Werk & Studie
alle pijlers
Belang van status
donderdag 28 oktober 2010 om 12:18
Ok, even de situatie (die mij dusdanig bezighoudt dat ik er een account voor aangemaakt heb). Ik heb een job die regelmatig voorkomt in de top tien van droomberoepen. Zo eentje waar ik van kinds af aan van droomde. Het is een beetje een job met een 'prestigieuze' titel en hij bezorgt me best een status en behoorlijk wat voordelen.
Alleen: ik ben de job wat beu. Ik heb de laatste jaren af en toe nagedacht over ander werk zoeken, maar het is er nooit van gekomen. Nu heb ik een nieuwe baas en we liggen elkaar niet zo. Hij wil mijn jobinhoud anders invullen dan ik dat zelf wil/deed tot nu toe. Natuurlijk, hij is er nog maar net, dus in hoeverre het allemaal gaat lopen zoals hij wil, is de vraag. Al vind ik de impact nu al wel behoorlijk groot.
Ben dus aan het solliciteren geslagen en dat lijkt redelijk vlot te gaan. De eerste mails zijn de deur uit en ik krijg meteen enthousiaste telefoontjes van HR-afdelingen. Al wil dat natuurlijk nog niet zeggen dat ik even vlot een contract krijg...
En nu komt de twijfel: deze baas wil ik niet, de job zoals hij ze ziet ook niet, maar, hoe oppervlakkig het ook is, ik heb zo'n leuke jobtitel. Zo eentje waar mijn man, de kinderen, mijn moeder ... en ik ook wel heel erg trots zijn als ze hem terloops kunnen vermelden. Eentje die veel deuren opent, mij (en mijn gezin) leuke extraatjes bezorgt en ga zo maar verder... En bovendien is het wel de job die ik letterlijk sinds mijn zevende wil doen.
Hetzelfde in een ander bedrijf is een optie, maar zoveel plekken waar ik dit kan doen op hetzelfde niveau zijn er niet meteen (en bovendien is het een heel klein wereldje en acht ik de kans groot dat mijn baas onmiddellijk te weten komt dat ik elders aan het onderhandelen ben). De sollicitaties nu zijn dus voor andere jobs. Jobs die mij ook aanspreken net omdat ze -inhoudelijk- dingen bieden die mijn huidige job niet heeft maar die mij geen snoepreisjes of een vlottere behandeling bij een vervelende klantendienst opleveren (een beetje Youp van't Hek-achtig, maar ik doe het echt alleen wanneer de nood het hoogst is).
Ik denk ook meteen: is het geen kwestie van het gras is groener aan de andere kant? De HR-managers die ik nu aan de lijn krijg kunnen amper geloven dat ik bij hen voor een job solliciteer...
Ben mij ervan bewust dat het allemaal een beetje onduidelijk is, maar wil liever niet zeggen wat mijn job is. En misschien klinkt het ook allemaal opschepperig (terwijl ik in het dagelijks leven vaak net proberen te vermijden om te zeggen wat ik doe), maar het is gewoon even eerlijk wat me bezighoudt. Wie advies of bedenkingen heeft, shoot.
Alleen: ik ben de job wat beu. Ik heb de laatste jaren af en toe nagedacht over ander werk zoeken, maar het is er nooit van gekomen. Nu heb ik een nieuwe baas en we liggen elkaar niet zo. Hij wil mijn jobinhoud anders invullen dan ik dat zelf wil/deed tot nu toe. Natuurlijk, hij is er nog maar net, dus in hoeverre het allemaal gaat lopen zoals hij wil, is de vraag. Al vind ik de impact nu al wel behoorlijk groot.
Ben dus aan het solliciteren geslagen en dat lijkt redelijk vlot te gaan. De eerste mails zijn de deur uit en ik krijg meteen enthousiaste telefoontjes van HR-afdelingen. Al wil dat natuurlijk nog niet zeggen dat ik even vlot een contract krijg...
En nu komt de twijfel: deze baas wil ik niet, de job zoals hij ze ziet ook niet, maar, hoe oppervlakkig het ook is, ik heb zo'n leuke jobtitel. Zo eentje waar mijn man, de kinderen, mijn moeder ... en ik ook wel heel erg trots zijn als ze hem terloops kunnen vermelden. Eentje die veel deuren opent, mij (en mijn gezin) leuke extraatjes bezorgt en ga zo maar verder... En bovendien is het wel de job die ik letterlijk sinds mijn zevende wil doen.
Hetzelfde in een ander bedrijf is een optie, maar zoveel plekken waar ik dit kan doen op hetzelfde niveau zijn er niet meteen (en bovendien is het een heel klein wereldje en acht ik de kans groot dat mijn baas onmiddellijk te weten komt dat ik elders aan het onderhandelen ben). De sollicitaties nu zijn dus voor andere jobs. Jobs die mij ook aanspreken net omdat ze -inhoudelijk- dingen bieden die mijn huidige job niet heeft maar die mij geen snoepreisjes of een vlottere behandeling bij een vervelende klantendienst opleveren (een beetje Youp van't Hek-achtig, maar ik doe het echt alleen wanneer de nood het hoogst is).
Ik denk ook meteen: is het geen kwestie van het gras is groener aan de andere kant? De HR-managers die ik nu aan de lijn krijg kunnen amper geloven dat ik bij hen voor een job solliciteer...
Ben mij ervan bewust dat het allemaal een beetje onduidelijk is, maar wil liever niet zeggen wat mijn job is. En misschien klinkt het ook allemaal opschepperig (terwijl ik in het dagelijks leven vaak net proberen te vermijden om te zeggen wat ik doe), maar het is gewoon even eerlijk wat me bezighoudt. Wie advies of bedenkingen heeft, shoot.
vrijdag 29 oktober 2010 om 00:03
Wow, heel de dag geen tijd meer gehad en nu zitten we op pagina 6!
Het is ondertussen gepasseerd. En 't heeft geen Engelse titel, nee. Ik heb zelfs geen dure lease-auto of gigantisch huis. Het 'klink' gewoon leuk en, hoe belachelijk ik het zelf ook vind, het opent echt wel deuren. Zowel inhoudelijk als qua extraatjes.
Het is ook niet zo dat ik de titel wou sinds mijn zevende, wel de job. En nu heb ik ze en overweeg ik serieus om ze -vrijwillig- op te geven.
Voor mezelf beginnen: optie, maar dat heb ik al een tijd gedaan en is toch niet waar ik naar terug wil.
En ja, het klinkt vreemd, maar opklimmen in mijn job is echt meteen iets helemaal anders doen en die functie interesseert me niet. Zoiets in het genre van van kinderarts tot ziekenhuisdirecteur gaan en bijgevolg geen kind meer zien. Alleen dan in een heel andere sector.
Ach, ik weet ook wel dat ik er zelf uit moet geraken, maar ik vind het toch interessant om jullie op- en aanmerkingen te lezen. En dat er blijkbaar toch nog minstens een iemand is die mijn oppervlakkigheid deelt .
Wat ook echt wel speelt, is de combinatie met het gezinsleven en het feit dat ik er toch ook niet al te veel op achteruit wil gaan qua loon, maar da's natuurlijk een andere discussie.
Het is ondertussen gepasseerd. En 't heeft geen Engelse titel, nee. Ik heb zelfs geen dure lease-auto of gigantisch huis. Het 'klink' gewoon leuk en, hoe belachelijk ik het zelf ook vind, het opent echt wel deuren. Zowel inhoudelijk als qua extraatjes.
Het is ook niet zo dat ik de titel wou sinds mijn zevende, wel de job. En nu heb ik ze en overweeg ik serieus om ze -vrijwillig- op te geven.
Voor mezelf beginnen: optie, maar dat heb ik al een tijd gedaan en is toch niet waar ik naar terug wil.
En ja, het klinkt vreemd, maar opklimmen in mijn job is echt meteen iets helemaal anders doen en die functie interesseert me niet. Zoiets in het genre van van kinderarts tot ziekenhuisdirecteur gaan en bijgevolg geen kind meer zien. Alleen dan in een heel andere sector.
Ach, ik weet ook wel dat ik er zelf uit moet geraken, maar ik vind het toch interessant om jullie op- en aanmerkingen te lezen. En dat er blijkbaar toch nog minstens een iemand is die mijn oppervlakkigheid deelt .
Wat ook echt wel speelt, is de combinatie met het gezinsleven en het feit dat ik er toch ook niet al te veel op achteruit wil gaan qua loon, maar da's natuurlijk een andere discussie.
vrijdag 29 oktober 2010 om 00:04
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:16
quote:MadreMia schreef op 29 oktober 2010 @ 11:48:
Stel: er is ooit (voorlopig niet hoop ik voor je) sprake van een sterfbed. Kijk je er dan ook zo op terug: Man, die status van 2010. Dat was 't hem wel hoor!
Dat houd ik altijd een beetje als maatstaf.Wat mag het dan wel zijn? Die voortuin van 2007? Of die achtertuin van 2010?
Stel: er is ooit (voorlopig niet hoop ik voor je) sprake van een sterfbed. Kijk je er dan ook zo op terug: Man, die status van 2010. Dat was 't hem wel hoor!
Dat houd ik altijd een beetje als maatstaf.Wat mag het dan wel zijn? Die voortuin van 2007? Of die achtertuin van 2010?
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:52
De status van je beroep an sich is misschien niet zozeer van belang als je terugkijkt op je leven, maar wel dat je met plezier terugkijkt op je werk, dat je iets zinvols hebt weten te doen en dat je leven is verrijkt met al die snoepreisjes.
En dat je je lekker voelde vanwege het feit dat je beroep status had, en je ook daarnaar bejegend werd (mensen die geïnteresseerd zijn als je over je werk vertelt bijvoorbeeld, die je serieus nemen etc.).
En dat je je lekker voelde vanwege het feit dat je beroep status had, en je ook daarnaar bejegend werd (mensen die geïnteresseerd zijn als je over je werk vertelt bijvoorbeeld, die je serieus nemen etc.).
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
vrijdag 29 oktober 2010 om 12:56
vrijdag 29 oktober 2010 om 13:01
quote:roosje4 schreef op 29 oktober 2010 @ 12:56:
Wat voor jou een droombaan is, hoeft voor een ander dat niet te zijn. Ik moet er niet aan denken om piloot of actrice of fotomodel te zijn. Ik denk dat die droombaan meer in jouw hoofd zit, ik word al kriegelig van het woord HR-managers. Als die in mijn werk zouden voorkomen ren ik heul hard weg.Dus?
Wat voor jou een droombaan is, hoeft voor een ander dat niet te zijn. Ik moet er niet aan denken om piloot of actrice of fotomodel te zijn. Ik denk dat die droombaan meer in jouw hoofd zit, ik word al kriegelig van het woord HR-managers. Als die in mijn werk zouden voorkomen ren ik heul hard weg.Dus?
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
vrijdag 29 oktober 2010 om 13:08
vrijdag 29 oktober 2010 om 13:11
quote:MadreMia schreef op 29 oktober 2010 @ 12:48:
Het vivaforum anno nu natuurlijk.
Ik bedoel dat status zo ondergeschikt is aan andere zaken als gezondheid, het leuk hebben met man partner, hond weetikveelwat en evt kinderen.
Maar daar gaat het hier toch niet over? Hier gaat het over status en werk. En dat TO liever een baan met status heeft dan zonder.
Ik begrijp alleen nog steeds niet waar we over mee kunnen denken.
Het vivaforum anno nu natuurlijk.
Ik bedoel dat status zo ondergeschikt is aan andere zaken als gezondheid, het leuk hebben met man partner, hond weetikveelwat en evt kinderen.
Maar daar gaat het hier toch niet over? Hier gaat het over status en werk. En dat TO liever een baan met status heeft dan zonder.
Ik begrijp alleen nog steeds niet waar we over mee kunnen denken.
vrijdag 29 oktober 2010 om 13:12
@Deja, dus wat voor haar een baan met status is, hoeft dat voor een ander niet te zijn. En dat ze zal als vrouw. moeder, heus niet minder is als ze een andere baan neemt of totaal iets anders gaat doen. Het zit meer in haar hoofd: ik heb een droombaan en iedereen kijkt tegen me op. En ik denk dat ze bang is dat mensen haar niet meer op een voetstuk plaatsen.
Dus was Meds al zei: is het niet een hang naar status om zichzelf beter te voelen?
Dus was Meds al zei: is het niet een hang naar status om zichzelf beter te voelen?
vrijdag 29 oktober 2010 om 13:17
TO, ken jij dan mensen waarbij je de "status" van hun baan meetelt in je oordeel over hen?
Zo van: ik heb 2 goede vriendinnen, maar eentje daarvan is er écht heel cool, want die is ...
Volgens mij is je familie toch wel trots op je en maakt het de rest weinig uit. Ga lekker doen waar je zin in hebt.
Zo van: ik heb 2 goede vriendinnen, maar eentje daarvan is er écht heel cool, want die is ...
Volgens mij is je familie toch wel trots op je en maakt het de rest weinig uit. Ga lekker doen waar je zin in hebt.
vrijdag 29 oktober 2010 om 13:23
quote:roosje4 schreef op 29 oktober 2010 @ 13:12:
@Deja, dus wat voor haar een baan met status is, hoeft dat voor een ander niet te zijn. En dat ze zal als vrouw. moeder, heus niet minder is als ze een andere baan neemt of totaal iets anders gaat doen. Het zit meer in haar hoofd: ik heb een droombaan en iedereen kijkt tegen me op. En ik denk dat ze bang is dat mensen haar niet meer op een voetstuk plaatsen.
Dus was Meds al zei: is het niet een hang naar status om zichzelf beter te voelen?
En waarschijnlijk kijken die mensen lang niet zo naar jou op als jij denkt. Misschien denken ze wel: "leuke job, maar ik ben blij dat ik hem niet heb".
En jij maar hangen aan die status en je ongelukkig voelen.
@Deja, dus wat voor haar een baan met status is, hoeft dat voor een ander niet te zijn. En dat ze zal als vrouw. moeder, heus niet minder is als ze een andere baan neemt of totaal iets anders gaat doen. Het zit meer in haar hoofd: ik heb een droombaan en iedereen kijkt tegen me op. En ik denk dat ze bang is dat mensen haar niet meer op een voetstuk plaatsen.
Dus was Meds al zei: is het niet een hang naar status om zichzelf beter te voelen?
En waarschijnlijk kijken die mensen lang niet zo naar jou op als jij denkt. Misschien denken ze wel: "leuke job, maar ik ben blij dat ik hem niet heb".
En jij maar hangen aan die status en je ongelukkig voelen.
vrijdag 29 oktober 2010 om 13:23
vrijdag 29 oktober 2010 om 13:24
quote:Dejavu schreef op 29 oktober 2010 @ 13:16:
Goed punt, Roosje. Dat denk ik ook.
Afgezien van die snoepreisjes en andere materiële voordeeltjes dan. Die wil ik ook wel.Ach, uit eigen ervaring vond ik dat in het begin leuk die snoepreisjes, maar het is gewoon keihard werken. Het klinkt leuker dan het is. En ja, een fijn salaris is erg prettig, maar ook dat went. Nee, ik heb mijn droombaan aan de wilgen gehangen. En ook ik wilde deze baan van kindsaf aan. En mijn vrienden, man en familie vinden me nog steeds een leuk wijf.
Goed punt, Roosje. Dat denk ik ook.
Afgezien van die snoepreisjes en andere materiële voordeeltjes dan. Die wil ik ook wel.Ach, uit eigen ervaring vond ik dat in het begin leuk die snoepreisjes, maar het is gewoon keihard werken. Het klinkt leuker dan het is. En ja, een fijn salaris is erg prettig, maar ook dat went. Nee, ik heb mijn droombaan aan de wilgen gehangen. En ook ik wilde deze baan van kindsaf aan. En mijn vrienden, man en familie vinden me nog steeds een leuk wijf.
