Gezondheid
alle pijlers
Jong en Burn-out deel 2
maandag 19 juni 2017 om 15:58
Hier schrijven we verder over onze ervaringen rond burn-out.
Deel één werd gestart door ingeb84 en kan je hier vinden:
gezondheid/jong-en-burnout/list_messages/238113
Iedereen op dit topic kent het gevoel dat je lange teksten niet kunt lezen door de 'mist' in je hoofd, door vermoeidheid of nog een andere reden. Je hoeft je dus zeker niet te excuseren als je niet alles leest of niet altijd op iedereen reageert.
Deel één werd gestart door ingeb84 en kan je hier vinden:
gezondheid/jong-en-burnout/list_messages/238113
Iedereen op dit topic kent het gevoel dat je lange teksten niet kunt lezen door de 'mist' in je hoofd, door vermoeidheid of nog een andere reden. Je hoeft je dus zeker niet te excuseren als je niet alles leest of niet altijd op iedereen reageert.
Always believe that something wonderful is about to happen.
zondag 30 september 2018 om 13:34
woensdag 3 oktober 2018 om 08:45
De overgang gaat dat idd niet zijn Tortilla. Stress kan zeker invloed hebben op je menstruatie. Bij mij durft die dan ook weleens uit te blijven of dat het veel pijnlijker is dan normaal. Stress heeft heel veel invloed op onze gezondheid, omdat het je immuunsysteem aantast en je lichaam uitput.
Wat fijn dat je tijdelijke behandelaar zo goed mee valt
Gisteren was dit de uitspraak bij dagelijkse gedachte:
Het krachtigste wapen tegen stress is kiezen voor positieve gedachten.
Daar kan ik mij helemaal in vinden!
Gisteren ging het werk goed. Het reizen valt beter mee dan gedacht, alleen heb ik moeite met het tillen van mijn laptoptas. Ga nu vragen om een rolkoffertje. Voel mij hierdoor wel een beetje oud....
Wat fijn dat je tijdelijke behandelaar zo goed mee valt
Gisteren was dit de uitspraak bij dagelijkse gedachte:
Het krachtigste wapen tegen stress is kiezen voor positieve gedachten.
Daar kan ik mij helemaal in vinden!
Gisteren ging het werk goed. Het reizen valt beter mee dan gedacht, alleen heb ik moeite met het tillen van mijn laptoptas. Ga nu vragen om een rolkoffertje. Voel mij hierdoor wel een beetje oud....
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 4 oktober 2018 om 17:05
@Vienna, je moet je niet oud voelen hoor! Ik vind het altijd fantastisch om te zien, mensen met een rolkoffertje. Kunnen mijn gedachte vrij uit over gaan, wat voor baan zal zo iemand hebben? Is het een stewardess, verkoopt ze producten. Ik vind het altijd wel wat hebben als je een koffer mee moet naar je werk. Ach lastig uit te leggen verder 
Ik heb al een tijdje niet geschreven, veel aan mijn hoofd gehad.
Het gesprek over de diagnose/probleemanalyse bij de psycholoog ging prima. We hebben de stempel er vanaf gehaald en zijn nu bezig met mijn herstel en dat gaat sneller en vlotter als dat ik dacht.
Vorige week ben ik bij de bedrijfsarts geweest, wat een kwal is dat. Gadverdamme, ik kon mijn verhaal niet vertellen of hij had zijn conclusie alweer gemaakt. Ohja ziekmelden op vakantie mag ook niet, dan moet je toestemming hebben van de Nederlandse ambassade, like what?! Niemand kende die regeling, zelfs het UWV en de mensen bij mijn CAO gebeuren ook niet.
Verder vond hij dat ik cognitief nog zeer goed was, dat ik alleen oververmoeid was. Dat ik een aantal weken problemen heb gehad met mijn zelfverzorging, in de zin van geen eten klaar kunnen maken omdat ik niet wist hoe, mezelf niet aan kunnen kleden etc, tja dat was gewon vermoeidheid.
Wat ben ik blij dat ik die vent maar eens in de 2 maanden zie.
Verder ben ik vandaag voor het eerst gaan buurten op mijn werk na 1,5 maand. Heel gek, "mijn" plekje is overgenomen door een familielid van de baas die dus blijkbaar sinds kort daar een aantal dagen werkt. Van mijn baas kon ik geen hoogte krijgen, kan ik overigens nooit bij haar.
Mijn collega's waren bijna door het dolle heen om mij te zien. Ze mistte mij oprecht, heel lief!
Ik begreep dat alles op dit moment nogal zakelijk en strak gaat op de zaak en er geen lolletje meer vanaf kan. Overigens vond ik meer en deel van de collega's er slecht uit zien. Ik moet het naast me neerleggen omdat ik nu echt voor mezelf moet zorgen.
Over 2 weken begin ik al met een aantal uur werken verdeeld over meerdere dagen. Ik ben benieuwd hoe het gaat. Vandaag heb ik een goede dag en kan ik alles aan voor mijn gevoel, ik weet dat het zo anders kan zijn.
Ik heb al een tijdje niet geschreven, veel aan mijn hoofd gehad.
Het gesprek over de diagnose/probleemanalyse bij de psycholoog ging prima. We hebben de stempel er vanaf gehaald en zijn nu bezig met mijn herstel en dat gaat sneller en vlotter als dat ik dacht.
Vorige week ben ik bij de bedrijfsarts geweest, wat een kwal is dat. Gadverdamme, ik kon mijn verhaal niet vertellen of hij had zijn conclusie alweer gemaakt. Ohja ziekmelden op vakantie mag ook niet, dan moet je toestemming hebben van de Nederlandse ambassade, like what?! Niemand kende die regeling, zelfs het UWV en de mensen bij mijn CAO gebeuren ook niet.
Verder vond hij dat ik cognitief nog zeer goed was, dat ik alleen oververmoeid was. Dat ik een aantal weken problemen heb gehad met mijn zelfverzorging, in de zin van geen eten klaar kunnen maken omdat ik niet wist hoe, mezelf niet aan kunnen kleden etc, tja dat was gewon vermoeidheid.
Wat ben ik blij dat ik die vent maar eens in de 2 maanden zie.
Verder ben ik vandaag voor het eerst gaan buurten op mijn werk na 1,5 maand. Heel gek, "mijn" plekje is overgenomen door een familielid van de baas die dus blijkbaar sinds kort daar een aantal dagen werkt. Van mijn baas kon ik geen hoogte krijgen, kan ik overigens nooit bij haar.
Mijn collega's waren bijna door het dolle heen om mij te zien. Ze mistte mij oprecht, heel lief!
Ik begreep dat alles op dit moment nogal zakelijk en strak gaat op de zaak en er geen lolletje meer vanaf kan. Overigens vond ik meer en deel van de collega's er slecht uit zien. Ik moet het naast me neerleggen omdat ik nu echt voor mezelf moet zorgen.
Over 2 weken begin ik al met een aantal uur werken verdeeld over meerdere dagen. Ik ben benieuwd hoe het gaat. Vandaag heb ik een goede dag en kan ik alles aan voor mijn gevoel, ik weet dat het zo anders kan zijn.
vrijdag 5 oktober 2018 om 11:36
Goedemorgen,
Ik heb een tijdje niet geschreven, merk dat ik veel aan mijn hoofd heb. Het is af en toe nog zo'n chaos. Wel merk ik dat ik soms weer van dingen kan genieten. Ook moet ik mezelf echt in acht nemen om niet te veel achter elkaar of op een dag te doen. En als moeder is het soms heel erg lastig. Ben ook begonnen met mindfulness via een app.
Vienna, als een rolkoffertje het makkelijker maakt, dan is toch alleen maar fijn. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan.
Fleur, goed dat je inziet dat je voor jezelf moet zorgen, al is dat moeilijk.
Ik heb een tijdje niet geschreven, merk dat ik veel aan mijn hoofd heb. Het is af en toe nog zo'n chaos. Wel merk ik dat ik soms weer van dingen kan genieten. Ook moet ik mezelf echt in acht nemen om niet te veel achter elkaar of op een dag te doen. En als moeder is het soms heel erg lastig. Ben ook begonnen met mindfulness via een app.
Vienna, als een rolkoffertje het makkelijker maakt, dan is toch alleen maar fijn. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan.
Fleur, goed dat je inziet dat je voor jezelf moet zorgen, al is dat moeilijk.
vrijdag 5 oktober 2018 om 15:08
Hallo allemaal,
Ik lees al lange tijd mee in dit topic en heb besloten ook maar eens wat te posten. Ik ben in februari dit jaar uitgevallen en ben 3 weken geleden weer begonnen met opbouwen van werken.
Ik vraag me af of jullie de dingen herkennen waar ik tegenaanloop en hoe jullie daarmee omgaan.
De werkdruk en hoeveelheid werk is nog steeds hetzelfde. Ik leer van de psycholoog daar beter mee om te gaan maar blijf het lastig vinden. Bij mijn functie horen zo veel taken die ik moeilijk in de uren die ik heb (als ik weer volledig hersteld ben) kan uitvoeren. Heb dit meerdere malen besproken met manager maar er is helaas geen geld voor uitbreiding. Ik voel me zo verantwoordelijk en word nu alweer gestrest van alles wat ik weer moet gaan doen. Herkennen jullie dit en hoe gaan jullie daar mee om?
Ook ben ik erg moe na die paar uur werken. Heb uur reistijd enkele reis dus dat maakt het nog vermoeiender. In de weken voor ik begon met reintegreren was ik niet moe meer, had bijna nergens meer last van, maar nu dus weer wel helaas.
Ik heb ook al nagedacht over ander werk maar dat is denk ik geen optie want in elke baan die ik heb gehad ervaarde ik de stress (die ik vooral mezelf opleg denk ik).
Ik vind het soms zo lastig allemaal. Werk is best een groot deel van je leven en het is echt k*t als dat allemaal niet loopt. Iedereen veel sterkte en succes!
Ik lees al lange tijd mee in dit topic en heb besloten ook maar eens wat te posten. Ik ben in februari dit jaar uitgevallen en ben 3 weken geleden weer begonnen met opbouwen van werken.
Ik vraag me af of jullie de dingen herkennen waar ik tegenaanloop en hoe jullie daarmee omgaan.
De werkdruk en hoeveelheid werk is nog steeds hetzelfde. Ik leer van de psycholoog daar beter mee om te gaan maar blijf het lastig vinden. Bij mijn functie horen zo veel taken die ik moeilijk in de uren die ik heb (als ik weer volledig hersteld ben) kan uitvoeren. Heb dit meerdere malen besproken met manager maar er is helaas geen geld voor uitbreiding. Ik voel me zo verantwoordelijk en word nu alweer gestrest van alles wat ik weer moet gaan doen. Herkennen jullie dit en hoe gaan jullie daar mee om?
Ook ben ik erg moe na die paar uur werken. Heb uur reistijd enkele reis dus dat maakt het nog vermoeiender. In de weken voor ik begon met reintegreren was ik niet moe meer, had bijna nergens meer last van, maar nu dus weer wel helaas.
Ik heb ook al nagedacht over ander werk maar dat is denk ik geen optie want in elke baan die ik heb gehad ervaarde ik de stress (die ik vooral mezelf opleg denk ik).
Ik vind het soms zo lastig allemaal. Werk is best een groot deel van je leven en het is echt k*t als dat allemaal niet loopt. Iedereen veel sterkte en succes!
vrijdag 5 oktober 2018 om 17:53
Mensen die een burnout krijgen zetten zich op het werk vaak 120% in, horen, zien en doen alles.
Wij vinden dat 'normaal' .
Maar 'normaal' is dat een werknemer voor 80% functioneert
Kijk maar eens naar anderen, als de baas zegt dat moet vrijdag af, gaan ze gewoon rustig aan het werk en om 17uur baar huis. En ze laten het los. Maandag weer een dag. En de baas vind dat vaak oké, als die boos wordt, zeggen die mensen gewoon rustig, het is meer werk als ingecalculeerd en gaan weer rustig verder, eerst natuurlijk nog even uitgebreid poepen en kletsen met de secretaresse en nog een extra koffie.
Probeer eens wat minder te luisteren naar je leidinggevende. Wij horen alles, andere mensen vergeten gewoon iemand te mailen of een project op te pakken.
Ga eens functioneren wat voor jou voelt als 60%. Lastig.... Weet ik.
Wij vinden dat 'normaal' .
Maar 'normaal' is dat een werknemer voor 80% functioneert
Kijk maar eens naar anderen, als de baas zegt dat moet vrijdag af, gaan ze gewoon rustig aan het werk en om 17uur baar huis. En ze laten het los. Maandag weer een dag. En de baas vind dat vaak oké, als die boos wordt, zeggen die mensen gewoon rustig, het is meer werk als ingecalculeerd en gaan weer rustig verder, eerst natuurlijk nog even uitgebreid poepen en kletsen met de secretaresse en nog een extra koffie.
Probeer eens wat minder te luisteren naar je leidinggevende. Wij horen alles, andere mensen vergeten gewoon iemand te mailen of een project op te pakken.
Ga eens functioneren wat voor jou voelt als 60%. Lastig.... Weet ik.
zaterdag 6 oktober 2018 om 11:22
Ik kan me ook helemaal aansluiten bij Gele Suikerspin.
Ik heb wel eens aan een collega -die nauwelijks stress heeft- gevraagd waarom hij zich nou niet zo druk maakt om dingen. Zijn antwoord: ik kijk dan naar mijn bankrekening, zie dat ze me niet genoeg betalen om al die extra werkzaamheden uit te voeren dus ik doe het niet. Werkgever zijn probleem, niet de mijne.
En ik vind deze houding dan wel erg ongeïnteresseerd, maar probeer wel in mijn achterhoofd te houden dat sommige dingen toch echt mijn werkgever zijn probleem zijn en ik die niet hoef op te lossen.
Het kan zo simpel zijn.
Ik heb nu op mijn werk gevraagd welke taken nu echt prioriteit hebben. Dat weet ik, dus die taken gaan voor. En als dat betekent dat ik andere taken niet kan doen in de 8 uur dat ik heb, dan zeg ik dat. "Ik moet nu even focussen op project X want dat heeft prioriteit, als ik vandaag nog tijd over heb zal ik naar jouw taak kijken maar ik weet niet of dat gaat lukken". Mensen vinden dat helemaal prima.
Het helpt ook om niet te proberen al die borden in te lucht te houden. Natuurlijk ziet jouw baas geen mogelijkheid voor uitbreiding: het gaat toch goed zo? Jij doet het nu toch? Ga eens tegen je eigen natuur in en laat sommige dingen liggen. En als je baas erover zeurt: sorry, je had geen tijd, andere dingen waren belangrijker. Als hij wil dat die dingen opgepakt worden moet er toch echt versterking komen.
Voor mij werd pas support gezocht toen ik aankondigde niet meer terug te komen op mijn project, terwijl ik naar zo'n extra persoon meerdere malen had gevraagd. Toen kon het niet, nu opeens wel.
Ik heb wel eens aan een collega -die nauwelijks stress heeft- gevraagd waarom hij zich nou niet zo druk maakt om dingen. Zijn antwoord: ik kijk dan naar mijn bankrekening, zie dat ze me niet genoeg betalen om al die extra werkzaamheden uit te voeren dus ik doe het niet. Werkgever zijn probleem, niet de mijne.
En ik vind deze houding dan wel erg ongeïnteresseerd, maar probeer wel in mijn achterhoofd te houden dat sommige dingen toch echt mijn werkgever zijn probleem zijn en ik die niet hoef op te lossen.
Het kan zo simpel zijn.
Ik heb nu op mijn werk gevraagd welke taken nu echt prioriteit hebben. Dat weet ik, dus die taken gaan voor. En als dat betekent dat ik andere taken niet kan doen in de 8 uur dat ik heb, dan zeg ik dat. "Ik moet nu even focussen op project X want dat heeft prioriteit, als ik vandaag nog tijd over heb zal ik naar jouw taak kijken maar ik weet niet of dat gaat lukken". Mensen vinden dat helemaal prima.
Het helpt ook om niet te proberen al die borden in te lucht te houden. Natuurlijk ziet jouw baas geen mogelijkheid voor uitbreiding: het gaat toch goed zo? Jij doet het nu toch? Ga eens tegen je eigen natuur in en laat sommige dingen liggen. En als je baas erover zeurt: sorry, je had geen tijd, andere dingen waren belangrijker. Als hij wil dat die dingen opgepakt worden moet er toch echt versterking komen.
Voor mij werd pas support gezocht toen ik aankondigde niet meer terug te komen op mijn project, terwijl ik naar zo'n extra persoon meerdere malen had gevraagd. Toen kon het niet, nu opeens wel.
dinsdag 9 oktober 2018 om 09:52
Stewardess? Mijn man moest er ook hartelijk om lachen, hij vond dat ik nog een sjaaltje en kokerrok mis 
Moet wel toegeven dat ik het meteen meer 'klasse' vind hebben om met mijn trolley rond te lopen. Merci voor de positieve zwaai Fleur!
Wat fijn dat je herstel vlotter gaat dan verwacht! Wat kwal die bedrijfsarts en wat zegt hij niet onderbouwde dingen. Probeer te deleten wat hij heeft gezegd en naar je behandelaren luisteren, zij hebben het goed met je voor. Zo fijn om te lezen dat je collega' s je hebben gemist en dat ze het belangrijk vinden dat je eerst goed voor jezelf moet zorgen.
Serendipety: mooi dat je steeds meer kunt genieten van kleine dingen. Toen dit bij mij terugkwam, ben ik een lijstje begonnen met alles waar ik blij van wordt. Op moeilijke moment was dit mijn houvast. Hoe gaat de mindfullness?
Lievekleine: Gele Suikerspin en Pijnboompitje hebben je al veel tips gegeven. Wat mijn ervaring is dat veel werk ook 'verdwijnt'. Je hebt natuurlijk je hoofdtaken die echt moeten gedaan worden, maar heel veel neventaken zijn echt niet/minder belangrijk en verdwijnen dan. Soms omdat iemand anders het oppakt, soms omdat het helemaal niet meer relevant is, soms wordt het gewoon vergeten. Oefen in nee -zeggen en delegeren, dat scheelt ook heel veel (extra) taken. Ben benieuwd of je iets kunt met de tips die hier voorbij komen.
Gele Suikerspin: hoe gaat het met je? Lukt het om de balans goed te houden?
Pijnboompitje: Hoe gaat het met je? Zo herkenbaar dat als je erom vraagt extra support niet kan en als je dan aangeeft niet meer terug dat werk op te nemen, dat er dan heel snel weer extra support gevonden wordt.
Tortilla: hoe gaat het lichamelijk? Nog goede gesprekken met je overbruggingsbehandelaar gehad?
Rodelimo: alles ok? Weet je al meer over je werk of je huidige functie mag blijven uitoefenen of dat er andere opties zijn?
Hier gaat alles wel zijn gangetje. De twee dagen werk per week gaat mij beter af dan verwacht. Wel heel moe op het einde van de dag en vaak ook hoofdpijn, maar de volgende dag weer fris en fruitig. Manlief had het al over een derde dag, maar dat vind ik echt nog te snel. Merk wel hoeveel ik aan mijn collega's heb, zelfs de gesprekken over koetjes en kalfjes doen mij deugd, mijn wereld was toch wat klein geworden.
Moet wel toegeven dat ik het meteen meer 'klasse' vind hebben om met mijn trolley rond te lopen. Merci voor de positieve zwaai Fleur!Wat fijn dat je herstel vlotter gaat dan verwacht! Wat kwal die bedrijfsarts en wat zegt hij niet onderbouwde dingen. Probeer te deleten wat hij heeft gezegd en naar je behandelaren luisteren, zij hebben het goed met je voor. Zo fijn om te lezen dat je collega' s je hebben gemist en dat ze het belangrijk vinden dat je eerst goed voor jezelf moet zorgen.
Serendipety: mooi dat je steeds meer kunt genieten van kleine dingen. Toen dit bij mij terugkwam, ben ik een lijstje begonnen met alles waar ik blij van wordt. Op moeilijke moment was dit mijn houvast. Hoe gaat de mindfullness?
Lievekleine: Gele Suikerspin en Pijnboompitje hebben je al veel tips gegeven. Wat mijn ervaring is dat veel werk ook 'verdwijnt'. Je hebt natuurlijk je hoofdtaken die echt moeten gedaan worden, maar heel veel neventaken zijn echt niet/minder belangrijk en verdwijnen dan. Soms omdat iemand anders het oppakt, soms omdat het helemaal niet meer relevant is, soms wordt het gewoon vergeten. Oefen in nee -zeggen en delegeren, dat scheelt ook heel veel (extra) taken. Ben benieuwd of je iets kunt met de tips die hier voorbij komen.
Gele Suikerspin: hoe gaat het met je? Lukt het om de balans goed te houden?
Pijnboompitje: Hoe gaat het met je? Zo herkenbaar dat als je erom vraagt extra support niet kan en als je dan aangeeft niet meer terug dat werk op te nemen, dat er dan heel snel weer extra support gevonden wordt.
Tortilla: hoe gaat het lichamelijk? Nog goede gesprekken met je overbruggingsbehandelaar gehad?
Rodelimo: alles ok? Weet je al meer over je werk of je huidige functie mag blijven uitoefenen of dat er andere opties zijn?
Hier gaat alles wel zijn gangetje. De twee dagen werk per week gaat mij beter af dan verwacht. Wel heel moe op het einde van de dag en vaak ook hoofdpijn, maar de volgende dag weer fris en fruitig. Manlief had het al over een derde dag, maar dat vind ik echt nog te snel. Merk wel hoeveel ik aan mijn collega's heb, zelfs de gesprekken over koetjes en kalfjes doen mij deugd, mijn wereld was toch wat klein geworden.
Always believe that something wonderful is about to happen.
dinsdag 9 oktober 2018 om 15:22
Hallo!
@lievekleine: rot dat je je werkdruk zo ervaart! Ik sluit me aan bij wat al gezegd is, ik vind het hele waardevolle teksten, ook voor mezelf. In tijden dat ik het echt niet meer overzag qua werkdruk en waar de prioriteiten lagen, ging ik naar mijn manager om aan te geven dat ik niet meer wist waar ik moest beginnen en of ze wou aangeven wat de prioriteit had. Nou moet ik wel zeggen dat in het bedrijf waar ik werkte alles ook tegelijk af moest zijn en elk uur nieuwe werkzaamheden erbij kwamen. Daarnaast hield ik me staande door elke ochtend eerst een lijstje te maken van werkzaamheden die ik die dag wou doen en hoeveel tijd ik schatte per taak dacht kwijt te zijn. Als ik 8 uur had in een werkdag, probeerde ik taken voor 4-5 uur te plannen, zodat ik ruimte had voor uitloop en onverwachte klussen.Daarnaast plande ik altijd veel te optimistisch. Dat hielp me wel, al was het lastig om dat te doen. Het gaf me in ieder geval een beetje rust in mijn hoofd!
@vienna: wat een goede ontwikkelingen dat je werk je zo goed afgaat! Heel fijn om te horen
Zolang de derde dag niet goed voelt, lekker niet doen!
Heel lief dat je het vraagt. Ik ben gewoon ongesteld geworden, hoezee! Lichamelijk gelukkig dus in orde, een hele geruststelling.
Ik heb wat opstartproblemen gehad met de behandeling, omdat ik eigenlijk van vestiging zou wisselen. De vestiging waar ik heen zou gaan heeft zo een slechte indruk op me gemaakt, dat ik heb aangegeven toch bij de vestiging te blijven waar ik me oorsprongelijk heb aangemeld. Iedereen in mijn omgeving was (blij) verrast hoe assertief ik dat heb aangepakt en ik ben ook best wel een beetje trots op hoe ik het heb aangegeven en ik voor mezelf opkom. Dat zie ik toch wel als een goed iets. Ik ben het zat om van therapeut naar therapeut gestuurd te worden om weer opnieuw intakes te moeten hebben, iedereen een andere visie erop en ga zo maar door. Nu wil ik ook gewoon blijven bij de overbruggingsbehandelaar, daar weet ik tenminste dat we dezelfde visie hebben. De ruime uur reistijd is het helemaal waard.
Daarnaast voel ik me de laatste dagen echt iets fitter in huis en heb ik al twee tot drie weken geen crisissen meer gehad. Het lijkt bijna alsof ik iets vooruit ga, ik waar ik heeeel blij mee ben en waarvan ik hoop dat het blijft. Ik wil het namelijk echt niet verliezen, maar daar ga ik maar even niet van uit. Conclusie: ik wrijf in mijn handjes met waar ik nu sta.
Hoe is het verder met iedereen? Worden jullie ook blij van deze bonus-zomerdagen?
@lievekleine: rot dat je je werkdruk zo ervaart! Ik sluit me aan bij wat al gezegd is, ik vind het hele waardevolle teksten, ook voor mezelf. In tijden dat ik het echt niet meer overzag qua werkdruk en waar de prioriteiten lagen, ging ik naar mijn manager om aan te geven dat ik niet meer wist waar ik moest beginnen en of ze wou aangeven wat de prioriteit had. Nou moet ik wel zeggen dat in het bedrijf waar ik werkte alles ook tegelijk af moest zijn en elk uur nieuwe werkzaamheden erbij kwamen. Daarnaast hield ik me staande door elke ochtend eerst een lijstje te maken van werkzaamheden die ik die dag wou doen en hoeveel tijd ik schatte per taak dacht kwijt te zijn. Als ik 8 uur had in een werkdag, probeerde ik taken voor 4-5 uur te plannen, zodat ik ruimte had voor uitloop en onverwachte klussen.Daarnaast plande ik altijd veel te optimistisch. Dat hielp me wel, al was het lastig om dat te doen. Het gaf me in ieder geval een beetje rust in mijn hoofd!
@vienna: wat een goede ontwikkelingen dat je werk je zo goed afgaat! Heel fijn om te horen
Zolang de derde dag niet goed voelt, lekker niet doen! Heel lief dat je het vraagt. Ik ben gewoon ongesteld geworden, hoezee! Lichamelijk gelukkig dus in orde, een hele geruststelling.
Ik heb wat opstartproblemen gehad met de behandeling, omdat ik eigenlijk van vestiging zou wisselen. De vestiging waar ik heen zou gaan heeft zo een slechte indruk op me gemaakt, dat ik heb aangegeven toch bij de vestiging te blijven waar ik me oorsprongelijk heb aangemeld. Iedereen in mijn omgeving was (blij) verrast hoe assertief ik dat heb aangepakt en ik ben ook best wel een beetje trots op hoe ik het heb aangegeven en ik voor mezelf opkom. Dat zie ik toch wel als een goed iets. Ik ben het zat om van therapeut naar therapeut gestuurd te worden om weer opnieuw intakes te moeten hebben, iedereen een andere visie erop en ga zo maar door. Nu wil ik ook gewoon blijven bij de overbruggingsbehandelaar, daar weet ik tenminste dat we dezelfde visie hebben. De ruime uur reistijd is het helemaal waard.
Daarnaast voel ik me de laatste dagen echt iets fitter in huis en heb ik al twee tot drie weken geen crisissen meer gehad. Het lijkt bijna alsof ik iets vooruit ga, ik waar ik heeeel blij mee ben en waarvan ik hoop dat het blijft. Ik wil het namelijk echt niet verliezen, maar daar ga ik maar even niet van uit. Conclusie: ik wrijf in mijn handjes met waar ik nu sta.
Hoe is het verder met iedereen? Worden jullie ook blij van deze bonus-zomerdagen?
dinsdag 9 oktober 2018 om 23:04
Even een vraag... Hebben jullie ook regelmatig dat je verkeerde woorden zegt? in het begin van mijn burn-out had ik dit ook veel en de laatste paar dagen heb ik dit ook veel. Ik ervaar wel veel stress en ben ook vermoeider en heb veel dingen ondernomen maar het is bijvoorbeeld dat je koe wil zeggen en dan zeg je hond. Wil jas zeggen maar je zegt kapstok. Ik denk dan dat ik één of andere hersenaandoening heb. Ik ken ook geen andere mensen die dit hebben, alleen iemand maar die is veel ouder als mij.
woensdag 10 oktober 2018 om 09:32
Ik hoor dit vaker, heb meerdere mensen in mijn omgeving die ooit een burn out hebben gehad en die hebben dit ook weleens gezegd. Ik herken het zelf niet, maar volgens mij hoort het er dus wel bij. No worries, als je stresslevel zakt zal het vast weer beter gaanGele_Suikerspin schreef: ↑09-10-2018 23:04Even een vraag... Hebben jullie ook regelmatig dat je verkeerde woorden zegt? in het begin van mijn burn-out had ik dit ook veel en de laatste paar dagen heb ik dit ook veel. Ik ervaar wel veel stress en ben ook vermoeider en heb veel dingen ondernomen maar het is bijvoorbeeld dat je koe wil zeggen en dan zeg je hond. Wil jas zeggen maar je zegt kapstok. Ik denk dan dat ik één of andere hersenaandoening heb. Ik ken ook geen andere mensen die dit hebben, alleen iemand maar die is veel ouder als mij.
woensdag 10 oktober 2018 om 10:38
Dit herken ik Gele Suikerspin: vooral bij stress + vermoeidheid, alsof je hersenen in hun 'bibliotheek van gekende woorden' het woord niet kunnen vinden en dan maar voor een woord kiezen dat ervan in de buurt komt. Wat ik ook moeilijk vind is dat ik trager ben met op woorden komen en mensen dan mijn zin afmaken. Daar kan ik slecht tegen.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 10 oktober 2018 om 10:43
Oef Tortilla, zal wel een grote opluchting zijn dat je lichaam weer aan je cyclus ging houden. Wat positief dat je assertief bent geweest over je behandeling. Goed zeg! Vind het fijn om te lezen dat het steeds beter met je gaat.
Heerlijk die nazomer! Wat een cadeau van de natuur. Gisteren zelfs nog op terras gezeten in enkel een T-shirt. Zo raar om dan te bedenken dat het al de tweede week van oktober is.
Ben je er ook van aan het genieten?
Heerlijk die nazomer! Wat een cadeau van de natuur. Gisteren zelfs nog op terras gezeten in enkel een T-shirt. Zo raar om dan te bedenken dat het al de tweede week van oktober is.
Ben je er ook van aan het genieten?
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 10 oktober 2018 om 12:28
Hee Gele Suikerspin, ik heb daar ook last van idd... Zo irritant! Voornamelijk als ik moe ben, of gestrest. Ook als ik dan aan het praten ben en ik ben intussen iets aan het doen zeg ik soms woorden die te maken hebben met wat ik aan het doen ben ipv die in mijn gesprek horen. Man kan er inmiddels om lachen 
.
Voor mij is het een goed signaal naar mezelf dat ik teveel aan het doen ben, of mezelf te druk maak over dingen die spelen en daardoor in paniek ben.
Tortilla, goed bezig zeg! Klinkt alsof je een top week hebt:). Heerlijk dat je zelf ook verbetering merkt, er is weinig wat meer motiveert als dat volgens mij.
Vienna, top zeg dat het zo goed gaat met werken! Werk je nu 2 volledige dagen?
En dat koffertje
. Als het je helpt is het goed toch .
Hier is het druk. Ik probeer mijn grenzen goed te bewaren, maar dat is toch echt moeilijk vind ik
.
Met werk is het nog altijd een chaos. Officieel gezien geeft werkgever aan dat ik nog gewoon in mijn eigen functie terug mag komen, maar in de gesprekken tussen de regels door blijkt dat dat toch echt niet de bedoeling is. Heel vervelend, want dat maakt het voor mij ook erg verwarrend. Ik heb het gevoel het nooit goed te kunnen doen hierdoor.
Nu heb ik voor mijzelf besloten om iets anders te gaan zoeken. Ik word gek van de situatie zoals die nu is, dat houd ik niet vol.
Iets anders zoeken lijkt me dan in dit geval het beste voor mijn zelfbehoud.
(Dat is gauw opgeschreven, maar doet enorm pijn en vind ik zo moeilijk te accepteren
)
Ik heb vorige week een interne sollicitatie gedaan en nu moet ik wachten op de uitslag, spannend! Mocht dat niets worden kijk ik verder binnen het bedrijf en ga ik buiten het bedrijf zoeken.
Het is echter best lastig. Ik redde mijn 24 uur werken precies. Nu is echter spoor 1b&2 ingezet, maar wordt ik geacht dat wel allemaal buiten werktijd te doen. Komt er op neer dat ze wel willen dat ik mijn werk blijf doen voor die uren, en dat het liefst uitbouw, maar dat er tegelijkertijd een jobcoach en sollicitatie activiteiten gestart worden. Dit is voor mij alleen gewoon niet haalbaar naast elkaar...
Ik merk dat het in uren te doen zou zijn, maar dat het zo'n belasting oplevert, die kan ik gewoon nog niet aan.
Ik heb nu echt het gevoel dat ik het nooit goed kan doen. Nu werk ik of te weinig, of ik solliciteer niet genoeg, maar voor beide naast elkaar heb ik niet genoeg energie. Tenzij ik thuis alles stilleg en alleen maar op werk focus, maar dat is ook niet realistisch natuurlijk.
Wel ben ik begonnen met sporten. Bij de sportschool hebben ze een speciale oefeningenlijst gemaakt van dingen die ik moet doen, aangepast op mij. Superfijn! Nu hoef ik alleen daarheen te gaan, de oefeningen te doen zoals die op het usb stickje staan en dan weer terug. Heerlijk om even alles te laten voor wat het is en enkel daarop te focussen! En enorm fijn dat het gewoon weer kan energietechnisch.
Ik merk dat het me ook echt goed doet, ook in mijn hoofd:) EN fysiek ook natuurlijk, dat kan inmiddels ook geen kwaad na 2 jaar niets
.
.Voor mij is het een goed signaal naar mezelf dat ik teveel aan het doen ben, of mezelf te druk maak over dingen die spelen en daardoor in paniek ben.
Tortilla, goed bezig zeg! Klinkt alsof je een top week hebt:). Heerlijk dat je zelf ook verbetering merkt, er is weinig wat meer motiveert als dat volgens mij
.Vienna, top zeg dat het zo goed gaat met werken! Werk je nu 2 volledige dagen?
En dat koffertje
. Als het je helpt is het goed toch .Hier is het druk. Ik probeer mijn grenzen goed te bewaren, maar dat is toch echt moeilijk vind ik
.Met werk is het nog altijd een chaos. Officieel gezien geeft werkgever aan dat ik nog gewoon in mijn eigen functie terug mag komen, maar in de gesprekken tussen de regels door blijkt dat dat toch echt niet de bedoeling is. Heel vervelend, want dat maakt het voor mij ook erg verwarrend. Ik heb het gevoel het nooit goed te kunnen doen hierdoor.
Nu heb ik voor mijzelf besloten om iets anders te gaan zoeken. Ik word gek van de situatie zoals die nu is, dat houd ik niet vol.
Iets anders zoeken lijkt me dan in dit geval het beste voor mijn zelfbehoud.
(Dat is gauw opgeschreven, maar doet enorm pijn en vind ik zo moeilijk te accepteren
)Ik heb vorige week een interne sollicitatie gedaan en nu moet ik wachten op de uitslag, spannend! Mocht dat niets worden kijk ik verder binnen het bedrijf en ga ik buiten het bedrijf zoeken.
Het is echter best lastig. Ik redde mijn 24 uur werken precies. Nu is echter spoor 1b&2 ingezet, maar wordt ik geacht dat wel allemaal buiten werktijd te doen. Komt er op neer dat ze wel willen dat ik mijn werk blijf doen voor die uren, en dat het liefst uitbouw, maar dat er tegelijkertijd een jobcoach en sollicitatie activiteiten gestart worden. Dit is voor mij alleen gewoon niet haalbaar naast elkaar...
Ik merk dat het in uren te doen zou zijn, maar dat het zo'n belasting oplevert, die kan ik gewoon nog niet aan.
Ik heb nu echt het gevoel dat ik het nooit goed kan doen. Nu werk ik of te weinig, of ik solliciteer niet genoeg, maar voor beide naast elkaar heb ik niet genoeg energie. Tenzij ik thuis alles stilleg en alleen maar op werk focus, maar dat is ook niet realistisch natuurlijk.
Wel ben ik begonnen met sporten. Bij de sportschool hebben ze een speciale oefeningenlijst gemaakt van dingen die ik moet doen, aangepast op mij. Superfijn! Nu hoef ik alleen daarheen te gaan, de oefeningen te doen zoals die op het usb stickje staan en dan weer terug. Heerlijk om even alles te laten voor wat het is en enkel daarop te focussen! En enorm fijn dat het gewoon weer kan energietechnisch
.Ik merk dat het me ook echt goed doet, ook in mijn hoofd:) EN fysiek ook natuurlijk, dat kan inmiddels ook geen kwaad na 2 jaar niets
.
woensdag 10 oktober 2018 om 13:48
'gelukkig' dat anderen het ook hebben.
Vervelend dat er onduidelijkheid is rodelimo. Mijn enige advies is het gewoon niet te doen. Zij kunnen het wel willen en vinden horen, maar jou lukt het niet. Dus of niet uitbouwen of niet uitbouwen en minder uren gaan werken, zodat je energie over houd voor spoor 2. En je er vooral niet bezwaard om voelen.
Kan je reïntegratie coach hier niet bij helpen? De mijne beschermd mij en houd ook in de gaten of alles wel kan qua energie, ook naast alledaagse dingen.
Vervelend dat er onduidelijkheid is rodelimo. Mijn enige advies is het gewoon niet te doen. Zij kunnen het wel willen en vinden horen, maar jou lukt het niet. Dus of niet uitbouwen of niet uitbouwen en minder uren gaan werken, zodat je energie over houd voor spoor 2. En je er vooral niet bezwaard om voelen.
Kan je reïntegratie coach hier niet bij helpen? De mijne beschermd mij en houd ook in de gaten of alles wel kan qua energie, ook naast alledaagse dingen.
woensdag 10 oktober 2018 om 14:58
Hoi Allemaal,
Sinds maandag zit ik thuis vanwege een depressie volgens papieren psycholoog, volgens psycholoog zelf een burn out?? . De afgelopen maanden heb ik gedeeltelijk in de ziektewet gezeten, maar nu ben ik echt op. Ik werk onregelmatig heb 2 kindjes en laatste te horen gekregen dat familielid ziek is. Dit allemaal bij elkaar inclusief mijn verleden is me nu te veel geworden.
Hoe gaat een herstel? Hoe lang heb je thuis gezeten en wat helpt bij herstel ?
Sinds maandag zit ik thuis vanwege een depressie volgens papieren psycholoog, volgens psycholoog zelf een burn out?? . De afgelopen maanden heb ik gedeeltelijk in de ziektewet gezeten, maar nu ben ik echt op. Ik werk onregelmatig heb 2 kindjes en laatste te horen gekregen dat familielid ziek is. Dit allemaal bij elkaar inclusief mijn verleden is me nu te veel geworden.
Hoe gaat een herstel? Hoe lang heb je thuis gezeten en wat helpt bij herstel ?
woensdag 10 oktober 2018 om 15:38
Wat vervelend. De eerste stap is accepteren. Kijk hier voor het stappenplan; https://www.thuisarts.nl/overspannen/ik-heb-burn-out
Een depressie en burnout lijken erg op elkaar, de behandeling is ook hetzelfde. Dus de naam maakt niets uit.
Verder kan een therapeut of je huisarts helpen met het, hoe nu verder. Je vragen zijn te groots om zo even antwoord op te geven. Kant en klaar oplossingen bestaan sowieso niet. Voor iedereen werkt iets anders.
Het is dus een zoektocht die je zelf samen met je psycholoog / huisarts aan moet gaan.
Er is niet een oplossing zoals bij een gebroken been of een hartaanval. Het herstel is een zoektocht naar wat voor JOU werkt. Helaas werkt bij iedereen wat anders.
Een depressie en burnout lijken erg op elkaar, de behandeling is ook hetzelfde. Dus de naam maakt niets uit.
Verder kan een therapeut of je huisarts helpen met het, hoe nu verder. Je vragen zijn te groots om zo even antwoord op te geven. Kant en klaar oplossingen bestaan sowieso niet. Voor iedereen werkt iets anders.
Het is dus een zoektocht die je zelf samen met je psycholoog / huisarts aan moet gaan.
Er is niet een oplossing zoals bij een gebroken been of een hartaanval. Het herstel is een zoektocht naar wat voor JOU werkt. Helaas werkt bij iedereen wat anders.
gele_suikerspin wijzigde dit bericht op 10-10-2018 15:43
13.27% gewijzigd
woensdag 10 oktober 2018 om 23:12
Hee Roantjoty,
wat naar voor je zeg! Echt een rotsituatie ook natuurlijk met kleine kindjes, on top of it all. Hoe lang het gaat duren hangt van zo veel af: hoe goed kan je ontspannen, dingen loslaten, hoe diep zit je nu. En dan nog kan het lichaam en hersens veel tijd nodig hebben om weer in balans te komen. Heel veel mensen kunnen met een half jaar ofzo wel weer hun leven goed oppikken, bij sommige duurt het langer.
Je wil nu natuurlijk precies weten wat er aan de hand is en wat je kan doen, werken aan je herstel, stappen zetten, herkenbaar! Maar het gaat je helpen om dat los te laten en je gewoon te richten op het moment. MIsschien kunnen je kindjes je daar wel bij helpen. Ik vond mijn poezen wel een inspiratie: gewoon luieren, in the moment zijn, spelen. Uitgangspunt voor het dagdaaglijkse burnout bestaan is je richten op wat fijn voelt. En natuurlijk ook een shrink voor de grondige zaken, maar je zal echt moeten leren om op een heel laag pitje te leven, en alle kleine dingetjes die lukken te vieren als groot succes.
Ik ben gaan breien, moestuintje, wandelen met een hondje als dat ging, lezen, zoveel mogelijk zon absorberen. Rust en regelmaat. Hertjes voeren in het hertenkamp. Heel gezond en voedzaam koken. Of rauwkost, wegens geen energie voor koken. Ook wel gewoon hele dagen Netflixen hoor soms. Om me af te leiden van duistere gedachten.
Laat alles uit handen vallen, schakel praktische hulp in, en kijk dan naar je prioriteiten, wat is echt essentieel of echt fijn? De rest zoveel mogelijk schrappen. Maar liefst wel ritme en regelmaat houden, al is het nog zo minimaal. Al is je ontbijt maken,aankleden en knuffelen met je kinderen na school het enige wat uit je handen komt op een dag, prima, probeer dan dat te accepteren en je aan vast te houden, tot je weer wat meer grond onder je voeten voelt. Want dat komt echt wel weer.
Sterkte!!!
wat naar voor je zeg! Echt een rotsituatie ook natuurlijk met kleine kindjes, on top of it all. Hoe lang het gaat duren hangt van zo veel af: hoe goed kan je ontspannen, dingen loslaten, hoe diep zit je nu. En dan nog kan het lichaam en hersens veel tijd nodig hebben om weer in balans te komen. Heel veel mensen kunnen met een half jaar ofzo wel weer hun leven goed oppikken, bij sommige duurt het langer.
Je wil nu natuurlijk precies weten wat er aan de hand is en wat je kan doen, werken aan je herstel, stappen zetten, herkenbaar! Maar het gaat je helpen om dat los te laten en je gewoon te richten op het moment. MIsschien kunnen je kindjes je daar wel bij helpen. Ik vond mijn poezen wel een inspiratie: gewoon luieren, in the moment zijn, spelen. Uitgangspunt voor het dagdaaglijkse burnout bestaan is je richten op wat fijn voelt. En natuurlijk ook een shrink voor de grondige zaken, maar je zal echt moeten leren om op een heel laag pitje te leven, en alle kleine dingetjes die lukken te vieren als groot succes.
Ik ben gaan breien, moestuintje, wandelen met een hondje als dat ging, lezen, zoveel mogelijk zon absorberen. Rust en regelmaat. Hertjes voeren in het hertenkamp. Heel gezond en voedzaam koken. Of rauwkost, wegens geen energie voor koken. Ook wel gewoon hele dagen Netflixen hoor soms. Om me af te leiden van duistere gedachten.
Laat alles uit handen vallen, schakel praktische hulp in, en kijk dan naar je prioriteiten, wat is echt essentieel of echt fijn? De rest zoveel mogelijk schrappen. Maar liefst wel ritme en regelmaat houden, al is het nog zo minimaal. Al is je ontbijt maken,aankleden en knuffelen met je kinderen na school het enige wat uit je handen komt op een dag, prima, probeer dan dat te accepteren en je aan vast te houden, tot je weer wat meer grond onder je voeten voelt. Want dat komt echt wel weer.
Sterkte!!!
donderdag 11 oktober 2018 om 12:07
Gele Suikerspin; komt mij en mijn omgeving heel bekent voor dat ik niet op de juiste woorden kom. Mijn kinderen moeten er vaak om lachten als ik weer eens wat uitkraam. Bijvoorbeeld; pak je koelkast ff, ipv tas. Ook hoor ik me soms echt dingen zeggen wat nergens opslaat of dan weet ik halverwege de zin niet meer wat ik wilde zeggen.
Gelukkig gaat het nu beter.
Roantjoty, balen zeg. Op je vraag hoelang het gaat duren, heeft niemand denk ik een antwoordt. Ik denk dat je je daar niet te veel op moet focussen, het is belangrijker dat jij weer de oude wordt en of dit nu een of twee maanden duurt of langer wat maakt dat uit. Je reserve batterij is totaal leeg. En aangezien je ook kinderen hebt, is het moeilijker om je rust te pakken.
Wat mij heel erg helpt is dat ik mijn kinderen gewoon naar de BSO laat gaan. En ik heb bij ouders van vriendjes, op school en op de bso aangegeven dat ik een bo heb. Mijn kinderen hebben het niet eens door dat ik thuis zit. Ze vinden het ook niet vreemd dat ik elke dag er ben, voorheen was een aantal avonden aan het werk. Ook ik werk onregelmatig. En ben er achter gekomen dat ik geen normaal dag en nacht ritme meer had. Door de kinderen wordt ik gedwongen om een ritme te komen. En dat ik best lastig, als je dat jaren niet gedaan hebt.
Rodelimo, goed dat je aan het sporten bent. Bij mij lukt het hardlopen nog steeds, al ben ik wel minder snel dan voorheen. Maar het belangrijkste is dat ik het doe. Het geeft mij echt rust in mijn hoofd en dat is zo lekker.
Weet niet meer wie het vroeg over de mindfullness app. Ik probeer het elke dag te doen, maar soms lukt het me niet. Maar de intensie is er.
Wat ik tegenwoordig ook leuk vindt is om al die woon programma's te kijken. Alleen mijn vriend is er niet blij mee, want hij mag van alles veranderen in het huis.
Gelukkig gaat het nu beter.
Roantjoty, balen zeg. Op je vraag hoelang het gaat duren, heeft niemand denk ik een antwoordt. Ik denk dat je je daar niet te veel op moet focussen, het is belangrijker dat jij weer de oude wordt en of dit nu een of twee maanden duurt of langer wat maakt dat uit. Je reserve batterij is totaal leeg. En aangezien je ook kinderen hebt, is het moeilijker om je rust te pakken.
Wat mij heel erg helpt is dat ik mijn kinderen gewoon naar de BSO laat gaan. En ik heb bij ouders van vriendjes, op school en op de bso aangegeven dat ik een bo heb. Mijn kinderen hebben het niet eens door dat ik thuis zit. Ze vinden het ook niet vreemd dat ik elke dag er ben, voorheen was een aantal avonden aan het werk. Ook ik werk onregelmatig. En ben er achter gekomen dat ik geen normaal dag en nacht ritme meer had. Door de kinderen wordt ik gedwongen om een ritme te komen. En dat ik best lastig, als je dat jaren niet gedaan hebt.
Rodelimo, goed dat je aan het sporten bent. Bij mij lukt het hardlopen nog steeds, al ben ik wel minder snel dan voorheen. Maar het belangrijkste is dat ik het doe. Het geeft mij echt rust in mijn hoofd en dat is zo lekker.
Weet niet meer wie het vroeg over de mindfullness app. Ik probeer het elke dag te doen, maar soms lukt het me niet. Maar de intensie is er.
Wat ik tegenwoordig ook leuk vindt is om al die woon programma's te kijken. Alleen mijn vriend is er niet blij mee, want hij mag van alles veranderen in het huis.
donderdag 11 oktober 2018 om 13:58
Poging 2.
Net een heel verhaal getypt, valt alles uit.
@gele suikerspin dat met die woorden heb ik ook geregeld. Zeker als ik moe ben of die dag een intensief gesprek heb gehad. Af en toe lijk ik wel een demente bejaarde. Verschrikkelijk vind ik dat!
@Roanjoty Ik heb dezelfde diagnose op papier, bij al mijn behandelaars. Dit is ivm de vergoeding vanuit de zorgverzekering. Ik heb mij daar in het begin heel druk over gemaakt, nu niet meer, het gaat er om dat ik beter word.
Ik heb zojuist het 2e buurt gesprek gehad op mijn werk. Deze keer alleen met mijn baas over de voortgang en hoe nu verder. Het viel me verschrikkelijk tegen. Ze zat vol onbegrip, ze kwam over qua houding en woordkeus alsof mijn ziek zijn op dit moment, niet waar is. Dat het zover heeft kunnen komen snapt ze ook niet, Ik heb nooit wat aangegeven zegt ze. Ik heb het wel degelijk aangegeven, het staat zelfs zwart op wit. Volgens haar niet duidelijk genoeg. Blijkbaar had ik op haar buro moeten slaan en moeten schreeuwen dat het zo niet langer kon. Het feit dat ik mij ziek heb gemeld tijdens mijn vakantie, kan absoluut niet, waar haalde ik het lef vandaan? Dan druk ik het nog netjes uit. Verder moet ik volgende week beginnen met 6 uur werk, dit os in overleg gegaan met de bedrijfsarts. Nu moet ik beginnen met taken die ik in het begin van mijn werktijd uitvoerde, waar ik destijds van haar mee moest stoppen omdat het zo slecht ging. Nu schijn ik er een ster in te zijn geweest.
Ik voel me nu zo klote. Precies het gevoel waar ik mee thuis kwam te zitten. Maar ik weet niet wat ik moet. Ik denk dat ik zeker weet dat ik niet meer kan werken in een bedrijf met deze mentaliteit. Maar hoe moet het verder? Mijn partner en ik hadden voor dit alles al een kinderwens waar we serieus mee bezig waren. Als ik hier nu weg ga en iets anders zoek, is de kans niet heel groot dat je een contract verlenging krijgt op het moment dat je zwanger bent.
Als ik hier blijf en ik word uiteindelijk zwanger dan weet ik dat het lontje bij mijn baas op is en zij er alles aan zal doen om mij er uit te werken, hoe smerig dat ook moet.
Tegenwoordig kan je niet meer leven van 1 salaris, tenminste niet makkelijk.
Het is enorm moeilijk om dit uitgelegd te krijgen in mijn directe kring. Zij zien dat er wat met me aan de hand is maar kunnen niet zien hoe erg ik hiermee worstel. Ik kan het uitleggen aan ze, maar ergens heerst er onbegrip, voornamelijk omdat zij niet zien of voelen hoe het er in je hoofd aan toe gaat als je met deze ziekte thuis zit.
Op dit moment weet ik het allemaal niet meer, het interesseert me ook geen hol meer. Alles voelt alsof ik het voor niets heb gedaan. Niet weten wat je moet, en niemand die kan zeggen hoe je het moet doen. Dat is gewoon k*t.
Net een heel verhaal getypt, valt alles uit.
@gele suikerspin dat met die woorden heb ik ook geregeld. Zeker als ik moe ben of die dag een intensief gesprek heb gehad. Af en toe lijk ik wel een demente bejaarde. Verschrikkelijk vind ik dat!
@Roanjoty Ik heb dezelfde diagnose op papier, bij al mijn behandelaars. Dit is ivm de vergoeding vanuit de zorgverzekering. Ik heb mij daar in het begin heel druk over gemaakt, nu niet meer, het gaat er om dat ik beter word.
Ik heb zojuist het 2e buurt gesprek gehad op mijn werk. Deze keer alleen met mijn baas over de voortgang en hoe nu verder. Het viel me verschrikkelijk tegen. Ze zat vol onbegrip, ze kwam over qua houding en woordkeus alsof mijn ziek zijn op dit moment, niet waar is. Dat het zover heeft kunnen komen snapt ze ook niet, Ik heb nooit wat aangegeven zegt ze. Ik heb het wel degelijk aangegeven, het staat zelfs zwart op wit. Volgens haar niet duidelijk genoeg. Blijkbaar had ik op haar buro moeten slaan en moeten schreeuwen dat het zo niet langer kon. Het feit dat ik mij ziek heb gemeld tijdens mijn vakantie, kan absoluut niet, waar haalde ik het lef vandaan? Dan druk ik het nog netjes uit. Verder moet ik volgende week beginnen met 6 uur werk, dit os in overleg gegaan met de bedrijfsarts. Nu moet ik beginnen met taken die ik in het begin van mijn werktijd uitvoerde, waar ik destijds van haar mee moest stoppen omdat het zo slecht ging. Nu schijn ik er een ster in te zijn geweest.
Ik voel me nu zo klote. Precies het gevoel waar ik mee thuis kwam te zitten. Maar ik weet niet wat ik moet. Ik denk dat ik zeker weet dat ik niet meer kan werken in een bedrijf met deze mentaliteit. Maar hoe moet het verder? Mijn partner en ik hadden voor dit alles al een kinderwens waar we serieus mee bezig waren. Als ik hier nu weg ga en iets anders zoek, is de kans niet heel groot dat je een contract verlenging krijgt op het moment dat je zwanger bent.
Als ik hier blijf en ik word uiteindelijk zwanger dan weet ik dat het lontje bij mijn baas op is en zij er alles aan zal doen om mij er uit te werken, hoe smerig dat ook moet.
Tegenwoordig kan je niet meer leven van 1 salaris, tenminste niet makkelijk.
Het is enorm moeilijk om dit uitgelegd te krijgen in mijn directe kring. Zij zien dat er wat met me aan de hand is maar kunnen niet zien hoe erg ik hiermee worstel. Ik kan het uitleggen aan ze, maar ergens heerst er onbegrip, voornamelijk omdat zij niet zien of voelen hoe het er in je hoofd aan toe gaat als je met deze ziekte thuis zit.
Op dit moment weet ik het allemaal niet meer, het interesseert me ook geen hol meer. Alles voelt alsof ik het voor niets heb gedaan. Niet weten wat je moet, en niemand die kan zeggen hoe je het moet doen. Dat is gewoon k*t.
donderdag 11 oktober 2018 om 14:56
FleurSowieso neem vanaf nu altijd iemand mee naar gesprekken met je werk en de bedrijfsarts. Een tante, buurman, of vraag een hulpverlener via het wijkteam. Of wordt lid van een vakbond (niet duur) die kunnen dan mee.
In gesprek met de bedrijfsarts kun je aansturen op een spoor 2. Werk bij een andere werkgever. Je krijgt dan een coach die je helpt bij het vinden van een passende baan.
Je word dan gewoon doorbetaald via hé huidige werkgever.
Stuur hier op aan bij je bedrijfsarts, dat werken bij je huidige baan niet passend is en het herstel van je gezondheid stagneert.
Ook kun je vragen/eisen een arbeidsdeskundig onderzoek (moet werkgever betalen). Dit is een externe partij die onpartijdig kijkt of met jou klachten je huidige baan nog wel passend is.
Zeker doen!
1. Je bedrijfsarts duidelijk maken, op schrift, dat je een arbeidsdeskundig onderzoek wil.
2. Dat je een 2e spoor traject wil.
3. Iemand regelen die jouw vertrouwenspersoon is en mee kan naar werk en bedrijfsarts gesprekken.
(probeer andere mensen niet te overtuigen. Jij weet de waarheid. Alsje huisarts, je vriend, en bv nog 1 ander persoon je maar steunt. De rest zou ik niet in vertrouwen nemen)