Jong en Burn-out deel 2

Mevrouw Stippel, wat een positief bericht! Echt heel erg fijn voor je dat je zo'n stijgende lijn voelt. Leuk dat je nog even "afscheid" komt nemen. Ik blijf me anders toch vaak afvragen hoe het nu gaat met iemand . Maar ik ben blij dat je stopt met schrijven omdat je je zo goed voelt!
Heel veel succes met reïntegreren e.d. verder

Zomerelfje, dat klinkt heel vervelend... Lastig dat je weer zoveel last hebt van die klachten! Heb je inmiddels wel hulp van bijvoorbeeld de praktijkondersteuner of de huisarts, om je wellicht wat op weg te helpen?
Wel fijn dat je vriend er zo goed mee kan omgaan!

Thirza, wat vervelend dat je weer thuis zit! Maar fijn dat je in ieder geval hulp krijgt bij je herstel. Wat je schrijft klinkt voor mij zo enorm bekend! Vooral dat eenzame gevoel op een gegeven moment, alsof heel de wereld leuke dingen doet en jij mag zelf niet meedoen. Ik heb me daar ook erg triest om gevoeld. Bij mij hielp het vooral om naar buiten te gaan, voornamelijk met mijn man. Even wandelen in het bos, of zelfs alleen maar daar op een bankje zitten ofzo.
En wat Vienna zegt ook, ik ging weleens een uurtje in de bibliotheek zitten, om zo in ieder geval op een rustige plek wel mensen om je heen te hebben.

Hee Vienna, hoe gaat het? Ben je nog bezig met paardrijden?
Oh ja, wat je schrijft over die voeding, zo herkenbaar! Ik ben vandaag ook weer gezwicht voor de zeebanketjes, maar heb er nu zo'n spijt van! Voel me nu al een beetje opgejaagd en gestressed, net als eigenlijk altijd als ik chocolade eet. Ik kan het alleen echt niet laten
. Elke keer zeg ik tegen mezelf: "dit is echt de laatste keer geweest!", maar tot nu toe leer ik het nooit .
Wel erg fijn dat je weer met je vriendinnen even in de stad wat kunt drinken! Lijkt me heel fijn om weer te kunnen .

Verder gaat het hier best goed eigenlijk. Ik merk de afgelopen weken echt een bizarre toename in energie, die ik voor mezelf eigenlijk ook niet kan verklaren. De bedrijfsarts had wel gezegd dat het een soort exponentiële curve zou zijn, maar zo snel . Ik hoop maar dat het goed gaat allemaal, want nu voelt het echt van: "gaat het vandaag nog steeds zo goed? Heb ik nog geen terugval omdat ik teveel doe?". Niet dat ik dat hoop, maar na ruim een jaar vrijwel zonder energie is dit wel een heel rare gewaarwording. Maargoed, ik heb me voorgenomen ervan te genieten zolang het duurt.

Nog altijd heb ik nog lang niet genoeg energie voor een normaal iemand van mijn leeftijd. Ik moet nog steeds regelmatig middagdutjes doen, als ik op mijn werk geweest ben echt wel even liggen en slapen, en ik heb het weekend echt nodig om bij te komen. Een halve dag wat doen en dan 's avonds nog iets kleins is het wel. Maar he, dat is al zoveel meer als eerst!

Hebben jullie er trouwens ook zo'n last van dat als je een tijdje gezeten hebt je echt even moet gaan liggen? Ik merk dat ik gewoon nog niet lang overeind kan blijven (letterlijk), fysiek zeg maar.

Op dit moment werk ik 4 dagen 4 uur per dag. Dat gaat best goed! Elke 2 weken komt er nu een half uur per dag bij. Het is wel heel pittig, maar ik merk wel dat ik het aankan. Gelukkig heb ik van de bedrijfsarts ook wel wat de vrijheid gekregen om evt een week langer het aantal uren te doen, mocht dat nodig zijn qua energie. Dat is wel heel fijn.
Wel is het iedere keer weer even zoeken naar wat ik nu wel of niet kan, of wat te zwaar is en wat niet. Dat blijft wel een uitdaging vind ik...

Ik hoop dat de energie zich zo blijft ontwikkelen. Dat zou heel fijn zijn .

Over een week ga ik samen met mijn man op vakantie voor 2 weken. Daar heb ik zo'n zin in! Het was nog best wel een gedoe om vrij te krijgen op het werk. De bedrijfsarts vond vakantie een heel goed plan, maar de arbeidsdeskundige niet. Hij dacht dat als ik op vakantie ging dat ik dan helemaal uit mijn opbouw zou zijn, en het weer lang zou duren voordat ik weer verder kon opbouwen.
Toen mijn werkgever dat hoorde moesten ze er toch nog wel eens over nadenken. Nouja, uiteindelijk mag ik 2 weken weg ipv 3, dat is in ieder geval wat!
Het lijkt me heerlijk om even al mijn energie te kunnen bewaren voor leuke dingen en voor mijn man. Doordat ik nu zo aan het opbouwen ben ben ik buiten het werk om gewoon best moe, dus krijgen die dingen wat minder aandacht. Heb er zoveel zin in om dat samen te kunnen gaan doen!

Hoe gaat het bij jullie? Lekker aan het genieten van het mooie weer?

Verwijderd ivm herkenbaarheid

Bedankt voor jullie reacties!
Vienna ben benieuwd wat voor ademhalingsoefeningen jij gebruikte? Ik probeer goed naar mijn buik te ademen als ik de duizeligheid voel. Maar merk dat als ik echt moe ben ik me de hele dag raar voel. Het slecht slapen gaat bij mij steeds beter nu ik niet meer werk. Maar als ik weer een drukke dag heb slaap ik meestal ook weer slecht.

Hoelang duurde het bij jullie toen het weer wat beter ging met de moeheid? Ik zit nu al 2.5 maand thuis en merk nog niet echt vooruitgang.. Nou heb ik hetzelfde vorig jaar ook gehad en is dit weer een terugeval ben bang dat het daarom langer duurt.
Deze week voelde ik me best wel weer alleen, merk dat mijn omgeving soms niet meer geduld er voor heeft dat ik nog steeds moe ben. Voel me daardoor erg verdrietig en alleen, mijn vriend raakt ook geïrriteerd omdat hij gewoon zijn ding wil blijven doen. Dat snap ik heel goed alleen zit ik dan vaak alleen omdat hij steeds weg is naar vrienden.

Hallo, afgelopen zondag ben ik compleet ingestort.

ik zal even kort mijn verhaal proberen te doen, ik twijfel of het overspannen is of toch een burnout of weer een beginnende depressie.
Morgenochtend heb ik een afspraak bij de huisarts.

4 jaar geleden erg overspannen geworden van school/thuissituatie, gestopt met studie. Dit werd een depressie, een jaar medicatie geslikt. SInds ong 2 jaar van de medicatie af.

Nu een half jaar geleden weer depressieve gevoelens gekregen wegens mijn stage. Geen fijne plek, zat de hele dag alleen in een saai atelier. Weinig sociale contacten.
3 weken vakantie gehad, knapte ik erg van op.

Daarna 3 weken fulltime gewerkt bij mij bijbaan, erg zwaar. Lichamelijk en geestelijk, lange dagen continu personeels tekort. Keek al weer uit naar dat de vakantie voorbij was en ik weer naar school zou gaan.

Afgelopen 3/4 weken dus weer naar school en donderdag en zaterdag weer bijbaan. Afgelopen zaterdag een ontzettende zware dag gehad weer op het werk. van 7 tot 17. En ik had s' avonds een feestje. Niet tot heel laat, uurtje of 1 waren we weer thuis. Ontzettend moe en zere benen.

Zondag wakker geworden en brak meteen, kon me amper bewegen zoveel pijn deed mijn lichaam. Continu gevoel van spanning in mijn lichaam, niet kunnen ontspannen ontzettend moe en hele dag huilbuien gehad.

Maandag eventjes naar school gegaan maar naar 30 min weer naar huis gegaan, nog steeds erg moe. Gevoel van koorts en hoofdpijn. In bed gaan liggen hele dag, maar niet in slaap kunnen vallen. Regelmatig last gehad van hartkloppingen en druk op de borst. Ook weer erg emotioneel.
Nu dinsdag ook weer erg moe, maar gaat iets beter. Heb huisarts gebeld en morgenochtend een afspraak.
Mijn motivatie voor school is op dit moment helemaal weg, kan mij nergens toe zetten en mijn aandacht er niet bijhouden, ben ook vandaag ziek thuis. Hierdoor krijg ik weer stress of ik de periode wel ga halen. etc etc.
Ook last van vergetendheid, of ik deuren van auto wel op slot heb gedaan en dat soort dingen.
vanacht nog een keer wakker geworden van hartkloppingen.

Iemand die dit herkent. Zou graag ervaringen willen delen.

Hoi Mius,

Eerst maar eens uitrusten. Wellicht is het gewoon de griep of heb je iets onder de leden.

Verder moet je jezelf misschien afvragen of je minder moet gaan doen?

Misschien heb jij gewoon minder energie als leeftijdsgenoten.

Dus richt je bijvoorbeeld alleen op je studie. Misschien kunnen je ouders je financieel wat meer ondersteunen, als je uitlegt dat studie en bijbaan te veel is.

Werken van 7 tot 17 en daarna nog een verjaardag is erg veel.

De normale Nederlander zit na een werkdag 's avonds op de bank

Eerst maar eens minimaal een week totale rust. Beetje wandelen, beetje middagdutjes, beetje rommelen in huis. Niks moet. En uitrusten.

Thirza22, bij mij gaat het nu naar 2 jaar pas weer wat beter met de moeheid. Maar het is er nog steeds. Kan nog steeds niet werken oa.

Ik denk dat je jezelf geen termijn moet stellen. Leef per dag.

De 1 is na een half jaar hersteld en sommigen hebben na 3 jaar nog steeds last.

Luister naar je lichaam en neem rust wanneer het daar om vraagt.

Ik ben bang dat de 2,5 maand die je nu hebt gehad een vrij korte periode is. Neem je tijd.

Helaas heb ik een inkomen nodig anders kunnen wij ons apartement niet betalen. Mij ouders heb ik weinig contact mee en wil daar ook niet afhankelijk van zijn. Ben inmiddels 21.

Even afwachten wat de huisarts morgen adviseert. Misschien wil ik wel weer medicatie zodat ik weer normaal kan slapen. Maar liever ook weer niet aangezien het afkicken hiervan erg zwaar was de vorige keer.

Minder werken zat ik wel aan te denken. Zat zelf te denken aan halve dagen eventueel op zaterdag. Hopelijk gaan ze hiermee akkoord. Heb pas een vast contract gekregen.

Meer mensen met ervaring met zzon soort situatie?

Hee Vienna, wat een ontwikkelingen weer! Echt fijn dat je man besloten heeft minder te gaan werken om meer tijd samen te hebben. Superlief van hem dat hij dat voor jullie doet . Bevalt het goed deze week?:)

Spannend ook met de AD! Ik kan me voorstellen dat dat een behoorlijke stap is. Ik vond het ook enorm moeilijk om ermee te beginnen (weer toegeven dat iets niet zelf lukt maar dat er hulp nodig is), maar ben uiteindelijk toch wel blij dat ik ermee begonnen ben. Al was het doorzetten in het begin.
Fijn dat je er nu vooral meer van gaat slapen, dat kan geen kwaad nu lijkt me . Heb je er nu al wat effect van gemerkt? Heb je ook regelmatig begeleiding van je psychiater bij het opbouwen?

Hahahaha dat filmpje! Echt supergrappig . Ik zag je bericht op mijn werk, maar moest toen toch even de collega's uitleggen waarom ik zo zat te lachen .

Het klinkt goed, dat je weer even met vriendinnen de stad in kunt enzo! Ik vond het zo'n mentale stap vooruit toen ik dat soort dingen ineens weer zelf kon. Kan je echt trots zijn op jezelf dat je het gedaan hebt! .

Hier gaat het deze week even wat minder. Vorige week was mijn man ziek, maar sinds het weekend heb ik zijn virusje aardig overgenomen. Sinds zaterdag ben ik dus voornamelijk aan het niezen en hoesten geweest. Heb me nooit gerealiseerd hoeveel energie een flinke verkoudheid eigenlijk kost! Maargoed, op dit moment dus al mijn energie. Afgelopen dagen heb ik dan ook eigenlijk alleen maar geslapen of series gekeken. Vandaag gaat het gelukkig weer wat beter, is er weer gelegenheid voor contact met de buitenwereld:)

Werk is deze week dus ook niet echt heel goed. Maandag had ik het wel geprobeerd, maar dat ging echt niet. Ben dus na een uurtje weer naar huis gegaan. Morgen ga ik het weer proberen. Deze week doe ik nog 4,5 uur, als ik me goed genoeg voel moet dat lukken!
Ik baalde er wel van dat ik me nu weer ziek moest melden, ookal is het door een andere reden. Van mijn leidinggevende kreeg ik terug: "Oh, het is alleen maar een verkoudheid gelukkig!" hahaha. Die is ook iedere keer als ik nu thuisblijf bang voor een terugval. Maar erg fijn dat er zo meegeleefd wordt:)

Nu ben ik wel blij dat die verkoudheid er deze week uitkomt en niet volgende week, op vakantie. We gaan 2 weken naar Sardinië. Ik ben daar nog nooit geweest, dus ik ben heel benieuwd! De bedrijfsarts zei: "waarom ga je niet naar Sardinie? Daar kan je lekker uitrusten!". Nouja, goed idee!
Ik heb er een beetje het beeld bij van leuke baaitjes met kleine stranden en lekker weer. En pizza en tiramisu natuurlijk . We gaan wel met de auto erheen, dus we zijn wel even onderweg. Ik hoop dat dat goed gaat voor mij, omdat rijden ook als bijrijder toch behoorlijk vermoeiend is... Een experiment dus. Ik merk dat ik het stiekem best spannend vind. Ik denk dat vakantie erg goed is voor me, en het is ook heel fijn om samen met mijn man te zijn, maar alle regeldingetjes zie ik behoorlijk tegenop. Ik hoop dus dat het inderdaad een goede invloed gaat hebben en ik vol energie terug kom! (waar mijn angst is dat het me zoveel energie gaat kosten dat ik erna weer opnieuw moet beginnen op opbouwen. ) Maargoed, als je het niet probeert...
Ik heb al wel een heleboel boeken gehaald, dus als er inderdaad die baaitjes zijn hou ik het er wel 2 weken uit .

Wel heb ik nu van de psycholoog een soort behandelplan gehad. Een heel ruwe versie dan. 2 Weken terug was ik bij de psychiater, en in overleg met de psycholoog en haar is er nu een plan opgesteld.
Ik ga voorlopig door met de medicijnen zoals het is. ("Never change a winning team", aldus de bedrijfsarts ) Hiernaast ga ik een combinatie van schematherapie, cognitieve gedragstherapie en EMDR krijgen. In welke volgorde dat gaat plaatsvinden was nog niet helemaal bekend, dat hoor ik nog. Nu heb ik documentatie daarover meegekregen, omdat ik eigenlijk geen idee heb wat het allemaal inhoud, dus ik kan me in ieder geval even inlezen .
Ben wel blij dat er nu een soort plan is. Het probleem is zo breed bij mij dat ik het zelf erg lastig vond in te schatten wat er nu aan gedaan moet worden. Het zal wel echt pittig worden, maar ik heb in het afgelopen halfjaar met de therapie al zoveel bereikt dat ik er graag mee door ga .


MIsslotus, ik kan me voorstellen dat je het eng vindt om met EMDR te beginnen. Ik vond het ook echt doodeng de eerste keer, vooral omdat ik echt geen idee had wat er allemaal naar boven zou komen en watvoor effect dat zou hebben op mijn dagelijks leven.
Bij mij is het wel een echt keerpunt geweest. Ik kreeg de EMDR voor trauma's uit mijn vroegere gezinsleven. Ondanks dat ik echt niet doorhad in hoeverre dat nog doorwerkte in mijn leven van nu blijkt nu na de EMDR sessies dat er toch veel veranderd is. Ook in de relatie tot mijn man. Ik weet nu beter waarom ik op een bepaalde manier reageer, voor hem is het duidelijker, en voor mij is het nu ook langzaam mogelijk om weer wat gevoelens toe te laten. Pas voelde ik me ineens weer helemaal verliefd even, nadat ik ook al zo'n tijd dat gevoel gehad had wat jij beschrijft. Het was zo fijn om dat na al die tijd weer eens te voelen!
Ik zou het dus echt nog niet opgeven als je het gevoel hebt er nog niet klaar mee te zijn, of dat er nog een kans is. Het is nu ook gewoon een hele zware periode, en dat doet rare dingen met je.

Wel echt fijn dat je je katten hebt die zo lief voor je zijn! Dat moet echt een goede troost zijn .

Tirza, bij mij duurde het een maand of 10 tot ik echt wat begon te merken qua verbetering van de moeheid. Daarvoor varieerde het van niet eens naar de keuken kunnen lopen, tot een kleine wandeling, maar meer zat er echt niet in.
Ik vond het ook vreselijk uitzichtloos, en ik begrijp je zo goed, maar je kunt het gewoon echt niet afdwingen. Bij mij heeft de mindfulnesscursus daar echt veel voor geholpen, om mezelf dat te realiseren.

Mius, hoe ging het bij de huisarts vandaag? Heb je wat meer duidelijkheid kunnen krijgen?

Gele suikerspin, hoe gaat het bij jou?! Ik heb je al een tijd niet meer op het forum gezien, maar ben erg benieuwd hoe het met je gaat. Ik hoop dat er bij jou ook al wat verbetering is!

Ik ben bij de huisarts geweest en heb weer dezelfde medicijnen voorgeschreven gekregen als 2 jaar geleden. Dit keer wel een lagere dosering. Dit moet ik even aankijken en kijken of ik hier beter van slaap en mijn vermoeidheid en emotionele buien ook minder worden.

De huisarts heeft verder geen diagnose gegeven. Hij was niet echt spraakzaam helaas. Dus voor mijn gevoel ook niet echt mijn verhaal kunnen doen.

Bij mijn werk aangeven vind ik erg lastig omdat we erg met personeels tekort zitten. Maar ik denk dat ik het binnenkort met een mailtje ga aangeven. Dan kan ik goed en duidelijk mijn verhaal doen.

Hi ik ben al even niet meer online geweest, heb wel af en toe nog gelezen van iedereen, hoop dat het goed gaat of met kleine stapjes vooruitgang bij iedereen. Welkom nieuwe schrijftsters.

Ik zit een beetje tussen afkicken van mijn game en eetverslavingen, proberen vrijwilligerswerk te zoeken en proberen meer sociaal te zijn in. Gaat een beetje op en af ook ivm lichamelijke ongemakken. Heb een nieuwe psycholoog die erg praktisch is ingesteld, opzich wel goed, maar ook wel vermoeiend, het voelt echt als werken nu naar de psycholoog gaan. Ben ook een beetje in paniek, omdat door het meer sociaal proberen te zijn ik een date had en nu was er een ongeluk gebeurt, heb morning after pill genomen, maar ben nu toch al een week overtijd pfff. Probeer mijn hoofd erbij te houden Goede nieuws is wel dat ik echt bij de kinderboerderij hier in de buurt waarschijnlijk aan de slag kan.

Mius schreef: ↑

06-10-2017 19:46

De huisarts heeft verder geen diagnose gegeven. Hij was niet echt spraakzaam helaas. Dus voor mijn gevoel ook niet echt mijn verhaal kunnen doen.

Bij mijn werk aangeven vind ik erg lastig omdat we erg met personeels tekort zitten. Maar ik denk dat ik het binnenkort met een mailtje ga aangeven. Dan kan ik goed en duidelijk mijn verhaal doen.

Mius, ik je verdere verhaal niet, maar probeer van hun probleem niet de jouwe te maken, dat er personeelstekort is hoeft niet te betekenen dat jij jezelf moet voorbij lopen. En mijn huisarts weet ook weinig van psychische dingen, dus die verwijst altijd meteen door, wie weet een idee.

Hoi ,

Graag zal ik mee willen schrijven in dit topic omdat ik sinds kort ook het stempeltje burn out heb gekregen en omdat ik merk dat ik veel behoefte heb om met mensen te praten die hetzelfde doormaken . Sinds medio mei begonnen de klachten van wazig zien , vermoeidheid, spierkrampen en depersonalisatie , hoge hartslag angst en paniek kortom de hele riedel. Lang nog doorgelopen en door gegaan met werken maar ik werd letterlijk ziek van vermoeidheid , echt letterlijk een griep gevoel bij teveel inspanning en dan extreme uitputting.

Soms ben ik gewoon bang dat dit chronisch is of wordt of dat het ME/CVS is.... vooral omdat ik iedereen om me heen hoor dat je bij een burnout juist opknapt van beweging maar bij mij lijkt het voornamelijk tegenovergesteld te werken tot nu toe. Autorijden of wat huishoudelijke dingen gaan wel aardig maar na bv een half uur wandelen kan ik dus letterlijk ziek zijn/worden van inspanning wat dus een paar dagen aanhoudt .

Nou sorry voor me lange verhaal hopelijk kan ik vanaf nu meeschrijven en vind ik hier herkenning en kan ik gezellig meekletsen .

Heel herkenbaar Meissie dat gevoel van griep na korte inspanning en de paniek en angst komen ook zoveel sneller opzetten als je uitgeput bent. Voor ik zelf instortte schreeuwde mijn lichaam ook dat wat ik deed niet goed was, maar ik wist niet hoe ik moest stoppen, had immers afspraken ergens een bepaalde tijd te werken. Niet genoeg geluisterd en ben uiteindelijk ingestort en dan blijkt maar weer hoe snel je dan vervangen kan worden, dus loop jezelf zeker niet voorbij. Het kan zijn dat je opknapt van beweging nadat je eerst een tijdje heb uitgerust, je reserves zijn immers op, stukjes naar de brievenbus of lokale bakker zijn echt veel en ver genoeg, zelfs als die je teveel zijn een of twee dagen probeer dan vooral uit te rusten. Ik merk zelf nu na bijna 2 jaar, dat ik me begin te vervelen, had ik eerst geen last van, want was altijd moe en uitgeput, dan weet je dat het tijd is weer meer te gaan doen. Maak je dus geen zorgen je lichaam geeft ook vanzelf weer aan wanneer het tijd is om weer wat te doen. Het is een van de moeilijkste dingen die er is vind ik, luisteren naar je lichaam en je hart volgen. Je hart volgen is soms moeilijk, maar op zowel werk als prive gebied wel belangrijk. De hoge hartslag kan ook weer angstig zijn opzich, hoop dat je snel wat tot rust kan komen. Ik heb zelf in het begin restorative yoga gedaan, dit yoga speciaal voor mensen met burn-out en lichamelijke klachten. Heel langzaam en vooral rustgevend, heeft goed geholpen. Als ze dit bij jou in de buurt hebben is het misschien een idee.

Ook ik kom graag meelezen en schrijven. Hoewel er nog geen burn out gediognastiseerd is, weet ik vrij zeker dat ik het heb/ben, mijn moeder heeft het namelijk ook gehad en ik herken het nu helemaal...

Mijn verhaal in het kort.

Werkzaam bij m'n vriend in het veehouderij bedrijf. Werk heel veel. Eigenlijk 7 dagen per week. Daarnaast twee avonden buiten de deur (2.5 uur werk) omdat ik zelf ook nog werk wil hebben en niet helemaal afhankelijk wil zijn van m'n vriend.

Daarnaast twee paarden. Staan in volpension, maar moet er wel dagelijks heen om voer te brengen. Één rijd ik, de andere is met pensioen.

Daarnaast één dag in de week school met bijbehorend huiswerk. Het huishouden (woon samen met vriend) de boodschappen, de andere dieren die hun zorg eisen...

Het is me teveel. We zitten midden in een verbouwing, hebben weinig tot geen quality time. Relatie loopt niet lekker. Geen privacy, gisteren zijn er even 6 mensen onverwachts gezellig langs gekomen (adviseurs, handelaar, vrienden, schoonouders...) En het trekt me leeg.

Ik kan niks hebben op moment, heb soms aanvallen (huilbuien, hyperventileren, zo boos worden/verdrietig zijn dat het echt zeer doet van binnen. Ik krijg niks uit m'n handen, heb al twee weken niet paard gereden, zeg m'n werk buitenhuis regelmatig af (waardoor ik nu problemen krijg). Op moment word ik zelfs agressief als het me teveel word, terwijl dat absoluut niet in m'n karakter zit. De beesten zeuren aan m'n kop, we hebben een hond die intensieve zorg vereist op moment. Ik kan er niet meer tegen...

Ik wil graag verder, hulp hebben, maar weet niet waar ik moet beginnen. Het lijkt alsof alles is vastgelopen. Ik vind mezelf een loser, ik kan niks. Ik zou vanavond naar de paarden maar ga toch maar niet. Geen zin, moe, kan me er niet toe verzetten...

En tegelijkertijd voel ik me schuldig, maar ik ben zo moe.
Hoe mijn dagen er ongeveer uitzien;

Maandag van 06:30 tot 20:00 bezig. Tuurlijk sochtends een half uurtje pauze, smiddags drie kwartier en s'avonds een uur. Daarna nog buitenhuis werk van 21:00 tot 23:30.

Dinsdag van 06:30 tot 20:00. Zelfde pauzes als maandag.

Woensdag school, om 07:00 weg, om 17:00 er weer, dan eten maken, uurtje zitten en dan weer werken tot 20:00.

Donderdag zelfde als dinsdag.

Vrijdag zelfde als maandag.

Zaterdag zelfde als dinsdag en donderdag. Meestal iets relaxter, vaak slaap ik dan ook uit tot 08:30.

Zondag van 06:30 tot 09:00. Dan eten, daarna nog even uurtje bezig. Smiddags naar paarden. S'avonds weer van 18:00 tot 20:00 werken.

Ik probeer trouwens ook elke dag of om de dag naar de paarden te gaan. Ik ben dan een uur (alleen voer brengen) of twee uur (ook rijden) weg. Daarnaast maak ik één of twee avonden in de week m'n huiswerk.

Heel vol, ik weet het. Ik zou graag tips willen hoe ik dingen het beste kan indelen, dat ik dingen niet meer afzeg maar wel heen ga. Voor mijn gevoel moet ik een duidelijker, helder systeem hebben maar zou niet weten hoe of wat...

Hallo allemaal, ik ben nieuw hier en wilde graag eens meeschrijven. Ik ben 40, dus niet echt jong meer, maar dit maakt volgens mij niet uit voor de symptomen en het herstel.
Ik lees al mee sinds ik in juni ziek werd. Ik heb een burnout die wat minder erg is dan bij anderen hier, en ben al weer een eind op weg met reïntegratie op het werk. Maar ik heb wel alle verschijnselen (gehad) zoals uitputting, hyperventilatie, paniek, hoofdpijn, grieperig voelen. Momenteel is dit al veel minder. Ik ben nog wel snel moe.

Ik wilde een paar tips delen, al zijn sommige dingen al vaker gezegd hier

Soms word ik nog licht benauwd en kan dit dan wegkrijgen met ademhalingsoefeningen die ik geleerd heb. Iemand vroeg hier laatst naar dit soort oefeningen. Bij hyperventilatie haal je te snel adem, je ademt teveel in. Daarom moet je bij de oefening langer uitademen dan inademen. Dit doe je door in te ademen door je neus en uitademen door langzaam te blazen door je mond. Hierdoor kan je bv 3 tellen inademen en 6 tellen uit. En verder ademen vanuit je buik. Binnen een minuut of 2 zakt dan de benauwdheid. Ik word meestal 's-nachts wakker wanneer ik te snel ademhaal en voel dan benauwd. Als je overdag deze oefening af en toe doet, ga je in je slaap uiteindelijk ook beter ademhalen en word je minder vaak benauwd wakker.

Verder heb ik gemerkt dat een paar dingen belangrijk zijn voor het herstel. Vooral in het begin: middagdutjes! Ik baal er soms van: weer op bed liggen.... maar dit is super belangrijk.
Nooit haasten waar je mee bezig bent. Pauzeren na elke activiteit, ook wanneer je weer wat meer energie voelt. Wandelen in de natuur. Mediteren. Goede voeding (zoals Vienna ook schrijft).

Ik ben ook eens gaan lezen over wat er in de hersens gebeurt bij een burnout, omdat ik het wilde begrijpen. Een deel van de hersens  (hippocampus) is kleiner geworden onder invloed van stresshormonen. Gelukkig kan dit herstellen maar dit duurt lang. Ik zie burnout dan ook niet alleen als een psychische aandoening maar ook lichamelijk. Wie wil kan eens Googlen naar 'herstel hippocampus' en dan lees je ook tips zoals hierboven. Voeding die hiervoor echt goed is, zijn bv blauwe bessen, kurkuma, groene thee.

Nou hopelijk heeft iemand er wat aan. En verder duurt het herstel nu eenmaal lang, dat is iets dat we moeten accepteren. Maar herstellen kan iedereen! Daar moet je je aan vasthouden.

Anoniem233, wat een nare situatie waar je in zit. Zo'n druk schema! Ik denk eerlijk gezegd dat je een tijdje met alle werk moet stoppen. Eventueel alleen school blijven doen. En voor de dieren blijven zorgen plus wat huishouden. Dat is al veel voor nu! Als je doorgaat zoals nu of alleen je schema anders indeelt dan kan je gewoon niet herstellen!
In het begin heb ik zelf alleen maar de hond uitgelaten en soms een wasje gedraaid. Ben 6 weken thuis geweest van werk en ben ook helemaal met hobby's en leuke dingen buiten de deur gestopt. Dat is gewoon echt nodig. En 6 weken is eigenlijk kort, maar het ligt eraan hoe erg je eraan toe bent natuurlijk.

Ik snap echt wel dat het lastig te regelen is en je niet afhankelijk wil zijn van je vriend. Ook lastig dat je relatie niet lekker loopt. Komt het door jouw klachten? Hopelijk kan je het bespreekbaar maken.
Ik heb serieus vannacht aan je situatie liggen denken... (niet echt slim van me natuurlijk haha, ik moet gewoon lekker slapen). Sterkte!

Hoi Vienna,
Ik heb hele fijne collega's en daar alleen maar begrip van gekregen. Dat komt ook (helaas) omdat er al verschillende mensen een burnout hebben gehad in onze afdeling de afgelopen paar jaar. De bedrijfsarts zit wel een beetje te pushen maar gaat daarna wel akkoord met mijn opbouwschema. Na 6 weken thuiszitten voelde ik dat ik wel weer wat kon doen, en stelde voor 2x2 uur. De bedrijfsarts vond dat heel weinig zei hij, veel mensen starten op 50 % (huh? volgens mij onzin). Daarna probeerde hij 3x3 uur en ging toen akkoord met 2x2. Dat heb ik nu opgebouwd naar 3x6 uur en dat gaat maar vind ik nu best vermoeiend. Mijn normale uren zijn 4x8. Ik ben in mijn eigen functie gestart, en heb zelf voorgesteld met een bepaalde rustige taak te beginnen waar geen haast bij zit. En inmiddels is dat uitgebreid naar al mijn normale werkzaamheden. Dus eigenlijk gaat het reintegreren best ideaal. Ik weet dat het niet overal zo is.
Vooral in het begin vond ik het vermoeiend om in de kantine te lunchen. Praten en rumoerigheid kost energie. Dus ging ik alleen eten of even naar buiten. Niet zo gezellig, het voelde ook een beetje eenzaam. Maar dat was wel beter. En nu kan ik weer in de kantine eten als het verder een niet te drukke dag is.
Hoe lang ben jij nu ziek? Het lijkt me raar dat een bedrijfsarts zegt dat je te lang ziek bent. Je kan nu eenmaal niet zeggen: zorg maar dat je weer beter bent. De zieke medewerker bepaalt volgens mij toch altijd zelf hoeveel uur hij/zij kan werken? Er zijn denk ik regels voor maar die ken ik niet goed. (Kom je uit Belgie? Misschien zijn de regels daar anders.) Maar goed, enorm vervelend dat het zo bij jou gaat. En het geeft stres en dat helpt dus niet. FIjn dat je weer uit dat dipje komt in elk geval.
Goed weekend iedereen! Het is nog best lekker weer om even buiten te wandelen.