Werk & Studie
alle pijlers
Belang van status
donderdag 28 oktober 2010 om 12:18
Ok, even de situatie (die mij dusdanig bezighoudt dat ik er een account voor aangemaakt heb). Ik heb een job die regelmatig voorkomt in de top tien van droomberoepen. Zo eentje waar ik van kinds af aan van droomde. Het is een beetje een job met een 'prestigieuze' titel en hij bezorgt me best een status en behoorlijk wat voordelen.
Alleen: ik ben de job wat beu. Ik heb de laatste jaren af en toe nagedacht over ander werk zoeken, maar het is er nooit van gekomen. Nu heb ik een nieuwe baas en we liggen elkaar niet zo. Hij wil mijn jobinhoud anders invullen dan ik dat zelf wil/deed tot nu toe. Natuurlijk, hij is er nog maar net, dus in hoeverre het allemaal gaat lopen zoals hij wil, is de vraag. Al vind ik de impact nu al wel behoorlijk groot.
Ben dus aan het solliciteren geslagen en dat lijkt redelijk vlot te gaan. De eerste mails zijn de deur uit en ik krijg meteen enthousiaste telefoontjes van HR-afdelingen. Al wil dat natuurlijk nog niet zeggen dat ik even vlot een contract krijg...
En nu komt de twijfel: deze baas wil ik niet, de job zoals hij ze ziet ook niet, maar, hoe oppervlakkig het ook is, ik heb zo'n leuke jobtitel. Zo eentje waar mijn man, de kinderen, mijn moeder ... en ik ook wel heel erg trots zijn als ze hem terloops kunnen vermelden. Eentje die veel deuren opent, mij (en mijn gezin) leuke extraatjes bezorgt en ga zo maar verder... En bovendien is het wel de job die ik letterlijk sinds mijn zevende wil doen.
Hetzelfde in een ander bedrijf is een optie, maar zoveel plekken waar ik dit kan doen op hetzelfde niveau zijn er niet meteen (en bovendien is het een heel klein wereldje en acht ik de kans groot dat mijn baas onmiddellijk te weten komt dat ik elders aan het onderhandelen ben). De sollicitaties nu zijn dus voor andere jobs. Jobs die mij ook aanspreken net omdat ze -inhoudelijk- dingen bieden die mijn huidige job niet heeft maar die mij geen snoepreisjes of een vlottere behandeling bij een vervelende klantendienst opleveren (een beetje Youp van't Hek-achtig, maar ik doe het echt alleen wanneer de nood het hoogst is).
Ik denk ook meteen: is het geen kwestie van het gras is groener aan de andere kant? De HR-managers die ik nu aan de lijn krijg kunnen amper geloven dat ik bij hen voor een job solliciteer...
Ben mij ervan bewust dat het allemaal een beetje onduidelijk is, maar wil liever niet zeggen wat mijn job is. En misschien klinkt het ook allemaal opschepperig (terwijl ik in het dagelijks leven vaak net proberen te vermijden om te zeggen wat ik doe), maar het is gewoon even eerlijk wat me bezighoudt. Wie advies of bedenkingen heeft, shoot.
Alleen: ik ben de job wat beu. Ik heb de laatste jaren af en toe nagedacht over ander werk zoeken, maar het is er nooit van gekomen. Nu heb ik een nieuwe baas en we liggen elkaar niet zo. Hij wil mijn jobinhoud anders invullen dan ik dat zelf wil/deed tot nu toe. Natuurlijk, hij is er nog maar net, dus in hoeverre het allemaal gaat lopen zoals hij wil, is de vraag. Al vind ik de impact nu al wel behoorlijk groot.
Ben dus aan het solliciteren geslagen en dat lijkt redelijk vlot te gaan. De eerste mails zijn de deur uit en ik krijg meteen enthousiaste telefoontjes van HR-afdelingen. Al wil dat natuurlijk nog niet zeggen dat ik even vlot een contract krijg...
En nu komt de twijfel: deze baas wil ik niet, de job zoals hij ze ziet ook niet, maar, hoe oppervlakkig het ook is, ik heb zo'n leuke jobtitel. Zo eentje waar mijn man, de kinderen, mijn moeder ... en ik ook wel heel erg trots zijn als ze hem terloops kunnen vermelden. Eentje die veel deuren opent, mij (en mijn gezin) leuke extraatjes bezorgt en ga zo maar verder... En bovendien is het wel de job die ik letterlijk sinds mijn zevende wil doen.
Hetzelfde in een ander bedrijf is een optie, maar zoveel plekken waar ik dit kan doen op hetzelfde niveau zijn er niet meteen (en bovendien is het een heel klein wereldje en acht ik de kans groot dat mijn baas onmiddellijk te weten komt dat ik elders aan het onderhandelen ben). De sollicitaties nu zijn dus voor andere jobs. Jobs die mij ook aanspreken net omdat ze -inhoudelijk- dingen bieden die mijn huidige job niet heeft maar die mij geen snoepreisjes of een vlottere behandeling bij een vervelende klantendienst opleveren (een beetje Youp van't Hek-achtig, maar ik doe het echt alleen wanneer de nood het hoogst is).
Ik denk ook meteen: is het geen kwestie van het gras is groener aan de andere kant? De HR-managers die ik nu aan de lijn krijg kunnen amper geloven dat ik bij hen voor een job solliciteer...
Ben mij ervan bewust dat het allemaal een beetje onduidelijk is, maar wil liever niet zeggen wat mijn job is. En misschien klinkt het ook allemaal opschepperig (terwijl ik in het dagelijks leven vaak net proberen te vermijden om te zeggen wat ik doe), maar het is gewoon even eerlijk wat me bezighoudt. Wie advies of bedenkingen heeft, shoot.
donderdag 28 oktober 2010 om 13:47
quote:Dejavu schreef op 28 oktober 2010 @ 13:45:
"Ik ben pas onder de indruk als je astronaut bent, so cut the bullshit over status-blabla."
Beetje flauwe opmerking. Blijkbaar vinden veel mensen het wel een indrukwekkend beroep, want TO ondervindt er in het dagelijks leven wel veel voordeel van.selffullfilling prophecy, ik ken mensen die echt geen moer voorstellen maar zich presenteren als god's gift to earth en door onbekenden worden die dan ook nog met egards behandeld. De inside weet wel beter
"Ik ben pas onder de indruk als je astronaut bent, so cut the bullshit over status-blabla."
Beetje flauwe opmerking. Blijkbaar vinden veel mensen het wel een indrukwekkend beroep, want TO ondervindt er in het dagelijks leven wel veel voordeel van.selffullfilling prophecy, ik ken mensen die echt geen moer voorstellen maar zich presenteren als god's gift to earth en door onbekenden worden die dan ook nog met egards behandeld. De inside weet wel beter
donderdag 28 oktober 2010 om 13:49
In Engeland is een onderzoek gedaan onder 2.000 werknemers. Hun top-10 droombanen waren:
1.Schrijver
2.Leraar
3.Landschapsarchitect
4.Paramedicus
5.Politieagent
6.Fotograaf
7.Fysiotherapeut
8.Filmregisseur
9.Restauranthouder
10.Musicus
Een merkwaardig lijstje.
1.Schrijver
2.Leraar
3.Landschapsarchitect
4.Paramedicus
5.Politieagent
6.Fotograaf
7.Fysiotherapeut
8.Filmregisseur
9.Restauranthouder
10.Musicus
Een merkwaardig lijstje.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 28 oktober 2010 om 13:50
ik vond deze
10
9
8
7
6
5
4
3
2
1
Arts
Piloot
Topmodel
Schrijver
Dolfijnen trainer
Filmregiseur
Topsporter
Acteur / Actrice
Profvoetballer
Zanger / Zangeres
Verschillende richtingen, mensen helpen, en een leuk salaris.
Vrij als een vogel in de lucht.
Naast het geld, ben je dan ook vaak mooi, wat op zich al leuk is.
Inspiratie opdoen op mooie plekken over de hele wereld?
Zon, zee, strand of zwembad en dolfijnen.. wat wil je nog meer?
De vrije hand om jou idee om te zetten in een prachtig verhaal.
Geld verdienen met de sport die je het leukste vindt.
Beetje talent, leuke rollen spelen, mooie films maken en succes.
Met name voor de jongens en mannen een goed betaalde droombaan.
Talent, en het overbrengen van jou boodschap aan de wereld.
10
9
8
7
6
5
4
3
2
1
Arts
Piloot
Topmodel
Schrijver
Dolfijnen trainer
Filmregiseur
Topsporter
Acteur / Actrice
Profvoetballer
Zanger / Zangeres
Verschillende richtingen, mensen helpen, en een leuk salaris.
Vrij als een vogel in de lucht.
Naast het geld, ben je dan ook vaak mooi, wat op zich al leuk is.
Inspiratie opdoen op mooie plekken over de hele wereld?
Zon, zee, strand of zwembad en dolfijnen.. wat wil je nog meer?
De vrije hand om jou idee om te zetten in een prachtig verhaal.
Geld verdienen met de sport die je het leukste vindt.
Beetje talent, leuke rollen spelen, mooie films maken en succes.
Met name voor de jongens en mannen een goed betaalde droombaan.
Talent, en het overbrengen van jou boodschap aan de wereld.
donderdag 28 oktober 2010 om 13:50
Ooh, ja , ik begrijp het héél goed
Ik kom dan ook uit een groot gezin met een moeder die het leuk vindt haar kinderen naar 'status' tegen elkaar af te wegen. En ja in dat web raak je zo makkelijk verstrikt... ik merkte dat ik zò opgelucht was toen ik een huis met een tuin had, een beroep met 'status' en een vriend met een goed salaris, want ik had het 'gemaakt'. En dat eigenlijk alleen maar om de goedkeuring van mijn ouders en omgeving te krijgen... om te kotsen als je erover nadenkt.
Gelukkig voor mij is mijn vriend helemaal niet zo. Hij loopt allerminst te koop met wat hij heeft en hecht niet zoveel belang aan materiele dingen, en hij ergert zich altijd rot als ik me druk maakte over sociale status. Dus probeer ik nu zoveel mogelijk achter dat 'laagje' te kijken. Dat lukt niet altijd even goed, je moet echt een olifantenhuid hebben, maar ik denk dat je er uiteindelijk gelukkiger van wordt.
Ik kom dan ook uit een groot gezin met een moeder die het leuk vindt haar kinderen naar 'status' tegen elkaar af te wegen. En ja in dat web raak je zo makkelijk verstrikt... ik merkte dat ik zò opgelucht was toen ik een huis met een tuin had, een beroep met 'status' en een vriend met een goed salaris, want ik had het 'gemaakt'. En dat eigenlijk alleen maar om de goedkeuring van mijn ouders en omgeving te krijgen... om te kotsen als je erover nadenkt.
Gelukkig voor mij is mijn vriend helemaal niet zo. Hij loopt allerminst te koop met wat hij heeft en hecht niet zoveel belang aan materiele dingen, en hij ergert zich altijd rot als ik me druk maakte over sociale status. Dus probeer ik nu zoveel mogelijk achter dat 'laagje' te kijken. Dat lukt niet altijd even goed, je moet echt een olifantenhuid hebben, maar ik denk dat je er uiteindelijk gelukkiger van wordt.
donderdag 28 oktober 2010 om 13:50
quote:meds schreef op 28 oktober 2010 @ 13:47:
[...]
selffullfilling prophecy, ik ken mensen die echt geen moer voorstellen maar zich presenteren als god's gift to earth en door onbekenden worden die dan ook nog met egards behandeld. De inside weet wel beterDe vivaforummers zijn dan blijkbaar inside (want degene die roepen dat ze niet moet denken dat ze iets voorstelt, terwijl we notabene niet eens weten wat ze doet) en moeder, man en kinderen van TO zijn de onbekenden (want die zijn trots op haar beroep)?
[...]
selffullfilling prophecy, ik ken mensen die echt geen moer voorstellen maar zich presenteren als god's gift to earth en door onbekenden worden die dan ook nog met egards behandeld. De inside weet wel beterDe vivaforummers zijn dan blijkbaar inside (want degene die roepen dat ze niet moet denken dat ze iets voorstelt, terwijl we notabene niet eens weten wat ze doet) en moeder, man en kinderen van TO zijn de onbekenden (want die zijn trots op haar beroep)?
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
donderdag 28 oktober 2010 om 13:55
Heb je van huis uit meegekregen dat status belangrijk en het hoogst haalbare is? En begien je nu zelf in te zien dat status ook niet alles is?
Gisteren kwam mijn dochtertje uit school en toen zei ze dat een meisje tegen haar had gezegd dat ze (mijn dochter dus)altijd stomme kleren droeg, maar dat zij zelf gelukkig wel hele mooie kleren kon kopen. Tja, dat is duidelijk een geval van met de paplepel ingieten (even ter verduidelijking, m'n dochter is een 'hema-kind' ander meisje draagt de creme de la creme, haar ouders zijn beidde hoge piefen)
Zelf hecht ik totaal geen waarde aan status, uiteindelijk gaan we allemaal dood, verteer je in de grond en is iedereen je vergeten.
Afgelopen week was er nog zo'n boedha iemand op t.v die zei heel nuchter: Materiaal is niet belangrijk, een mercedes brengt je naar de stad, maar in een lada kom je er ook (béétje jammer dat hij op het eind van het intervieuw in een enorme bak weggereden werd, maar a la)
Het wil nog wel eens helpen om door een diepe crisis als een ernstige ziekte heen te gaan, maar die gun je niemand dus een echte optie is dat ook niet.. Daarna weet je wel hoe vergankelijk het leven is en hoe (on)belangrijk sommige dingen zijn.
Open je ogen, je weet het antwoord zelf prima!
Succes, en een fijn leven verder.
Gisteren kwam mijn dochtertje uit school en toen zei ze dat een meisje tegen haar had gezegd dat ze (mijn dochter dus)altijd stomme kleren droeg, maar dat zij zelf gelukkig wel hele mooie kleren kon kopen. Tja, dat is duidelijk een geval van met de paplepel ingieten (even ter verduidelijking, m'n dochter is een 'hema-kind' ander meisje draagt de creme de la creme, haar ouders zijn beidde hoge piefen)
Zelf hecht ik totaal geen waarde aan status, uiteindelijk gaan we allemaal dood, verteer je in de grond en is iedereen je vergeten.
Afgelopen week was er nog zo'n boedha iemand op t.v die zei heel nuchter: Materiaal is niet belangrijk, een mercedes brengt je naar de stad, maar in een lada kom je er ook (béétje jammer dat hij op het eind van het intervieuw in een enorme bak weggereden werd, maar a la)
Het wil nog wel eens helpen om door een diepe crisis als een ernstige ziekte heen te gaan, maar die gun je niemand dus een echte optie is dat ook niet.. Daarna weet je wel hoe vergankelijk het leven is en hoe (on)belangrijk sommige dingen zijn.
Open je ogen, je weet het antwoord zelf prima!
Succes, en een fijn leven verder.
donderdag 28 oktober 2010 om 13:58
quote:Woordenaar schreef op 28 oktober 2010 @ 13:50:
Ooh, ja , ik begrijp het héél goed
Ik kom dan ook uit een groot gezin met een moeder die het leuk vindt haar kinderen naar 'status' tegen elkaar af te wegen. En ja in dat web raak je zo makkelijk verstrikt... ik merkte dat ik zò opgelucht was toen ik een huis met een tuin had, een beroep met 'status' en een vriend met een goed salaris, want ik had het 'gemaakt'. En dat eigenlijk alleen maar om de goedkeuring van mijn ouders en omgeving te krijgen... om te kotsen als je erover nadenkt.
Gelukkig voor mij is mijn vriend helemaal niet zo. Hij loopt allerminst te koop met wat hij heeft en hecht niet zoveel belang aan materiele dingen, en hij ergert zich altijd rot als ik me druk maakte over sociale status. Dus probeer ik nu zoveel mogelijk achter dat 'laagje' te kijken. Dat lukt niet altijd even goed, je moet echt een olifantenhuid hebben, maar ik denk dat je er uiteindelijk gelukkiger van wordt.Heb ik ook mee te maken. En ik heb best een cool beroep in de ogen van veel mensen, alleen een beetje jammer dat het in mijn eigen familie maar bar weinig status heeft, en ze dus ook erg weinig interesse kunnen opbrengen voor wat ik doe. Dus ja, ik snap TO best wel.
Ooh, ja , ik begrijp het héél goed
Ik kom dan ook uit een groot gezin met een moeder die het leuk vindt haar kinderen naar 'status' tegen elkaar af te wegen. En ja in dat web raak je zo makkelijk verstrikt... ik merkte dat ik zò opgelucht was toen ik een huis met een tuin had, een beroep met 'status' en een vriend met een goed salaris, want ik had het 'gemaakt'. En dat eigenlijk alleen maar om de goedkeuring van mijn ouders en omgeving te krijgen... om te kotsen als je erover nadenkt.
Gelukkig voor mij is mijn vriend helemaal niet zo. Hij loopt allerminst te koop met wat hij heeft en hecht niet zoveel belang aan materiele dingen, en hij ergert zich altijd rot als ik me druk maakte over sociale status. Dus probeer ik nu zoveel mogelijk achter dat 'laagje' te kijken. Dat lukt niet altijd even goed, je moet echt een olifantenhuid hebben, maar ik denk dat je er uiteindelijk gelukkiger van wordt.Heb ik ook mee te maken. En ik heb best een cool beroep in de ogen van veel mensen, alleen een beetje jammer dat het in mijn eigen familie maar bar weinig status heeft, en ze dus ook erg weinig interesse kunnen opbrengen voor wat ik doe. Dus ja, ik snap TO best wel.
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
donderdag 28 oktober 2010 om 13:58
Quote
Dejavu, 4 minuten geleden
De vivaforummers zijn dan blijkbaar inside (want degene die roepen dat ze niet moet denken dat ze iets voorstelt, terwijl we notabene niet eens weten wat ze doet) en moeder, man en kinderen van TO zijn de onbekenden (want die zijn trots op haar beroep)?
Dat van die moeder..... dat telt niet. Die zijn al snel trots. De mijne was trots dat ik directiesecretaresse (eigenlijk PA) was van een voormalig minister. Ik vond en vind het geen reet voorstellen.
Dejavu, 4 minuten geleden
De vivaforummers zijn dan blijkbaar inside (want degene die roepen dat ze niet moet denken dat ze iets voorstelt, terwijl we notabene niet eens weten wat ze doet) en moeder, man en kinderen van TO zijn de onbekenden (want die zijn trots op haar beroep)?
Dat van die moeder..... dat telt niet. Die zijn al snel trots. De mijne was trots dat ik directiesecretaresse (eigenlijk PA) was van een voormalig minister. Ik vond en vind het geen reet voorstellen.
donderdag 28 oktober 2010 om 14:00
Het is een beetje een onduidelijk verhaal. Je hebt het over een gelijkwaardige baan zoeken maar dat dat niet kan omdat je baas daar dan achter komt en dat je daarom maar iets zoekt wat je ook wel leuk lijkt. Wat heeft het statusverhaal daarmee te maken?
Het komt niet op mij over alsof je gelukkiger zou zijn in een andere baan. Ik weet dat het bonton is om heel gelukkig zitten zijn met weinig geld en met dieren werken ofzo, maar als het nou jouw ding is om gelukkig te worden van een statusgevoelig beroep, dan moet je het daar vooral in zoeken. Laat je nou niet aanpraten dat je gelukkig wordt van minder. Sommigen worden nou eenmaal gelukkig van meer.
En daar is niks mis mee.
Wat wil je nou eigenlijk?
Het komt niet op mij over alsof je gelukkiger zou zijn in een andere baan. Ik weet dat het bonton is om heel gelukkig zitten zijn met weinig geld en met dieren werken ofzo, maar als het nou jouw ding is om gelukkig te worden van een statusgevoelig beroep, dan moet je het daar vooral in zoeken. Laat je nou niet aanpraten dat je gelukkig wordt van minder. Sommigen worden nou eenmaal gelukkig van meer.
En daar is niks mis mee.
Wat wil je nou eigenlijk?
donderdag 28 oktober 2010 om 14:02
Ik zou gewoon droog de zaken tegen elkaar afwegen.
Hoeveel levert de status je op en hoeveel tijd 'geniet' je daarvan en hoeveel levert het werk je op en hoeveel 'geniet' je ervan.
M.a.w. als je elke dag 8 uur werkt waarvan je grotendeels het niet naar je zin hebt, maar je blijft het doen vanwege de status die je 1 keer in de week iets oplevert (bijv. voorrang bij een instantie of bewondering van mensen), dan weegt die status mijns inziens niet op tegen de tijd dat je het niet naar je zin hebt.
Ik weet niet of dit duidelijk is maar ik probeer uit te leggen hoe ik dit soort dingen zou afwegen .
Hoeveel levert de status je op en hoeveel tijd 'geniet' je daarvan en hoeveel levert het werk je op en hoeveel 'geniet' je ervan.
M.a.w. als je elke dag 8 uur werkt waarvan je grotendeels het niet naar je zin hebt, maar je blijft het doen vanwege de status die je 1 keer in de week iets oplevert (bijv. voorrang bij een instantie of bewondering van mensen), dan weegt die status mijns inziens niet op tegen de tijd dat je het niet naar je zin hebt.
Ik weet niet of dit duidelijk is maar ik probeer uit te leggen hoe ik dit soort dingen zou afwegen .
donderdag 28 oktober 2010 om 14:05
quote:plukjepulk schreef op 28 oktober 2010 @ 13:55:
Heb je van huis uit meegekregen dat status belangrijk en het hoogst haalbare is? En begien je nu zelf in te zien dat status ook niet alles is?
Gisteren kwam mijn dochtertje uit school en toen zei ze dat een meisje tegen haar had gezegd dat ze (mijn dochter dus)altijd stomme kleren droeg, maar dat zij zelf gelukkig wel hele mooie kleren kon kopen. Tja, dat is duidelijk een geval van met de paplepel ingieten (even ter verduidelijking, m'n dochter is een 'hema-kind' ander meisje draagt de creme de la creme, haar ouders zijn beidde hoge piefen)
Zelf hecht ik totaal geen waarde aan status, uiteindelijk gaan we allemaal dood, verteer je in de grond en is iedereen je vergeten.
Afgelopen week was er nog zo'n boedha iemand op t.v die zei heel nuchter: Materiaal is niet belangrijk, een mercedes brengt je naar de stad, maar in een lada kom je er ook (béétje jammer dat hij op het eind van het intervieuw in een enorme bak weggereden werd, maar a la)
Het wil nog wel eens helpen om door een diepe crisis als een ernstige ziekte heen te gaan, maar die gun je niemand dus een echte optie is dat ook niet.. Daarna weet je wel hoe vergankelijk het leven is en hoe (on)belangrijk sommige dingen zijn.
Open je ogen, je weet het antwoord zelf prima!
Succes, en een fijn leven verder.
Bij een Mercedes heb je wel meer garantie dat als je naar de stad wil, dat je daar ook echt gaat komen.
Bij een Lada is dat maar afwachten.
Heb je van huis uit meegekregen dat status belangrijk en het hoogst haalbare is? En begien je nu zelf in te zien dat status ook niet alles is?
Gisteren kwam mijn dochtertje uit school en toen zei ze dat een meisje tegen haar had gezegd dat ze (mijn dochter dus)altijd stomme kleren droeg, maar dat zij zelf gelukkig wel hele mooie kleren kon kopen. Tja, dat is duidelijk een geval van met de paplepel ingieten (even ter verduidelijking, m'n dochter is een 'hema-kind' ander meisje draagt de creme de la creme, haar ouders zijn beidde hoge piefen)
Zelf hecht ik totaal geen waarde aan status, uiteindelijk gaan we allemaal dood, verteer je in de grond en is iedereen je vergeten.
Afgelopen week was er nog zo'n boedha iemand op t.v die zei heel nuchter: Materiaal is niet belangrijk, een mercedes brengt je naar de stad, maar in een lada kom je er ook (béétje jammer dat hij op het eind van het intervieuw in een enorme bak weggereden werd, maar a la)
Het wil nog wel eens helpen om door een diepe crisis als een ernstige ziekte heen te gaan, maar die gun je niemand dus een echte optie is dat ook niet.. Daarna weet je wel hoe vergankelijk het leven is en hoe (on)belangrijk sommige dingen zijn.
Open je ogen, je weet het antwoord zelf prima!
Succes, en een fijn leven verder.
Bij een Mercedes heb je wel meer garantie dat als je naar de stad wil, dat je daar ook echt gaat komen.
Bij een Lada is dat maar afwachten.
