Vagina na bevalling.

Ik ben heel blij dat ik na de eerste bevalling, waar ook van alles scheef ging, een hele fijne verloskundige had, die mij ook adviseerde bekkenbodengymnastiek te gaan doen. Daardoor had ik ook geen problemen met mijn blaas.... wat je toch vaak hoort dat vrouwen moeilijker hun plas kunnen ophouden...

quote:Janneketanneketoverheks schreef op 17 oktober 2016 @ 11:23:

[...]





Nou, mij lichaam is er niet op bekomen, laat ik het dan zo zeggen voor de critici onder ons.Critici? Neem het niet zo persoonlijk op, zeg. Er wordt gewoon uitleg gegeven aan een angstige TO. Dat heeft niets met kritiek te maken.

Oh ja: bij de eerste (dat was een medische bevalling en naderhand nog een dagje in t ziekenhuis gebleven) werden elke paar uur mijn hechtingen gecontroleerd. Steeds door een andere verpleegkundige want tja, wisseling van de wacht enzo. Dat vond ik wel vervelend. Maar ze begonnen allemaal te jubelen bij het zien van de hechtingen: "Ohhh, ik kan wel zien dat verloskundige *naam* dit heeft gehecht; er kan in het hele ziekenhuis niemand zo mooi hechten als zij!". Vaak gevolgd door: "Zal ik een spiegeltje voor je pakken, dan kun je zien hoe mooi het geworden is!". Daar had ik echt totáááál geen behoefte aan. Mijn lieve kleine zoontje, díe vond ik mooi om te zien, dus vlieg toch op met je spiegeltje . Het hele gebied down under heb ik de eerste tijd vermeden; voor mijn gevoel was het een slagveld, mooi gehecht of niet. Omdat het kennelijk zo knap gehecht was hebben ze me nog geshowd aan diverse groepjes studenten. Op dat moment ben ik daarmee akkoord gegaan (ze hadden het uiteraard eerst aan mij gevraagd) want ach, die moeten het ook leren, maar achteraf voelde het alsof ik meer als testcase dan als nieuwbakken moeder ben behandeld.



Bedenk van tevoren alvast dat je dit soort vragen kunt krijgen. Wil je het zien? Mogen anderen het zien? Je weet nooit hoe je op dat moment erover denkt, dat kan best heel anders zijn dan nu heel nuchter vooraf. Maar dan ben je op zijn minst een beetje voorbereid. Ik had wel nagedacht over de bevalling maar absoluut niet over dit soort vragen waardoor ze me er een beetje mee overvielen.

Mijn eigen "slagveld" bekijken zag ik ook niet zitten. Toch wilden de kraamhulp en de verloskundige dat samen met mij doen en na herhaaldelijk aandringen ben ik overstag gegaan. Ze hadden waarschijnlijk in de gate dat ik het allemaal maar griezelig vond en hielpen me op die manier te accepteren dat ik bevallen was met enige "schade". En het zag er inderdaad minder eng uit dan ik zelf dacht. Toch vond ik het allemaal maar niks hoor. Hoewel ik heel positief was over de bevalling.



Sex.......een geheel eigen hoofdstuk. Heeft maanden geduurd voor ik me daartoe, met enige zachte en liefdevolle "dwang" van man, kon aansporen. En eenmaal zover ging het niet van harte en niet zonder angst.

Pijn viel reuze mee, echter dat eerder benoemde psychologische effect was groot. En ik was bang. Die combi maakte dat ik erg huiverig was.