huilende collega

quote:ballys schreef op 26 juli 2013 @ 15:36:

[...]





Ze is bijna 60 dat kan t niet zijn :p

Ik had al uitgevlakt dat zij last had van haar menstruatie, omdat het daar niet afhankelijk van leek te zijn. Gezien haar leeftijd ook nog, is dat dan helemaal duidelijk.

Ik begon over de chemische onbalans omdat ondernemer schijnt te vinden dat elke vrouw die huilt terwijl niemand is overleden, niks is afgebrand o.i.d. het is om te manipuleren. Daar ben ik het niet mee eens. Ongesteldheid kan je tijdelijk ook veranderen in een emotionele basketcase, maar dat is na een paar dagen over.

Hier is gewoon heel wat anders aan de hand en ik snap niet dat mensen niet allang hebben ingegrepen en haar door hebben gestuurd naar een collega voor de psyche. Echt hoor. Deze vrouw zit er zó doorheen dat ze volgens mij per direct therapie nodig heeft.

quote:ballys schreef op 26 juli 2013 @ 15:25:

Nou dit is een heel groot ziekenhuis hoor, wij zitten ergens achteraf in een gang waar geen patienten komen. Maar ik twijfel nog of ik een mailtje zal sturen naar leidinggevende of eerst even aankijken waar t schip strand. Over drie maanden ben ik hier namelijk weg.... Maaar ik zit hier nu wel lekker met een muziekje aan, dat is wel prettig





Jij faciliteert dit gedrag nu zelf ook door geen grens aan te geven en je leidinggevende niet aan te spreken.



Je bent een volwassen vrouw in een volwassen werkomgeving, dus daar moet je mi ook naar handelen. En dat betekent dus zowel haar als je leidinggevende mailen en in beide mails de ander in de CC zetten zodat je transparant communiceert.



in de mail aan haar schrijf je iets als:



Beste Truusje,



Op (datum) ben jij na een interactie met collega X een aantal uur gaan huilen, schreeuwen en stampvoeten. Dat is niet de eerste keer dat dat gebeurde. Ook vandaag heb je eerst een aantal maal via de mail, maar ook in een uitbarsting face-to-face dergelijk overemotioneel gedrag laten zien. Daarnaast ben je na die uitbarsting anderhalf uur onvindbaar geweest en bij terugkomst zonder duidelijke noodzaak op een andere werkplek gaan werken, waardoor je voor mij onbereikbaar bent.



Ik heb erg veel last van jouw emotionele uitbarstingen en merk dat die mijn werk en het plezier in mijn werk negatief beinvloeden. Ik verzoek je dan ook om voortaan met dergelijke emoties niet meer naar mij te komen, maar daar Marietje (leidinggevende) voor aan te spreken. Bovendien vraag ik je om professioneel te blijven als je weer een huilbui of driftbui krijgt, zodat ik daar niet meer mee geconfronteerd hoef te worden. Je 5 minuutjes terug trekken op zo'n moment om jezelf te herpakken vind ik begrijpelijk, maar mij anderhalf uur alleen laten werken vind ik bijzonder oncollegiaal en onacceptabel.



Ik ga hierover ook een mail aan leidinggevende sturen, met het verzoek om een werkbare oplossing te vinden zodat jij niet alleen hopelijk meer rust en plezier in je werk krijgt, maar ook dat ik weer een werkomgeving krijg waarin ik kan rekenen op professionaliteit van mijn collega's. Sterkte en ik hoop dat je snel beter in je vel zit.



Groetjes,





En aan je leidinggevende stuur je dan iets als:



Beste leidinggevende,



Zoals je wellicht bekend is, zijn er regelmatig scenes op de werkvloer met Truusje. Deze emotionele uitbarstingen zijn inmiddels zo frequent dat het mijn eigen werk en plezier in mijn werk zeer negatief beïnvloedt. Zoals je in de mail waarin ik je gecct heb kunt lezen heb ik Truusje inmiddels ook zelf aangesproken op haar gedrag. Desalniettemin wil ik je verzoeken om voor deze situatie een oplossing te zoeken zodat ik mijn eigen werk naar behoren en met de daarbij horende professionele werksfeer kan uitoefenen. Voor mij is deze situatie namelijk steeds minder werkbaar. Kun je me laten weten wat ik hierin van jou kan verwachten?



Groetjes,



Laat het hen het dan maar fijn samen oplossen en als je nav die mails vragen en ander emotioneel gezeik krijgt zeg je: ik heb volgens mij duidelijk aangegeven wat mijn mening hierin is, en ik zou het op prijs stellen als jullie daar zelf onderling een oplossing voor vinden. Alvast bedankt!

quote:ondernemer schreef op 26 juli 2013 @ 15:28:

Mijn theorie is als volgt. Als volwassen vrouwen huilen zonder dat er een ramp is gebeurd (iemand overleden, huis zojuist afgebrand, weegschaal geeft 5 kilo te veel aan) dan is sprake van emotionele chantage.

Wat ik dan weer niet begrijp, TO, is dat je schrijft dat ze een leuke collega is. Dat ze hartstikke gezellig is en dat je collega's na werktijd met haar afspreken.



Ik vind er weinig leuks aan en zou er echt geen zin in hebben om met zo'n muts na werktijd op te trekken.

quote:ballys schreef op 26 juli 2013 @ 15:36:

[...]





Ze is bijna 60 dat kan t niet zijn :pJeetje. Ik had op zijn minst verwacht dat het om een jong meisje zou gaan. Volgens mij heeft ze inderdaad hulp nodig. Wel erg lastig voor jou en jouw collega's, het maakt het er niet gezelliger op zo.

Ja, eens met Jollie. Hoe kan iemand die zo'n basket case is op haar werk, in haar privé tijd een leuk mens zijn.

Nu pas lees ik de leeftijd van je collega. Zou er misschien sprake kunnen zijn van een beginnende vorm van dementie? Dan is het mogelijk dat er in het begin vreemd, afwijkend gedrag voorkomt. Pas veel later wordt er dan de link met dementie gelegd. Het zou ook kunnen verklaren waarom ze haar werk zo slecht doet.

Ik kan me ook moeizaam voorstellen dat deze collega leuk gevonden wordt met zulk gedrag of is dit puur van de laatste tijd en dat ze wellicht veranderd is? Misschien al ergens gemeld maar dan heb ik dat ff gemist.

Met iemand die op het werk zulke drama schopt om relatief eenvoudige werkgerelateerde zaken, daar zou ik never nooit niet mee na het werk wat gaan drinken. Zulke mensen stoten mij af.

Is het eigenlijk nieuw, dit gedrag? Als in: De laatste jaren gekomen?



Als ik goed begrijp werkt ze er al een tijd. Of had ze altijd al eens in de zoveel tijd een uitbarsting?

waarom moet dit per mail ?



Je kan iemand toch face to face aanspreken op dit gedrag ?



Vind het nogal Laf overkomen wanneer je het per mail doet naar desbetreffende collega.

Wanneer een collega mij zo'n mail stuurt denk ik , tyf lekker eind op , heb ballen en spreek mij er persoonlijk face to face op aan. En ondertussen houd ik een logboek bij wanneer en wat ik gezegd heb tegen deze persoon. (kan altijd nog eens van pas komen)

Dementie is misschien wat te snel geconcludeerd (hoewel het een mogelijkheid is) maar het geeft mij wel een gevoel: Wat als er écht iets aan de hand is?

Iets medisch idd waardoor ze niet goed functioneert.



Het is ook in haar eigen belang dat ze zich laat onderzoeken, lijkt me. Het zou mooi zijn als je leidinggevende daarop kan aansturen.

Waarom het per mail moet? Dan heb je het op papier hoe een en ander gegaan is en hoe er op is geanticipeerd.

En IRL gaat ze huilen, hyperventileren, schreeuwen en stampvoeten.

quote:Zespri79 schreef op 26 juli 2013 @ 16:08:



Vind het nogal Laf overkomen wanneer je het per mail doet naar desbetreffende collega.

Wanneer een collega mij zo'n mail stuurt denk ik , tyf lekker eind op , heb ballen en spreek mij er persoonlijk face to face op aan. En ondertussen houd ik een logboek bij wanneer en wat ik gezegd heb tegen deze persoon. (kan altijd nog eens van pas komen)

Als iemand jou een mail stuurt om je ergens op aan te spreken, moet diegene maar optyfen omdat het per mail gaat en niet face-to-face. Dat vind ik een rare manier van redeneren.

Als jij zo graag face-to-face wil als je zo'n mail krijgt, kun jij toch zelf naar die persoon toestappen en het gesprek voortzetten?

Jouw manier hoeft niet die van anderen te zijn.

quote:Moonlight82 schreef op 26 juli 2013 @ 16:12:

En IRL gaat ze huilen, hyperventileren, schreeuwen en stampvoeten.

Inderdaad. Hier valt face-to-face niet toe te passen.

Met zo iemand is een gesprek niet mogelijk.

Misschien wel als ze weer gekalmeerd is, maar daar kun je toch ook niet wachten? Je bent daar om te werken. Niet om een collega die geregeld uit haar dak gaat te kalmeren.

Ik vind, als de ander zelf anderhalf uur weggegaan is en daarna ergens anders is gaan zitten, dat wel een aanleiding om een mailtje te sturen.



Als TO haar face to face had willen spreken had ze haar dus moeten zoeken of achter haar aan naar de andere afdeling.

Nee hoor, niet aanmoedigen dit gedrag!



Stuur een mail over dit onprofessionele gedrag. Maar het is olie op het vuur als je nu weer daarheen gaat met een 'gaat het weer?'



Dan begint het feest van voren af aan.

quote:ballys schreef op 26 juli 2013 @ 16:17:

Ik zit nog wel te twijfelen of ik zo even naar haar toe te lopen, vragen of ze weer wat gecalmeerd is. Ik ben ook meer van face to face maar zoals de andere al aangaven heb geen zin in nog meer dramaIk zou toch ook nog een mail sturen naar haar en werkgever. Zo heb je alles tenminste op papier, en weet je werkgever ook hoe het er juist voor staat.

Mannen hebben ook wel hun tekortkomingen, ook soms op het werk, maar dat ze eigenlijk nooit in tranen uitbarsten vanwege dingetjes en gedoe op het werk vind ik dan toch wel weer een groot voordeel.

Als je niet nog meer drama wilt, zoek haar dan níet op.

Zij heeft een probleem. Niet jij. Ze doet wel haar best het voor andere collega's ook een probleem te maken. Zou ik niet meer in meegaan. Ik zou haar in haar sop gaar laten koken en zeker niet op zoek gaan om te vragen of ze gekalmeerd is. Dan open je direct de deur naar weer een hele nieuwe discussie over het non-probleem.

Ik zou het per mail doen niet uit lafheid, maar omdat mail serieuzer overkomt en het dan direct duidelijk is dat het van mijn kant uit een 'officiële' waarschuwing is. Face to face kan nog overkomen als iets wat je verder niet heel erg serieus meent.



Bovendien heb ik dan zwart op wit dat ik actief aan de bel heb getrokken en kan ik dan bij geen gehoor het hogerop in de organisatie zoeken.

Niet ! Naar die collega toegaan om te vragen of het weer een beetje gaat!



Blijf er boven staan en blijf professioneel. Als je er naar toe gaat geef je haar weer een kans (om te praten, te ontploffen, je iets te verwijten) en versterk je haar gedrag.



Niet mee bemoeien en aan je leidinggevende aangeven dat dit onwerkbaar is.