Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
maandag 12 september 2011 om 16:05
Wat een rotsituatie Allalone, heel veel sterkte de komende tijd en zoals al geschreven, het is ieder voor zich dus kom op voor jezelf.
Ik vraag me wel af waarom jij bij familie zit? Kun jij niet in jullie huis? Je geeft zelf aan dat het niet de tijd is om te verkopen, hij moet het dus toch betalen. Kan hij mooi bij zijn vriendin intrekken, ook handig voor ze om er achter te komen of ze echt zo gek op elkaar zijn(valt meestal tegen).Het lijkt mij te gek voor woorden dat jij ergens op een kamer zit terwijl meneer en jullie huis heeft en regelmatig bij zijn vriendin zit.
Ik vraag me wel af waarom jij bij familie zit? Kun jij niet in jullie huis? Je geeft zelf aan dat het niet de tijd is om te verkopen, hij moet het dus toch betalen. Kan hij mooi bij zijn vriendin intrekken, ook handig voor ze om er achter te komen of ze echt zo gek op elkaar zijn(valt meestal tegen).Het lijkt mij te gek voor woorden dat jij ergens op een kamer zit terwijl meneer en jullie huis heeft en regelmatig bij zijn vriendin zit.
maandag 12 september 2011 om 16:12
Allalone, hoe ging het vandaag?
Wat kakelvers schrijft vraag ik me ook af trouwens.
Hij is toch degene die zo graag weg wil, waarom gaat hij er dan niet uit. Aan de andere kant, kan je op deze manier beter afstand nemen, al is het maar voor tijdelijk.
Even niet in het huis wat bol staat van herrinneringen..
Wat kakelvers schrijft vraag ik me ook af trouwens.
Hij is toch degene die zo graag weg wil, waarom gaat hij er dan niet uit. Aan de andere kant, kan je op deze manier beter afstand nemen, al is het maar voor tijdelijk.
Even niet in het huis wat bol staat van herrinneringen..
maandag 12 september 2011 om 17:27
Hoi hoi allalone,
Ik zit nu ook in de situatie dat mijn vriend is vreemdgegaan, al waren wij 6 jaar bij elkaar...Zitten ook met een koophuis etc.. Weet ook niet waar ik het zoeken moet, en hoe alles in vredesnaam nu verder moet..
Wat mij juist helpt is om het wel tegen iedereen te vertellen, het is zo fijn als je je hart kan luchten en als je merkt dat mensen om je geven en er voor je willen zijn... zelfs mensen die ik nu een jaar niet heb gesproken en het gehoord hebben willen er voor me zijn...
En idd, lezen dat er mensen zijn die hetzelfde hebben doorgemaakt en ook nog steeds op de been zijn helpt ook enorm...
En zorg dat je niet te veel alleen zit, maar ga erop uit, en ontdek dat het leven nog vele mooie kanten heeft.
Ik zit nu ook in de situatie dat mijn vriend is vreemdgegaan, al waren wij 6 jaar bij elkaar...Zitten ook met een koophuis etc.. Weet ook niet waar ik het zoeken moet, en hoe alles in vredesnaam nu verder moet..
Wat mij juist helpt is om het wel tegen iedereen te vertellen, het is zo fijn als je je hart kan luchten en als je merkt dat mensen om je geven en er voor je willen zijn... zelfs mensen die ik nu een jaar niet heb gesproken en het gehoord hebben willen er voor me zijn...
En idd, lezen dat er mensen zijn die hetzelfde hebben doorgemaakt en ook nog steeds op de been zijn helpt ook enorm...
En zorg dat je niet te veel alleen zit, maar ga erop uit, en ontdek dat het leven nog vele mooie kanten heeft.
maandag 12 september 2011 om 18:03
Hoi,
Nou, heb het overleefd maar heb een vreselijke dag gehad. Kan het maar niet loslaten en ben nu letterlijk beroerd. Op school waren ze erg lief maar wilde niets liever terug naar mijn "holletje" Ik wil mezelf het liefst een schop onder de kont geven, wil dit gevoel niet het maakt me helemaal gek...Hij doet zijn ding immers ook,heeft alweer volop lol in zijn leven...Moet zo eten, maar....bah!! wil een winterslaap of iets dergelijks
Nou, heb het overleefd maar heb een vreselijke dag gehad. Kan het maar niet loslaten en ben nu letterlijk beroerd. Op school waren ze erg lief maar wilde niets liever terug naar mijn "holletje" Ik wil mezelf het liefst een schop onder de kont geven, wil dit gevoel niet het maakt me helemaal gek...Hij doet zijn ding immers ook,heeft alweer volop lol in zijn leven...Moet zo eten, maar....bah!! wil een winterslaap of iets dergelijks
maandag 12 september 2011 om 18:59
Nou, die eerste dag heb je maar weer gehad joh.
Het laat je nog niet los, je zit er ook nog middenin, hoe zou je het ook nu al kunnen loslaten.
Ik heb ook vaak verzucht in die tijd.. "kon ik maar een jaar slapen"...
Maar je moet er toch doorheen, je moet iedere stap van dit niet gekozen pad zelf zetten...
En dat is zwaar, maar het is te doen.
Ik deed het, en velen voor en na mij doen het.
Maar ik weet precies hoe je je voelt..
Gewoon doorademen, stap voor stap, dat voor dag, dit kost tijd.
Maar eerst moet je echt los van hem komen, ik bedoel letterlijk dus.
De dingen regelen die noodzakelijk zijn.
Woonruimte, scheiding, verdeling.
Wat HBG zei is wel een goeie. Hij wil graag snel scheiden schreef je. Oke, dat zal misschien reden zijn voor hem om nu dingen te doen/willen die hij over een tijdje niet meer wil.
Smeed het ijzer nu het heet is.
Afhandelen dus, hoe moeilijk ook.. pas dan kan je zelf ook echt doorgaan met je leven.
Zorg goed voor jezelf meid. En blijf schrijven, er is hier altijd wel iemand voor je.
Het laat je nog niet los, je zit er ook nog middenin, hoe zou je het ook nu al kunnen loslaten.
Ik heb ook vaak verzucht in die tijd.. "kon ik maar een jaar slapen"...
Maar je moet er toch doorheen, je moet iedere stap van dit niet gekozen pad zelf zetten...
En dat is zwaar, maar het is te doen.
Ik deed het, en velen voor en na mij doen het.
Maar ik weet precies hoe je je voelt..
Gewoon doorademen, stap voor stap, dat voor dag, dit kost tijd.
Maar eerst moet je echt los van hem komen, ik bedoel letterlijk dus.
De dingen regelen die noodzakelijk zijn.
Woonruimte, scheiding, verdeling.
Wat HBG zei is wel een goeie. Hij wil graag snel scheiden schreef je. Oke, dat zal misschien reden zijn voor hem om nu dingen te doen/willen die hij over een tijdje niet meer wil.
Smeed het ijzer nu het heet is.
Afhandelen dus, hoe moeilijk ook.. pas dan kan je zelf ook echt doorgaan met je leven.
Zorg goed voor jezelf meid. En blijf schrijven, er is hier altijd wel iemand voor je.
maandag 12 september 2011 om 19:23
@ Newwoman hoe heb jij dat allemaal overleeft dan? ik heb het gevoel dat ik helemaal gek wordt. Ik wil er niet aan denken maar kan het maar niet uit mijn kop krijgen en ergens heen gaan heb ik al helemaal geen zin aan. Ik vind werkelijk helemaal nergens afleiding in hoe graag ik dat ook wil, ik wil eigenlijk alleen maar naar hem toe en in zijn armen liggen....
maandag 12 september 2011 om 19:37
Ja dat denk je nu, je hoopt dat je je ogen opendoet en dat alles weer is zoals het was. Maar dat kan niet meer, zelfs al zou hij terugkomen en spijt betuigen, het wordt niet meer zoals het was. Dat wat was is weg en je ziet het nu nog niet, maar er komt iets anders voor terug. Het wordt beter, echt!
maandag 12 september 2011 om 19:55
Het wordt echt wel weer leuk maar dat heeft tijd nodig.
Voor mij is het nu zo'n 15 maanden geleden en bij
vlagen ben ik het kwijt maar soms komt alles weer naar boven
en heb ik een slechte ochtend, middag of wat dan ook.
En nogmaals, druk nu door, hij is verliefd, wil snel afronden
en zal minder scherp zijn dan over een paar maanden.
Zoals ik al schreef, het is nu ieder voor zich.
Voor mij is het nu zo'n 15 maanden geleden en bij
vlagen ben ik het kwijt maar soms komt alles weer naar boven
en heb ik een slechte ochtend, middag of wat dan ook.
En nogmaals, druk nu door, hij is verliefd, wil snel afronden
en zal minder scherp zijn dan over een paar maanden.
Zoals ik al schreef, het is nu ieder voor zich.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
maandag 12 september 2011 om 20:51
Tja, hoe heb ik het overleefd....
Ik heb een zus die bij me in de buurt woont, en een goede vriendin. God wat hebben die me vaak van de grond kunnen rapen, soms zelfs letterlijk.
Ik heb zoveel gehuild, zo ontzettend veel..
Ik viel 20 kilo af, eten, slapen, het ging niet.. Mijn gedachten maalden door mijn hoofd, een contstante stroom van gedachten, hoop, wanhoop, woede etc etc Niet te stuiten gedachten..
En ik heb geschreven, hier op dit forum. Ellenlange epistels, nachtenlang, er waren altijd mensen hier die er waren, ik durf te zeggen dat ik dankzij dit forum ook overeind ben gebleven, ik heb er zelfs twee vriendinnen aan overgehouden met wie ik nog steeds contact heb, ook in het echt dus...
Uiteindelijk bleek dat het nieuwe liefje mee zat te lezen dus alles is hier verwijderd en ik heb een nieuwe nickname genomen.
Maar als ik het alleen maar terug las, dan werd ik er alweer beroerd van. Ben blij dat het weg is, want nu nog wordt ik er acuut naar van, ik kan zo ineens weer datzelfde allesoverheerdende kutgevoel krijgen als ik eraan herinnerd wordt..
Maarrrr ik heb kleine kinderen, dochter is nu 8, was toen 5 en zoon is nu 13, toen dus 10.
Dus ik moest wel door, ik had geen keus en ik deed het.
Ik regelde zelf de scheiding, kocht een huis, ik verhuisde met hulp van vrienden (wat heb ik gejankt die dag!)
En ik had mijn werk, waar ik ook collega's had die me waardeerden.
En pas toen ik mijn eigen stek had kwam ik een beetje tot rust, dat duurde 4 maanden.
Achteraf weer ik echt niet hoe ik het allemaal heb geredt, maar ik ben inmiddels 3 jaar verder en ik heb mijn leven wel weer op de rit.
Op zich ben ik denk ik niet zo'n goed voorbeeld want ik heb het er nog heel vaak erg moeilijk mee.
Er is zo'n krater geslagen in mijn vertrouwen, zo bedonderd te worden door degene van wie je het het laatst zou verwachten.
Voor een jonger en slanker exemplaar uiteraard, hoe cliche, het heeft diepe sporen achergelaten helaas.
Maar ik geniet wel weer, ik kan weer lachen, mijn kinderen doen het goed, ik redt me financieel...
En soms denk ik ook dat het beter is zo.. maar niet altijd... was dat maar waar....
Ik heb een zus die bij me in de buurt woont, en een goede vriendin. God wat hebben die me vaak van de grond kunnen rapen, soms zelfs letterlijk.
Ik heb zoveel gehuild, zo ontzettend veel..
Ik viel 20 kilo af, eten, slapen, het ging niet.. Mijn gedachten maalden door mijn hoofd, een contstante stroom van gedachten, hoop, wanhoop, woede etc etc Niet te stuiten gedachten..
En ik heb geschreven, hier op dit forum. Ellenlange epistels, nachtenlang, er waren altijd mensen hier die er waren, ik durf te zeggen dat ik dankzij dit forum ook overeind ben gebleven, ik heb er zelfs twee vriendinnen aan overgehouden met wie ik nog steeds contact heb, ook in het echt dus...
Uiteindelijk bleek dat het nieuwe liefje mee zat te lezen dus alles is hier verwijderd en ik heb een nieuwe nickname genomen.
Maar als ik het alleen maar terug las, dan werd ik er alweer beroerd van. Ben blij dat het weg is, want nu nog wordt ik er acuut naar van, ik kan zo ineens weer datzelfde allesoverheerdende kutgevoel krijgen als ik eraan herinnerd wordt..
Maarrrr ik heb kleine kinderen, dochter is nu 8, was toen 5 en zoon is nu 13, toen dus 10.
Dus ik moest wel door, ik had geen keus en ik deed het.
Ik regelde zelf de scheiding, kocht een huis, ik verhuisde met hulp van vrienden (wat heb ik gejankt die dag!)
En ik had mijn werk, waar ik ook collega's had die me waardeerden.
En pas toen ik mijn eigen stek had kwam ik een beetje tot rust, dat duurde 4 maanden.
Achteraf weer ik echt niet hoe ik het allemaal heb geredt, maar ik ben inmiddels 3 jaar verder en ik heb mijn leven wel weer op de rit.
Op zich ben ik denk ik niet zo'n goed voorbeeld want ik heb het er nog heel vaak erg moeilijk mee.
Er is zo'n krater geslagen in mijn vertrouwen, zo bedonderd te worden door degene van wie je het het laatst zou verwachten.
Voor een jonger en slanker exemplaar uiteraard, hoe cliche, het heeft diepe sporen achergelaten helaas.
Maar ik geniet wel weer, ik kan weer lachen, mijn kinderen doen het goed, ik redt me financieel...
En soms denk ik ook dat het beter is zo.. maar niet altijd... was dat maar waar....
maandag 12 september 2011 om 21:07
weet je, newwomen, je mag trots zijn op je zelf!! Ik hoop ooit zo ver te komen al jij nu bent. Dat stukje over vertrouwen dat raakt mij ook... Hij is,nee was de enige in mijn leven die ik totaal vertrouwde en dat kon dus niet ik ben daar ook bang voor naar de toekomst, hoe kun je in hemelsnaam weer ooit iemand gaan vertrouwen? Heb jij nog contact met jou ex?
maandag 12 september 2011 om 21:27
Ja, uiteraard vanwege de kinderen, anders was ik het liefst naar de andere kant van het land verhuisd.
Maar we hebben wel kinderen en we wonen dichtbij elkaar.
We waren altijd een goed team, nooit ellende over opvoeding of zo. En nog steeds kunnen we goed overleggen over die twee.
Zoon is ook nog eens meervoudig gehandicapt en zal altijd 'kind' blijven.
We zitten dus levenslang aan elkaar vast.
Want al is onze zoon ooit "op papier' volwassen, hij kan nooit zelfstandig worden, heeft 24 uurs zorg nodig.
Dus als we oud zijn en versleten moeten we nog steeds samen zijn zorg regelen, ik kom dus nooit echt van hem af zeg maar.
Nog altijd zijn we het roerend eens wat de kinderen betreft. Gaan we samen naar ouderavonden en drinkt hij hier wel eens een bak koffie of een biertje. Ik kom daar niet, in mijn oude huis waar hij met haar woont nu....
Maar ik heb veel geslikt omwille van de kinderen, dat voordeel heeft hij.
Ik moest bepaalde dingen achter me laten en niet reageren terwijl ik hem wel kon wurgen!
Ik had ook hierin geen keus, door de kinderen, die nergens om gevraagd hadden. Voor hen wil ik zorgen voor de meest harmonieuze situatie die in mijn macht ligt, hoewel ik ook mijn grenzen heb natuurlijk.
Soms is het ouderwets gezellig en juist dan krijg ik het moeilijk, want dan weet ik niet meer waarom alles ook al weer kapot moest.
Als hij zich als een klootzak gedraagd is het voor mij makkelijker....
Waren mijn kinderen groter (en gezond) geweest, dan was ik echt een eind uit de buurt gaan wonen, afstand werkt voor mij goed. Nu kom ik hem wel eens tegen, en haar ook... dat is en blijft ronduit kut.
Sorry, maar het is weer een hele ego-post geworden, het zit me bij tijden nog hoog, en door hier te schrijven borrelen er weer allerlei dingen op...
Mijn beste advies is toch om de boel af te handelen, zakelijk gezien dus. Dan creeer je rust voor jezelf, dan kan je rouwen...
Maar we hebben wel kinderen en we wonen dichtbij elkaar.
We waren altijd een goed team, nooit ellende over opvoeding of zo. En nog steeds kunnen we goed overleggen over die twee.
Zoon is ook nog eens meervoudig gehandicapt en zal altijd 'kind' blijven.
We zitten dus levenslang aan elkaar vast.
Want al is onze zoon ooit "op papier' volwassen, hij kan nooit zelfstandig worden, heeft 24 uurs zorg nodig.
Dus als we oud zijn en versleten moeten we nog steeds samen zijn zorg regelen, ik kom dus nooit echt van hem af zeg maar.
Nog altijd zijn we het roerend eens wat de kinderen betreft. Gaan we samen naar ouderavonden en drinkt hij hier wel eens een bak koffie of een biertje. Ik kom daar niet, in mijn oude huis waar hij met haar woont nu....
Maar ik heb veel geslikt omwille van de kinderen, dat voordeel heeft hij.
Ik moest bepaalde dingen achter me laten en niet reageren terwijl ik hem wel kon wurgen!
Ik had ook hierin geen keus, door de kinderen, die nergens om gevraagd hadden. Voor hen wil ik zorgen voor de meest harmonieuze situatie die in mijn macht ligt, hoewel ik ook mijn grenzen heb natuurlijk.
Soms is het ouderwets gezellig en juist dan krijg ik het moeilijk, want dan weet ik niet meer waarom alles ook al weer kapot moest.
Als hij zich als een klootzak gedraagd is het voor mij makkelijker....
Waren mijn kinderen groter (en gezond) geweest, dan was ik echt een eind uit de buurt gaan wonen, afstand werkt voor mij goed. Nu kom ik hem wel eens tegen, en haar ook... dat is en blijft ronduit kut.
Sorry, maar het is weer een hele ego-post geworden, het zit me bij tijden nog hoog, en door hier te schrijven borrelen er weer allerlei dingen op...
Mijn beste advies is toch om de boel af te handelen, zakelijk gezien dus. Dan creeer je rust voor jezelf, dan kan je rouwen...
maandag 12 september 2011 om 22:11
@newwomen jezus wat is het leven soms toch ook k*t! Het klinkt gek maar na een periode van rust, dat geld ook voor straks nadat we alles op papier hebben geregeld willen we toch proberen contact te houden al was het alleen al voor onze zoon, Of het gaat werken? geen idee maar dat zien we dan wel weer...
@Sartan na deze rustperiode gaan we ook alles duidelijk op papier zetten, en nee, ik stem niet overal zomaar mee in. Veel dingen hebben we al doorgenomen en we weten van elkaar hoe we daar instaan. Tot op dit moment staan we elkaar nog niet naar het leven dus ik denk dat we dat samen naar tevredenheid kunnen afronden en wat zij daarbij denkt of vind.... tja, dat zal me nou werkelijk een zorg zijn....
Dat over waard zijn, tja, mijn eigenwaarde licht waarschijnlijk nog op mijn oude adres, ws vergeten mee te nemen. Nee, ik voel me op dit moment totaal niks meer waard, geen idee meer wie ik ben...
@Sartan na deze rustperiode gaan we ook alles duidelijk op papier zetten, en nee, ik stem niet overal zomaar mee in. Veel dingen hebben we al doorgenomen en we weten van elkaar hoe we daar instaan. Tot op dit moment staan we elkaar nog niet naar het leven dus ik denk dat we dat samen naar tevredenheid kunnen afronden en wat zij daarbij denkt of vind.... tja, dat zal me nou werkelijk een zorg zijn....
Dat over waard zijn, tja, mijn eigenwaarde licht waarschijnlijk nog op mijn oude adres, ws vergeten mee te nemen. Nee, ik voel me op dit moment totaal niks meer waard, geen idee meer wie ik ben...
maandag 12 september 2011 om 23:39
Hier ook 25 jaar samen en 22 jaar getrouwd en 'nogal wat' kinderen. Ex ging er van de ene dag op de andere vandoor met een gezamenlijke collega. Is inmiddels tweeënhalf jaar geleden. Conclusie; de enige die je kunt vertrouwen ben je zelf. Ik heb in de allereerste nacht (Waarin hij zijn jeremieerverhaal had gehouden dat hij zo verliefd op Y was en zij op hem en dat hij niet meer van mij hield en dat ze samen ver wilden. (Kots. Ik kwam om 23.30 uur doodmoe thuis van mijn studie... Hij had alles al dagen voorgekookt, bleek achteraf uit de 'geschiedenis' van de computer. En maar liegen dat hij zoveel van mij hield..) Enfin, in die allereerste nacht heb ik een prioriteitenplan gemaakt, wat ik haarfijn als een militaire operatie gevolgd heb. Belangrijk, in mijn geval; werk, studie, huis, kinderen, mezelf. En ja, ik ben heel diep gegaan. Maar ik had een plan en heb vanaf dag 1 bedacht dat ik niet het slachtoffer wilde zijn in dit drama, maar de held. Dus sloot ik mijn studie cum laude af binnen de minimumtijd, kreeg promotie (ex niet), kocht hem uit uit het dure huis, had het leuk met mijn kinderen, hield en houd van mezelf. En ja, op het werk kom ik hem en haar tegen. Hun keuze. Ik ontloop ze vanwege esthetische en morele redenen. Enge glibbers. Karma. En daar moeten ze mee leven. Je beste wraak is een gelukkig leven.
Ik ben allang weer bezig met deel twee van mijn lijstje. Hard werken en doen waar ik blij en gelukkig van word. In mijn geval is dat schrijven voor de krant en genieten van allerlei concerten en bandjes. En ja, dan loop ik met opgekrulde mondhoeken.
Conclusie: maak een plan! En gelukkig word je ooit echt wel weer, steeds een beetje meer. Maar zoals het was wordt het nooit meer; je hebt iets bijgeleerd.. Iets wat je liever niet wist... Je kunt het en je bent de kapitein op je eigen schip!
Ik ben allang weer bezig met deel twee van mijn lijstje. Hard werken en doen waar ik blij en gelukkig van word. In mijn geval is dat schrijven voor de krant en genieten van allerlei concerten en bandjes. En ja, dan loop ik met opgekrulde mondhoeken.
Conclusie: maak een plan! En gelukkig word je ooit echt wel weer, steeds een beetje meer. Maar zoals het was wordt het nooit meer; je hebt iets bijgeleerd.. Iets wat je liever niet wist... Je kunt het en je bent de kapitein op je eigen schip!
dinsdag 13 september 2011 om 00:10
quote:allalone schreef op 12 september 2011 @ 22:11:
@newwomen jezus wat is het leven soms toch ook k*t! Het klinkt gek maar na een periode van rust, dat geld ook voor straks nadat we alles op papier hebben geregeld willen we toch proberen contact te houden al was het alleen al voor onze zoon, Of het gaat werken? geen idee maar dat zien we dan wel weer...
@Sartan na deze rustperiode gaan we ook alles duidelijk op papier zetten, en nee, ik stem niet overal zomaar mee in. Veel dingen hebben we al doorgenomen en we weten van elkaar hoe we daar instaan. Tot op dit moment staan we elkaar nog niet naar het leven dus ik denk dat we dat samen naar tevredenheid kunnen afronden en wat zij daarbij denkt of vind.... tja, dat zal me nou werkelijk een zorg zijn....
Dat over waard zijn, tja, mijn eigenwaarde licht waarschijnlijk nog op mijn oude adres, ws vergeten mee te nemen. Nee, ik voel me op dit moment totaal niks meer waard, geen idee meer wie ik ben...
Klinkt echt heel herkenbaar wat je schrijft. Het enige wat je kunt doen om in ieder geval jezelf een kans te geven op betere tijden, is vanaf nu zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen. Wat anderen hier ook al schreven, zet jezelf op de eerste plaats. Je eigen plan trekken wat betreft de zaken afhandelen. Ik lees dat je al heel goed op weg bent daarmee, en volhouden lukt alleen als je sterk blijft; lichamelijk ook vooral. Dan kun je de zwakke momenten ook beter doorstaan. Want die zullen voorlopig nog even blijven komen. Daarbij is dus eerst van belang, je reserves op peil houden; proberen goed te eten, slapen, etc. Desnoods als je echt te weinig slaapt, bespreek het met je huisarts. Dat soort dingen. Anders verzwak je enkel meer. En ik hoop inderdaad dat o.a. je opleiding je voldoende positieve afleiding geeft, en weer wat perspectief voor de toekomst. Doe wat goed voelt voor je. terugtrekken hoort daar ook bij. Al hoop ik dat je wel wat mensen om je heen hebt bij wie je wel van tijd tot tijd even je verhaal kwijt kan of wat afleiding kunt vinden.
Sterkte en hou vol
@newwomen jezus wat is het leven soms toch ook k*t! Het klinkt gek maar na een periode van rust, dat geld ook voor straks nadat we alles op papier hebben geregeld willen we toch proberen contact te houden al was het alleen al voor onze zoon, Of het gaat werken? geen idee maar dat zien we dan wel weer...
@Sartan na deze rustperiode gaan we ook alles duidelijk op papier zetten, en nee, ik stem niet overal zomaar mee in. Veel dingen hebben we al doorgenomen en we weten van elkaar hoe we daar instaan. Tot op dit moment staan we elkaar nog niet naar het leven dus ik denk dat we dat samen naar tevredenheid kunnen afronden en wat zij daarbij denkt of vind.... tja, dat zal me nou werkelijk een zorg zijn....
Dat over waard zijn, tja, mijn eigenwaarde licht waarschijnlijk nog op mijn oude adres, ws vergeten mee te nemen. Nee, ik voel me op dit moment totaal niks meer waard, geen idee meer wie ik ben...
Klinkt echt heel herkenbaar wat je schrijft. Het enige wat je kunt doen om in ieder geval jezelf een kans te geven op betere tijden, is vanaf nu zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen. Wat anderen hier ook al schreven, zet jezelf op de eerste plaats. Je eigen plan trekken wat betreft de zaken afhandelen. Ik lees dat je al heel goed op weg bent daarmee, en volhouden lukt alleen als je sterk blijft; lichamelijk ook vooral. Dan kun je de zwakke momenten ook beter doorstaan. Want die zullen voorlopig nog even blijven komen. Daarbij is dus eerst van belang, je reserves op peil houden; proberen goed te eten, slapen, etc. Desnoods als je echt te weinig slaapt, bespreek het met je huisarts. Dat soort dingen. Anders verzwak je enkel meer. En ik hoop inderdaad dat o.a. je opleiding je voldoende positieve afleiding geeft, en weer wat perspectief voor de toekomst. Doe wat goed voelt voor je. terugtrekken hoort daar ook bij. Al hoop ik dat je wel wat mensen om je heen hebt bij wie je wel van tijd tot tijd even je verhaal kwijt kan of wat afleiding kunt vinden.
Sterkte en hou vol
dinsdag 13 september 2011 om 08:49
Allalone, ik begrijp je zó goed. Enkele jaren geleden zat ik in een soortgelijke situatie. Van de ene op de andere dag stond ik er alleen voor met 3 jonge kinderen. Ik was 40 en dacht dat mijn leven "over" was.
Heb (met behulp van mijn vriendinnen en de VIVA vrouwen) een plan van aanpak gemaakt. Net als Gianna en NewWoman: hoe moet ik het allemaal gaan doen? Werk, wonen, inkomen, kinderen.......We zaten op dat moment allemaal in hetzelfde schuitje.
Zodra je dit helder hebt, krijg je ook weer "vechtlust." Niet voor de relatie, maar voor het leven!
Nu, na 4 jaar verder te zijn, is het het beste wat me is overkomen. Toen 4 jaar geleden mij dat werd verteld, dacht ik dat ik NOOIT meer gelukkig zou kunnen zijn. Mis! Ik ben gelukkiger dan ooit. Doe nu de dingen die IK belangrijk vind, heb een studie afgerond, bedrijf uitgebouwd en heb de liefste man van de wereld getroffen. De kinderen zijn dol op hem.
En ex? Na 3 maanden was zijn liefje ex en heeft ie er in de loop van de jaren vele versleten.
Ik voelde me zó intens verdrietig toen. Was ik het niet waard? Ik heb mezelf gevonden en dat hoop ik ook voor jou. JIJ krijgt (gedwongen) de macht nu in handen. JIJ bepaald hoe je je leven gaat inrichten. Je bent het waard!
Maak een plan, dat heeft mij toen ontzettend geholpen en ex ontzettend verbaasd. Van het hulpeloze hoopje verdriet transformeerde ik een een krachtig persoon. Dát had hij niet verwacht (vond ie trouwens ook errug aantrekkelijk, maar ik hoefde hem onder geen enkele voorwaarde meer terug).
Ik wens je veel sterkte en hoop oprect dat ook jij er sterker uitkomt!
Offtopic: Hey Gianna en NewWoman, fijn om jullie weer op het forum te "zien."
Heb (met behulp van mijn vriendinnen en de VIVA vrouwen) een plan van aanpak gemaakt. Net als Gianna en NewWoman: hoe moet ik het allemaal gaan doen? Werk, wonen, inkomen, kinderen.......We zaten op dat moment allemaal in hetzelfde schuitje.
Zodra je dit helder hebt, krijg je ook weer "vechtlust." Niet voor de relatie, maar voor het leven!
Nu, na 4 jaar verder te zijn, is het het beste wat me is overkomen. Toen 4 jaar geleden mij dat werd verteld, dacht ik dat ik NOOIT meer gelukkig zou kunnen zijn. Mis! Ik ben gelukkiger dan ooit. Doe nu de dingen die IK belangrijk vind, heb een studie afgerond, bedrijf uitgebouwd en heb de liefste man van de wereld getroffen. De kinderen zijn dol op hem.
En ex? Na 3 maanden was zijn liefje ex en heeft ie er in de loop van de jaren vele versleten.
Ik voelde me zó intens verdrietig toen. Was ik het niet waard? Ik heb mezelf gevonden en dat hoop ik ook voor jou. JIJ krijgt (gedwongen) de macht nu in handen. JIJ bepaald hoe je je leven gaat inrichten. Je bent het waard!
Maak een plan, dat heeft mij toen ontzettend geholpen en ex ontzettend verbaasd. Van het hulpeloze hoopje verdriet transformeerde ik een een krachtig persoon. Dát had hij niet verwacht (vond ie trouwens ook errug aantrekkelijk, maar ik hoefde hem onder geen enkele voorwaarde meer terug).
Ik wens je veel sterkte en hoop oprect dat ook jij er sterker uitkomt!
Offtopic: Hey Gianna en NewWoman, fijn om jullie weer op het forum te "zien."
dinsdag 13 september 2011 om 09:23
Lieve Allalone
Je eigenwaarde komt ECHT terug
En al voel je je nu heel erg alleen er zijn nu een heleboel forummers hier die aan je denken en met je meeleven.
Er zijn hier al veel tips gegeven maar een professional inhuren zodat je krijgt waar je straks recht op hebt in de scheiding is geen slecht idee.Je verdriet kan ervoor zorgen dat je te snel instemt met voorstellen en zo'n professional wapent je daartegen (en je voelt je met wat hulp toch wat sterker)
Verder een mega dikke knuffel om je even wat sterkte te wensen!
Je eigenwaarde komt ECHT terug
En al voel je je nu heel erg alleen er zijn nu een heleboel forummers hier die aan je denken en met je meeleven.
Er zijn hier al veel tips gegeven maar een professional inhuren zodat je krijgt waar je straks recht op hebt in de scheiding is geen slecht idee.Je verdriet kan ervoor zorgen dat je te snel instemt met voorstellen en zo'n professional wapent je daartegen (en je voelt je met wat hulp toch wat sterker)
Verder een mega dikke knuffel om je even wat sterkte te wensen!
dinsdag 13 september 2011 om 14:36
quote:sartan schreef op 13 september 2011 @ 12:23:
het voelt echt als een rouwproces met dien verstande dat er niemand dood is maar "alleen maar" weg...
Dat is het ook, een rouwproces. Ik denk dat als ex dood zou zijn gegaan dat ik dan zijn foto op de piano had kunnen zetten en altijd vol liefde aan hem terug had kunnen denken.
En dat is nu dus wel even extra lastig, wetende dat hij niet dood is... Welnee, hij ruilde me in voor een ander, hij verbrijzelde mijn hart, hij stak een mes in mijn rug..., hij is springlevend en woont om de hoek, met haar, in ons oude huis... Pfff, da's pittig hoor... rouwen om iemand die je liet barsten...
Sartan, het gebeurt altijd en overal om je heen... Vroeger dacht ik bij het horen van een scheiding :"Goh, lullig zeg" en dat was het dan. Ik had geen ideeeeeee wat het voor impact heeft...
*Mausiemaus en Gianna Joehoe We zijn er nog he....
Allalone, Gianna en Mausiemaus en ik, en nog een paar anderen van het forum gingen gelijktijdig door deze hel.. En je ziet.. We zijn er nog.. We zwaaien zelfs vrolijk naar elkaar.
Dat geeft hoop toch?
het voelt echt als een rouwproces met dien verstande dat er niemand dood is maar "alleen maar" weg...
Dat is het ook, een rouwproces. Ik denk dat als ex dood zou zijn gegaan dat ik dan zijn foto op de piano had kunnen zetten en altijd vol liefde aan hem terug had kunnen denken.
En dat is nu dus wel even extra lastig, wetende dat hij niet dood is... Welnee, hij ruilde me in voor een ander, hij verbrijzelde mijn hart, hij stak een mes in mijn rug..., hij is springlevend en woont om de hoek, met haar, in ons oude huis... Pfff, da's pittig hoor... rouwen om iemand die je liet barsten...
Sartan, het gebeurt altijd en overal om je heen... Vroeger dacht ik bij het horen van een scheiding :"Goh, lullig zeg" en dat was het dan. Ik had geen ideeeeeee wat het voor impact heeft...
*Mausiemaus en Gianna Joehoe We zijn er nog he....
Allalone, Gianna en Mausiemaus en ik, en nog een paar anderen van het forum gingen gelijktijdig door deze hel.. En je ziet.. We zijn er nog.. We zwaaien zelfs vrolijk naar elkaar.
Dat geeft hoop toch?
dinsdag 13 september 2011 om 18:38
Wat ben ik verschrikkelijk blij met het feit dat ik mijn verhaal hier heb gedaan. Zoveel bijval, zoveel herkenning en zo vaak dat hart onder de riem gestoken....Ik ken jullie niet maar ben nu al zo blij met jullie.... Bij deze...voor jullie allemaal een hele dikke knuffel!
Zelfs na deze weer o zo zware dag is het weer een soort van opkikkertje voor mij om dit te lezen...
Zelfs na deze weer o zo zware dag is het weer een soort van opkikkertje voor mij om dit te lezen...
dinsdag 13 september 2011 om 19:25
Wat fijn Allalone! Gek he en toch kan het zo veel betekenen om inderdaad reacties te lezen op je verhaal. Erkenning inderdaad. Vind het een hele goeie uitvinding wat dit betreft, zo'n forum 
En het is ook niet niks om je verhaal even neer te zetten hier, dat heb je toch ook maar ff gedaan. En zo zie je maar weer, dat je er ook nog veel aan hebt. Het helpt echt, het van je afschrijven, onderling ervaringen uitwisselen en lezen dat je niet de enige bent die zoiets mee moet maken. En als je wat luchtigers wilt lees je gewoon even wat andere topics. Mij heeft het ook veel geholpen om hier te lezen en mee te schrijven.
Je bent volgens mij echt sterker dan je denkt. En je bent al zo goed op weg, je opleiding die je blijft doen, het bespreken daar etc. Dat is echt niet niks hoor. Die stap heb je in ieder geval al gedaan. En wees ook trots op jezelf, voor elk stapje dat je doet. Terugvallen is vreselijk maar laat het toe. Probeer niet te streng te zijn voor jezelf. En nogmaals, goed voor jezelf zorgen, eten, slapen, etc is het allerbelangrijkste.
Misschien heb ik erover heen gelezen, maar was je nog bij je huisarts geweest?
En het is ook niet niks om je verhaal even neer te zetten hier, dat heb je toch ook maar ff gedaan. En zo zie je maar weer, dat je er ook nog veel aan hebt. Het helpt echt, het van je afschrijven, onderling ervaringen uitwisselen en lezen dat je niet de enige bent die zoiets mee moet maken. En als je wat luchtigers wilt lees je gewoon even wat andere topics. Mij heeft het ook veel geholpen om hier te lezen en mee te schrijven.
Je bent volgens mij echt sterker dan je denkt. En je bent al zo goed op weg, je opleiding die je blijft doen, het bespreken daar etc. Dat is echt niet niks hoor. Die stap heb je in ieder geval al gedaan. En wees ook trots op jezelf, voor elk stapje dat je doet. Terugvallen is vreselijk maar laat het toe. Probeer niet te streng te zijn voor jezelf. En nogmaals, goed voor jezelf zorgen, eten, slapen, etc is het allerbelangrijkste.
Misschien heb ik erover heen gelezen, maar was je nog bij je huisarts geweest?
