Gezondheid
alle pijlers
Opnieuw kanker
woensdag 12 september 2007 om 12:42
Lieve forummers,
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
donderdag 27 september 2007 om 09:16
Lieve Danique,
heb niet je hele topic gevolgd. Ik ben (zoals je misschien weet) degene wiens broertje nu vecht tegen de kanker en naar wie je verwees in je openingspost. Hoewel we wisten dat hij al in een terminale fase zit, lijkt hij nu de strijd echt te gaan verliezen. Het doet zo'n pijn dat ik soms nauwelijks adem kan halen. Ik leef en voel met je mee en wens je alle kracht en sterkte.
heb niet je hele topic gevolgd. Ik ben (zoals je misschien weet) degene wiens broertje nu vecht tegen de kanker en naar wie je verwees in je openingspost. Hoewel we wisten dat hij al in een terminale fase zit, lijkt hij nu de strijd echt te gaan verliezen. Het doet zo'n pijn dat ik soms nauwelijks adem kan halen. Ik leef en voel met je mee en wens je alle kracht en sterkte.
donderdag 27 september 2007 om 21:09
zondag 30 september 2007 om 13:59
Lieve meiden,
Dank voor jullie reacties. Hier gaat het momenteel niet erg goed. Het wachten op de uitslag is niet "spannend" maar ronduit zenuwslopend en misschien is dat woord nog een understatement. Er hangt zoveel van af...
Mims: dank voor het meeleven op de dag van de scan. Ik weet niet goed wat ik je moet zeggen, verhuizen in jouw situatie...volgens mij moet je je wel heel erg slecht voelen...ik ben dagelijks in gedachten bij je...en zal me straks even bijlezen op jouw topic.
xxgelukxx: jij ook bedankt voor het meeleven afgelopen woensdag..lief van je.
Zusjesk: ik riep 2 jaar geleden al dat de hele shit wel goed is voor je mensenkennis. Het gezegde: in nood leer je je vrienden kennen, is een waarheid als een koe. Wij en ik zet hier bewust geen helaas neer, hebben ook "vrienden' verloren, nou het zij zo. En fijn dat je er weer nieuwe vrienden voor weer hebt gekregen. Het heeft destijds bij ons net zo uitgepakt. Alhoewel ik dit niemand gun moet het sommige mensen blijkbaar eerst zelf overkomen voordat ze er iets van begrijpen... Dank voor je lieve bericht.
Workinggirl: dank voor je reactie. Ik reageer vandaag op je eigen topic.
Madootje: fijn dat je duimt voor ons we hebben om 10.00 uur het gesprek, en fijn dat je regelmatig reageert, doet me goed.
Liefs,
Danique.
Dank voor jullie reacties. Hier gaat het momenteel niet erg goed. Het wachten op de uitslag is niet "spannend" maar ronduit zenuwslopend en misschien is dat woord nog een understatement. Er hangt zoveel van af...
Mims: dank voor het meeleven op de dag van de scan. Ik weet niet goed wat ik je moet zeggen, verhuizen in jouw situatie...volgens mij moet je je wel heel erg slecht voelen...ik ben dagelijks in gedachten bij je...en zal me straks even bijlezen op jouw topic.
xxgelukxx: jij ook bedankt voor het meeleven afgelopen woensdag..lief van je.
Zusjesk: ik riep 2 jaar geleden al dat de hele shit wel goed is voor je mensenkennis. Het gezegde: in nood leer je je vrienden kennen, is een waarheid als een koe. Wij en ik zet hier bewust geen helaas neer, hebben ook "vrienden' verloren, nou het zij zo. En fijn dat je er weer nieuwe vrienden voor weer hebt gekregen. Het heeft destijds bij ons net zo uitgepakt. Alhoewel ik dit niemand gun moet het sommige mensen blijkbaar eerst zelf overkomen voordat ze er iets van begrijpen... Dank voor je lieve bericht.
Workinggirl: dank voor je reactie. Ik reageer vandaag op je eigen topic.
Madootje: fijn dat je duimt voor ons we hebben om 10.00 uur het gesprek, en fijn dat je regelmatig reageert, doet me goed.
Liefs,
Danique.
dinsdag 2 oktober 2007 om 11:41
Lieve Danique, waarschijnlijk heb je het gesprek nu achter de rug. Ik hoop van harte dat het is meegevallen. Dat de resultaten positief stemmen.
Pfff, wat zullen de afgelopen uren een aanslag op je gestel zijn geweest. Daar zit je dan in de wachtkamer, een plek waar je zo gehoopt had nooit meer te hoeven komen. Nooit meer die spanning te voelen. Hé meid, ik leef met je mee.
Nou ja, ik hoop dat je hart iets lichter voelde toen jullie de spreekkamer weer uitkwamen.
Denk aan jullie!
Pfff, wat zullen de afgelopen uren een aanslag op je gestel zijn geweest. Daar zit je dan in de wachtkamer, een plek waar je zo gehoopt had nooit meer te hoeven komen. Nooit meer die spanning te voelen. Hé meid, ik leef met je mee.
Nou ja, ik hoop dat je hart iets lichter voelde toen jullie de spreekkamer weer uitkwamen.
Denk aan jullie!
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 2 oktober 2007 om 14:00
Lieve Madootje, Mims en Summer,
We zijn zojuist terug van het gesprek. Helaas was er op de scan (nog?) niets zichtbaar. We hoorden dat het gebied vanaf het sleutelbeen tot aan het bekken gescand is. De plek waar het 2 jaar geleden zat is op foto extra vergroot/in plakkies gesneden en bekeken en daar is niets te zien.
Het volgende is nu mogelijk:
* er is opnieuw zaadbalkanker ontstaan in de 2e zaadbal, een afspraak voor
een echo hiervan is gemaakt.
* het zit in een plek die niet gescand is, mogelijk volgt na de echo van de bal
een hersenscan. Alles was mogelijk hersenen, botten etc. zei ie.
* ook komt voor dat er verhoogde activiteit is maar dat een lange periode niet duidelijk wordt waar het zit en dan zitten we dus nog langer de tumormarkers te volgen zonder dat er iets gedaan kan worden... en dat hoop ik toch echt niet.
Dat er kankercellen zijn is een feit maar waar dat is dus onduidelijk. Morgen kunnen we bellen -ivm het bloed dat vanochtend geprikt is- om te weten naar welke waarde de tumormarkers gestegen zijn.
Erg onbevredigend dus....
Mims: jij weet als geen ander hoe die uren voelen voor de uitslag. Ook de dagen ervoor waren een ramp. De situatie slaat je gewoon zo lam dat er niets uit je handen komt. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen.
Ik heb gisteren nog even gelezen op jouw topic hoor. Vreselijk al die keuzes waar je nu voor staat. Ik vind een tattoo een heel mooi idee......Leef met je mee lief.
Dank voor het duimen en denken aan ons. Summer; je mag op mijn kosten naar de manicure hoor!
Thanks lieverds.
Kus van Danique.
We zijn zojuist terug van het gesprek. Helaas was er op de scan (nog?) niets zichtbaar. We hoorden dat het gebied vanaf het sleutelbeen tot aan het bekken gescand is. De plek waar het 2 jaar geleden zat is op foto extra vergroot/in plakkies gesneden en bekeken en daar is niets te zien.
Het volgende is nu mogelijk:
* er is opnieuw zaadbalkanker ontstaan in de 2e zaadbal, een afspraak voor
een echo hiervan is gemaakt.
* het zit in een plek die niet gescand is, mogelijk volgt na de echo van de bal
een hersenscan. Alles was mogelijk hersenen, botten etc. zei ie.
* ook komt voor dat er verhoogde activiteit is maar dat een lange periode niet duidelijk wordt waar het zit en dan zitten we dus nog langer de tumormarkers te volgen zonder dat er iets gedaan kan worden... en dat hoop ik toch echt niet.
Dat er kankercellen zijn is een feit maar waar dat is dus onduidelijk. Morgen kunnen we bellen -ivm het bloed dat vanochtend geprikt is- om te weten naar welke waarde de tumormarkers gestegen zijn.
Erg onbevredigend dus....
Mims: jij weet als geen ander hoe die uren voelen voor de uitslag. Ook de dagen ervoor waren een ramp. De situatie slaat je gewoon zo lam dat er niets uit je handen komt. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen.
Ik heb gisteren nog even gelezen op jouw topic hoor. Vreselijk al die keuzes waar je nu voor staat. Ik vind een tattoo een heel mooi idee......Leef met je mee lief.
Dank voor het duimen en denken aan ons. Summer; je mag op mijn kosten naar de manicure hoor!
Thanks lieverds.
Kus van Danique.
dinsdag 2 oktober 2007 om 14:09
He, getverdegetver.. geen duidelijkheid kunnen krijgen.
Danique, je bent een lieverd! Manicure niet nodig hoor, ik smeer wel wat extra handcréme ofzo... en duim intussen verder. Ik hoop echt dat er iets 'aanwijsbaars' gevonden kan worden binnenkort, zodat jullie nu weten waar je aan toe bent en welke weg ingeslagen kan gaan worden.
Bij een vriending van ons is 2 jaar geleden kankercellen gevonden en het is nooit duidelijk geworden waar het nu precies vandaan kwam. Ze heeft chemo gehad en daarmee zijn de cellen gelukkig ook verdwenen. Het fijne weet ik er allemaal niet van, afschuwelijke !@#$ziekte is het in elk geval.
LIEFS!
Danique, je bent een lieverd! Manicure niet nodig hoor, ik smeer wel wat extra handcréme ofzo... en duim intussen verder. Ik hoop echt dat er iets 'aanwijsbaars' gevonden kan worden binnenkort, zodat jullie nu weten waar je aan toe bent en welke weg ingeslagen kan gaan worden.
Bij een vriending van ons is 2 jaar geleden kankercellen gevonden en het is nooit duidelijk geworden waar het nu precies vandaan kwam. Ze heeft chemo gehad en daarmee zijn de cellen gelukkig ook verdwenen. Het fijne weet ik er allemaal niet van, afschuwelijke !@#$ziekte is het in elk geval.
LIEFS!
Computer says nooooo
woensdag 3 oktober 2007 om 11:33
woensdag 3 oktober 2007 om 16:51
Hé, jakkes, die onduidelijkheid, die ongelooflijke onzekerheid, dat is afschuwelijk!
Niets weten, het lijkt zo fijn om ontwetend te zijn, maar het moet haast wel voelen als een tikkende tijdbom. Arme jullie...nog niet kunnen ontspannen!
Wel fijn dat de organen en de oude plek schoon zijn, maar dat maakt de andere mogelijke plekken net zo beladen. Hopelijk hebben jullie snel helderheid.
Ik hoop van harte dat de bloedwaardes vandaag meevielen. Mag ik zo vrij zijn om te vragen hoe hoog de marker staat?
En hoe gaat het met jullie? Trekken jullie het nog? Tja, jullie zullen wel moeten, maar toch...Het houdt maar niet op. Lukt het nog om met andere dingen bezig te zijn, te genieten van alledag?
Ik hoop het. Echt, ik hoop het.
Ik wens jullie alle goeds voor vandaag!
Niets weten, het lijkt zo fijn om ontwetend te zijn, maar het moet haast wel voelen als een tikkende tijdbom. Arme jullie...nog niet kunnen ontspannen!
Wel fijn dat de organen en de oude plek schoon zijn, maar dat maakt de andere mogelijke plekken net zo beladen. Hopelijk hebben jullie snel helderheid.
Ik hoop van harte dat de bloedwaardes vandaag meevielen. Mag ik zo vrij zijn om te vragen hoe hoog de marker staat?
En hoe gaat het met jullie? Trekken jullie het nog? Tja, jullie zullen wel moeten, maar toch...Het houdt maar niet op. Lukt het nog om met andere dingen bezig te zijn, te genieten van alledag?
Ik hoop het. Echt, ik hoop het.
Ik wens jullie alle goeds voor vandaag!
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 4 oktober 2007 om 00:03
Summer: wat een apart verhaal zeg van die vriendin van je. Lijkt me dat ze dan toch "op goed geluk" een behandeling (soort chemo) moeten bepalen. En wat mooi dat 't dan zo goed uitgepakt heeft. Diagnose K brengt al veel te weeg maar zo'n onduidelijke situatie moet wel heel veel onrust hebben veroorzaakt.
Madootje: 't zorgt voor gemengde gevoelens hoor. Enerzijds direct na het gesprek de opluchting dat je niet de uitslag krijgt waar je bang voor bent, maar als je 't even laat bezinken dan is er weer die vreselijke onzekerheid.
Mims: jij kunt gevoelens toch wel erg goed verwoorden hoor. Zowel op je eigen topic als voor een ander. Ik heb daar zelf wat meer moeite mee. Ik kan niet eens zeggen hoe 't met ons gaat. Momenten van positief denken, "we gaan eerst op vakantie", "zetten de knop om" en zien 't daarna allemaal wel wisselen zich af met slechte buien, vermoeidheid, passiviteit en noem het maar op. Daarbij had ik vandaag een knallende koppijn en ik krijg het niet warm. Van vakantievoorbereiding is hier ook helemaal nog geen sprake. Ik zou wat moeten doen maar 't komt niet uit m'n handen. M'n altijd vrolijke, energieke vent heeft 't -in tegenstelling tot de vorige keren- net zo als ik.
Zijn tumormarker (AFP) is van 16.9 naar 46.1 gestegen. Niet schrikbarend hoog maar duidelijk sprake van foute boel. Oncoloog zei ook nog (2 jaar geleden had hij waarde in de 600, 9 jaar geleden ergens in de 1000) dat een kleine tumor een hoge AFP waarde kan geven en een grote tumor een kleine waarde kan laten zien. Alles is mogelijk.
Met mijn boerenverstand denk ik dat -omdat hij 2 maandelijks onder controle stond en er niets op de scan te zien is- de kans 't grootst is dat het wel klein is. Ons is verteld dat tumoren kleiner dan 1 cm doorsnee niet op een scan te zien zijn...Maar 't blijft gissen natuurlijk.
Het beste scenario zou zijn dat 't in zijn andere bal opnieuw is ontstaan, daar kunnen we alleen maar op hopen.
Ik ga nu even op jouw topic lezen om te zien hoe 't met jou gaat.
Liefs,
Danique
Madootje: 't zorgt voor gemengde gevoelens hoor. Enerzijds direct na het gesprek de opluchting dat je niet de uitslag krijgt waar je bang voor bent, maar als je 't even laat bezinken dan is er weer die vreselijke onzekerheid.
Mims: jij kunt gevoelens toch wel erg goed verwoorden hoor. Zowel op je eigen topic als voor een ander. Ik heb daar zelf wat meer moeite mee. Ik kan niet eens zeggen hoe 't met ons gaat. Momenten van positief denken, "we gaan eerst op vakantie", "zetten de knop om" en zien 't daarna allemaal wel wisselen zich af met slechte buien, vermoeidheid, passiviteit en noem het maar op. Daarbij had ik vandaag een knallende koppijn en ik krijg het niet warm. Van vakantievoorbereiding is hier ook helemaal nog geen sprake. Ik zou wat moeten doen maar 't komt niet uit m'n handen. M'n altijd vrolijke, energieke vent heeft 't -in tegenstelling tot de vorige keren- net zo als ik.
Zijn tumormarker (AFP) is van 16.9 naar 46.1 gestegen. Niet schrikbarend hoog maar duidelijk sprake van foute boel. Oncoloog zei ook nog (2 jaar geleden had hij waarde in de 600, 9 jaar geleden ergens in de 1000) dat een kleine tumor een hoge AFP waarde kan geven en een grote tumor een kleine waarde kan laten zien. Alles is mogelijk.
Met mijn boerenverstand denk ik dat -omdat hij 2 maandelijks onder controle stond en er niets op de scan te zien is- de kans 't grootst is dat het wel klein is. Ons is verteld dat tumoren kleiner dan 1 cm doorsnee niet op een scan te zien zijn...Maar 't blijft gissen natuurlijk.
Het beste scenario zou zijn dat 't in zijn andere bal opnieuw is ontstaan, daar kunnen we alleen maar op hopen.
Ik ga nu even op jouw topic lezen om te zien hoe 't met jou gaat.
Liefs,
Danique
donderdag 4 oktober 2007 om 15:07
Dat is ons inderdaad ook verteld, dat "actief oncologisch materiaal" pas vanaf een bepaalde grote op scan te zien zijn. Daarom is het ook zo lastig te controleren of er na een operatie alles is weggehaald.
En wij...of nu eigenlijk ik want kan natuurlijk niet voor Hero spreken, heb ook altijd begrepen dat de marker ook symbool staat voor de groeisnelheid van de tumor. Een héél actieve kleine tumor kan een hogere uitslag geven dan een passieve grotere. Zo was Hero's laatste uitslag ruim 170.000, puur omdat deze tumor behalve groot ook zo verrekte aggressief was.
Maar het zijn maar getalletjes. Belangerijker, en naarder, is dat het aangeeft dat het foute boel is. Dan maakt het concrete cijfer niet eens meer uit.
En het is ook een mentale klap die jullie, alwéér, hebben gekregen. Tjonge, verwerk dat maar eens voor de zoveelste keer. Dat kost een lading energie. Dat geeft een spannning. Niet gek dus, dat je hoofdpijn hebt.
En zo'n vakantie, enerzijds heerlijk om even uit die Malle Molen van het dagelijks bestaan te stappen, maar aan de andere kant kan ik me zo voorstellen dat al dat blije gedoe zo'n ver van je bed show is. Jullie hebben nu zo'n andere pet op. Toch hoop ik dat je er wat van kunt ontspannen samen, delen, genieten. Hero en ik noemden dat altijd "mooie herinneringen maken". We hoopten dat we deze herinneringen later als twee bejaarden samen op konden rakelen, maar als dat ons niet gegeven was, dan kon in ieder geval één van ons nagenieten van al die bijzondere momenten. En bijzondere herinneringen heb ik...wat een rijkdom!
Ik hoop dan ook dat jullie vakantie jullie ladingen mooie herinneringen zal schenken, om later samen op te kunnen halen!
En wij...of nu eigenlijk ik want kan natuurlijk niet voor Hero spreken, heb ook altijd begrepen dat de marker ook symbool staat voor de groeisnelheid van de tumor. Een héél actieve kleine tumor kan een hogere uitslag geven dan een passieve grotere. Zo was Hero's laatste uitslag ruim 170.000, puur omdat deze tumor behalve groot ook zo verrekte aggressief was.
Maar het zijn maar getalletjes. Belangerijker, en naarder, is dat het aangeeft dat het foute boel is. Dan maakt het concrete cijfer niet eens meer uit.
En het is ook een mentale klap die jullie, alwéér, hebben gekregen. Tjonge, verwerk dat maar eens voor de zoveelste keer. Dat kost een lading energie. Dat geeft een spannning. Niet gek dus, dat je hoofdpijn hebt.
En zo'n vakantie, enerzijds heerlijk om even uit die Malle Molen van het dagelijks bestaan te stappen, maar aan de andere kant kan ik me zo voorstellen dat al dat blije gedoe zo'n ver van je bed show is. Jullie hebben nu zo'n andere pet op. Toch hoop ik dat je er wat van kunt ontspannen samen, delen, genieten. Hero en ik noemden dat altijd "mooie herinneringen maken". We hoopten dat we deze herinneringen later als twee bejaarden samen op konden rakelen, maar als dat ons niet gegeven was, dan kon in ieder geval één van ons nagenieten van al die bijzondere momenten. En bijzondere herinneringen heb ik...wat een rijkdom!
Ik hoop dan ook dat jullie vakantie jullie ladingen mooie herinneringen zal schenken, om later samen op te kunnen halen!
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 6 oktober 2007 om 21:50
zondag 7 oktober 2007 om 10:14
Lieve Madootje; dank voor je reactie. Dat heb ik nou ook altijd met Mims zo goed al zij dingen kan verwoorden....kost me soms 2 dagen om een reactie te geven.... en er iets aan toevoegen is inderdaad moeilijk!
Lieve Mims: dank voor je reactie, ben weer sprakeloos....
Ga m'n best doen om mooie herinneringen te maken. Ben hier weer op 22 oktober. Wens jou in de tussentijd sterkte, kracht en alles wat je nodig hebt. Ook voor Mops natuurlijk.
Liefs,
Danique.
Lieve Mims: dank voor je reactie, ben weer sprakeloos....
Ga m'n best doen om mooie herinneringen te maken. Ben hier weer op 22 oktober. Wens jou in de tussentijd sterkte, kracht en alles wat je nodig hebt. Ook voor Mops natuurlijk.
Liefs,
Danique.
zondag 28 oktober 2007 om 00:10
Dank allemaal!
De vakantie was super. Zag er erg tegenop, weinig energie om in te pakken etc. maar ter plaatse waren we allebei erg ontspannen gelukkig. Prachtige omgeving, mooi weer, alles verliep goed, we hebben ervan genoten.
Terugreis was een ellende. Werden 's nachts al met de bus opgehaald en ik heb tot het moment van vertrek de nacht op mijn kop gestaan in de badkamer, zo misselijk was ik.
Maandag en dinsdag onder de wol gelegen en woensdag al vroeg DE echo (bal is rustig, slecht nieuws dus; het meest gunstige scenario valt hierdoor af), collega met dezelfde rotziekte tegenkomen was erg emotioneel, zelfde dag ook wortelkanaalbehandeling bij tandarts, op weg naar tandarts pech met de auto (15 km van huis, met de bus terug), huis een zootje, geen energie, jankbuien.
Donderdag gesprek op werk mbt reintegratie terwijl alles me al te veel is, het woord alleen al, alsof er iets naars is afgesloten en de tijd nu rijp is om weer tralalala vooruit te kijken, werken aan herstel, terwijl alles hier alleen nog maar verder af gaat breken. Mensen die niet voelen wat ik voel die weten wat goed voor mij is. Allergisch ben ik ervoor. Voor de zoveelste keer al mijn klachten noemen en vertellen hoe ik me voel, lukt ook alleen maar jankend, vreet energie dus, goedbedoelde adviezen van collega's (waaruit voor mij blijkt dat ik niet begrepen word) ik word er zo moe van.
Vrijdag neuroloog, maandag tandarts, dinsdag oncoloog. Ja en dat vind ik druk, alles is druk en ik voel me door alles en iedereen onder druk gezet. Zelfs iets eenvoudigs als m'n oma -op verzoek van ma- even bellen... zucht..
Kortom: even omschakelen na een fijne vakantie.
De vakantie was super. Zag er erg tegenop, weinig energie om in te pakken etc. maar ter plaatse waren we allebei erg ontspannen gelukkig. Prachtige omgeving, mooi weer, alles verliep goed, we hebben ervan genoten.
Terugreis was een ellende. Werden 's nachts al met de bus opgehaald en ik heb tot het moment van vertrek de nacht op mijn kop gestaan in de badkamer, zo misselijk was ik.
Maandag en dinsdag onder de wol gelegen en woensdag al vroeg DE echo (bal is rustig, slecht nieuws dus; het meest gunstige scenario valt hierdoor af), collega met dezelfde rotziekte tegenkomen was erg emotioneel, zelfde dag ook wortelkanaalbehandeling bij tandarts, op weg naar tandarts pech met de auto (15 km van huis, met de bus terug), huis een zootje, geen energie, jankbuien.
Donderdag gesprek op werk mbt reintegratie terwijl alles me al te veel is, het woord alleen al, alsof er iets naars is afgesloten en de tijd nu rijp is om weer tralalala vooruit te kijken, werken aan herstel, terwijl alles hier alleen nog maar verder af gaat breken. Mensen die niet voelen wat ik voel die weten wat goed voor mij is. Allergisch ben ik ervoor. Voor de zoveelste keer al mijn klachten noemen en vertellen hoe ik me voel, lukt ook alleen maar jankend, vreet energie dus, goedbedoelde adviezen van collega's (waaruit voor mij blijkt dat ik niet begrepen word) ik word er zo moe van.
Vrijdag neuroloog, maandag tandarts, dinsdag oncoloog. Ja en dat vind ik druk, alles is druk en ik voel me door alles en iedereen onder druk gezet. Zelfs iets eenvoudigs als m'n oma -op verzoek van ma- even bellen... zucht..
Kortom: even omschakelen na een fijne vakantie.
zondag 28 oktober 2007 om 00:35
zondag 28 oktober 2007 om 10:30
Danique, fijn natuurlijk om te horen dat de vakantie jullie goed gedaan heeft maar wat een vervelende thuiskomst zo zeg. En wat moeilijk dat jullie na de scan nog geen duidelijkheid hebben en dat het meest positieve scenario nu is afgevallen. Logisch dat onder deze omstandigheden reïntegreren het laatste is waar je op dit moment aan toe bent. Hopelijk ziet de bedrijfsarts dit donderdag ook in. Heel veel sterkte met het gesprek.
zondag 28 oktober 2007 om 22:40
Hé jakkes, Danique...ik ben ongelooflijk blij dat jullie zo'n ontspannende vakantie hebben gehad, mnar wat ontzettend zenuwslopend dat het meest ongunstige scenario af lijkt te vallen...
En wat ontzettend naar dat jij je zo afschuwelijk voelt.
Mag ik je als klap op de vuurpijl dan ook nog een goedbedoelde tip geven..?
Doe ik stiekem toch...
Meid, je moet helemaal niets, behalve héél goed voor jezelf zorgen. Deze periode is, zoals je zelf helaas maar al te goed weet, te lang en te intensief om jezelf weg te cijferen. Dus als je oma bellen gewoon niet lukt, dan lukt dat niet. Daarom hou je niet minder van haar. Ga niet mee met al die mensen, ga niet zelf ook nog eens jezelf onder druk zetten. Meid, ik word al moe als ik jouw planning lees, en dan heb ik niet die ontzettende energievretende en lusteloosmakende stress erbij. Het ligt niet aan jou!
Ik hooop dat het jullie tweetjes lukt om saampjes op de bank even dat goede vakantie-gevoel terug te pakken. Ik denk in ieder geval nogsteeds aan jullie, en hoop met jullie mee.
En wat ontzettend naar dat jij je zo afschuwelijk voelt.
Mag ik je als klap op de vuurpijl dan ook nog een goedbedoelde tip geven..?
Doe ik stiekem toch...
Meid, je moet helemaal niets, behalve héél goed voor jezelf zorgen. Deze periode is, zoals je zelf helaas maar al te goed weet, te lang en te intensief om jezelf weg te cijferen. Dus als je oma bellen gewoon niet lukt, dan lukt dat niet. Daarom hou je niet minder van haar. Ga niet mee met al die mensen, ga niet zelf ook nog eens jezelf onder druk zetten. Meid, ik word al moe als ik jouw planning lees, en dan heb ik niet die ontzettende energievretende en lusteloosmakende stress erbij. Het ligt niet aan jou!
Ik hooop dat het jullie tweetjes lukt om saampjes op de bank even dat goede vakantie-gevoel terug te pakken. Ik denk in ieder geval nogsteeds aan jullie, en hoop met jullie mee.
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 1 november 2007 om 13:42
Dank dames voor de reacties.
Gisteren hebben we gehoord dat de marker gestegen is van 46.1 naar 78. We hadden niet anders verwacht. Een nieuwe scan wordt in de week van 20 november gemaakt. Deels omdat hij fit genoeg moet zijn en deels omdat men te bang is te vroeg te scannen.
Mims: dank voor je advies. Waar ik benieuwd naar ben is hoe het met jou en je werk destijds ging. Dat is naast de hele shit toch wel de grootste druk die ik voel. Jouw topic is zo vreselijk lang dat ik het allemaal niet meer terug kan halen. Ook ben ik bang dat ik berichten van Romilda en jou in mijn hoofd door elkaar haal. Volgens mij heb je een baan, ben je vrij lang doorgegaan met werken maar dat weet ik niet zeker. Kreeg/krijg jij veel begrip? Of "moet" je ook van alles terwijl je leven op de kop staat en herken je iets van mijn irritaties? Of vond/vind jij juist de vaakgenoemde "afleiding" in je werk?
Liefs,
Danique.
Gisteren hebben we gehoord dat de marker gestegen is van 46.1 naar 78. We hadden niet anders verwacht. Een nieuwe scan wordt in de week van 20 november gemaakt. Deels omdat hij fit genoeg moet zijn en deels omdat men te bang is te vroeg te scannen.
Mims: dank voor je advies. Waar ik benieuwd naar ben is hoe het met jou en je werk destijds ging. Dat is naast de hele shit toch wel de grootste druk die ik voel. Jouw topic is zo vreselijk lang dat ik het allemaal niet meer terug kan halen. Ook ben ik bang dat ik berichten van Romilda en jou in mijn hoofd door elkaar haal. Volgens mij heb je een baan, ben je vrij lang doorgegaan met werken maar dat weet ik niet zeker. Kreeg/krijg jij veel begrip? Of "moet" je ook van alles terwijl je leven op de kop staat en herken je iets van mijn irritaties? Of vond/vind jij juist de vaakgenoemde "afleiding" in je werk?
Liefs,
Danique.
vrijdag 2 november 2007 om 13:35
He bah, Danique... ik krijg al de bibbers als ik je verhaal lees, wat rot allemaal en wat voel ik met je mee! Laat je niet gek maken door alles wat je van de buitenwacht gevoelsmatig zou 'moeten'. Er zijn maar 2 dingen nu van belang: jij en je man. Verder niets. Niet alles kan tegelijk, toch...
Computer says nooooo