Jong en Burn-out deel 2

Fleur, wat ontzettend klote
Ik sluit me helemaal aan bij Gele_Suikerspin. Het gaat je niet helpen om bij de werkgever te blijven. Er zijn op dit moment banen genoeg. Wie weet kan je ergens toch aansturen op direct een vast contract.

@Roanjoty: helaas is er geen script van hoe een burn-out loopt. Ik ben zelf gelukkig nooit zo ver gekomen (we spreken eerder van een hevige overspannenheid). Je staat nog helemaal aan het begin. Het is daarentegen ook een proces van persoonlijke groei (in mijn geval tenminste), het was niet allemaal doffe ellende.

@Gele_Suikerspin: ik heb nog dat ik soms gekke woorden zeg of er niet helemaal uit kom. Heel irritant! Vooral als ik erg moe ben.

@rodelimo: vervelend van je werk.. dan maar iets anders zoeken. Gelukkig helpt het sporten wel!

Met mij gaat het met ups en downs. Merk dat ik toch weer last krijg van spanningshoofdpijn en dat mijn rug/nek vast zitten. Zelfs als er niks is om over te stressen, heb ik blijkbaar nog stress. Ik ben mezelf aan het aanleren om ontspannen te zitten, geregeld pauzes te nemen en bovenal dingen los te laten.
Want een hele dag in gespannen houding achter een laptopje zitten, en vergeten pauzes te nemen, helpt natuurlijk helemaal niet

Pijnboompitje25, goede voornemens heb je! De aflevering van Sophie in de mentale kreukels ging ook over (onbewuste) spanning. Vooral het begin, een virtuel realitie spel waarbij je opdrachten kunt halen, door juist ontspannen te zijn of juist gestrest voor moet zijn vond ik interessant, is een therapie. Stress is soms ook goed, want je kunt er ook dingen mee bereiken. Maar niet altijd en continu gestresst zijn. Dat is weer niet goed.
Op het eind kwam een fysio aan het woord, dat was ook interessant.

Wellicht een aanrader omdat spanning nu ook een ding is bij jou wat speelt. Bij de npo.

Dankjewel allemaal voor de lieve berichten:).
Ik merk dat ik nu iets meer los laat over hoe verder en hoe lang gaat het duren.
De stress / paniek momenten zijn er wel nog regelmatig. Lastig om die los te laten. Gelukkig leiden de kinderen me af en heb ik een lieve vriend en lieve vrienden die me hierbij wel kunnen helpen.
De afgelopen dagen heb ik veel geslapen, merk dat ik echt super moe ben en om 13.00 uur echt toe ben aan even wat rust. Zeker als de kinderen ook thuis zijn. De laatste dagen heb ik ze veel weg gebracht, dat is wel even fijn alleen voel ik me dan wel weer schuldig over dat ik ze weg moet brengen. Maar ja dat moet ik maar even los laten want kan niet alles hebben he. Liever dat ze dan mama iets minder zien, maar wel een vrolijke mama zien als ze thuis zijn.
Over 4 weken naar de bedrijfsarts. Dat vind ik wel spannend.

Ik herken me ook wel in het vergeten van woorden of deze verkeerd uit te spreken. Stiekem doe ik dat wel al een tijdje.

Wat vervelend dat sommige werkgevers zoveel onbegrip tonen .


Ik heb gisteren ook de aflevering gezien op NPO. Erg leerzaam. Al zie ik mezelf nog niet zo snel naar huiltherapie gaan . Al kan ik me wel voorstellen dat dit zeker wel een manier van ontladen is.

Goedemorgen lieve allemaal

@Gelesuikerspin: ik zeg ook wel eens de verkeerde woorden terwijl ik iets heel anders bedoel. Vaak zit ik dan met mijn hoofd bij iets anders. Ik lach meestal om de gekke zinnen die ik produceer en ga er van uit dat het iets tijdelijks is. Het is inderdaad meer bij vermoeidheid.

@Vienna: ja ik ben ook heel blij met dit weer! Ik heb gisteren en eergisteren in de voortuin gezeten en dat is echt heerlijk. Nog leuker dat mensen die langs lopen roepen dat het weer zo heerlijk is en dat ik mazzel heb. Die aanspraak vind ik altijd leuk, vooral omdat ik in de grote stad woon en je dat hier toch niet zo veel hebt. Nog twee daagjes zon en dan zal het wel echt herfst worden...

@rodelimo: wat een lastige beslissing om te hebben moeten nemen, zoiets is nooit leuk. Maar wat dapper dat je wel de knoop hebt durven doorhakken voor jezelf. Geeft dat iets van rust misschien? Hou je ons op de hoogte over hoe het solliciteren intern en extern verder loopt? Heerlijk dat je bent begonnen met sporten, ik vond het ook altijd heel fijn. Door jouw enthousiaste bericht over hoe fijn je de beweging vond, ben ik eergisteren een rondje gaan rennen door de wijk, ik heb nog spierpijn.

@Roanjoty: welkom, al had ik dat liever niet gezegd natuurlijk. Kant en klare oplossingen zijn er inderdaad niet. Mij hielp het om alles uit handen te laten vallen en echt niets meer te hoeven, ook niet van mezelf. Tigri omschrijft al heel veel praktische tips, ik probeer dezelfde dingen te doen als zij en dat heeft mij wel geholpen. Pak ook lekker die dutjes mee in de middag, die zijn het fijnst he. Is het mogelijk om hulp in te schakelen van je omgeving?

@Fleur: dikke knuffel ook ik sluit me aan bij gele suikerspin. Met het huidige banentekort worden vaste contracten weer wat makkelijker uitgedeeld. Dat zie ik in ieder geval in mijn omgeving. Wie weet krijg je sneller een vast contract dan dat je nu denkt.

Ik verveel me een beetje te pletter. Al het entertainment dat ik had begint me te vervelen en soms komen de muren op me af. Gelukkig gaan mijn vriend en ik elke avond even zitten om een to do lijst te maken waar ik me aan mag , maar niet hoef te houden. Dat is wel fijn, om toch een houvast te hebben als ik wil. Soms wil ik dat de hele BO/depressie voorbij is met een knip van mijn vingers en dat ik gewoon weer kan toetreden in het normale dagelijkse leven. Duurt lang Goede nieuws is dat mijn hele knutselkast is opgeruimd en dat ik eindelijk de boekhouding heb gedaan, toch wat overwinningen deze week.

Dat vervelend ken ik ook als onderdeel van periodes tijdens burnout. Dit is eigenlijk positief omdat je weer iets meer aan kan. Ik ging dan altijd doelen proberen te behalen, bv een autorijden of naar een nieuwe winkel wat ik beetje spannend vond. Of mij oriënteren op een cursus. Niet groots maar kleine uitdagingen bedenken. En een opgeruimd huis en boekhouding zijn ook zalig! Rust in je huis, rust in je hoofd.

Hi allemaal,
Ik lees graag mee (hoewel, mag 'jong' nog als je 37 bent?).

Heb niet alles gelezen maar herken zoveel ervaringen. Noem mijn hersens ook wel eens Burn-out-brains (ipv pregnancy brains).

Heb overigens meer een soort privé burn-out gehad. Ik kan op mijn werk wel goed, wat ik in mijn privé leven niet kan en waardoor ik compleet opgebrand was (voor mezelf kiezen, me niet steeds aanpassen aan anderen, er mogen zijn, nee-zeggen, zeggen wat ik wil, uberhaubt weten wat ik wil...). Maar ik heb maanden als kluizenaar geleefd, buiten mijn werk, Vier dagen blij aan het werk, 3 dagen met complete paniek en angst thuis.

Herkent iemand dit?

Hier veel juridisch geneuzel. Ik pak tussendoor mijn rust. En hou mij nog sterk. Ben benieuwd of het 'instort' moment nog komt. Soms komt eerst de vechter naar boven en ben ik juist enorm sterk. Uwv komt maar niet met de Wia keuring en mijn werkgever doet ingewikkeld. Komt vast allemaal goed. Maar spanning heb ik er wel van. Ook wekt het frustratie op. Al heb ik al zoveel ellende meegemaakt, dat dit er ook nog wel bij kan. Op een gegeven moment ken je ook iemands patronen. Ik luister geen eens meer naar het gedreigd. Deze week naar een jurist. Hopelijk kan die er wat mee.

Hoe is het met jullie?
Hou je taai

@tortilla ik ken het wel een beetje dat vervelen. Al merk ik dat ik ook nog wel erg moe ben en de ene dag echt nergens aan toe kom dan alleen er voor de kinderen zijn. De dag erna kan ik wel veel aan waardoor ik de dag erna super moe ben. Heel lastig. Hoe lang zit je al thuis? En heb je ook therapie? Wat helpt jou om energie te krijgen?

@gele suikerspin. Wat vervelend dat je werk niet mee werkt. Kan er ook nog wel bij he . Ik merk ook dat er vanuit mijn omgeving toch ook wel veel onbegrip is over burn out. Erg lastig is dat.

@meisje36 ik heb zelf meer moeite met functioneren op het werk door dingen die privé spelen. Voor dat ik thuis kwam te zitten werd het op privé en op het werk steeds vermoeider en lastiger.

Met mij gaat het de laatste dagen redelijk. Merk dat als ik een goede dag heel veel aan kan. Zaterdag naar het strand geweest en het casino. Genoot hier erg van alleen ben er nu nog steeds echt kapot van. Ik merk dat als ik een goede dag heb dat ik meteen heel veel wil doen maar kom hier dan later ook weer van terug door de vermoeidheid.
Op sommige dagen ben ik echt niet vooruit te branden. Naar de winkel gaan voelt dan al als te veel of uit bed Komen zelfs.
Ook heb ik nog wel erg last van stemmingswisselingen. Het ene moment ben ik erg vrolijk en dan ben ik weer erg down.

Ik merk wel dat ik het werk nu wel hen los gelaten en echt met de dag leef. Ik zie wel erg op tegen het volgend gesprek met de bedrijfsarts. Op dit moment denk ik er sterk over niet meer terug te willen naar mijn oude werk en ander werk binnen de organisatie te gaan doen. Het onregelmatig werken daar kan ik gewoon echt niet meer tegen.

De laatste dagen heb ik veel last van mijn schouders/nek maar ook last van mijn bekken en vermoeide benen. Herkent iemand dat?

Hoe is het met jullie ?

Gele Suikerspin, juridische gedoe geeft altijd een hoop extra stress. Balen dat het zo moeizaam moet gaan, Hopelijk geeft je jurist meer duidelijkheid en kan ze je op een goede manier begeleiden. Neem wel goed je rust he, want aan een terugval heb je niks.

Roanjoty, Wat jij beschrijft is zo herkenbaar. Je energie en je reserves zijn echt op. Vandaar dat je echt moet bijkomen na activiteiten.
Werk jij toevallig in de zorg?
Ook je gedachten van geen onregelmatigheid en niet meer op je werkplek terug willen komen, zijn voor mij heel herkenbaar. Bij mij komt dan ook de vraag nog wat wil ik dan eigenlijk.
Waarom zie je tegen de ba op? Ben je bang dat je weer aan het werk moet gaan?
Stress kan ook lichamelijk ongemak geven. Ik heb nog steeds heel veel last van krampen in mijn benen. En als de stress bij mij oploopt voel ik het in mijn schouders en nek.

Hier gaat het redelijk, moet volgens de psycholoog nog minder doen. Aangezien mijn energielevel nog laag is. Ik kom er nu pas achter wat ik allemaal ff snel deed. Ik wordt er nu moe van als ik er aan denk.

Wat mij steeds beter lukt is, om na stress ook weer rust te nemen. Mij af te vragen, wat heb ik nodig en waar heb ik zin in, zonder te moeten. Daar ben ik best trots op. Soms heb ik nergens zin in en wil ik even in mijn huis rommelen. Een spelletje, een serie, afgewisseld met wat huishoudelijke klusjes. Dan maar even een kluizenaar. Soms gewoon geen zin in plekken met mensen. Waarschijnlijk zijn mensen voor mij toch veel prikkels en zekers als ik moe ben, zijn mensen ook onveilig. Ik kan dan gewoon niet inschatten hoe mensen gaan doen. Dit gat ik in het begin van mijn BO ook. Bang dat mensen mij gingen aanvallen. Gewoon omdat mijn hersenen zooooo traaaag gingen.

Vond het zo raar bij Sophie in de mentale kreukels dat ze gewoon thuis moest gaan zitten van haar bedrijfsarts, logisch dat die man niet op tv wil. Volgens mij is het zo dat wanneer het lukt je zo snel mogelijk weer gaat koffie drinken of kleine werk taken oppakt.
Echt vreemd. Ook dat ze zelf niet achter haar gezondheid is aangegaan.

Dus complimenten voor iedereen hier! Wij nemen onze gezondheid serieus, laten medisch en psychisch zaken uitzoeken en proberen waar mogelijk te re integreren. Goed bezig en dapper zijn we allen!

Mag ik me bij dit forum aansluiten? Mijn naam is Maartje en ik ben net 21 geworden. Ik zit sinds twee maanden thuis vanwege de diagnose burn out. En het ging eigenlijk al een dik jaar niet goed met mij. Ik begon hevig te drinken, had veel seks ( waarvan ik niet eens echt genoot ) en was veel weg en sliep heel weinig. Op mijn werk ging het licht uit. Ik zag wazig, voelde me leeg en was constant huilerig. Gevoelsmatig ben ik leeggezogen, ik heb nergens zin in, het is een heel leeg gevoel. Ik word nergens meer blij van. De eerste maand dat ik thuis was sliep ik veel & probeerde ik wel regelmatig te eten. Nu anderhalve maand later, ben ik wat meer op “aarde geland”. Voor mensen die dit nog nooit hebben meegemaakt ( en gelukkig maar ) klinkt dat misschien heel gek. Door de “landing” merk ik pas echt hoe moe ik ben. Zo moe, dat ik savonds niet slaap van de rusteloosheid. Ik heb hartkloppingen, de zenuwen gieren door me lijf en mijn gedachten zijn overal en nergens. Ik heb me nog nooit zo leeg en angstig gevoeld als nu, en vind het moeilijk om er mee te dealen.

Maartjeic schreef: ↑

18-10-2018 16:54

Nu anderhalve maand later, ben ik wat meer op “aarde geland”. Voor mensen die dit nog nooit hebben meegemaakt ( en gelukkig maar ) klinkt dat misschien heel gek. Door de “landing” merk ik pas echt hoe moe ik ben. Zo moe, dat ik savonds niet slaap van de rusteloosheid. Ik heb hartkloppingen, de zenuwen gieren door me lijf en mijn gedachten zijn overal en nergens. Ik heb me nog nooit zo leeg en angstig gevoeld als nu, en vind het moeilijk om er mee te dealen.

Wat heftig en naar dat je je zo voelt! Leef met je mee, is ook zo herkenbaar! Vanuit pure paniek niet eens bij mijn ouders langs durven gaan, hartkloppingen als de bel ging, opeens een uur kwijt zijn na gewoon wat te hebben gestaard.
Erover praten heeft me erg geholpen. Psycholoog die steeds maar doorvroeg tot ik erachter kwam waar mijn 'leeglopen' vandaan kwam. Holistisch therapeut die me geholpen heeft meer in mijn energie te komen. De paniek-fase is een maand of 4 echt heel heftig geweest, nu (een jaar later) heb ik het nog maar af en toe. Nog steeds niet mijn energie terug maar het gaat beter.

Hoop dat je ook hulp hebt en dat het ook voor jou beter gaat.

Gele_Suikerspin schreef: ↑

17-10-2018 14:33

Dus complimenten voor iedereen hier! Wij nemen onze gezondheid serieus, laten medisch en psychisch zaken uitzoeken en proberen waar mogelijk te re integreren. Goed bezig en dapper zijn we allen!

Zeker!

@serendipity Ik werk inderdaad in de zorg. Het onregelmatig werk kostte me de laatste maanden zoveel energie. Ik vond het vreselijk om in de avond te moeten werken en in de weekenden, en de ene week die dagen en de andere week weer andere dagen.
Ik merk dat ik zelf ook erg aan het twijfelen ben over wat ik nu precies wil. Op dit moment ben ik er wel over uit dat ik dit niet meer wil. Voor de kinderen zorgen kost al veel energie En daarbij dan nog het onregelmatig werken en ook het zorgen op het werk dat is me nu echt te veel.
Ik zie op tegen de ba omdat ik idd bang ben weer aan het werk te moeten.
Van de week bij de psycholoog geweest en ik heb nog maar 2 gesprekken en dan is het pakket op. Maar omdat ik veel problemen heb met dingen die vroeger zijn gebeurd en omdat het de komende maanden ondanks de gesprekken met de psycholoog alleen maar slechter is gegaan, moet ik nu naar een gespecialiseerde psycholoog voor psychotherapie. Dat komt wel even kou op mijn dak..

Lastig he om rustig aan te moeten doen. Het ene moment zit je goed in je vel en denk je meteen dat je de hele wereld aan kunt. Helaas wordt je erna weer terug gefloten omdat het zoveel energie heeft gekost.

@gele_suikerspin
Dat doen we zeker goed ja !

@maartjeic
Wat vervelend . Wat ik probeer te doen (lukt me ook niet altijd hoor om de rust te vinden) is om even een boek te lezen/serie kijken voor het slapen gaan zodat mijn gedachten ergens anders zijn. Misschien helpt je dit?

Bedankt voor al jullie reacties op mij, doet me goed. Ik ben onder begeleiding van een psycholoog en ik begin vanaf volgende week met psychosomatische fysio. Ik zit nu 2 1/2 maand thuis en ben van de ergste “waas” af. Alleen nu heb ik nog heel erg last van het niet realiseren dat je op de wereld bent zeg maar. Alsof mensen om je heen niet echt echt zijn enzo. Dit beangstigd mij heel erg en daardoor als ik een film kijk bijv ga ik me focussen op de mensen in de film en denk dan van wtf deze mensen bestaan echt en zus zo ... dat soort gedachtes waardoor er weer nieuwe paniek ontstaat. Ik draai mezelf soms helemaal gek met gedachten en dat is slopend. En daarnaast is me lichaam echt op, overal pijn en alles knakt. Alles voelt nu zo kut en dagen doorkomen is momenteel echt hel. Liefst doe ik 4 maanden me ogen dicht en hoop dan dat alles beter is maar dat gaat niet. ik werk niet meer en heb net op tijd me school afgerond dus dat is wel is wel fijn alllemaal maar wat een bagger dit. Ik heb een dagschema maar gaat moeizaam omdat ik gewoon zooo moe ben.

vienna29 schreef: ↑

23-10-2018 13:04

Meisje: welkom! Ik herken de situatie gedeeltelijk. Er was zoveel prive aan de hand dat ik steeds meer ging werken en hierdoor een BO kreeg. Voor ik ziek viel was werk mijn uitlaatklep van werk, eigenlijk een vlucht voor veel zaken. Krijg je wel begeleiding met betrekking tot je angst?

Wat leuk dat je iedereen persoonlijk antwoordt! Dank je!
Werk was gelukkig geen vlucht, wel de enige reden om uit bed te komen en niet volledig stil te vallen. Overigens wel in overleg met psycholoog therapeut. Op mijn werk was ik niet ziek, ze weten niet eens het hele verhaal. Ik heb nog steeds elke maand een behandeling/gesprek om weer even te resetten en energie op te doen. Ben er nog niet helemaal vanaf maar leer er steeds beter mee om te gaan. Nu idd wel oppassen dat ik mijn werk niet al mijn energie geef. Juist nu het beter gaat, wil ik weer teveel.

Hoi allemaal, een paar maanden geleden heb ik mij hier gemeld met een burnout. Heb toen de keuze gemaakt te stoppen met de desbetreffende baan, en uiteindelijk 3.5 maand thuis gezeten. Heel snel een nieuwe baan gevonden, helemaal wat ik zoek en ben er ontzettend blij mee. Ben nu 4 weken bezig, maar wat is het zwaar! Logisch natuurlijk, vanuit niks weer fulltime werken, maar het valt me echt tegen. Mijn zelfvertrouwen is nog erg laag, ben ontzettend vermoeid en mijn concentratieniveau is ook echt niet wat het is geweest. Waar ik normaal altijd pietje precies was, zie ik dat ik slordigheidsfoutjes maak. Mijn traject bij de psycholoog is nog steeds niet begonnen (niet mijn schuld, ben een aantal keren afgebeld), dus ik vroeg me af hoe jullie weer zijn begonnen aan het werkende leven? Staat jullie sociale leven hierbij even op een heel, heel laag pitje? Zijn de geheugenproblemen herkenbaar of heb ik nu nog een ander probleem ontwikkeld?

Hoi Zon123,

Wat vervelend dat je je zo voelt en dat je nog geen psychische begeleiding hebt.
Ik ben ook begonnen met reintegreren (zit nu op halve dagen) en ik vind het mega zwaar ook. Kom thuis en moet direct naar bed. Mijn sociale leven.. welk sociale leven? al mijn energie gaat op aan het reintegreren.
De afleveringen van Sophie in de mentale kreukels heeft mij wel heel veel opgeleverd trouwens. Misschien een tip om eens te kijken.
Sterkte!!

En oja geheugenproblemen zijn heel bekend onder burn outs. Volgens mij staat die klacht zelfs in de top 3 van klachten bij BO.

Lieve allemaal, ik heb nog steeds een beetje het gevoel alsof ik in een “droomwereld” leef en als ik daar uit kom, meestal sochtends en alles hard binnekomt word ik echt helemaal gek van de paniek en schiet ik er weer in. Iemand die dit herkent??.. zit nu bijna 2 1/2 maand thuis en word er echt moedeloos van.. x

Hallo allemaal,

@Maartje
Ik herken het wel. Ik heb hier in het begin erg veel last van gehad. Mij hielp het om op de momenten dat je voor je gevoel even leeft, naar buiten te gaan. Wandelen of fietsen, op een bankje naar de eendjes kijken en geregeld schreef ik dan veel, waar ik tegenaan liep, wat ik anders wilde, wat ik wilde bereiken etc.
Voor mijzelf heb ik gemerkt dat het naar buiten gaan en onder de mensen blijven mij wel wat sneller op een "ik voel me redelijk ok" niveau trok.

Hoe gaat het verder met iedereen?

De 6 uur werk per week viel mij zwaar, alsof het 60 uur was. Ondanks dat deze week wel met meer uren aan het werk. Vorige week onverwachts een gesprek met mijn baas en de arbo verpleegkundige gehad. Baas wist dit al 1,5 week en heeft mij er niet van op de hoogte gebracht. Gelukkig heb ik de arbo verpleegkundige volledig aan mijn zijde staan en zijn er per deze week ook goede veranderingen gekomen wat betreft het werk.
Wat mijn baas blijkbaar niet zinde want ze pakte mij vandaag op gemene asociale manier "terug".
Overigens ook op een onderwerp waar zij totaal niks mee te maken heeft.
Ik werkte sinds vandaag een uur extra, best pittig dat uurtje erbij. Ik moest verplicht koffie pauze houden met mijn andere collega's. Dit had ik nooit, ivm bezetting en klantenontvangst had ik altijd na mijn collegas pauze, even rust voor mijzelf vond/vind ik heerlijk. Nu was het 1 groot kippenhok. Ik ben dan ook na 5 min weer aan het werk gegaan omdat het mij te druk werd.
Na 1,5 uur vroeg ik of ik even 5 min pauze mocht houden, mijn hoofd tolde. Dat mocht MAAR niet als ik van plan was te roken.
Ja, Ik rook. Ik weet hoe slecht het is. Ik wil stoppen maar dat heeft me 2 maanden geleden de meest verschrikkelijke paniekaanval ooit opgeleverd. Op advies van mijn hulpverleners verschuiven we dit nog een paar maanden.
Maar goed, mijn baas. Mijn baas verbied mij te roken tijdens werkdagen, ja werkdagen. Ik rookte alleen in mijn pauzes, uit het zicht van het bedrijf en de klanten. Ik moet van haar op zeer korte termijn stoppen met roken, beter om mijn voeding gaan letten en gaan sporten. Een medewerker die bezig is met haar herstel behoort niet te roken.
Ik was link, zo ongelofelijk pislink!
Waar haalt zij het lef vandaan? Volgens mij mag ik zelf doen en laten wat ik wil in mijn pauzes. Dat ik niet met naveltruitjes, korte rokjes of blauw haar rond mag lopen, daar kan ik me iets bij voorstellen maar dit, nee sorry ik kan er niet bij.
Haar reactie continu was; Jij hoort beter voor jezelf te zorgen en je stopt met roken. Ik heb redelijk rustig kunnen reageren maar nog niet mijn volledige verhaal kunnen doen. Ik zal haar als ik weer moet werken hier nog op aanspreken.
Overigens heeft ze sinds een jaar al gemene opmerkingen over mijn gewicht, wat ik drink, dat ik rook, wat ik eet etc.
Zolang mijn werk er niet onder lijd mag zij er niks van zeggen volgens mij.
Maar goed, haar aanval werkt ook niet bij mijn herstel. En het was een aanval want ze verhief/verhefde(?) haar stem.
En ik kan het ontzettend lastig los laten en dat maakt me kwaad. Dat zo'n rot persoon mijn dag zo kan verzieken .

Fleur0029 het klinkt niet als een gezonde werkomgeving. Al eens gedacht aan een spoor 2? Dit al eens besproken met de bedrijfsarts?

Reïntegratie bij een bedrijf dat gezonder is qua sfeer.

Btw, fijn dat je arbo verpleegkundige jou steunt. Weet je wel dat je ook daarnaast recht hebt op een bedrijfsarts? Of je naar een echte arts gaat kun je vinden in het big register.

@Gele_suikerspin
Een ongezond bedrijf is het zeker, dat wist ik al. Dat ze zo ver zou gaan, tja daar heb ik eigenlijk geen woorden voor.

Ik heb ook een bedrijfsarts maar dat is helaas niet de fijnste man vandaar dat ik nu zo gericht ben op die arbo verpleegkundige.
En wat betreft dat spoor 2, daar praten ze liever overheen dan dat ze mij daar advies in geven.
Zit er ook over te denken om lid te worden van een vakbond zodat ik iig wat beter advies kan krijgen.

Overigens wil ik nog steeds het gesprek met haar aangaan wat betreft het roken en de pauzes. Zie er echt verschrikkelijk tegenop maar als ik het niet doe, laat ik weer over me heen lopen.

Ik zou gewoon echt niet meer in dat bedrijf willen werken.

Het is belangrijk dat je goed voor jezelf zorgt en voor jezelf opkomt. Ook met dat spoor 2. En of je daar nog wel wil werken. Heb niet de hoop dat het bedrijf of die manager veranderd. Dat gaat niet gebeuren. Er zijn ook vele gezonde werkplekken.

Waarom zou je jezelf dat niet gunnen?

Het is wel vaker zo dat dat vaak pas na een jaar ziekte ingezet wordt.