjes te doen. Of 's avonds al een deel van de kleren voor overdag aantrekken (gejat van Alfie Kohn ). Kun je met haar samen bekijken hoe je de ochtend prettiger kunt laten verlopen? Dat jij op tijd moet zijn zegt haar natuurlijk nog niet zo veel.
En nog verder kijkend :
We vinden heel vaak dat iets 'moet' omdat het nu eenmaal zo gaat in onze beleving. Voor een peuter is dat heel anders, die zit nog niet vast in die patronen. Dat is aan de ene kant heel mooi, want peuters kunnen daardoor ons helpen om minder vastgeroest te raken (denk aan wat je ineens onderweg allemaal ziet als je met een peuter loopt - bloemetjes, spinnetjes, kleuren op huizen). En aan de andere kant kun je daardoor tegen een muur aanlopen, omdat je peuter een ander idee heeft dan jij. Ik denk dat het dan de kunst is om er samen uit te komen, een oplossing te vinden die voor jullie allebei acceptabel is. Dus niet 'toegeven' want dat is (op z'n Gordons) verlies voor jou, maar ook niet 'niets te willen, hup' want dat is verlies voor je kind. En dat werkt frustratie en kont-tegen-de-krib in de hand, misschien niet op dat moment maar dan wel later, op een moment dat het je nog slechter uitkomt. Als je allebei kunt leven met een oplossing heb je allebei je gevoel voor autonomie. En da's dan weer fijn voor de relatie.
Soms kan het niet op het moment zelf, omdat je dus wél over 10 minuten weg moet naar je werk (en dan moet je creatief zijn of over je verwachtingen heenstappen - of toch dwingen, maar dat zou mijn laatste optie pas zijn). Maar dat neemt niet weg dat je op een ander moment samen kunt kijken naar de redenen dat het niet lekker loopt, bij haar en bij jezelf, en een oplossing kunt zoeken.
Ik weet dat veel mensen van mijn opvoedstijl denken dat ik altijd toegeef (en 'dus' een softie ben), maar dat doe ik dus juist niet. Ik vind mijn eigen behoeften en wensen net zo belangrijk als die van mijn dochter, dus zoeken we naar een manier om allebei tevreden te zijn. Dat vraagt vaak om creativiteit en buiten de gebaande paden denken, maar mán wat is dat leuk en bevredigend en leerzaam. En ik merk dat mijn dochter ook steeds behendiger wordt in het aandragen van oplossingen (op heel klein niveau natuurlijk nog, maar zij leert er ook veel van).
woensdag 20 april 2011 om 11:57
quote:rosanna08 schreef op 19 april 2011 @ 22:05:
Leuk hoor, de relatie positief houden, maar kom op zeg, jij bent de moeder, niet haar vriendinnetje.
Jippertje, ik doelde op deze post. Ik bedoel met een relatie positief houden natuurlijk niet dat ik de hele dag jubelend door het huis loop en mijn zoon en ik nooit aanvaringen hebben. Maar ik heb zelf gemerkt, dat als ik overal mijn poot stijf in hou en ik verwacht dat er gebeurt wat ik voor ogen had, we beiden echt chagrijnig worden. Met de relatie positief houden bedoel ik de relatie in zijn algemeenheid. Ik ben de moeder, en bepaal uiteindelijk de regels en wat wel en niet kan. Maar door ook vaak bij mezelf te raden te gaan (waarom wil ik dat niet? Wat voegt het toe hier een punt van te maken? Waarom vertoont hij dat gedrag?) kan ik dingen ook wel eens laten voor wat ze zijn. Gevaarlijke situaties daar gelaten, met oversteken moet hij gewoon een handje geven bijvoorbeeld.
Nu ik relaxter met situaties omga, merk ik dat mijn zoon dat ook is, waardoor hij beter luistert en alles weer een stuk soepeler verloopt.
Maar om even terug te komen op de post waar ik op reageerde, ik vind een relatie positief houden gewoon niets te maken hebben met vriendinnetjes willen zijn met je dochter. Je kan ook positief en opvoeder zijn.
Leuk hoor, de relatie positief houden, maar kom op zeg, jij bent de moeder, niet haar vriendinnetje.
Jippertje, ik doelde op deze post. Ik bedoel met een relatie positief houden natuurlijk niet dat ik de hele dag jubelend door het huis loop en mijn zoon en ik nooit aanvaringen hebben. Maar ik heb zelf gemerkt, dat als ik overal mijn poot stijf in hou en ik verwacht dat er gebeurt wat ik voor ogen had, we beiden echt chagrijnig worden. Met de relatie positief houden bedoel ik de relatie in zijn algemeenheid. Ik ben de moeder, en bepaal uiteindelijk de regels en wat wel en niet kan. Maar door ook vaak bij mezelf te raden te gaan (waarom wil ik dat niet? Wat voegt het toe hier een punt van te maken? Waarom vertoont hij dat gedrag?) kan ik dingen ook wel eens laten voor wat ze zijn. Gevaarlijke situaties daar gelaten, met oversteken moet hij gewoon een handje geven bijvoorbeeld.
Nu ik relaxter met situaties omga, merk ik dat mijn zoon dat ook is, waardoor hij beter luistert en alles weer een stuk soepeler verloopt.
Maar om even terug te komen op de post waar ik op reageerde, ik vind een relatie positief houden gewoon niets te maken hebben met vriendinnetjes willen zijn met je dochter. Je kan ook positief en opvoeder zijn.
woensdag 20 april 2011 om 12:01
quote:tiaraatje schreef op 20 april 2011 @ 11:56:
Wen soms denk ik dat idd wel een beetje, dat van dat softe maar er straalt zo veel liefde vanuit je posting (en al die andere) dat ik vooral probeer om me op 'jouw' manier in mn eigen peuter te verplaatsen.Haha, het is ook een deel eigenbelang hoor. Ik heb ook helemaal geen zin in strijd en moeizame dagen en zo. Deels ideeën over wat goed is voor m'n kind, deels luiheid, deels behoefte aan een prettig leven zonder strijd.
Wen soms denk ik dat idd wel een beetje, dat van dat softe maar er straalt zo veel liefde vanuit je posting (en al die andere) dat ik vooral probeer om me op 'jouw' manier in mn eigen peuter te verplaatsen.Haha, het is ook een deel eigenbelang hoor. Ik heb ook helemaal geen zin in strijd en moeizame dagen en zo. Deels ideeën over wat goed is voor m'n kind, deels luiheid, deels behoefte aan een prettig leven zonder strijd.
woensdag 20 april 2011 om 12:05
@wen: ook ik wil al heel lang tegen je zeggen dat ik het echt knap vind hoe jij met de opvoeding van je dochter omgaat, en ik leer daar echt heel veel van. Ik hoop dat ik het straks met mijn nu 14 weken oude ventje ook zo kan aanpakken....
en @ to, sorry voor het misbruik van je topic hiervoor!
en @ to, sorry voor het misbruik van je topic hiervoor!
niesie wijzigde dit bericht op 20-04-2011 12:06
Reden: spellen is echt moeilijk....
Reden: spellen is echt moeilijk....
% gewijzigd
woensdag 20 april 2011 om 12:20
woensdag 20 april 2011 om 13:22
Hartelijk dank voor je uitgebreide post Wen!
Ik haal er even wat stukjes uit:
Je gaat een strijd aan om woorden te horen die ze niet meent, omdat die (nog) niets voor haar betekenen. Daarmee maak je jezelf verontschuldigen tot iets wat je puur voor de vorm doet, niet omdat het je werkelijk spijt.
Dat zou best eens kunnen kloppen. Echter, ik vind dat verontschuldigen net zoiets als dankjewel zeggen: beleefdheid. Sorry is misschien niet belangrijk of betekenisvol voor haar, maar wel voor degene tegen wie het gezegd wordt. En dat wil ik mijn kind wel graag aanleren. Hoe doe ik dat dan zonder dit soort gedoe?
Ik zou het heel erg bij jezelf houden, wat het met jou doet, niet wat haar gedrag haar maakt (lief/niet lief).
Goede tip, die neem ik mee.
Je kunt proberen uit te vissen waarom ze het deed, als ze normaal niet zo heftig reageert lijkt het me dat er iets achter zit (er zit altijd iets achter gedrag).
Hier wordt het lastig, want ze kan zichzelf nog niet zo goed uitdrukken dat ze dat kan vertellen en ik heb niet voldoende inzicht in de peuter-psyche om het te raden! Dus ja, er zal vast wel iets achter zitten maar kom daar maar eens achter bij een peuter. Hier kan ik dus niet zoveel mee.
En: waarom niet in haar ondergoed naar buiten?
Ondergoed vind ik zelf wat ver gaan, maar zonder schoenen/jas doe ik inmiddels thuis wel. Meestal wil ze ze dan vlak voor we op straat staan alsnog aan. Echter, op de creche hebben ze hun eigen regels, en die respecteer ik ook.
Ik denk dat het dan de kunst is om er samen uit te komen, een oplossing te vinden die voor jullie allebei acceptabel is.
Dat vind ik een mooi streven. Ik zie mijn dochter ook echt als een individu die recht heeft op haar eigen mening. Maar: uiteindelijk ben ik eindverantwoordelijk. Dus als samen een oplossing zoeken niet werkt (bijvoorbeeld als ze perse een jurk aan wil die in de wasmachine zit en de rest van de kledingkast waar ik uit laat kiezen niet goed genoeg is), dan kies ik voor haar. Ze is een peuter, en daarom vaak nog erg irrationeel. Stel je een mokkend kind voor dat niet vooruit te branden is omdat ik de lievelingsjurk niet uit de wasmachine kan toveren. En helaas: afleiding, grapjes etc werken bij mijn dochter niet, ze heeft een sterke eigen wil. Ik vind dat het mijn taak als moeder is om op zulke momenten voor haar te beslissen.
En ja, daar in vind ik jou dan weer soft denk ik Aan de andere kant ben ik het ook niet eens met veel van de posters hier die vinden dat je peuters geen keuzes moet geven en dat moeders wil wet moet zijn. Ze is ook niet verwend en onopgevoed zoals iemand hieronder beweerde. In tegendeel. Ze is lief en heel sociaal, ze vraagt het altijd netjes als ze iets wil en accepteert dan ook "nee". Maar koppig en eigengereid, ja, dat is ze wel.
Ze is een mensje dat moet opgroeien tot zelfstandig individu, geen hond die afgericht moet worden.
Ik haal er even wat stukjes uit:
Je gaat een strijd aan om woorden te horen die ze niet meent, omdat die (nog) niets voor haar betekenen. Daarmee maak je jezelf verontschuldigen tot iets wat je puur voor de vorm doet, niet omdat het je werkelijk spijt.
Dat zou best eens kunnen kloppen. Echter, ik vind dat verontschuldigen net zoiets als dankjewel zeggen: beleefdheid. Sorry is misschien niet belangrijk of betekenisvol voor haar, maar wel voor degene tegen wie het gezegd wordt. En dat wil ik mijn kind wel graag aanleren. Hoe doe ik dat dan zonder dit soort gedoe?
Ik zou het heel erg bij jezelf houden, wat het met jou doet, niet wat haar gedrag haar maakt (lief/niet lief).
Goede tip, die neem ik mee.
Je kunt proberen uit te vissen waarom ze het deed, als ze normaal niet zo heftig reageert lijkt het me dat er iets achter zit (er zit altijd iets achter gedrag).
Hier wordt het lastig, want ze kan zichzelf nog niet zo goed uitdrukken dat ze dat kan vertellen en ik heb niet voldoende inzicht in de peuter-psyche om het te raden! Dus ja, er zal vast wel iets achter zitten maar kom daar maar eens achter bij een peuter. Hier kan ik dus niet zoveel mee.
En: waarom niet in haar ondergoed naar buiten?
Ondergoed vind ik zelf wat ver gaan, maar zonder schoenen/jas doe ik inmiddels thuis wel. Meestal wil ze ze dan vlak voor we op straat staan alsnog aan. Echter, op de creche hebben ze hun eigen regels, en die respecteer ik ook.
Ik denk dat het dan de kunst is om er samen uit te komen, een oplossing te vinden die voor jullie allebei acceptabel is.
Dat vind ik een mooi streven. Ik zie mijn dochter ook echt als een individu die recht heeft op haar eigen mening. Maar: uiteindelijk ben ik eindverantwoordelijk. Dus als samen een oplossing zoeken niet werkt (bijvoorbeeld als ze perse een jurk aan wil die in de wasmachine zit en de rest van de kledingkast waar ik uit laat kiezen niet goed genoeg is), dan kies ik voor haar. Ze is een peuter, en daarom vaak nog erg irrationeel. Stel je een mokkend kind voor dat niet vooruit te branden is omdat ik de lievelingsjurk niet uit de wasmachine kan toveren. En helaas: afleiding, grapjes etc werken bij mijn dochter niet, ze heeft een sterke eigen wil. Ik vind dat het mijn taak als moeder is om op zulke momenten voor haar te beslissen.
En ja, daar in vind ik jou dan weer soft denk ik Aan de andere kant ben ik het ook niet eens met veel van de posters hier die vinden dat je peuters geen keuzes moet geven en dat moeders wil wet moet zijn. Ze is ook niet verwend en onopgevoed zoals iemand hieronder beweerde. In tegendeel. Ze is lief en heel sociaal, ze vraagt het altijd netjes als ze iets wil en accepteert dan ook "nee". Maar koppig en eigengereid, ja, dat is ze wel.
Ze is een mensje dat moet opgroeien tot zelfstandig individu, geen hond die afgericht moet worden.
woensdag 20 april 2011 om 13:29
quote:wen schreef op 20 april 2011 @ 12:20:
*maakt een nederige buiging voor de lof*
(misschien leuk om te vertellen dat ik met nog wat ouders bezig ben om een website op te zetten over onze kijk op opvoeden - zal nog wel even duren, maar dan zet ik hier gewoon een linkje neer ipv mijn epistels, haha)
Hier ben ik zeker in geinteresseerd Wen! Zoals je al wist kan ik me erg vinden in jouw visie over het opvoeden, en zijn man en ik nu aan het kijken hoe we met als uitgangspunt UP, dit vorm willen gaan geven.
Ik lees je altijd erg graag.
*maakt een nederige buiging voor de lof*
(misschien leuk om te vertellen dat ik met nog wat ouders bezig ben om een website op te zetten over onze kijk op opvoeden - zal nog wel even duren, maar dan zet ik hier gewoon een linkje neer ipv mijn epistels, haha)
Hier ben ik zeker in geinteresseerd Wen! Zoals je al wist kan ik me erg vinden in jouw visie over het opvoeden, en zijn man en ik nu aan het kijken hoe we met als uitgangspunt UP, dit vorm willen gaan geven.
Ik lees je altijd erg graag.
woensdag 20 april 2011 om 13:31
@ wen
Als ik het goed begrijp, dan zoek je elke keer een compromis samen met je kindje? (onderhandelen) Maar wat doe je dan als je over bv 30 min op je werk moet zijn? Ga je dan echt alles uit de kast trekken om haar zo ver te krijgen dat ze zich bv aankleedt? Mag ik vragen hoeveel kinderen je hebt en hoe oud ze zijn?
Als ik het goed begrijp, dan zoek je elke keer een compromis samen met je kindje? (onderhandelen) Maar wat doe je dan als je over bv 30 min op je werk moet zijn? Ga je dan echt alles uit de kast trekken om haar zo ver te krijgen dat ze zich bv aankleedt? Mag ik vragen hoeveel kinderen je hebt en hoe oud ze zijn?
woensdag 20 april 2011 om 13:34
Ik heb hetzelfde met mijn zoontje van bijna 2.5 jaar. Hij is net zo koppig en heeft onderhand net zoveel pit als dat dametje van jou...
Ik heb het 1x gehad dat hij met een speelgoed kar van hemzelf zijn neefje te lijf wilde gaan, dat kon ik gelukkig nog net voor zijn. Maar ik wilde wel dat hij sorry ging zeggen tegen neefje.
Dit weigerde meneer en hij ging huilen en drammen. Dus moest hij op z'n strafstoeltje tot hij bereid was sorry te zeggen. De tijd die hij op het stoeltje zat was uiteindelijk 3 kwartier, toen ging hij pas sorry zeggen. Al die tijd heeft hij lopen drammen en dreinen, dat negeer ik gewoon en af en toe riep hij dat hij sorry wilde zeggen, maar als hij dan moest ging hij weer drammen en nee roepen. Dus weer terug op de stoel.
Uiteindelijk ben ik degene met de langste adem en houd ik het ook veel langer vol dan hij.
Sinds kort heeft hij neit zoveel buien meer, omdat hij doorheeft dat het toch niets uithaald en hij zijn zin toch niet krijgt...
Dus consequent blijven en volhouden. Niet uiteindelijk toch gaan toegeven omdat ze het te lang volhoud. Daar leert ze van dat ze uiteindelijk toch haar zin krijgt als ze maar hard genoeg gilt, lang genoeg dreint etc...
Veel succes.
Ik heb het 1x gehad dat hij met een speelgoed kar van hemzelf zijn neefje te lijf wilde gaan, dat kon ik gelukkig nog net voor zijn. Maar ik wilde wel dat hij sorry ging zeggen tegen neefje.
Dit weigerde meneer en hij ging huilen en drammen. Dus moest hij op z'n strafstoeltje tot hij bereid was sorry te zeggen. De tijd die hij op het stoeltje zat was uiteindelijk 3 kwartier, toen ging hij pas sorry zeggen. Al die tijd heeft hij lopen drammen en dreinen, dat negeer ik gewoon en af en toe riep hij dat hij sorry wilde zeggen, maar als hij dan moest ging hij weer drammen en nee roepen. Dus weer terug op de stoel.
Uiteindelijk ben ik degene met de langste adem en houd ik het ook veel langer vol dan hij.
Sinds kort heeft hij neit zoveel buien meer, omdat hij doorheeft dat het toch niets uithaald en hij zijn zin toch niet krijgt...
Dus consequent blijven en volhouden. Niet uiteindelijk toch gaan toegeven omdat ze het te lang volhoud. Daar leert ze van dat ze uiteindelijk toch haar zin krijgt als ze maar hard genoeg gilt, lang genoeg dreint etc...
Veel succes.
woensdag 20 april 2011 om 13:36
quote:elska schreef op 20 april 2011 @ 13:22:
Hartelijk dank voor je uitgebreide post Wen!
Ik haal er even wat stukjes uit:
Je gaat een strijd aan om woorden te horen die ze niet meent, omdat die (nog) niets voor haar betekenen. Daarmee maak je jezelf verontschuldigen tot iets wat je puur voor de vorm doet, niet omdat het je werkelijk spijt.
Dat zou best eens kunnen kloppen. Echter, ik vind dat verontschuldigen net zoiets als dankjewel zeggen: beleefdheid. Sorry is misschien niet belangrijk of betekenisvol voor haar, maar wel voor degene tegen wie het gezegd wordt. En dat wil ik mijn kind wel graag aanleren. Hoe doe ik dat dan zonder dit soort gedoe? Hier schrijf ik momenteel mijn boek over (bijna af ). Je hoeft je kinderen dat soort conventies niet expliciet te leren. Je dochter zal zich die beleefdheidsvorm eigen maken, enkel doordat ze het jou ziet doen. Doordat jij sorry zegt tegen haarzelf en tegen anderen als situaties daarom vragen, zal ze leren dat het een cultureel geaccepteerde manier is om zelfreflectie te tonen en pijn die je anderen aandoet te verminderen.
Hartelijk dank voor je uitgebreide post Wen!
Ik haal er even wat stukjes uit:
Je gaat een strijd aan om woorden te horen die ze niet meent, omdat die (nog) niets voor haar betekenen. Daarmee maak je jezelf verontschuldigen tot iets wat je puur voor de vorm doet, niet omdat het je werkelijk spijt.
Dat zou best eens kunnen kloppen. Echter, ik vind dat verontschuldigen net zoiets als dankjewel zeggen: beleefdheid. Sorry is misschien niet belangrijk of betekenisvol voor haar, maar wel voor degene tegen wie het gezegd wordt. En dat wil ik mijn kind wel graag aanleren. Hoe doe ik dat dan zonder dit soort gedoe? Hier schrijf ik momenteel mijn boek over (bijna af ). Je hoeft je kinderen dat soort conventies niet expliciet te leren. Je dochter zal zich die beleefdheidsvorm eigen maken, enkel doordat ze het jou ziet doen. Doordat jij sorry zegt tegen haarzelf en tegen anderen als situaties daarom vragen, zal ze leren dat het een cultureel geaccepteerde manier is om zelfreflectie te tonen en pijn die je anderen aandoet te verminderen.
woensdag 20 april 2011 om 13:40
quote:AlettaJacobs schreef op 20 april 2011 @ 13:36:
[...]
Hier schrijf ik momenteel mijn boek over (bijna af ). Je hoeft je kinderen dat soort conventies niet expliciet te leren. Je dochter zal zich die beleefdheidsvorm eigen maken, enkel doordat ze het jou ziet doen. Doordat jij sorry zegt tegen haarzelf en tegen anderen als situaties daarom vragen, zal ze leren dat het een cultureel geaccepteerde manier is om zelfreflectie te tonen en pijn die je anderen aandoet te verminderen.
Interessant! (en gefeliciteerd dat je boek bijna af is!!)
Mijn man zit over dit aspect, dank je wel zeggen bijvoorbeeld, wel wat in, omdat het er toch sterk in zit dat er een bedankje volgt wanneer je wat krijgt. Hopelijk kunnen we de zin 'wat zeg je dan?' vermijden tegen die tijd
[...]
Hier schrijf ik momenteel mijn boek over (bijna af ). Je hoeft je kinderen dat soort conventies niet expliciet te leren. Je dochter zal zich die beleefdheidsvorm eigen maken, enkel doordat ze het jou ziet doen. Doordat jij sorry zegt tegen haarzelf en tegen anderen als situaties daarom vragen, zal ze leren dat het een cultureel geaccepteerde manier is om zelfreflectie te tonen en pijn die je anderen aandoet te verminderen.
Interessant! (en gefeliciteerd dat je boek bijna af is!!)
Mijn man zit over dit aspect, dank je wel zeggen bijvoorbeeld, wel wat in, omdat het er toch sterk in zit dat er een bedankje volgt wanneer je wat krijgt. Hopelijk kunnen we de zin 'wat zeg je dan?' vermijden tegen die tijd
woensdag 20 april 2011 om 13:49
Ik vind wat wen schrijft ook altijd erg interessant. Maar het is niet erg toepasbaar bij mijn kind. Hij drukt zich nog niet goed uit, kan totaal uit vertellen waarom hij iets doet of wat hij graag zou willen. Maar belangrijker nog: op veel momenten staat hij daar helemaal niet voor open. Voorbeeldje:
Van de week besloot hij op het moment dat we met de jassen aan klaar stonden om naar het KDV te gaan dat hij zijn schoenen niet aan wilde. Ik heb nog aardig wat geprobeerd aan afleiding en ook aan compromissen (schoenen wel aan maar open) maar het bleef krijsen.
Toen ik eenmaal besloten had: ik wring die schoenen aan en we gaan gewoon, was het hele drama zo afgelopen.
Wellicht verschilt dit per kind? Staat het ene kind meer open voor bepaalde methodes dan het andere?
Van de week besloot hij op het moment dat we met de jassen aan klaar stonden om naar het KDV te gaan dat hij zijn schoenen niet aan wilde. Ik heb nog aardig wat geprobeerd aan afleiding en ook aan compromissen (schoenen wel aan maar open) maar het bleef krijsen.
Toen ik eenmaal besloten had: ik wring die schoenen aan en we gaan gewoon, was het hele drama zo afgelopen.
Wellicht verschilt dit per kind? Staat het ene kind meer open voor bepaalde methodes dan het andere?
Het is zoals het is
woensdag 20 april 2011 om 13:50
quote:rosanna08 schreef op 20 april 2011 @ 13:43:
Wen, ik zie echt wel een aantal goede dingen in je betoog, maar in de rest van de wereld werkt het helaas niet zo. Hoe bereid je je dochter daarop voor? Waarom werkt het in de rest van de wereld niet zo? Opvoeden zien als een serie acties die los staan van normale intermenselijke omgang is eigenlijk juist gek.
Wen, ik zie echt wel een aantal goede dingen in je betoog, maar in de rest van de wereld werkt het helaas niet zo. Hoe bereid je je dochter daarop voor? Waarom werkt het in de rest van de wereld niet zo? Opvoeden zien als een serie acties die los staan van normale intermenselijke omgang is eigenlijk juist gek.
woensdag 20 april 2011 om 13:53
quote:AlettaJacobs schreef op 20 april 2011 @ 13:50:
[...]
Waarom werkt het in de rest van de wereld niet zo? Opvoeden zien als een serie acties die los staan van normale intermenselijke omgang is eigenlijk juist gek. Omdat men in de buitenwereld over het algemeen niet vraagt waarom je iets wel of niet wil doen, maar gewoon verwacht dat je het doet.
[...]
Waarom werkt het in de rest van de wereld niet zo? Opvoeden zien als een serie acties die los staan van normale intermenselijke omgang is eigenlijk juist gek. Omdat men in de buitenwereld over het algemeen niet vraagt waarom je iets wel of niet wil doen, maar gewoon verwacht dat je het doet.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
woensdag 20 april 2011 om 13:56
Youk, een zegt volgens mij juist dat je in dit geval het kind desnoods zonder schoenen naar het kdv moet laten gaan, omdat dit zo'n onderwerp is waar je je van kunt afvragen waarom hij het niet zelf mag ondervinden dat het niet handig is.
Of snap ik het niet goed, wen?
Maar, dat moet je dus eigenlijk van te voren al bedenken, want als je eenmaal een keer nee hebt gezegd zou ik niet zomaar toegeven.
Of snap ik het niet goed, wen?
Maar, dat moet je dus eigenlijk van te voren al bedenken, want als je eenmaal een keer nee hebt gezegd zou ik niet zomaar toegeven.
woensdag 20 april 2011 om 13:59
quote:AlettaJacobs schreef op 20 april 2011 @ 13:36:
[...]
Hier schrijf ik momenteel mijn boek over (bijna af ). Je hoeft je kinderen dat soort conventies niet expliciet te leren. Je dochter zal zich die beleefdheidsvorm eigen maken, enkel doordat ze het jou ziet doen. Doordat jij sorry zegt tegen haarzelf en tegen anderen als situaties daarom vragen, zal ze leren dat het een cultureel geaccepteerde manier is om zelfreflectie te tonen en pijn die je anderen aandoet te verminderen.
Hee, dat is goed nieuws voor luie ouders Succes met je promotie! (of is het geen promotieonderzoek?)
@Keeprunning: ik ben dus zo'n moeder die de hele tijd roept: en wat zeg je dan?
[...]
Hier schrijf ik momenteel mijn boek over (bijna af ). Je hoeft je kinderen dat soort conventies niet expliciet te leren. Je dochter zal zich die beleefdheidsvorm eigen maken, enkel doordat ze het jou ziet doen. Doordat jij sorry zegt tegen haarzelf en tegen anderen als situaties daarom vragen, zal ze leren dat het een cultureel geaccepteerde manier is om zelfreflectie te tonen en pijn die je anderen aandoet te verminderen.
Hee, dat is goed nieuws voor luie ouders Succes met je promotie! (of is het geen promotieonderzoek?)
@Keeprunning: ik ben dus zo'n moeder die de hele tijd roept: en wat zeg je dan?