Gezondheid
alle pijlers
Opnieuw kanker
woensdag 12 september 2007 om 12:42
Lieve forummers,
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
vrijdag 2 november 2007 om 20:58
Hoi Danique,
Ik zit in een soortgelijke situatie dus ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt. Ik vind het rot om te lezen dat je moeilijkheden ondervindt op je werk. Ik weet namelijk ook dat het anders kan. Mijn partner kreeg 18 juni 2007 de diagnose acute leukemie. Mijn werkgever is uitermate coulant en geeft mij alle ruimte die ik nodig heb. Ik kon bijna niet geloven dat er zoveel begrip en medeleven zou zijn. Ik ben uiteindelijk wel weer wat uurtjes gaan werken (toen mijn partner thuis was na de 2e chemokuur) en ik vond het fijn (het was echt een stukje afleiding, behalve het feit dat ik steeds weer moest vertellen waarom ik er een tijdje niet geweest was). Mede omdat ik ook toen de ruimte kreeg om bij mij passende klussen te doen. Nu hebben we op 18 oktober 2007 bericht gekregen dat de leukemie alweer terug is en dat er nog 1 poging wordt gedaan met een chemokuur. De grond werd onder onze voeten vandaan geslagen. Ik heb sindsdien niet meer gewerkt en ook nu krijg ik alle ruimte om bij mijn lief te zijn. Over het algemeen heeft de 'werkgever' geen idee in welke situatie je terechtkomt als je partner kanker heeft. Het is alleen zo jammer dat men alleen naar het zakelijke belang kijkt i.p.v. naar de menselijke kant van de situatie. In plaats dat ze je de kans bieden om nog zoveel tijd als mogelijk met je partner door te brengen maken ze je het nog lastiger dan je het al hebt. Ik hoop echt dat je meer begrip zult krijgen. Verder heel veel sterkte in deze vreselijk moeilijke tijd, grtjs Kris10a
Ik zit in een soortgelijke situatie dus ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt. Ik vind het rot om te lezen dat je moeilijkheden ondervindt op je werk. Ik weet namelijk ook dat het anders kan. Mijn partner kreeg 18 juni 2007 de diagnose acute leukemie. Mijn werkgever is uitermate coulant en geeft mij alle ruimte die ik nodig heb. Ik kon bijna niet geloven dat er zoveel begrip en medeleven zou zijn. Ik ben uiteindelijk wel weer wat uurtjes gaan werken (toen mijn partner thuis was na de 2e chemokuur) en ik vond het fijn (het was echt een stukje afleiding, behalve het feit dat ik steeds weer moest vertellen waarom ik er een tijdje niet geweest was). Mede omdat ik ook toen de ruimte kreeg om bij mij passende klussen te doen. Nu hebben we op 18 oktober 2007 bericht gekregen dat de leukemie alweer terug is en dat er nog 1 poging wordt gedaan met een chemokuur. De grond werd onder onze voeten vandaan geslagen. Ik heb sindsdien niet meer gewerkt en ook nu krijg ik alle ruimte om bij mijn lief te zijn. Over het algemeen heeft de 'werkgever' geen idee in welke situatie je terechtkomt als je partner kanker heeft. Het is alleen zo jammer dat men alleen naar het zakelijke belang kijkt i.p.v. naar de menselijke kant van de situatie. In plaats dat ze je de kans bieden om nog zoveel tijd als mogelijk met je partner door te brengen maken ze je het nog lastiger dan je het al hebt. Ik hoop echt dat je meer begrip zult krijgen. Verder heel veel sterkte in deze vreselijk moeilijke tijd, grtjs Kris10a
maandag 5 november 2007 om 12:54
Lieve Kris10a,
Op de eerste plaats bedankt voor je reactie. Ik had even wat tijd nodig om te reageren; wat een afschuwelijk nieuws hebben jullie gekregen.
Wat vreselijk dat de leukemie al zo snel teruggekomen is. Juist op het moment dat je misschien denkt voorzichtig weer de draad op te pakken (wat al enorm moeilijk is) krijg je opnieuw een enorme dreun.
Hoe gaat het op dit moment met jullie? Is jouw partner al bezig met de chemo? Zo niet, hoe komen jullie de dagen door? Hier in huis overheerst de passiviteit en toch vliegt de tijd voorbij. Dagelijks nemen we ons voor om morgen iets "leuks" te gaan doen, maar dat lukt vaak niet.
Ik wens jullie allebei heel erg veel sterkte!
Liefs,
Danique
P.s. fijne werkgever heb je! (en zo hoort 't toch ook gewoon?)
Op de eerste plaats bedankt voor je reactie. Ik had even wat tijd nodig om te reageren; wat een afschuwelijk nieuws hebben jullie gekregen.
Wat vreselijk dat de leukemie al zo snel teruggekomen is. Juist op het moment dat je misschien denkt voorzichtig weer de draad op te pakken (wat al enorm moeilijk is) krijg je opnieuw een enorme dreun.
Hoe gaat het op dit moment met jullie? Is jouw partner al bezig met de chemo? Zo niet, hoe komen jullie de dagen door? Hier in huis overheerst de passiviteit en toch vliegt de tijd voorbij. Dagelijks nemen we ons voor om morgen iets "leuks" te gaan doen, maar dat lukt vaak niet.
Ik wens jullie allebei heel erg veel sterkte!
Liefs,
Danique
P.s. fijne werkgever heb je! (en zo hoort 't toch ook gewoon?)
maandag 5 november 2007 om 22:43
Hihi, Danique, je haalt Rommel en mij inderdaad door elkaar.
Ik heb fulltime voor Hero gezorgd, werkte dus niet maar was officieel mantelzorger. Had hiervoor sollicitatievrijstelling van de bijstand.
Tja, geen fijne gewaarwording om bij de sociale dinest langs te moeten, maar dit bood me wel de kans om voor mijn Held te zorgen, en hem bij te staan. Ik, en hijzelf evenmin, wilde niet dat er een thuiszorgdame voor hem moest komen. Afleidng vond ik bij hem, vonden we bij elkaar. Praten, knuffelen, nog meer praten, uitstapjes doen, genieten van (hele) kleine dingen. Elkaar verwennen.
Maar je frustraties over het van alles moeten, het onbegrip, herken ik wel. Voor veel mensen is het zo lastig om je in "onze" situatie te verplaatsen. Ook in de privé-sfeer. Hoe vaak ik geen ruzie heb gehad met mijn ouders, omdat die vonden dat ik op sociaal vlak vanalles verplicht was (verjaardagen, feestjes, "kleinkind-show-uurtjes") terwijl ik overliep. Hoe vaak mij niet is verweten dat "ik niet werkte, dus dat best kon doen..". Hoe vaak ik vriendinnen niet beledigd heb door ze de deur te wijzen omdat Hero echt geen bezoek kon ontvangen, terwijl hij de dag ervoor nog gezellig aan de telefoon had gehangen.
Het is een wereld die sommige mensen niet snappen. Die weten wat ziek zijn inhoudt; met een dekentje op de bank, knabbelend aan een beschuitje en zippend aan een beker thee. In ernstige gevallen met een emmertje binnen handbereik.
Dat ziek zijn ook angst, stress, vermoeidheid, energieloosheid, paniek, slapeloze nachten, diepe gesprekken, en ultieme kwetsbaarheid kan betekenen, daar gaan ze aan voorbij. En dat dit niet alleen voor de "zieke" geldt, maar zeker ook voor de partner...dat is helemaal onbegrijpelijk in hun wereld.
"Niet piekeren, maar even de gedachten verzetten".
"Jij bent toch niet ziek!"
"Je moet wel bezig blijven hoor, anders ga je maar zitten kniezen".
"Je kunt moeilijk stoppen met leven, toch...."
"Ik ken iemand en die.....blablabla"
"Nou, ik was ook eens ziek en toen....blablabla".
Zomaar wat opmerkingen die je krijgt als partner-van.
Klinkt wat negatief, en natuurlijk zijn er veel, heel veel mensen die het wel begrijpen (kijk maar eens rond op dit forum, wat een schatten) maar die paar, die paar met een beperkte visie, die kunnen zoveel schade aanrichten. Zeker als ze je bazen zijn!
Tja, en dan moet je nu weer wahcten. Zo afschuwelijk. Helemaal te begrijpen, omdat een te vroege scan alleen maar onduidelijkehid en valse hoop kan geven, maar tegelijkertijd voelt iedere minuut nietsdoen als een risico. Nog twee weken.
Meid, ik denk aan jullie. Hopelijk gaat het goed, en kunnen jullie die passiviteit een beetje ombuigen. Dat jullie iets "leuks"kunnen doen, al was het maar lekkere broodjes afbakken voor het ontbijt, of een lief briefje achterlaten op de badkamerspiegel. Kleine dingen.
Kris10a, ook voor jou een hele spannende tijd. Allemachtig. Heel veel sterkte en kracht.
Ik heb fulltime voor Hero gezorgd, werkte dus niet maar was officieel mantelzorger. Had hiervoor sollicitatievrijstelling van de bijstand.
Tja, geen fijne gewaarwording om bij de sociale dinest langs te moeten, maar dit bood me wel de kans om voor mijn Held te zorgen, en hem bij te staan. Ik, en hijzelf evenmin, wilde niet dat er een thuiszorgdame voor hem moest komen. Afleidng vond ik bij hem, vonden we bij elkaar. Praten, knuffelen, nog meer praten, uitstapjes doen, genieten van (hele) kleine dingen. Elkaar verwennen.
Maar je frustraties over het van alles moeten, het onbegrip, herken ik wel. Voor veel mensen is het zo lastig om je in "onze" situatie te verplaatsen. Ook in de privé-sfeer. Hoe vaak ik geen ruzie heb gehad met mijn ouders, omdat die vonden dat ik op sociaal vlak vanalles verplicht was (verjaardagen, feestjes, "kleinkind-show-uurtjes") terwijl ik overliep. Hoe vaak mij niet is verweten dat "ik niet werkte, dus dat best kon doen..". Hoe vaak ik vriendinnen niet beledigd heb door ze de deur te wijzen omdat Hero echt geen bezoek kon ontvangen, terwijl hij de dag ervoor nog gezellig aan de telefoon had gehangen.
Het is een wereld die sommige mensen niet snappen. Die weten wat ziek zijn inhoudt; met een dekentje op de bank, knabbelend aan een beschuitje en zippend aan een beker thee. In ernstige gevallen met een emmertje binnen handbereik.
Dat ziek zijn ook angst, stress, vermoeidheid, energieloosheid, paniek, slapeloze nachten, diepe gesprekken, en ultieme kwetsbaarheid kan betekenen, daar gaan ze aan voorbij. En dat dit niet alleen voor de "zieke" geldt, maar zeker ook voor de partner...dat is helemaal onbegrijpelijk in hun wereld.
"Niet piekeren, maar even de gedachten verzetten".
"Jij bent toch niet ziek!"
"Je moet wel bezig blijven hoor, anders ga je maar zitten kniezen".
"Je kunt moeilijk stoppen met leven, toch...."
"Ik ken iemand en die.....blablabla"
"Nou, ik was ook eens ziek en toen....blablabla".
Zomaar wat opmerkingen die je krijgt als partner-van.
Klinkt wat negatief, en natuurlijk zijn er veel, heel veel mensen die het wel begrijpen (kijk maar eens rond op dit forum, wat een schatten) maar die paar, die paar met een beperkte visie, die kunnen zoveel schade aanrichten. Zeker als ze je bazen zijn!
Tja, en dan moet je nu weer wahcten. Zo afschuwelijk. Helemaal te begrijpen, omdat een te vroege scan alleen maar onduidelijkehid en valse hoop kan geven, maar tegelijkertijd voelt iedere minuut nietsdoen als een risico. Nog twee weken.
Meid, ik denk aan jullie. Hopelijk gaat het goed, en kunnen jullie die passiviteit een beetje ombuigen. Dat jullie iets "leuks"kunnen doen, al was het maar lekkere broodjes afbakken voor het ontbijt, of een lief briefje achterlaten op de badkamerspiegel. Kleine dingen.
Kris10a, ook voor jou een hele spannende tijd. Allemachtig. Heel veel sterkte en kracht.
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 6 november 2007 om 14:03
Lieve Mims,
Mijn excuses hoor dat ik Romilda en jou doorelkaar heb gehaald. Vaak wil ik iets teruglezen om te zien hoe jij met bepaalde dingen om bent gegaan en waar je tegen aan liep maar er is zoveel geschreven dat ik het vaak niet kan vinden.
Wat fijn dat je Hero helemaal zelf kon verzorgen en je vrijstelling had t.a.v. je sollicitatieplicht. Wat ben jij toch creatief in het bedenken van leuke "kleine" dingen die het leven ondanks de ellendige situatie - met alle beperkingen- veraangenamen. Hero had zich geen betere vrouw kunnen wensen. Ik heb echt enorme bewondering voor (o.a.) jouw kracht en je positieve instelling.
Ik las op jouw topic dat je gesolliciteerd hebt. Is dit (nu al) vanwege de sollicitatieplicht of ben je daar zelf al aan toe? Pas goed op jezelf he?
Ik denk dat wij ook de afleiding bij elkaar vinden, we hebben goede gesprekken en zijn nu behoorlijk huiselijk (brengt het weer ook met zich mee) en blijkbaar begrijpt de buitenwereld dat niet. Er zit voor mij ontzettend veel herkenning in jouw verhaal ook m.b.t. je ouders. Ik vind het zelf wel erg pijnlijk dat er juist geen begrip komt van mensen die zo dichtbij je staan. Ik denk dat ik zelf een manier moet vinden om anders met mijn omgeving om te gaan.
Mims; ik denk dagelijks aan jou en ik haal veel steun uit jouw reacties. Vind het moeilijk om te lezen dat jij je "wiebelig" voelt en je vervolgens zo'n reactie geeft hier. Ben je dankbaar maar vergeet jezelf niet......
Mijn excuses hoor dat ik Romilda en jou doorelkaar heb gehaald. Vaak wil ik iets teruglezen om te zien hoe jij met bepaalde dingen om bent gegaan en waar je tegen aan liep maar er is zoveel geschreven dat ik het vaak niet kan vinden.
Wat fijn dat je Hero helemaal zelf kon verzorgen en je vrijstelling had t.a.v. je sollicitatieplicht. Wat ben jij toch creatief in het bedenken van leuke "kleine" dingen die het leven ondanks de ellendige situatie - met alle beperkingen- veraangenamen. Hero had zich geen betere vrouw kunnen wensen. Ik heb echt enorme bewondering voor (o.a.) jouw kracht en je positieve instelling.
Ik las op jouw topic dat je gesolliciteerd hebt. Is dit (nu al) vanwege de sollicitatieplicht of ben je daar zelf al aan toe? Pas goed op jezelf he?
Ik denk dat wij ook de afleiding bij elkaar vinden, we hebben goede gesprekken en zijn nu behoorlijk huiselijk (brengt het weer ook met zich mee) en blijkbaar begrijpt de buitenwereld dat niet. Er zit voor mij ontzettend veel herkenning in jouw verhaal ook m.b.t. je ouders. Ik vind het zelf wel erg pijnlijk dat er juist geen begrip komt van mensen die zo dichtbij je staan. Ik denk dat ik zelf een manier moet vinden om anders met mijn omgeving om te gaan.
Mims; ik denk dagelijks aan jou en ik haal veel steun uit jouw reacties. Vind het moeilijk om te lezen dat jij je "wiebelig" voelt en je vervolgens zo'n reactie geeft hier. Ben je dankbaar maar vergeet jezelf niet......
dinsdag 6 november 2007 om 21:58
Lieve Danique,
bedankt voor je lieve berichtje! Met ons gaat het op zich best goed. Mijn partner heeft de chemo gehad en zit nu in de zgn. dip (zijn weerstand is nu 0 en daardoor is hij erg vatbaar voor infecties). Hij ligt in het ziekenhuis en wordt geisoleerd verpleegd (alleen op een kamer waar hij niet af mag, voor bezoek en personeel gelden speciale regels om de kamer te betreden). De opname duurt zo'n 6 à 8 wkn. Vooralsnog zijn de bijwerkingen van de chemo minimaal dus dat is wel erg fijn. Ik ben de hele dag bij hem (van 9-22u), en tussendoor ga ik weg wanneer er bezoek komt. Dan ga ik thuis eten of in de familiekamer in het zkh. Hij heeft een tv met dvd-speler en een laptop. We kijken dvd's, of we praten of hij slaapt en ik zit naast hem. Zoals jij ook zegt, de tijd vliegt voorbij met niks doen. Maar samen niks doen is nu zo waardevol geworden. Toen hij thuis was vonden wij het prettig om te wandelen, eigenlijk zonder te praten. En we genoten van een lekkere lunch of maaltijd (zoals Mimsey schrijft afbakbroodjes bij het ontbijt). Samen een cd luisteren die je allebei goed vindt, foto's kijken (hoe pijnlijk dat af en toe ook kan zijn). Gewoon samen zijn. Niks moeten.
Ik lees dat jouw partner in de week van 20-11 een scan krijgt. Betekent dit dat hij op dit moment nog niet behandeld wordt?
Ik ben nieuw op het forum, ik weet dus niet precies hoe alles werkt (leuke plaatjes bij het bericht enzo, de lengte van het bericht vooral als het over mijzelf gaat enzo, dus neem me dat svp niet kwalijk).
A.s. donderdag wordt er beenmergpunctie gedaan en vrijdag weten we of de chemo aangeslagen is, zo ja dan gaan ze op zoek naar een donor, zo niet, tja dan zijn er eigenlijk geen andere behandelingen meer. Kortom de spanning zal de komende dagen vreselijk zijn. We durven nergens meer op te hopen, bang dat we het dan juist verpesten op de een of andere manier.
Ik ben blij in jouw berichten en in die van Mimsey (ik heb nog niet alles bij iedereen kunnen lezen) dingen te lezen die ik zelf ook voel en meemaak. Geeft me het gevoel dat ik me zo mag voelen en dat het niet zo belangrijk is wat anderen daarvan vinden. Hoop dat je wat activiteiten vindt om iets meer invulling te geven aan de dag, en probeer te genieten van het niks doen.
Liefs, sterkte, Kris10a
Mimsey, bedankt voor de knuffel!
bedankt voor je lieve berichtje! Met ons gaat het op zich best goed. Mijn partner heeft de chemo gehad en zit nu in de zgn. dip (zijn weerstand is nu 0 en daardoor is hij erg vatbaar voor infecties). Hij ligt in het ziekenhuis en wordt geisoleerd verpleegd (alleen op een kamer waar hij niet af mag, voor bezoek en personeel gelden speciale regels om de kamer te betreden). De opname duurt zo'n 6 à 8 wkn. Vooralsnog zijn de bijwerkingen van de chemo minimaal dus dat is wel erg fijn. Ik ben de hele dag bij hem (van 9-22u), en tussendoor ga ik weg wanneer er bezoek komt. Dan ga ik thuis eten of in de familiekamer in het zkh. Hij heeft een tv met dvd-speler en een laptop. We kijken dvd's, of we praten of hij slaapt en ik zit naast hem. Zoals jij ook zegt, de tijd vliegt voorbij met niks doen. Maar samen niks doen is nu zo waardevol geworden. Toen hij thuis was vonden wij het prettig om te wandelen, eigenlijk zonder te praten. En we genoten van een lekkere lunch of maaltijd (zoals Mimsey schrijft afbakbroodjes bij het ontbijt). Samen een cd luisteren die je allebei goed vindt, foto's kijken (hoe pijnlijk dat af en toe ook kan zijn). Gewoon samen zijn. Niks moeten.
Ik lees dat jouw partner in de week van 20-11 een scan krijgt. Betekent dit dat hij op dit moment nog niet behandeld wordt?
Ik ben nieuw op het forum, ik weet dus niet precies hoe alles werkt (leuke plaatjes bij het bericht enzo, de lengte van het bericht vooral als het over mijzelf gaat enzo, dus neem me dat svp niet kwalijk).
A.s. donderdag wordt er beenmergpunctie gedaan en vrijdag weten we of de chemo aangeslagen is, zo ja dan gaan ze op zoek naar een donor, zo niet, tja dan zijn er eigenlijk geen andere behandelingen meer. Kortom de spanning zal de komende dagen vreselijk zijn. We durven nergens meer op te hopen, bang dat we het dan juist verpesten op de een of andere manier.
Ik ben blij in jouw berichten en in die van Mimsey (ik heb nog niet alles bij iedereen kunnen lezen) dingen te lezen die ik zelf ook voel en meemaak. Geeft me het gevoel dat ik me zo mag voelen en dat het niet zo belangrijk is wat anderen daarvan vinden. Hoop dat je wat activiteiten vindt om iets meer invulling te geven aan de dag, en probeer te genieten van het niks doen.
Liefs, sterkte, Kris10a
Mimsey, bedankt voor de knuffel!
dinsdag 6 november 2007 om 23:43
Hi Kris10a,
Fijn dat je reageert, er zijn volgens mij geen regels m.b.t. de lengte van een bericht hoor, ik ben in elk geval blij met je uitgebreide antwoord, dus schrijf vooral van je af hier (als je behoefte hebt natuurlijk). Ik haal er zelf veel steun uit en ik hoop dat het voor jou ook zo voelt.
Wat een spannende dag (understatement) vrijdag, vreselijk er hangt zoveel van af.
Begrijp ik het goed dat als de chemo zijn werk goed gedaan heeft en de leukemie dus weg is hij toch (ook) nog een transplantatie moet ondergaan? Hoeveel weken van de 6 á 8 zijn al om?
Grappig; wij vinden het ook prettig om te wandelen. Dat is eigenlijk één van de weinige dingen die we doen, even een frisse neus halen (als het weer een beetje meezit tenminste). Verder mag ik ook graag muziek luisteren, tv kijken (er blijft niet echt iets hangen trouwens) en een beetje in huis rommelen. We zijn allebei erg huiselijk momenteel. De dingen die ik normaalgesproken graag doe (o.a. sporten, winkelen, onder de mensen zijn etc) kosten nu veel moeite. Zie mezelf echt niet de stad in gaan (die tip kreeg ik ook "koop wat leuks voor jezelf") om me te verblijden met een leuk truitje ofzo, voelt allemaal zo onzinnig en oppervlakkig.
Ook m'n vriendschappen staan op een lager pitje. Af en toe spreek ik wat af maar vaker is het telefonisch (of mail) contact. Zal misschien de aard van het beestje zijn maar hoe ongelukkiger ik me voel des te meer moeite ik heb om onder de mensen te zijn. Bij minder heftige problemen (voor deze ellende dus) had ik dat niet hoor, ik vond het dan altijd prettig om met vriendinnen af te spreken.
Maar in deze situatie erger ik me snel aan bijvoorbeeld de lege woorden die mensen toch vaak gaan zeggen, het is immers geen oplosbaar probleem en mensen vinden het moeilijk om er mee om te gaan (en ik ook). Hoe ga jij daarmee om? Heb jij veel steun van (een) vriendin(nen)?
Bij mijn partner kunnen ze aan het bloed zien dat de kanker terug is maar men heeft bij een eerdere scan niets kunnen vinden. Dit kan betekenen dat het toen te vroeg gescand is of dat de tumor zit in een gebied dat niet gescand is. Betekent dat ze het eerst moeten laten groeien en dan hopen dat het op een volgende scan wel te zien is. In de tussentijd gebeurt er dus niets.. en dat voelt rot.
Ik denk aan jullie vrijdag en zal hard duimen voor een goede uitslag.
Heel veel sterkte en een voor jullie.
Liefs,
Danique.
Fijn dat je reageert, er zijn volgens mij geen regels m.b.t. de lengte van een bericht hoor, ik ben in elk geval blij met je uitgebreide antwoord, dus schrijf vooral van je af hier (als je behoefte hebt natuurlijk). Ik haal er zelf veel steun uit en ik hoop dat het voor jou ook zo voelt.
Wat een spannende dag (understatement) vrijdag, vreselijk er hangt zoveel van af.
Begrijp ik het goed dat als de chemo zijn werk goed gedaan heeft en de leukemie dus weg is hij toch (ook) nog een transplantatie moet ondergaan? Hoeveel weken van de 6 á 8 zijn al om?
Grappig; wij vinden het ook prettig om te wandelen. Dat is eigenlijk één van de weinige dingen die we doen, even een frisse neus halen (als het weer een beetje meezit tenminste). Verder mag ik ook graag muziek luisteren, tv kijken (er blijft niet echt iets hangen trouwens) en een beetje in huis rommelen. We zijn allebei erg huiselijk momenteel. De dingen die ik normaalgesproken graag doe (o.a. sporten, winkelen, onder de mensen zijn etc) kosten nu veel moeite. Zie mezelf echt niet de stad in gaan (die tip kreeg ik ook "koop wat leuks voor jezelf") om me te verblijden met een leuk truitje ofzo, voelt allemaal zo onzinnig en oppervlakkig.
Ook m'n vriendschappen staan op een lager pitje. Af en toe spreek ik wat af maar vaker is het telefonisch (of mail) contact. Zal misschien de aard van het beestje zijn maar hoe ongelukkiger ik me voel des te meer moeite ik heb om onder de mensen te zijn. Bij minder heftige problemen (voor deze ellende dus) had ik dat niet hoor, ik vond het dan altijd prettig om met vriendinnen af te spreken.
Maar in deze situatie erger ik me snel aan bijvoorbeeld de lege woorden die mensen toch vaak gaan zeggen, het is immers geen oplosbaar probleem en mensen vinden het moeilijk om er mee om te gaan (en ik ook). Hoe ga jij daarmee om? Heb jij veel steun van (een) vriendin(nen)?
Bij mijn partner kunnen ze aan het bloed zien dat de kanker terug is maar men heeft bij een eerdere scan niets kunnen vinden. Dit kan betekenen dat het toen te vroeg gescand is of dat de tumor zit in een gebied dat niet gescand is. Betekent dat ze het eerst moeten laten groeien en dan hopen dat het op een volgende scan wel te zien is. In de tussentijd gebeurt er dus niets.. en dat voelt rot.
Ik denk aan jullie vrijdag en zal hard duimen voor een goede uitslag.
Heel veel sterkte en een voor jullie.
Liefs,
Danique.
donderdag 8 november 2007 om 15:42
Hoi Danique,
Wat rot dat er niets gedaan kan worden zolang er niets zichtbaar is op de scan. Hoe machteloos moeten jullie je wel niet voelen? Misschien een rare vraag maar voelt jouw partner zich ziek of merkt hij niets van het feit dat de kanker terug is? Mijn vriend voelde zich bijvoorbeeld erg goed in de laatste weken dat hij thuis was, hij merkte er dus niks van dat de leukemie weer terug was.
Ik heb zelf ook niet veel behoefte om normale leuke en gezellige dingen te blijven doen. Ik heb sinds 18 juni welgeteld 1 x gesport, terwijl ik normaal 8u per week sport (waarvan ik zelf 3u les geef). Als ik me slecht voel onttrek ik me een beetje aan mijn sociale leven. Na het slechte nieuws nam ik niet eens mijn mobiel op als ik gebeld werd, ik had gewoon geen zin om te praten. Als het beter gaat met mijn vriend dan voel ik me ook beter en ben ik beter in staat om sociaal te doen. Mailen en sms-en gaan me soms beter af dus houd ik op die manier wel contact met iedereen en dat vind ik ook fijn. Nu vind ik het ook weer fijn om te bellen, het hangt ook allemaal af van het feit of ik mijn emoties onder controle heb of niet. Af en toe spreek ik af met (een) vriendin(nen) om iets te eten of ze komen langs in het ziekenhuis. Ik vind het dan ook fijn om het over andere dingen te hebben, de echt goede vriendinnen voelen dat goed aan en daar heb ik dan ook echt steun aan (ook als het wel om het ziek zijn gaat). Er zijn idd mensen die zich geen houding weten te geven, die durven niet te bellen omdat ze bang zijn dat je in huilen uit gaat barsten (collega's die niks vragen of je negeren). Als ze me dan spreken dan zien ze dat het allemaal niet zo eng is als dat het lijkt. Het is uiteindelijk een simpele vraag 'hoe gaat het met je?'. Ik ben zelf erg open over onze situatie en kan er op goede dagen ook over praten alsof het om een griepje gaat (kennelijk mijn manier van zelfbescherming). Ik heb niet de behoefte om me bij iedereen te laten gaan.
Winkelen vind ik normaal ook erg leuk, nu vind ik er weinig aan en doe het alleen als het moet. Het maakt me overigens niet blij (normaal wel). Ik erger me eerder aan de drukte en de snotterende mensen. Ik ben als de dood dat ik ziek word, dan mag ik namelijk niet meer op bezoek in het ziekenhuis.
Het klopt dat mijn vriend nog een transplantatie moet krijgen. Daarvoor krijgt hij dan weer eerst een chemokuur om het beenmerg volledig uit te schakelen, dan krijgt hij nwe cellen die het beenmerg weer op gang moeten zien te krijgen. Hij heeft nu totaal 3 chemo's gehad. Van de 6-8 wkn zitten er nu 18 dgn op. De transplantatie is overigens ook niet zonder risico, maar het maakt de kans op herstel wel vele malen groter. Daarbij is het natuurlijk ook de vraag of er een donor gevonden kan worden en hoe snel.
Ben benieuwd of ik kan slapen vannacht... Vrees het ergste.
Ben overigens wel blij dat ik dit forum gevonden heb, het doet me idd goed om van me af te schrijven (en vind het fijn dat je zo uitgebreid reageert, bedankt voor je steun ).
Hoop dat het weer een beetje goed blijft zodat jullie kunnen wandelen!
Liefs, Kris10a
Wat rot dat er niets gedaan kan worden zolang er niets zichtbaar is op de scan. Hoe machteloos moeten jullie je wel niet voelen? Misschien een rare vraag maar voelt jouw partner zich ziek of merkt hij niets van het feit dat de kanker terug is? Mijn vriend voelde zich bijvoorbeeld erg goed in de laatste weken dat hij thuis was, hij merkte er dus niks van dat de leukemie weer terug was.
Ik heb zelf ook niet veel behoefte om normale leuke en gezellige dingen te blijven doen. Ik heb sinds 18 juni welgeteld 1 x gesport, terwijl ik normaal 8u per week sport (waarvan ik zelf 3u les geef). Als ik me slecht voel onttrek ik me een beetje aan mijn sociale leven. Na het slechte nieuws nam ik niet eens mijn mobiel op als ik gebeld werd, ik had gewoon geen zin om te praten. Als het beter gaat met mijn vriend dan voel ik me ook beter en ben ik beter in staat om sociaal te doen. Mailen en sms-en gaan me soms beter af dus houd ik op die manier wel contact met iedereen en dat vind ik ook fijn. Nu vind ik het ook weer fijn om te bellen, het hangt ook allemaal af van het feit of ik mijn emoties onder controle heb of niet. Af en toe spreek ik af met (een) vriendin(nen) om iets te eten of ze komen langs in het ziekenhuis. Ik vind het dan ook fijn om het over andere dingen te hebben, de echt goede vriendinnen voelen dat goed aan en daar heb ik dan ook echt steun aan (ook als het wel om het ziek zijn gaat). Er zijn idd mensen die zich geen houding weten te geven, die durven niet te bellen omdat ze bang zijn dat je in huilen uit gaat barsten (collega's die niks vragen of je negeren). Als ze me dan spreken dan zien ze dat het allemaal niet zo eng is als dat het lijkt. Het is uiteindelijk een simpele vraag 'hoe gaat het met je?'. Ik ben zelf erg open over onze situatie en kan er op goede dagen ook over praten alsof het om een griepje gaat (kennelijk mijn manier van zelfbescherming). Ik heb niet de behoefte om me bij iedereen te laten gaan.
Winkelen vind ik normaal ook erg leuk, nu vind ik er weinig aan en doe het alleen als het moet. Het maakt me overigens niet blij (normaal wel). Ik erger me eerder aan de drukte en de snotterende mensen. Ik ben als de dood dat ik ziek word, dan mag ik namelijk niet meer op bezoek in het ziekenhuis.
Het klopt dat mijn vriend nog een transplantatie moet krijgen. Daarvoor krijgt hij dan weer eerst een chemokuur om het beenmerg volledig uit te schakelen, dan krijgt hij nwe cellen die het beenmerg weer op gang moeten zien te krijgen. Hij heeft nu totaal 3 chemo's gehad. Van de 6-8 wkn zitten er nu 18 dgn op. De transplantatie is overigens ook niet zonder risico, maar het maakt de kans op herstel wel vele malen groter. Daarbij is het natuurlijk ook de vraag of er een donor gevonden kan worden en hoe snel.
Ben benieuwd of ik kan slapen vannacht... Vrees het ergste.
Ben overigens wel blij dat ik dit forum gevonden heb, het doet me idd goed om van me af te schrijven (en vind het fijn dat je zo uitgebreid reageert, bedankt voor je steun ).
Hoop dat het weer een beetje goed blijft zodat jullie kunnen wandelen!
Liefs, Kris10a
donderdag 8 november 2007 om 20:56
Hi Kris10a,
Wat een verhaal zeg..
Is het moeilijk om een donor te vinden voor die transplantatie? Of kan het ook binnen de familie gevonden worden? (misschien een domme vraag...)
Ik heb inderdaad eerder gehoord dat een transplantatie niet zonder risico is. Ik had gehoopt voor jullie dat als de chemo nu goed werk had verricht jullie helemaal klaar zouden zijn... maar niet dus...
Blijkt maar weer hoe verradelijk de ziekte is. Mijn partner heeft ook geen klachten. In 1998 wel, vanwege de vele uitzaaiingen kreeg hij af en toe heftige buikpijn, maar dan denk je ook nog niet gelijk aan het ergste (de huisarts ook niet trouwens). Door de pijn is het toen uiteindelijk ontdekt. Hij ging destijds meerdere malen per week hardlopen en had nergens last van, voelde zich goed.
Na 1998 is hij altijd onder controle blijven staan. In 2005 had hij ook geen klachten en was qua sporten erg fanatiek...Het heeft na het ontdekken (na regulier bloedonderzoek) bijna 3 maanden geduurd voordat de tumor verwijderd kon worden (wachtlijst ahum). Hij had een tumor tussen zijn aorta en ruggewervels ter hoogte van zijn nieren. Ik vroeg in de 3 maanden tot aan de operatie regelmatig of hij geen pijn had, iets voelde, nee dus, helemaal niets.
Na alle chemo en grote buikoperaties heeft hij veel tijd nodig gehad om te herstellen. Eigenlijk gaat het nog maar sinds een half jaar de goede kant op. Hij was erg vermoeid, heeft concentratieproblemen en heeft neuropathie (zenuwpijn) in handen en voeten.
Ik vind hem op dit moment kortademig (bijv. als hij de trap oploopt) maar het is voor ons moeilijk te achterhalen of dit nu komt door het verleden of door het opnieuw ontstaan van de ziekte.
Overigens is hij afgelopen maandag gaan hardlopen en dat ging goed zei hij.
Ik heb een aantal mensen in mijn omgeving die denken dat als je kanker hebt je mager wordt en heel erg moe bent, zij stellen zichzelf gerust met de gedachte dat ze het kunnen voelen. Of dat bij een algeheel bloedonderzoek (n.a.v. onschuldige klachten) alles te zien is.... niet dus.
Toch goed om te horen dat jij net zo met de situatie omgaat als ik. Jij onttrekt je ook aan je sociale leven als je je slecht voelt. Als ik jouw verhaal lees lijkt het me erg logisch maar ten aanzien van mijzelf heb ik wel eens het gevoel dat ik gek ben (of dat mijn omgeving dat vindt). Denk dat het tijd wordt dat ik me daar maar wat minder van aan ga trekken. Normaalgesproken heb ik daar geen moeite mee, maar vanwege deze situatie is een beetje begrip/inlevingsvermogen wel erg welkom. Je kunt er gewoon geen onbegrip bij hebben.
Ik kan er trouwens ook alleen maar over praten alsof het om een griepje gaat. Als ik er echt goed over nadenk en het tot me door laat dringen dan beland ik dus in de situatie dat ik niemand wil spreken...paniek, angst, onrust, vreselijk.
Ik hoop dat je toch een beetje kunt slapen vannacht...Ik duim heel hard voor jullie. Hoe laat krijgen jullie de uitslag? Laat je nog wat weten?
voor jullie, en heel veel sterkte toegewenst.
Liefs,
Danique.
Wat een verhaal zeg..
Is het moeilijk om een donor te vinden voor die transplantatie? Of kan het ook binnen de familie gevonden worden? (misschien een domme vraag...)
Ik heb inderdaad eerder gehoord dat een transplantatie niet zonder risico is. Ik had gehoopt voor jullie dat als de chemo nu goed werk had verricht jullie helemaal klaar zouden zijn... maar niet dus...
Blijkt maar weer hoe verradelijk de ziekte is. Mijn partner heeft ook geen klachten. In 1998 wel, vanwege de vele uitzaaiingen kreeg hij af en toe heftige buikpijn, maar dan denk je ook nog niet gelijk aan het ergste (de huisarts ook niet trouwens). Door de pijn is het toen uiteindelijk ontdekt. Hij ging destijds meerdere malen per week hardlopen en had nergens last van, voelde zich goed.
Na 1998 is hij altijd onder controle blijven staan. In 2005 had hij ook geen klachten en was qua sporten erg fanatiek...Het heeft na het ontdekken (na regulier bloedonderzoek) bijna 3 maanden geduurd voordat de tumor verwijderd kon worden (wachtlijst ahum). Hij had een tumor tussen zijn aorta en ruggewervels ter hoogte van zijn nieren. Ik vroeg in de 3 maanden tot aan de operatie regelmatig of hij geen pijn had, iets voelde, nee dus, helemaal niets.
Na alle chemo en grote buikoperaties heeft hij veel tijd nodig gehad om te herstellen. Eigenlijk gaat het nog maar sinds een half jaar de goede kant op. Hij was erg vermoeid, heeft concentratieproblemen en heeft neuropathie (zenuwpijn) in handen en voeten.
Ik vind hem op dit moment kortademig (bijv. als hij de trap oploopt) maar het is voor ons moeilijk te achterhalen of dit nu komt door het verleden of door het opnieuw ontstaan van de ziekte.
Overigens is hij afgelopen maandag gaan hardlopen en dat ging goed zei hij.
Ik heb een aantal mensen in mijn omgeving die denken dat als je kanker hebt je mager wordt en heel erg moe bent, zij stellen zichzelf gerust met de gedachte dat ze het kunnen voelen. Of dat bij een algeheel bloedonderzoek (n.a.v. onschuldige klachten) alles te zien is.... niet dus.
Toch goed om te horen dat jij net zo met de situatie omgaat als ik. Jij onttrekt je ook aan je sociale leven als je je slecht voelt. Als ik jouw verhaal lees lijkt het me erg logisch maar ten aanzien van mijzelf heb ik wel eens het gevoel dat ik gek ben (of dat mijn omgeving dat vindt). Denk dat het tijd wordt dat ik me daar maar wat minder van aan ga trekken. Normaalgesproken heb ik daar geen moeite mee, maar vanwege deze situatie is een beetje begrip/inlevingsvermogen wel erg welkom. Je kunt er gewoon geen onbegrip bij hebben.
Ik kan er trouwens ook alleen maar over praten alsof het om een griepje gaat. Als ik er echt goed over nadenk en het tot me door laat dringen dan beland ik dus in de situatie dat ik niemand wil spreken...paniek, angst, onrust, vreselijk.
Ik hoop dat je toch een beetje kunt slapen vannacht...Ik duim heel hard voor jullie. Hoe laat krijgen jullie de uitslag? Laat je nog wat weten?
voor jullie, en heel veel sterkte toegewenst.
Liefs,
Danique.
vrijdag 9 november 2007 om 19:48
Hoi Danique,
Even snel een berichtje (morgen uitgebreider, heb er iets meer tijd voor nodig, moest vandaag rennen vliegen).
We hebben goed bericht gehad!!! Het beenmerg is leeg en dat is hetgeen wat de artsen willen zien na de chemo. De procedure voor het zoeken naar een donor is vandaag gestart! Er wordt nu iedere week een punctie gedaan om naar de activiteit van het beenmerg te kijken.
Ik heb overigens geen oog dicht gedaan vannacht, ook een beetje door de storm maar meer door alle doemscenario's die de revue passeerden in mijn hoofd (het was weer even geen griepje meer in mijn gedachten).
Ben nu weer even gerustgesteld, hoop dat het goed blijft gaan!!
Dikke knuffel en een fijn weekend,
Kris10a
Even snel een berichtje (morgen uitgebreider, heb er iets meer tijd voor nodig, moest vandaag rennen vliegen).
We hebben goed bericht gehad!!! Het beenmerg is leeg en dat is hetgeen wat de artsen willen zien na de chemo. De procedure voor het zoeken naar een donor is vandaag gestart! Er wordt nu iedere week een punctie gedaan om naar de activiteit van het beenmerg te kijken.
Ik heb overigens geen oog dicht gedaan vannacht, ook een beetje door de storm maar meer door alle doemscenario's die de revue passeerden in mijn hoofd (het was weer even geen griepje meer in mijn gedachten).
Ben nu weer even gerustgesteld, hoop dat het goed blijft gaan!!
Dikke knuffel en een fijn weekend,
Kris10a
vrijdag 9 november 2007 om 22:35
Ook even een snel berichtje;
Wat een geweldig bericht Kris10a! Ik ben zo blij voor jullie, wat een enorme opluchting!
Kan me goed voorstellen dat je nauwelijks geslapen hebt; alles hangt er van af. Je durft dan nauwelijks iets te hopen, zenuwslopend is het.
Jullie ook een fijn weekend en een
En slaap lekker vannacht!
Liefs,
Danique.
Wat een geweldig bericht Kris10a! Ik ben zo blij voor jullie, wat een enorme opluchting!
Kan me goed voorstellen dat je nauwelijks geslapen hebt; alles hangt er van af. Je durft dan nauwelijks iets te hopen, zenuwslopend is het.
Jullie ook een fijn weekend en een
En slaap lekker vannacht!
Liefs,
Danique.
zaterdag 10 november 2007 om 16:12
Hoi Danique,
Daar ben ik weer. Mijn Lief ligt te slapen, dus ik kan even op de pc (soms moeten we er om vechten). Heb net even alles van jouw topic gelezen. Moest het even laten bezinken. Het is bijzonder hoeveel een mens eigenlijk kan hebben. Je leven in zien storten, overeind proberen te krabbelen om vervolgens weer om te moeten gaan. Je weet toch een ongekende kracht aan te boren om dit iedere keer weer te doen. Petje af! Ook voor je man, want het is ongelofelijk wat die moet doorstaan om weer gezond te worden. Ik hoop echt dat het deze keer goed gaat en dat jullie weer samen van het leven kunnen gaan genieten. Fijn om te lezen dat jullie nog op vakantie zijn geweest, hoop dat jullie daar toch weer wat energie uit hebben kunnen halen voor de langere termijn!!
Ik las dat jullie gingen zwemmen voor de ontspanning, doen jullie dat nu nog en zo ja bevalt het?
Ik schrok heel erg toen ik las dat er een wachtlijst is voor het verwijderen van de tumor. Het wachten moet vreselijk zijn geweest. De operatie zelf (gezien de locatie van de tumor) klinkt mij heel erg eng in de oren.
Je schreef ook dat je enorme druk ervaart van diverse kanten, hoe is dat nu? Iets minder of blijf je dat houden. Heb je nog steeds gesprekken met een psycholoog? Heb je er baat bij? Als je mijn vragen te persoonlijk vindt dan moet je ze gewoon niet beantwoorden.
Bizar zeg dat je man in principe geen klachten heeft (en gehad). Fijn dat hij heeft kunnen hardlopen, sporten zorgt toch altijd voor een lekker gevoel. Hoop dat hij dat zo ervaren heeft!
Je vroeg of het vinden van een donor lastig is, ja dat is erg lastig. Er wordt gezocht in een werelddonorbank. Het is moeilijk om een passende donor te vinden, daarbij hebben de artsen al gezegd dat het bij mijn Lief niet te verwachten is dat er een passende donor gevonden zal worden. Uiteraard heeft hij speciale kenmerken die het lastig maken (ja het zal een keer makkelijk gaan). Daarom zal er naar verwachting gebruik worden gemaakt van navelstrengbloed van 2 donoren. In het navelstrengbloed zitten ook nwe stamcellen die hetzelfde functioneren als de stamcellen van een volwassen donor. Broers of zussen komen in aanmerking om te fungeren als donor, maar die heeft hij niet dus dan ben je snel klaar (absoluut geen domme vraag of familie als donor kan fungeren). Naast chemo zal hij ook volledige lichaamsbestraling krijgen (daar weten we weinig van dus ik ga me maar weer eens inlezen op internet). Het is overigens erg lastige materie, heb er echt op moeten studeren om me de terminologie eigen te maken (zul jij misschien ook zo ervaren hebben).
Ik wou dat we er al waren, maar er is nog een lange weg te gaan. Net na de opname gingen we er vanuit dat als alles volgens plan zou verlopen hij eind november helemaal klaar zou zijn. Het was leuk bedacht, maar het hield ons wel overeind, maar het mocht niet zo zijn .
De week van 20 november komt voor jullie nu steeds dichterbij, houd je het wachten nog een beetje vol? Ik stuur je telepatisch een onsje kracht wat je hopelijk zal helpen in de tijd dat jullie moeten wachten!!! Je gedachten verzetten is zo lastig en als het lukt dwaal ik weer af naar hetgeen ik eigenlijk niet wil. Ik probeer nu steeds weer een beetje te lezen (veel meer kan ik in het zkh niet doen). Koken is bijvoorbeeld een grote hobby van me (wat ik nu niet meer doe) en ik vind het erg fijn om het foodmagazine Delicious. te lezen (niet te lange stukken tekst, lekkere recepten die ik ga maken als mijn Lief straks weer thuis is). Mocht je van koken houden dan is dat blad echt een aanrader! Misschien heel stom, maar ik vond een taart of cake bakken erg therapeutisch werken, het was het enige waarbij ik echt niet aan andere dingen dacht. Misschien het proberen waard?
Dikke voor jullie en hoop dat jullie een fijn weekend zullen hebben!! (weet niet of je het weekend ook echt als weekend ervaart, ikke namelijk niet ik weet doorgaans niet eens welke dag het is)
Liefs, Kris10a
Daar ben ik weer. Mijn Lief ligt te slapen, dus ik kan even op de pc (soms moeten we er om vechten). Heb net even alles van jouw topic gelezen. Moest het even laten bezinken. Het is bijzonder hoeveel een mens eigenlijk kan hebben. Je leven in zien storten, overeind proberen te krabbelen om vervolgens weer om te moeten gaan. Je weet toch een ongekende kracht aan te boren om dit iedere keer weer te doen. Petje af! Ook voor je man, want het is ongelofelijk wat die moet doorstaan om weer gezond te worden. Ik hoop echt dat het deze keer goed gaat en dat jullie weer samen van het leven kunnen gaan genieten. Fijn om te lezen dat jullie nog op vakantie zijn geweest, hoop dat jullie daar toch weer wat energie uit hebben kunnen halen voor de langere termijn!!
Ik las dat jullie gingen zwemmen voor de ontspanning, doen jullie dat nu nog en zo ja bevalt het?
Ik schrok heel erg toen ik las dat er een wachtlijst is voor het verwijderen van de tumor. Het wachten moet vreselijk zijn geweest. De operatie zelf (gezien de locatie van de tumor) klinkt mij heel erg eng in de oren.
Je schreef ook dat je enorme druk ervaart van diverse kanten, hoe is dat nu? Iets minder of blijf je dat houden. Heb je nog steeds gesprekken met een psycholoog? Heb je er baat bij? Als je mijn vragen te persoonlijk vindt dan moet je ze gewoon niet beantwoorden.
Bizar zeg dat je man in principe geen klachten heeft (en gehad). Fijn dat hij heeft kunnen hardlopen, sporten zorgt toch altijd voor een lekker gevoel. Hoop dat hij dat zo ervaren heeft!
Je vroeg of het vinden van een donor lastig is, ja dat is erg lastig. Er wordt gezocht in een werelddonorbank. Het is moeilijk om een passende donor te vinden, daarbij hebben de artsen al gezegd dat het bij mijn Lief niet te verwachten is dat er een passende donor gevonden zal worden. Uiteraard heeft hij speciale kenmerken die het lastig maken (ja het zal een keer makkelijk gaan). Daarom zal er naar verwachting gebruik worden gemaakt van navelstrengbloed van 2 donoren. In het navelstrengbloed zitten ook nwe stamcellen die hetzelfde functioneren als de stamcellen van een volwassen donor. Broers of zussen komen in aanmerking om te fungeren als donor, maar die heeft hij niet dus dan ben je snel klaar (absoluut geen domme vraag of familie als donor kan fungeren). Naast chemo zal hij ook volledige lichaamsbestraling krijgen (daar weten we weinig van dus ik ga me maar weer eens inlezen op internet). Het is overigens erg lastige materie, heb er echt op moeten studeren om me de terminologie eigen te maken (zul jij misschien ook zo ervaren hebben).
Ik wou dat we er al waren, maar er is nog een lange weg te gaan. Net na de opname gingen we er vanuit dat als alles volgens plan zou verlopen hij eind november helemaal klaar zou zijn. Het was leuk bedacht, maar het hield ons wel overeind, maar het mocht niet zo zijn .
De week van 20 november komt voor jullie nu steeds dichterbij, houd je het wachten nog een beetje vol? Ik stuur je telepatisch een onsje kracht wat je hopelijk zal helpen in de tijd dat jullie moeten wachten!!! Je gedachten verzetten is zo lastig en als het lukt dwaal ik weer af naar hetgeen ik eigenlijk niet wil. Ik probeer nu steeds weer een beetje te lezen (veel meer kan ik in het zkh niet doen). Koken is bijvoorbeeld een grote hobby van me (wat ik nu niet meer doe) en ik vind het erg fijn om het foodmagazine Delicious. te lezen (niet te lange stukken tekst, lekkere recepten die ik ga maken als mijn Lief straks weer thuis is). Mocht je van koken houden dan is dat blad echt een aanrader! Misschien heel stom, maar ik vond een taart of cake bakken erg therapeutisch werken, het was het enige waarbij ik echt niet aan andere dingen dacht. Misschien het proberen waard?
Dikke voor jullie en hoop dat jullie een fijn weekend zullen hebben!! (weet niet of je het weekend ook echt als weekend ervaart, ikke namelijk niet ik weet doorgaans niet eens welke dag het is)
Liefs, Kris10a
zondag 11 november 2007 om 13:29
Hoi Kris10a,
Inderdaad hebben jullie helaas nog een lange weg te gaan. Kan me voorstellen dat je vrijdag eerst enorm opgelucht en blij was (een soort ontlading na alle opgebouwde spanning) maar dat je vervolgens weer met beide voeten op de grond staat omdat er nog zoveel moet gebeuren. Of niet?
Voor mij voelt het alsof ik constant grenzen aan het verleggen ben, je krijgt een klap en vindt blijkbaar toch weer een manier om er mee om te gaan doordat je je toch richt op kleine lichtpuntjes of door af en toe maar te doen alsof het -zoals jij het zei- om een griepje gaat. Overleven heet dat inderdaad.
Mooi dat er ook een mogelijkheid is om van navelstrengbloed gebruik te maken. Dit klinkt alsof het niet al te moeilijk verkrijgbaar is...en jouw Lief snel geholpen kan worden.. Is de ingreep dan ook minder riskant? Ik hoop 't zo.
Wat fijn trouwens dat de bezoekuren zo ruim zijn. Hier in het UMCG is het van 15.00 uur - 20.00 uur, maar misschien heeft dat ook te maken met de afdeling? Omdat jouw vriend helemaal afgezonderd ligt?
Ik zat ook altijd aan bed te 'lezen". Ik hou ook veel van koken, mocht mijn man opgenomen worden dan zal ik jouw tip zeker opvolgen (en maandag haal ik alles voor een taartje!)
Wij gaan nog steeds 1 x per week zwemmen. Moet mezelf er eerst wel even heen slepen... Het heet zwemmen in warm water en het zijn voornamelijk mensen op leeftijd die gebruik maken van het warme bad, en dat bevalt erg goed. Lekker rustig, geen opgeschoten jeugd, lawaai etc. Ik heb regelmatig spierpijn in schouders/rug en het voelt echt erg lekker om daar wat te zwemmen.
Ik vind vragen niet snel te persoonlijk hoor! Ik ging naar de psycholoog nadat ik een paar maanden had aangezien hoe ik door mijn leidinggevende tegengewerkt werd. De gesprekken waren met name gericht op het omgaan met hem. In het ziekenhuis liep ik tijdens de opname wel bij een medisch maatschappelijk werker maar daar heb ik niet veel baat bij gehad.
Vorige week heb ik de psycholoog gemaild met de vraag of hij mij in deze situatie denkt te kunnen helpen. Ik moet nl. werken aan mijn herstel, ik kan niet achterover leunen en niets doen. Mijn huisarts en de huisarts van mijn man (hij heeft een andere) vinden de manier waarop ik met de situatie om ga normaal en vinden psych. hulp niet nodig (tenzij ik het zelf wil). Zij zijn van mening dat het belangrijk is dat je erover praat, maar t maakt niet uit met wie.
Ik denk eerlijkgezegd dat een psych mij niet kan helpen (niemand eigenlijk) maar ik heb geen bezwaar om het te proberen. Ben jij ook ziekgemeld? Hoe verlopen jouw gesprekken met de bedrijfsarts?
Ben erg nerveus voor de scan en het vervolg. Van enige onbevangenheid t.a.v. de behandelingen is bij ons geen sprake en dat maakt het er ook niet makkelijk op. Ik heb nog nachtmerries van 2 jaar geleden wat een complicaties hebben wij toen gehad en wat een paniek.
Ik slaap erg slecht, mijn hart slaat regelmatig (vooral 's nachts) op hol, voel me vaak erg opgefokt, schrik van lawaai, ben snel geirriteerd, vaak hoofdpijn, moe etc etc etc. Dat ik dingen als "druk" ervaar zegt misschien wel meer over mij dan over mijn omgeving, maar dat weet ik niet..misschien kan de psych me daarmee helpen.
Wij ervaren het weekend ook niet als weekend hoor, ben ook vaak met de dagen in de war. We hebben trouwens best wel raakvlakken.. koken, sporten, wandelen, mijn man heeft ook geen broers/zussen... zomaar wat dingen die me nu te binnen schieten, als ik jouw berichten lees dan is er veel herkenning op meerdere vlakken. Apart niet?
Jullie ook een fijn weekend en natuurlijk een dikke
Liefs,
Danique.
Inderdaad hebben jullie helaas nog een lange weg te gaan. Kan me voorstellen dat je vrijdag eerst enorm opgelucht en blij was (een soort ontlading na alle opgebouwde spanning) maar dat je vervolgens weer met beide voeten op de grond staat omdat er nog zoveel moet gebeuren. Of niet?
Voor mij voelt het alsof ik constant grenzen aan het verleggen ben, je krijgt een klap en vindt blijkbaar toch weer een manier om er mee om te gaan doordat je je toch richt op kleine lichtpuntjes of door af en toe maar te doen alsof het -zoals jij het zei- om een griepje gaat. Overleven heet dat inderdaad.
Mooi dat er ook een mogelijkheid is om van navelstrengbloed gebruik te maken. Dit klinkt alsof het niet al te moeilijk verkrijgbaar is...en jouw Lief snel geholpen kan worden.. Is de ingreep dan ook minder riskant? Ik hoop 't zo.
Wat fijn trouwens dat de bezoekuren zo ruim zijn. Hier in het UMCG is het van 15.00 uur - 20.00 uur, maar misschien heeft dat ook te maken met de afdeling? Omdat jouw vriend helemaal afgezonderd ligt?
Ik zat ook altijd aan bed te 'lezen". Ik hou ook veel van koken, mocht mijn man opgenomen worden dan zal ik jouw tip zeker opvolgen (en maandag haal ik alles voor een taartje!)
Wij gaan nog steeds 1 x per week zwemmen. Moet mezelf er eerst wel even heen slepen... Het heet zwemmen in warm water en het zijn voornamelijk mensen op leeftijd die gebruik maken van het warme bad, en dat bevalt erg goed. Lekker rustig, geen opgeschoten jeugd, lawaai etc. Ik heb regelmatig spierpijn in schouders/rug en het voelt echt erg lekker om daar wat te zwemmen.
Ik vind vragen niet snel te persoonlijk hoor! Ik ging naar de psycholoog nadat ik een paar maanden had aangezien hoe ik door mijn leidinggevende tegengewerkt werd. De gesprekken waren met name gericht op het omgaan met hem. In het ziekenhuis liep ik tijdens de opname wel bij een medisch maatschappelijk werker maar daar heb ik niet veel baat bij gehad.
Vorige week heb ik de psycholoog gemaild met de vraag of hij mij in deze situatie denkt te kunnen helpen. Ik moet nl. werken aan mijn herstel, ik kan niet achterover leunen en niets doen. Mijn huisarts en de huisarts van mijn man (hij heeft een andere) vinden de manier waarop ik met de situatie om ga normaal en vinden psych. hulp niet nodig (tenzij ik het zelf wil). Zij zijn van mening dat het belangrijk is dat je erover praat, maar t maakt niet uit met wie.
Ik denk eerlijkgezegd dat een psych mij niet kan helpen (niemand eigenlijk) maar ik heb geen bezwaar om het te proberen. Ben jij ook ziekgemeld? Hoe verlopen jouw gesprekken met de bedrijfsarts?
Ben erg nerveus voor de scan en het vervolg. Van enige onbevangenheid t.a.v. de behandelingen is bij ons geen sprake en dat maakt het er ook niet makkelijk op. Ik heb nog nachtmerries van 2 jaar geleden wat een complicaties hebben wij toen gehad en wat een paniek.
Ik slaap erg slecht, mijn hart slaat regelmatig (vooral 's nachts) op hol, voel me vaak erg opgefokt, schrik van lawaai, ben snel geirriteerd, vaak hoofdpijn, moe etc etc etc. Dat ik dingen als "druk" ervaar zegt misschien wel meer over mij dan over mijn omgeving, maar dat weet ik niet..misschien kan de psych me daarmee helpen.
Wij ervaren het weekend ook niet als weekend hoor, ben ook vaak met de dagen in de war. We hebben trouwens best wel raakvlakken.. koken, sporten, wandelen, mijn man heeft ook geen broers/zussen... zomaar wat dingen die me nu te binnen schieten, als ik jouw berichten lees dan is er veel herkenning op meerdere vlakken. Apart niet?
Jullie ook een fijn weekend en natuurlijk een dikke
Liefs,
Danique.
dinsdag 13 november 2007 om 13:23
Hoi Danique,
i.d.d. apart/leuk dat we zoveel raakvlakken hebben!
Ik ben doodmoe. Ben weer veel aan het piekeren, heb het gevoel dat je je zo moet voelen als je depressief bent. Ondanks dat heb ik deze week maar gevuld met wat sociale activiteiten. Gisteren ben ik tussen de middag gaan eten bij mijn ouders, vandaag komt een vriendin bij mij eten en ga ik lekker koken, donderdagavond ga ik met 2 vriendinnen uit eten. En dan kunnen ze me vrijdag denk ik opvegen of misschien voel ik me wel volledig opgeladen. Ik weet het niet, we zien het wel.
Ik heb (zoals jij, daar is weer een overeenkomst) ook last van een hart wat op hol slaat. Ik verkeer vaak in staat van hyperventilatie. Nu ik het herken en weet dat er niks aan de hand is kan ik het goed onder controle krijgen. Ik heb ook een erg kort lontje. Vandaag heb ik barstende koppijn. Ik gebruik voor het eerst een kalmeringsmiddel om beter te slapen (ben de hele nacht knock-out), daarbij wordt je gevoel afgestompt waardoor ik niet zo'n last heb van emotionele buien. Het heeft dus voor- en nadelen. Ik zou de hele dag wel kunnen slapen
De behandeling met navelstrengbloed is net zo riskant als met een volwassen donor, het blijft lichaamsvreemd. Het is makkelijker om een passende donor te vinden met navelstrengbloed omdat er naar minder kenmerken wordt gekeken die gelijk moeten zijn aan elkaar.
In het EMC mag er 1 persoon de hele dag aanwezig zijn bij de patient. Er zijn verder wel bezoekuren voor anderen, maar daar wordt niet zo streng naar gekeken. Zolang je maar geen overlast bezorgd en de patient niet uitput. Ze hebben liever dat er de hele dag iemand is dan dat de patient alleen ligt te zijn in een eigen kamer.
Wij hebben tijdens de 1e 2 kuren contact gehad met de medisch maatschappelijk werker, maar we gingen er toen zodanig positief mee om dat hij eigenlijk voor niks kwam. Het was eerder even voor de gezelligheid. Nu hebben wij er wel behoefte aan, maar is er volgens mij iets misgegaan met de aanmelding. Ik laat het maar even zo.
Ik ben idd ziekgemeld. Mijn arbo-arts ziet de ernst van de situatie goed in en vindt dus ook niet dat ik moet gaan werken. Ze weten ook op het werk dat zodra het wel kan dat ik uit mezelf kom en niet ga wachten tot de arts zegt dat het kan. Het scheelt enorm als de werkgever inziet dat je niet voor de lol wegblijft van het werk. Ik denk niet dat ze met me willen ruilen.
Kan me goed voorstellen dat je nerveus bent voor de scan. Ongewild denk je toch aan alle nare herinneringen en hoop je dat je niet weer in eenzelfde situatie gaat belanden. Ik duim voor jullie!!
Heb je ooit yoga of zo geprobeerd voor ontspanning of ademhalingsoefeningen? Ik niet. Ik heb alleen wel het idee dat yoga zou helpen. Al is het alleen al om dat onrustige gevoel een uur kwijt te zijn.
Ik ga proberen even te slapen, geloof niet dat dat een probleem gaat zijn!
Liefs, Kris10a
i.d.d. apart/leuk dat we zoveel raakvlakken hebben!
Ik ben doodmoe. Ben weer veel aan het piekeren, heb het gevoel dat je je zo moet voelen als je depressief bent. Ondanks dat heb ik deze week maar gevuld met wat sociale activiteiten. Gisteren ben ik tussen de middag gaan eten bij mijn ouders, vandaag komt een vriendin bij mij eten en ga ik lekker koken, donderdagavond ga ik met 2 vriendinnen uit eten. En dan kunnen ze me vrijdag denk ik opvegen of misschien voel ik me wel volledig opgeladen. Ik weet het niet, we zien het wel.
Ik heb (zoals jij, daar is weer een overeenkomst) ook last van een hart wat op hol slaat. Ik verkeer vaak in staat van hyperventilatie. Nu ik het herken en weet dat er niks aan de hand is kan ik het goed onder controle krijgen. Ik heb ook een erg kort lontje. Vandaag heb ik barstende koppijn. Ik gebruik voor het eerst een kalmeringsmiddel om beter te slapen (ben de hele nacht knock-out), daarbij wordt je gevoel afgestompt waardoor ik niet zo'n last heb van emotionele buien. Het heeft dus voor- en nadelen. Ik zou de hele dag wel kunnen slapen
De behandeling met navelstrengbloed is net zo riskant als met een volwassen donor, het blijft lichaamsvreemd. Het is makkelijker om een passende donor te vinden met navelstrengbloed omdat er naar minder kenmerken wordt gekeken die gelijk moeten zijn aan elkaar.
In het EMC mag er 1 persoon de hele dag aanwezig zijn bij de patient. Er zijn verder wel bezoekuren voor anderen, maar daar wordt niet zo streng naar gekeken. Zolang je maar geen overlast bezorgd en de patient niet uitput. Ze hebben liever dat er de hele dag iemand is dan dat de patient alleen ligt te zijn in een eigen kamer.
Wij hebben tijdens de 1e 2 kuren contact gehad met de medisch maatschappelijk werker, maar we gingen er toen zodanig positief mee om dat hij eigenlijk voor niks kwam. Het was eerder even voor de gezelligheid. Nu hebben wij er wel behoefte aan, maar is er volgens mij iets misgegaan met de aanmelding. Ik laat het maar even zo.
Ik ben idd ziekgemeld. Mijn arbo-arts ziet de ernst van de situatie goed in en vindt dus ook niet dat ik moet gaan werken. Ze weten ook op het werk dat zodra het wel kan dat ik uit mezelf kom en niet ga wachten tot de arts zegt dat het kan. Het scheelt enorm als de werkgever inziet dat je niet voor de lol wegblijft van het werk. Ik denk niet dat ze met me willen ruilen.
Kan me goed voorstellen dat je nerveus bent voor de scan. Ongewild denk je toch aan alle nare herinneringen en hoop je dat je niet weer in eenzelfde situatie gaat belanden. Ik duim voor jullie!!
Heb je ooit yoga of zo geprobeerd voor ontspanning of ademhalingsoefeningen? Ik niet. Ik heb alleen wel het idee dat yoga zou helpen. Al is het alleen al om dat onrustige gevoel een uur kwijt te zijn.
Ik ga proberen even te slapen, geloof niet dat dat een probleem gaat zijn!
Liefs, Kris10a
donderdag 15 november 2007 om 13:23
Hoi Kris10a,
Ik hoop dat je een beetje goed geslapen hebt. Hoe gaat het met je vriend momenteel? Neemt zijn weerstand langzaam aan een beetje toe, of is het daar nog te vroeg voor en doet de chemo zijn werk nog?
Eergisteren is mijn collega overleden. Die collega met keelkanker die ik een paar keer in het ziekenhuis tegengekomen ben en die graag met ons wilde mailen. Zijn vooruitzichten waren goed, hij is overleden aan een bloeding ontstaan door de bestraling......Behandelingen kunnen blijkbaar vaak net zo dodelijk zijn als de ziekte zelf.....Ben er behoorlijk aangeslagen door. Ook omdat hij mailde dat de ziekte hem en mijn man er niet onder ging krijgen....
Je klachten herken ik erg goed. Ik neem ook slaap- en kalmeringstabletten maar zelfs dan heb ik nog moeite met inslapen en doorslapen. Terwijl ik geen pillenslikker ben en dus niet zoveel gewend ben.
Grappig dat je over yoga begint. Ik heb er zelf ook over nagedacht. Het lijkt me wel lekker om gewoon de oefeningen te doen maar ik heb wel eens gehoord dat voordat je begint en elke keer na afloop er ook gesprekken plaatsvinden. Daar heb ik dus geen zin in. Uitleggen welke onrust ik heb, wat ik ervan verwacht, mijn verhaal doen. Misschien werkt het niet overal zo maar dat is wat me een beetje tegengehouden heeft.
Hoevaak ik jouw tekst over de Arbo niet hier en daar gezegd heb...Ik heb een hoog arbeidsmoraal, laag ziekteverzuim en ben vanwege alle pesterijen bijna een jaar lang dagelijks met buikpijn naar het werk gegaan zonder me 1 dag ziek te melden. Dan denk je dus inderdaad dat anderen er van uit mogen gaan dat als ik ook maar enigszins denk me op te kunnen laden om te presteren/onder de mensen te zijn ik dat uit mezelf wel zou doen. Vanmiddag heb ik een afspraak en dan hoor ik het wel.
Ik wens jullie heel veel sterkte en jou een plezierige eetafspraak vanavond.
Liefs,
Danique.
Ik hoop dat je een beetje goed geslapen hebt. Hoe gaat het met je vriend momenteel? Neemt zijn weerstand langzaam aan een beetje toe, of is het daar nog te vroeg voor en doet de chemo zijn werk nog?
Eergisteren is mijn collega overleden. Die collega met keelkanker die ik een paar keer in het ziekenhuis tegengekomen ben en die graag met ons wilde mailen. Zijn vooruitzichten waren goed, hij is overleden aan een bloeding ontstaan door de bestraling......Behandelingen kunnen blijkbaar vaak net zo dodelijk zijn als de ziekte zelf.....Ben er behoorlijk aangeslagen door. Ook omdat hij mailde dat de ziekte hem en mijn man er niet onder ging krijgen....
Je klachten herken ik erg goed. Ik neem ook slaap- en kalmeringstabletten maar zelfs dan heb ik nog moeite met inslapen en doorslapen. Terwijl ik geen pillenslikker ben en dus niet zoveel gewend ben.
Grappig dat je over yoga begint. Ik heb er zelf ook over nagedacht. Het lijkt me wel lekker om gewoon de oefeningen te doen maar ik heb wel eens gehoord dat voordat je begint en elke keer na afloop er ook gesprekken plaatsvinden. Daar heb ik dus geen zin in. Uitleggen welke onrust ik heb, wat ik ervan verwacht, mijn verhaal doen. Misschien werkt het niet overal zo maar dat is wat me een beetje tegengehouden heeft.
Hoevaak ik jouw tekst over de Arbo niet hier en daar gezegd heb...Ik heb een hoog arbeidsmoraal, laag ziekteverzuim en ben vanwege alle pesterijen bijna een jaar lang dagelijks met buikpijn naar het werk gegaan zonder me 1 dag ziek te melden. Dan denk je dus inderdaad dat anderen er van uit mogen gaan dat als ik ook maar enigszins denk me op te kunnen laden om te presteren/onder de mensen te zijn ik dat uit mezelf wel zou doen. Vanmiddag heb ik een afspraak en dan hoor ik het wel.
Ik wens jullie heel veel sterkte en jou een plezierige eetafspraak vanavond.
Liefs,
Danique.
donderdag 15 november 2007 om 20:45
Hoi Danique,
Wat erg om te lezen dat je collega overleden is. Gecondoleerd. Heel erg begrijpelijk dat je erg aangeslagen bent. Het komt dan allemaal weer zo dichtbij. Je hoopt zo dat het goed gaat, dat je een mogelijk overlijden zo ver mogelijk naar achteren schuift. Vooral als je vol goede moed bent, zoals jouw collega was gezien zijn vooruitzichten. Bizar hè dat een behandeling iemand fataal kan worden. Je kunt niet zonder de behandeling dus je hebt geen keus, maar ondertussen zijn er zoveel risico's aan verbonden. Zo is het helaas bij leukemie ook. Vaak overlijden patienten aan de infecties die ze krijgen tijdens de dip. Meestal gaat het dan om longonsteking of een schimmel in de longen. Alles is dan te wijten aan de veel te lage weerstand.
Hoe gaat het met jou man? Kan hij makkelijk omgaan met het wachten op de scan?
Mijn vriend is vandaag ziek geworden. Hij voelde zich gisteravond al niet lekker en hij had al 3 nachten slecht geslapen dus hij was erg moe. Vanochtend heeft hij weer een beenmergpunctie gehad, die erg pijnlijk was. Morgen horen we dan weer hoe het er voor staat. In de loop van de ochtend heeft hij koorts gekregen (40 grdn) en is hij begonnen te braken. Alles wat erin gaat komt er 10 minuten later weer uit. Nu krijgt hij weer antibiotica, er zijn bloedkweken afgenomen om te zien of hij een bacterie heeft. Hij leek wel doorzichtig zo wit was hij, op dit moment krijgt hij bloed. Het kan zijn dat hij zich dan weer iets beter gaat voelen. We hadden wel gedacht dat zijn bloedwaarden nu wel weer zouden gaan stijgen, maar het is nog steeds aan het dalen. Feitelijk zit hij nog in de dip dus het is niet raar. Ondanks dat zijn we huiverig voor de uitslag morgen. We zijn erg bang dat dit misschien met de leukemie te maken heeft. Het ging zo goed. Het is ook te mooi om waar te zijn dat het allemaal zonder problemen verloopt, dat weten wij ook wel. Ondanks dat gaan we niet doemdenken. De eerste kuur heeft hij ook hoge koorts gehad en dat is ook overgegaan, dus het komt nu ook goed.
Ik slaap op zich goed als ik een kalmeringspil neem, maar het werkt maar 1 nacht. Gisteren heb ik daarom maar niks genomen, en heb ik tot 2 u wakker gelegen. De avond ervoor heb ik wel wat genomen en lag ik ook tot 2 u wakker. Ook word ik 's nachts heel makkelijk wakker. Aangezien ik om 7 u opsta is dat niet echt optimaal. Ik wil er niet teveel van nemen, dadelijk kan ik niet meer zonder. Ik word ook erg vergeetachtig en dat vind ik niet fijn. Als ik er dan vanavond 1 neem zal het wel weer werken (hoop ik). De eerste 2 keer dat ik er 1 nam heb ik wel heel diep geslapen, dus ik vind het wel raar dat het soms helemaal niet werkt.
Dinsdagavond was erg leuk. Ik had lekker gekookt, waar ik erg van genoot. We hebben lekker gegeten en bijgekletst, de tijd ging giga snel.
Voor vanavond heb ik mijn etentje afgezegd. Dat vond ik wel jammer want ik vond het echt leuk om mijn vriendinnen weer te zien en bij te kletsen (het blijft toch anders met mailen/smsen of bellen). Ik zit alleen niet op mijn gemak in een restaurant als ik weet dat het met mijn vriend niet goed gaat.
Had je vandaag een afspraak bij de Arbo of met je leidinggevende? Hoe is het gegaan? Ik hoop goed. Ik vind het jammer dat je te maken hebt met onbegrip op de werkvloer. Het zou waardevoller zijn als ze je een hart onder de riem zouden steken, dat heeft namelijk ook meer positieve effecten als je weer terug bent op het werk. Heb je het idee dat het je goed zou doen als je een paar uur zou gaan werken? Ik voelde op een gegegeven moment dat het tijd was om weer te gaan werken, ik had er echt zin in. Zolang je dat gevoel niet hebt, ben je denk ik niet zover.
Soms vraag ik mij wel af hoor hoe lang men begripvol gaat blijven in mijn geval, ik weet echt niet hoe lang dit allemaal nog gaat duren.
Heb je maandag nog een taartje gebakken? Zo ja, watvoor?
Ik denk dat er bij yoga op een sportschool geen vragen worden gesteld. Daar zou ik trouwens ook geen zin in hebben hoor. Misschien is het de moeite waard om het eens na te vragen. Ik zeg dit nu heel leuk, maar ik doe het zelf ook niet. Ik weet gewoon dat sporten me zou helpen, maar ik kan me er niet toe zetten. Dus dan ga ik mezelf ook niet pushen.
Ik ga nog even kijken naar mijn Lief die ligt te slapen. Ik kan niks voor hem doen, behalve de braakschaal beethouden. Voel me vaak erg machteloos.
Slaap lekker voor straks!
Liefs, Kris10a
Wat erg om te lezen dat je collega overleden is. Gecondoleerd. Heel erg begrijpelijk dat je erg aangeslagen bent. Het komt dan allemaal weer zo dichtbij. Je hoopt zo dat het goed gaat, dat je een mogelijk overlijden zo ver mogelijk naar achteren schuift. Vooral als je vol goede moed bent, zoals jouw collega was gezien zijn vooruitzichten. Bizar hè dat een behandeling iemand fataal kan worden. Je kunt niet zonder de behandeling dus je hebt geen keus, maar ondertussen zijn er zoveel risico's aan verbonden. Zo is het helaas bij leukemie ook. Vaak overlijden patienten aan de infecties die ze krijgen tijdens de dip. Meestal gaat het dan om longonsteking of een schimmel in de longen. Alles is dan te wijten aan de veel te lage weerstand.
Hoe gaat het met jou man? Kan hij makkelijk omgaan met het wachten op de scan?
Mijn vriend is vandaag ziek geworden. Hij voelde zich gisteravond al niet lekker en hij had al 3 nachten slecht geslapen dus hij was erg moe. Vanochtend heeft hij weer een beenmergpunctie gehad, die erg pijnlijk was. Morgen horen we dan weer hoe het er voor staat. In de loop van de ochtend heeft hij koorts gekregen (40 grdn) en is hij begonnen te braken. Alles wat erin gaat komt er 10 minuten later weer uit. Nu krijgt hij weer antibiotica, er zijn bloedkweken afgenomen om te zien of hij een bacterie heeft. Hij leek wel doorzichtig zo wit was hij, op dit moment krijgt hij bloed. Het kan zijn dat hij zich dan weer iets beter gaat voelen. We hadden wel gedacht dat zijn bloedwaarden nu wel weer zouden gaan stijgen, maar het is nog steeds aan het dalen. Feitelijk zit hij nog in de dip dus het is niet raar. Ondanks dat zijn we huiverig voor de uitslag morgen. We zijn erg bang dat dit misschien met de leukemie te maken heeft. Het ging zo goed. Het is ook te mooi om waar te zijn dat het allemaal zonder problemen verloopt, dat weten wij ook wel. Ondanks dat gaan we niet doemdenken. De eerste kuur heeft hij ook hoge koorts gehad en dat is ook overgegaan, dus het komt nu ook goed.
Ik slaap op zich goed als ik een kalmeringspil neem, maar het werkt maar 1 nacht. Gisteren heb ik daarom maar niks genomen, en heb ik tot 2 u wakker gelegen. De avond ervoor heb ik wel wat genomen en lag ik ook tot 2 u wakker. Ook word ik 's nachts heel makkelijk wakker. Aangezien ik om 7 u opsta is dat niet echt optimaal. Ik wil er niet teveel van nemen, dadelijk kan ik niet meer zonder. Ik word ook erg vergeetachtig en dat vind ik niet fijn. Als ik er dan vanavond 1 neem zal het wel weer werken (hoop ik). De eerste 2 keer dat ik er 1 nam heb ik wel heel diep geslapen, dus ik vind het wel raar dat het soms helemaal niet werkt.
Dinsdagavond was erg leuk. Ik had lekker gekookt, waar ik erg van genoot. We hebben lekker gegeten en bijgekletst, de tijd ging giga snel.
Voor vanavond heb ik mijn etentje afgezegd. Dat vond ik wel jammer want ik vond het echt leuk om mijn vriendinnen weer te zien en bij te kletsen (het blijft toch anders met mailen/smsen of bellen). Ik zit alleen niet op mijn gemak in een restaurant als ik weet dat het met mijn vriend niet goed gaat.
Had je vandaag een afspraak bij de Arbo of met je leidinggevende? Hoe is het gegaan? Ik hoop goed. Ik vind het jammer dat je te maken hebt met onbegrip op de werkvloer. Het zou waardevoller zijn als ze je een hart onder de riem zouden steken, dat heeft namelijk ook meer positieve effecten als je weer terug bent op het werk. Heb je het idee dat het je goed zou doen als je een paar uur zou gaan werken? Ik voelde op een gegegeven moment dat het tijd was om weer te gaan werken, ik had er echt zin in. Zolang je dat gevoel niet hebt, ben je denk ik niet zover.
Soms vraag ik mij wel af hoor hoe lang men begripvol gaat blijven in mijn geval, ik weet echt niet hoe lang dit allemaal nog gaat duren.
Heb je maandag nog een taartje gebakken? Zo ja, watvoor?
Ik denk dat er bij yoga op een sportschool geen vragen worden gesteld. Daar zou ik trouwens ook geen zin in hebben hoor. Misschien is het de moeite waard om het eens na te vragen. Ik zeg dit nu heel leuk, maar ik doe het zelf ook niet. Ik weet gewoon dat sporten me zou helpen, maar ik kan me er niet toe zetten. Dus dan ga ik mezelf ook niet pushen.
Ik ga nog even kijken naar mijn Lief die ligt te slapen. Ik kan niks voor hem doen, behalve de braakschaal beethouden. Voel me vaak erg machteloos.
Slaap lekker voor straks!
Liefs, Kris10a
woensdag 21 november 2007 om 15:57
Hoi Kris10a,
Was een beetje mailmoe de afgelopen dagen, zit niet echt lekker in m'n vel.
Neemt niet weg dat ik veel aan jullie gedacht heb. Hoe is het nu met je vriend? Is z'n bloed -afgezien van de dip- goed? (geen leukemie, bedoel ik). Wat een rotziekte is het ook he? Heb inderdaad vaak gehoord dat die puncties heel erg pijnlijk zijn. Kunnen ze niet een soort roesje geven ofzo? Kinderen krijgen ook iets waardoor ze het niet meemaken, waarom zou dat bij volwassenen niet kunnen? Toch haast middeleeuws dat je dat zo mee moet maken? En dan waarschijnlijk ook nog zeer regelmatig denk ik.
Mijn gesprek met de bedrijfsarts ging "goed" m.a.w. tis 'm duidelijk dat het niet goed met me gaat en hij heeft contact opgenomen met mijn huisarts voor antidepressiva. Ik had helemaal geen gevoel meer toen ik bij hem zat. Zelf was ik blij dat ik niet zat te janken (daar heb ik zo'n hekel aan om jankend m'n verhaal te doen) maar blijkbaar kwam mijn "rust" ook niet goed over.
Krijg in elk geval alle medewerking. Baas is slechts op de achtergrond aanwezig en pisnijdig en wraakzuchtig, so be it. Af en toe bereikt mij een roddel en 't boeit me niet. Heb een ander contactpersoon vanwege de vertroebelde relatie...
Morgen hebben we de scan en dinsdag de uitslag. Wachten valt ons zwaar.
Taart nog niet gebakken Alle ingrediënten vergeten..... Andere keer....
Je hebt wel een punt met je opmerking over het begripvol blijven...vaak verbinden mensen een termijn aan vanalles en nog wat, maar misschien is dat bij jou niet zo. Is daar later wel sprake van dan zie je het dan wel weer toch? Ik heb zelf ook wel eens het gevoel dat als men mij vraagt hoe het gaat dat men verwacht dat het beter gaat, maar dat is dan wel mijn eigen verwachting, 't hoeft niet waar te zijn.
Je hebt andere dingen aan je hoofd nu. Heel veel sterkte. Laat je nog even weten hoe het met je vriend gaat?
Big
Liefs,
Danique.
Was een beetje mailmoe de afgelopen dagen, zit niet echt lekker in m'n vel.
Neemt niet weg dat ik veel aan jullie gedacht heb. Hoe is het nu met je vriend? Is z'n bloed -afgezien van de dip- goed? (geen leukemie, bedoel ik). Wat een rotziekte is het ook he? Heb inderdaad vaak gehoord dat die puncties heel erg pijnlijk zijn. Kunnen ze niet een soort roesje geven ofzo? Kinderen krijgen ook iets waardoor ze het niet meemaken, waarom zou dat bij volwassenen niet kunnen? Toch haast middeleeuws dat je dat zo mee moet maken? En dan waarschijnlijk ook nog zeer regelmatig denk ik.
Mijn gesprek met de bedrijfsarts ging "goed" m.a.w. tis 'm duidelijk dat het niet goed met me gaat en hij heeft contact opgenomen met mijn huisarts voor antidepressiva. Ik had helemaal geen gevoel meer toen ik bij hem zat. Zelf was ik blij dat ik niet zat te janken (daar heb ik zo'n hekel aan om jankend m'n verhaal te doen) maar blijkbaar kwam mijn "rust" ook niet goed over.
Krijg in elk geval alle medewerking. Baas is slechts op de achtergrond aanwezig en pisnijdig en wraakzuchtig, so be it. Af en toe bereikt mij een roddel en 't boeit me niet. Heb een ander contactpersoon vanwege de vertroebelde relatie...
Morgen hebben we de scan en dinsdag de uitslag. Wachten valt ons zwaar.
Taart nog niet gebakken Alle ingrediënten vergeten..... Andere keer....
Je hebt wel een punt met je opmerking over het begripvol blijven...vaak verbinden mensen een termijn aan vanalles en nog wat, maar misschien is dat bij jou niet zo. Is daar later wel sprake van dan zie je het dan wel weer toch? Ik heb zelf ook wel eens het gevoel dat als men mij vraagt hoe het gaat dat men verwacht dat het beter gaat, maar dat is dan wel mijn eigen verwachting, 't hoeft niet waar te zijn.
Je hebt andere dingen aan je hoofd nu. Heel veel sterkte. Laat je nog even weten hoe het met je vriend gaat?
Big
Liefs,
Danique.
donderdag 22 november 2007 om 23:15
Vandaag was de scan...ik hoop dat het goede uitslagen zal geven!
Het zal aftellen zijn tot dinsdag, een dag die veels te snel komt en tegelijkertijd maar niet aan lijkt te breken, maar hopelijk zal het jullie duidelijkheid brengen en zal die duidelijkheid positief uitvallen! Ik denk aan jullie!
Kris10a, ook voor jou heftige tijden. Moeilijk om je vriend zo lang thuis te moeten missen, en in het ziekenhuis achter te moeten laten, lijkt me. Je draait driedubbele diensten zo. Ook voor jullie alle succes en positieve berichten gewenst!
Het zal aftellen zijn tot dinsdag, een dag die veels te snel komt en tegelijkertijd maar niet aan lijkt te breken, maar hopelijk zal het jullie duidelijkheid brengen en zal die duidelijkheid positief uitvallen! Ik denk aan jullie!
Kris10a, ook voor jou heftige tijden. Moeilijk om je vriend zo lang thuis te moeten missen, en in het ziekenhuis achter te moeten laten, lijkt me. Je draait driedubbele diensten zo. Ook voor jullie alle succes en positieve berichten gewenst!
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 23 november 2007 om 22:17
Hoi Danique,
Hoe is het gegaan donderdag? Veel sterkte de komende dagen met het wachten. Hoop dat jullie de dagen goed door kunnen komen en dat jullie elkaar hierbij de steun kunnen bieden die jullie nodig hebben. Ik denk in ieder geval aan jullie! Ik duim voor een positief bericht!
Fijn dat de bedrijfsarts achter je staat. Hoe sta je zelf tegenover de antidepressiva? Wie weet helpt het je enorm.
Het opzuigen van het beenmerg is hetgeen wat pijnlijk is, dat is niet te verdoven. Kinderen gaan geloof ik onder narcose. De puncties worden nu wekelijks gedaan, dus de plek waar de punctie gedaan wordt is nu erg gevoelig. Donderdag deed het gelukkig niet zo'n pijn. Het beenmerg was dit keer ook weer OK, dus dat was weer een positief bericht. Ook is er waarschijnlijk een donor gevonden (navelstrengbloed-donor), er wordt nu gecheckt of er inderdaad sprake is van een goede match. We zijn nog niet echt aan het juichen, dat durven we niet meer. Volgende week kan het allemaal anders zijn. Mijn vriend heeft vandaag een MRI-scan gehad. Vorige week vrijdag ging zijn rechteroog hangen, iedere dag kwam er 's ochtends en 's middags een neuroloog langs. Aangezien ze het niet kunnen verklaren moest er een mri gedaan worden en hij krijgt nog een ruggeprik. Het kan namelijk zo zijn dat de leukemie in het centrale zenuwstelsel en de hersenen is doorgedrongen. Dit is een complicatie die voor kan komen. Ze verwachten het niet, maar willen het met deze onderzoeken uitsluiten. Ik denk er maar niet meer over na, ik denk dat ik anders doordraai. Zijn oog is weer normaal dus het zal wel niks zijn.
We zijn het overigens helemaal zat. Het kost zoveel moeite om maar te doen alsof het allemaal goed gaat, aardig te blijven tegen de zusters etc. Mijn vriend heeft het echt gehad, hij baalt vreselijk. Het is voor het eerst sinds 18-6 dat hij zich zo voelt, dat op zich vind ik al bewonderingswaardig. Ik denk dat ik zelf allang gek geworden was.
dikke voor de komende dagen,
liefs,
Kris10a
Hoe is het gegaan donderdag? Veel sterkte de komende dagen met het wachten. Hoop dat jullie de dagen goed door kunnen komen en dat jullie elkaar hierbij de steun kunnen bieden die jullie nodig hebben. Ik denk in ieder geval aan jullie! Ik duim voor een positief bericht!
Fijn dat de bedrijfsarts achter je staat. Hoe sta je zelf tegenover de antidepressiva? Wie weet helpt het je enorm.
Het opzuigen van het beenmerg is hetgeen wat pijnlijk is, dat is niet te verdoven. Kinderen gaan geloof ik onder narcose. De puncties worden nu wekelijks gedaan, dus de plek waar de punctie gedaan wordt is nu erg gevoelig. Donderdag deed het gelukkig niet zo'n pijn. Het beenmerg was dit keer ook weer OK, dus dat was weer een positief bericht. Ook is er waarschijnlijk een donor gevonden (navelstrengbloed-donor), er wordt nu gecheckt of er inderdaad sprake is van een goede match. We zijn nog niet echt aan het juichen, dat durven we niet meer. Volgende week kan het allemaal anders zijn. Mijn vriend heeft vandaag een MRI-scan gehad. Vorige week vrijdag ging zijn rechteroog hangen, iedere dag kwam er 's ochtends en 's middags een neuroloog langs. Aangezien ze het niet kunnen verklaren moest er een mri gedaan worden en hij krijgt nog een ruggeprik. Het kan namelijk zo zijn dat de leukemie in het centrale zenuwstelsel en de hersenen is doorgedrongen. Dit is een complicatie die voor kan komen. Ze verwachten het niet, maar willen het met deze onderzoeken uitsluiten. Ik denk er maar niet meer over na, ik denk dat ik anders doordraai. Zijn oog is weer normaal dus het zal wel niks zijn.
We zijn het overigens helemaal zat. Het kost zoveel moeite om maar te doen alsof het allemaal goed gaat, aardig te blijven tegen de zusters etc. Mijn vriend heeft het echt gehad, hij baalt vreselijk. Het is voor het eerst sinds 18-6 dat hij zich zo voelt, dat op zich vind ik al bewonderingswaardig. Ik denk dat ik zelf allang gek geworden was.
dikke voor de komende dagen,
liefs,
Kris10a
maandag 26 november 2007 om 18:47
Hoi Kris10a,
Eerst de belangrijkste vraag: hebben jullie de uitslag van de MRI al??? Wat verontrustend is dat he? Dat soort klachten, misschien onschuldig maar gelet op zijn ziekte misschien ook niet... Alsof je al niet genoeg voor je kiezen hebt...weer ongerustheid... het houdt niet op.
Wij kennen dat gevoel van de situatie helemaal zat zijn...Het is voor jouw vriend ook wel een hele lange opname. Mijn man werd 1 week opgenomen en dan was hij 2 weken (met complicaties, dat wel) thuis (2 jaar geleden).
Tijdens de laatste kuur was zijn creatininegehalte zo hoog dat hij niet naar huis mocht. Er moest flink gespoeld worden (voor de nieren) en elke dag hoopte je dan dat hij naar huis mocht. Uiteindelijk lag hij er toen 2 weken (niets in vergelijking met jouw vriend dus) maar we waren het toen zo vreselijk zat. Je wilt toch het liefst thuis zijn.
Hoe gaat het verder met hem? Koortsvrij etc?
Dank voor je berichtje voor morgen. Vind het (te) spannend. Ik probeer morgen te reageren.
En jullie uiteraard ook
Eerst de belangrijkste vraag: hebben jullie de uitslag van de MRI al??? Wat verontrustend is dat he? Dat soort klachten, misschien onschuldig maar gelet op zijn ziekte misschien ook niet... Alsof je al niet genoeg voor je kiezen hebt...weer ongerustheid... het houdt niet op.
Wij kennen dat gevoel van de situatie helemaal zat zijn...Het is voor jouw vriend ook wel een hele lange opname. Mijn man werd 1 week opgenomen en dan was hij 2 weken (met complicaties, dat wel) thuis (2 jaar geleden).
Tijdens de laatste kuur was zijn creatininegehalte zo hoog dat hij niet naar huis mocht. Er moest flink gespoeld worden (voor de nieren) en elke dag hoopte je dan dat hij naar huis mocht. Uiteindelijk lag hij er toen 2 weken (niets in vergelijking met jouw vriend dus) maar we waren het toen zo vreselijk zat. Je wilt toch het liefst thuis zijn.
Hoe gaat het verder met hem? Koortsvrij etc?
Dank voor je berichtje voor morgen. Vind het (te) spannend. Ik probeer morgen te reageren.
En jullie uiteraard ook
maandag 26 november 2007 om 19:07
Even 'overgevlogen' vanuit het stoppen-met-roken-topic met een dikke knuffel voor Danique. Heel veel sterkte en ik duim voor een positieve uitslag voor jullie!
Sinds je even bij ons kwam buurten kom ik zo nu en dan hier even spieken hoe het met je gaat... i.i.g. fijn dat je jullie hier elkaar hebben en kunnen invoelen wat de ander dor maakt!
Sterkte meiden!
Sinds je even bij ons kwam buurten kom ik zo nu en dan hier even spieken hoe het met je gaat... i.i.g. fijn dat je jullie hier elkaar hebben en kunnen invoelen wat de ander dor maakt!
Sterkte meiden!
Computer says nooooo